หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

"ผมจะให้คุณได้ชดใช้ในส่วนของอีอีอย่างสาสม!"

ตอนที่ 117 เอาความรักที่ให้เธอแบ่งให้ฉันบ้าง

ชื่อตอน : ตอนที่ 117 เอาความรักที่ให้เธอแบ่งให้ฉันบ้าง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.7k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ค. 2563 15:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 117 เอาความรักที่ให้เธอแบ่งให้ฉันบ้าง
แบบอักษร

 

“หึ ฉู่เจียเสวียน ถ้าคุณอยากปกป้องเด็กในท้องคุณไว้ละก็ งั้นก็ให้ความสงบผมหน่อย” เผยหนานเจวี๋ยสายตาเย็นชา ตาหรี่ลงเล็กน้อย “คนที่คลอดลูกให้ผมได้ ไม่ได้มีแค่คุณคนเดียว” 

คำพูดประโยคเดียว ทำให้ฉู่เจียเสวียนจมดิ่งสู่เหวลึก 

ใช่สิ เขาหาผู้หญิงคนอื่นอุ้มท้องให้เขาได้แน่นอน 

ไม่ใช่เพียงเธอที่มีลูกได้… 

แม้จะคลอดลูกแล้ว ลูกก็จะกลายเป็นของฉู่อีอี แต่ว่า…เธออุ้มท้องเด็กคนนี้มาตั้งนาน มันเป็นเพียงแสงริบหรี่เดียวในชีวิตที่มืดมิดของเธอ 

ถ้าหากไม่มีลูกแล้ว เธอยังจะมีอะไรได้? 

ใบหน้าของฉู่เจียเสวียนพลันขาวซีด 

มองดูสีหน้าที่เทาคล้ำของเธออย่างพอใจ เผยหนานเจวี๋ยพูดต่อ “ผมจะเตือนคุณไว้นะ ถ้าหากครั้งหน้าคุณกล้าทำแบบนี้กับอีอีอีก ผมจะไม่ปล่อยคุณแน่!” 

พูดจบ หลังจากที่เขาจัดแจงเสื้อผ้าช้าๆ แล้ว ก็กระแทกประตูจากไป 

มองประตูห้องที่ปิดสนิทบานนั้นอย่างเหม่อลอย น้ำตาในดวงตาของฉู่เจียเสวียนก็ไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ 

เพราะอะไร… 

เพราะอะไรต้องทำกับเธอเช่นนี้… 

ลูกของเธอ หรือว่าก็ไม่ใช่ลูกของเขางั้นเหรอ ทำไมเขาถึงได้เลือดเย็น ไร้เมตตาได้ถึงขั้นนี้… 

เธอก็เป็นคนนะ เป็นคนที่มีเลือดมีเนื้อนะ… 

ทำไม ความรักที่เขามีต่อฉู่อีอีจะแบ่งให้เธอสักนิดไม่ได้เหรอ? 

แม้เพียงนิดเดียวก็ยังดี… 

น่าเสียดาย ในสายตาและในหัวใจของเธอมีเพียงฉู่อีอี เธอไม่มีที่ให้ยืนมาตั้งแต่แรกแล้ว… 

ในความรักครั้งนี้ เธอไม่รู้ว่าตัวเองยังจะทนได้อีกนานแค่ไหน… 

พูดในใจอย่างจนปัญญา น้ำตาบนใบหน้าของฉู่เจียเสวียนห้ามก็ห้ามไว้ไม่อยู่ ใบหน้าน้อยๆ ขาดซีดจนน่าตกใจ 

มือที่สั่นเทาลูบคลำท้องที่ป่องขึ้นมาน้อยๆ ของตัวเอง น้ำตาขมขื่นขมคลอเคลียอยู่ที่ริมฝีผากของเธอ 

ลูกแม่ ไม่เป็นไร แม้ว่าคุณพ่อไม่รักลูก ลูกยังมีแม่นะ 

แม้ว่าจะเป็นเพียงเวลาสั้นๆ ไม่ถึงสิบเดือน เธอก็จะคลอดลูกออกมาอย่างปลอดภัย ไม่ปล่อยให้เขาต้องทนทุกข์แม้แต่น้อย… 

หลังจากคืนนั้น ฉู่เจียเสวียนก็ไม่เจอเผยหนานเจวี๋ยหลายวัน รู้สึกโล่งอกอยู่ในใจ และผิดหวังเล็กน้อย 

วันนี้ฉู่เจียเสวียนทำงานอยู่ในออฟฟิศ รู้สึกว่านั่งนานเกินไปแล้วจึงลุกขึ้นจากที่นั่ง กะว่าจะไปเดินเล่นสักรอบ เธอถือแก้วออกจากออฟฟิศ คิดว่าจะไปคุยเล่นกับถังถังและคุยเรื่องงานด้วย 

ขณะที่เดินผ่านห้องน้ำชา ได้ยินเสียงพูดคุยด้านในเล็ดลอดออกมา ใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มน้อยๆ เดิมทีไม่คิดสนใจแต่เมื่อได้ยินเนื้อหาบทสนทนา เธอก็หยุดชะงักทันที 

“คุณดูสิ ประธานเผยคนนี้ดีกับฉู่อีอีคนนี้จังเลย แถมยังซื้อรถหรูซื้อแมนชั่นให้” 

“ไม่ใช่ว่าเขาแต่งงานแล้วเหรอ? ลงข่าวครึกโครมขนาดนี้ เขาไม่กลัวภรรยาเขารู้เหรอไง?” 

“เธอไม่รู้เหรอ? เห็นว่าเผยหนานเจวี๋ยคนนี้ไม่ได้รักภรรยาเขาตั้งแต่แรก…” 

“หา? ไม่รักแล้วยังจะแต่ง?” 

“เฮ้อ พอแต่งเข้าบ้านคนรวยแล้วก็เหมือนเข้าไปในมหาสมุทรลึก คนธรรมดาทั่วไปอย่างพวกเราจะไปรู้อะไรได้ยังไง?” 

“งั้นภรรยาเขาก็น่าสงสารจริงๆ สามีไม่รัก” 

“……” 

ฉู่เจียเสวียนยืนอยู่นอกทางเดิน กำลังฟังพวกเขาโต้ตอบกันไปมา ในสมองว่างเปล่า หลายวันนี้ เพราะว่าเธอเสียใจมากไป จึงไม่ได้ดูข่าวอะไรเลย คิดไม่ถึงว่าเผยหนานเจวี๋ยประกาศตัวฉู่อีอีอย่างเปิดเผย เขาจงใจจะทำให้เธออับอาย มือที่ถือแก้วสั่นเทิ้ม กัดริมฝีปากแน่น เดินก้มหน้าเข้าออฟฟิศไป 

ในเมืองเอ มีใครบ้างที่ไม่รู้ว่าเผยหนานเจวี๋ยแต่งงานแล้ว? เขาออกข่าวซุบซิบนินทาอย่างอึกทึกแบบนี้ไม่ใช่เพื่อให้เธอหย่าหรอกเหรอ? ฉู่เจียเสวียนคิดในใจ เธอรู้สึกว่าหัวใจเธอกำลังสั่นไหว ราวกับใบไม้ต้องสายลม เธอต้องการเอื้อมมือเพื่อหยุดมัน แต่ว่ากลับไร้เรี่ยวแรง 

หลังเลิกงาน เมื่อฉู่เจียเสวียนกลับถึงบ้านแล้ว เธอกลับคาดไม่ถึงว่าเผยหนานเจวี๋ยจะอยู่บ้าน ความดีใจปรากฏอยู่ในแววตาชั่วครู่ แต่ก็มืดมนลงทันที 

เขาอยู่บ้านแล้วเกี่ยวอะไรกับเธอ? เขาอยู่บ้านเพียงเพื่อจะทำให้เธอขายหน้าเท่านั้น หัวเราะเยาะตัวเองอยู่ในใจ เปลี่ยนรองเท้าต้องการขึ้นไปข้างบน 

“คุณผู้หญิง กลับมาแล้วเหรอครับ” คนรับใช้คนหนึ่งเดินมาตรงหน้าเธอ เมื่อเห็นเธอก็กล่าวทักทายเธอ หลังจากเธอขานรับคนรับใช้คนนั้นแล้ว ก็ต้องการจะเดินขึ้นชั้นบน 

เพิ่งจะก้าวเดิน ก็ได้ยินเสียงทุ้มต่ำดังมาจากห้องรับแขก 

“คุณฉู่ครับ ขอเพียงคุณทานยาที่ผมให้คุณตามเวลา ดูแลตัวเองดีๆ ถึงตอนนั้นคุณก็จะมีโอกาสเป็นแม่คนแล้ว” หมอจีนเอ่ยปากพลางมองฉู่อีอี ในดวงตาเปี่ยมด้วยความเชื่อมั่น 

 

ความคิดเห็น