หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

เธอปากร้ายไม่ยอมก้มหัวให้ใครแม้กระทั่งเขา เธอลึกลับ และเป็นคนในแบบที่เขาไม่เคยพบเจอมาก่อน แต่น่าแปลกที่เขากลับเอาแต่คิดถึงเธอ...

ตอนที่ 49 อยากได้ใบหน้างดงามเลิศล้ำของเขา

ชื่อตอน : ตอนที่ 49 อยากได้ใบหน้างดงามเลิศล้ำของเขา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ค. 2563 15:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 49 อยากได้ใบหน้างดงามเลิศล้ำของเขา
แบบอักษร

 

เฉิงซิ่วลู่ถูกถากถางจนพูดไม่ออก สีหน้าไม่น่าดูขึ้นเรื่อยๆ อวี๋เยว่หานยังไม่ทันเอ่ยปากให้เธอออกไป เธอก็วิ่งหนีหางจุกก้นไปเองแล้ว 

แม้แต่กิ๊บติดผมที่ทิ้งไว้บนโต๊ะน้ำชา ก็ลืมนำไปด้วย 

เหนียนเสี่ยวมู่เงยหน้า แววตาซ่อนรอยยิ้มเอาไว้ หางตาชำเลืองมองอวี๋เยว่หานที่ยังอยู่ในห้องรับแขก เธอไม่กล้าบังอาจเกินไป 

เมื่อคิดดูแล้ว เธอถึงเอ่ยปากด้วยความเคารพ “คุณชาย ถ้าไม่มีเรื่องอะไรแล้ว งั้นฉันไป...” 

“คุณตามผมมาที่ห้องหนังสือ” 

อวี๋เยว่หานตัดบทเธออย่างเยือกเย็น ก่อนจะเดินเลยเธอไปขึ้นชั้นบน 

เหนียนเสี่ยวมู่ยังอยู่ในความตะลึงงัน เงาหลังสูงศักดิ์ของเขาหายไปที่ปากบันไดแล้ว 

พ่อบ้านที่อยู่ข้างๆ รีบร้อนเร่ง “เหนียนเสี่ยวมู่ คุณชายเรียกเธอ เธอยังไม่รีบไปอีก” 

เหนียนเสี่ยวมู่ “...” 

เดิมทีเธอไม่ได้คิดไปเอง เขาเรียกเธอจริงๆ เหรอ 

หรือว่าเขาไม่เชื่อว่าเธอไม่ได้ขโมยกิ๊บติดผม 

เหนียนเสี่ยวมู่ซ่อนความสงสัยไว้เต็มอก พลางเม้มปาก เดินตามขึ้นไปชั้นบนอย่างช้าๆ 

เมื่อเดินไปถึงหน้าประตูห้องหนังสือ ก็พบว่าประตูแง้มไว้ ไม่ได้ปิดสนิท 

“คุณชาย ฉันจะเข้าไปแล้วนะคะ” เธอตะโกนเสียงหนึ่ง แล้วยกมือผลักประตูเข้าไป 

แต่เพิ่งเดินเข้าไป เธอก็ตะลึงงันไปเล็กน้อย 

อวี๋เยว่หานนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ โต๊ะนั้นทำจากไม้ ดูแล้วเก่าแก่ ขับความเยียบเย็นบนตัวของเขาให้โดดเด่นยิ่งขึ้น 

แสงอ่อนๆ ส่องเข้ามาจากหน้าต่างด้านหลังของเขา ทำให้บนตัวของมีออร่ากระจายออกมาชั้นหนึ่ง 

เขาหันหน้าไปด้านข้างเล็กน้อย ผิวหนังเกลี้ยงเกลาทำให้หญิงสาวต้องถอนใจ เพียงแค่เงาที่ทอดมาจากสันจมูกก็ทำให้เครื่องหน้าของเขาดูลึกซึ้งยิ่งขึ้น 

ไม่รู้ว่าทำไม เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ในหัวของเธอมีเสียงที่เขาเพิ่งพูดกับเฉิงซิ่วลู่ดังขึ้นมา “...ใส่ร้ายคนของผม อยากจะอธิบายให้ผมฟังสักหน่อยไหม” 

คนของเขา... 

เหนียนเสี่ยวมู่รู้สึกใจหวิวครั้งหนึ่ง 

แม้ในใจของเธอจะแน่ใจมากว่าอวี๋เยว่หานอาจจะไม่คิดช่วยเธอออกหน้า อาจจะแค่ไม่หวังให้ตัวเองเสียหน้าเพราะเธอ 

เธอแน่ใจสิ่งที่ตัวเองเห็นชัดเจนมาก หลังจากเขาได้ยินเฉิงซิ่วลู่พูดถึงคุณนายใหญ่อวี๋ ถึงจะเอ่ยปากเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้ 

แต่หัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะเพราะคำพูดนั้นของเขาโดยไม่รู้ตัว 

ใครว่าสตรีงดงามเป็นบ่อเกิดของเภทภัย เธอว่าบุรุษก็เช่นกัน 

ตรงหน้าเธอมีปิศาจตนหนึ่ง 

“มองจนพอใจหรือยัง” เสียงเยือกเย็นสายหนึ่งดังขึ้นข้างหูโดยพลัน 

เหนียนเสี่ยวมู่ได้สติกลับมาโดยพลัน คราวนี้ถึงพบว่าตัวเองกำลังมองความงดงามเลิศล้ำของเขาจนเหม่อลอย 

เมื่อเงยหน้าขึ้น เธอสบสายตากับนัยน์ตาสีดำล้ำลึกของเขา เดาไม่ออกเลยว่าคำถามเมื่อครู่นั้นจริงจัง หรือว่ากำลังถากถางเธอ 

เหนียนเสี่ยวมู่กระแอมเสียงเบาสองเสียงด้วยความอึดอัด ปกปิดความไม่มั่นใจของตัวเอง 

“คุณชาย คุณอยากพบฉันมีธุระอะไร” 

“ผมสิคิดว่าคุณมีอะไร อยากให้อธิบายให้ผมฟังเป็นการส่วนตัว” ข้อศอกของอวี๋เยว่หานวางอยู่บนโต๊ะหนังสือ นิ้วมือที่มีกระดูกชัดเจนทับซ้อนอยู่ด้วยกัน ยันคางงดงามเอาไว้ 

เขาไม่ได้ทำอะไรแท้ๆ แต่กลับแสดงความกดดันบีบบังคับคนออกมา 

ในใจเหนียนเสี่ยวมู่คิดว่าเขาไม่เชื่อเธอแน่ๆ จึงทำปากจู๋ 

“ที่ฉันพูดก่อนหน้านี้เป็นเรื่องจริง ฉันแค่ส่งคุณนายกลับบ้านเล็ก เธอให้ฉันช่วยติดกิ๊บให้เธอ ฉันก็เลยช่วยเธอติด...” 

เหนียนเสี่ยวมู่เพิ่งอธิบายได้สองสามประโยค ก็พบว่าสายตาที่เขามองมาแปลกไปแล้ว 

สายตาแหลมคม ราวกับอยากจะชำแหละเธอ 

เธอตัวแข็งทื่อไปเล็กน้อย ก่อนจะหยุดพูดอย่างเก้ๆ กังๆ 

เธอยังไม่ทันเข้าใจว่าตัวเองทำผิดอะไรต่อเขา ก็ได้ยินเสียงเยือกเย็นของเขาพูดว่า “คุณดูออกตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าเพชรบนกิ๊บติดผมเป็นของปลอม” 

ความคิดเห็น