ริมเล

ทุกคอมเม้นท์และทุกไลก์ของรีดเดอร์ ทำให้ไรท์มีกำลังใจในการเขียนนิยายต่อไปได้ ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนนะคะ : )

บทที่ 20 เปิดศึก

ชื่อตอน : บทที่ 20 เปิดศึก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 108

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ค. 2563 01:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 20 เปิดศึก
แบบอักษร

บทที่ 20 เปิดศึก 

 

หลังจากประชุมเรื่องแผนต่าง ๆ เรียบร้อย ธีระจึงเดินทางกลับ ไพลินและพาทิศก็เดินทางกลับบ้านเช่นเดียวกัน ภายในรถเงียบสนิท ไพลินหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเล่นพลาง ๆ ทิศเหลือบมองก่อนจะพูด 

"ลิน" ไพลินละสายตาจอสี่เหลี่ยมมามองยังเจ้าของเสียง "ทิศ ขอบคุณมากนะที่ช่วยสืบเรื่องคนที่ทำร้ายทิศ" พาทิศพูด 

"อ๋อ เอ่อ ไม่ต้องขอบใจหรอก ลินแค่ขอให้เพื่อนช่วยสืบให้น่ะ"ไพลินยิ้มกว้าง แต่เสมองไปทางอื่นในช่วงท้ายประโยค 

"วาง ๆ ลินนัดเพื่อนตำรวจของลินให้ทิศหน่อยสิ" 

"นัดทำไมอะ" ไพลินถามอึ้ง ๆ 

"ก็ทิศอยากขอบคุณ..." พาทิศยังพูดไม่จบ ไพลินก็พูดแทรกทันที 

"โอ๊ย ไม่ต้องหรอก..." พาทิศเหล่ตามอง ไพลินที่เริ่มรู้สึกว่าตัวเองมีพิรุธก็เริ่มอึกอัก "เอ่อ เพื่อนลินเขาทำตามหน้าที่แหละ แต่ยังไงเดี๋ยวลินบอกเพื่อนให้นะ" ไพลินยิ้ม พาทิศทำทีพยักหน้าเข้าใจ แล้วขับรถต่อไป รถหรูแล่นเข้ามาจอดในบ้านของไพลิน พาทิศเดินเข้าไปสวัสดีพ่อและแม่ของไพลิน คุยกันไม่นานก็ขอตัวกลับ  

เช้าวันรุ่งขึ้น พาทิศขับรถมารับไพลินที่บ้าน เพื่อไปกองถ่ายด้วยกัน ทั้งไพลินและพาทิศยังพูดคุยกับส้มเหมือนเดิมทุกอย่างเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายไหวตัวทัน ขณะที่ทุกคนกำลังวุ่น ไพลินกำลังเข้าฉาก และพาทิศกำลังนั่งคุยงานอยู่ ส้มก็แอบหายตัวไป โทรศัพท์หาอาร์ตให้ทำอะไรบางอย่าง 

"อาร์ต วันนี้เลิกกองประมาณ 5 โมง จัดการตามที่พี่สั่งได้เลยนะ" ส้มยิ้ม แววตาแฝงความร้ายกาจเอาไว้ 'ว่าจะเก็บแกไว้ไปจัดการที่ชลบุรีซะหน่อย แต่ช่วยไม่ได้นายไม่อยากให้แกมีชีวิตอยู่แล้ว ขอโทษทีนะนังกะเทย ฮึ'  

วันนี้เลิกกองประมาณ 5 โมงเย็น พาทิศกับไพลินขึ้นรถ รถวิ่งด้วยความเร็วสม่ำเสมอ วิ่งลัดทางเส้นพุทธมณฑล ข้างทางมีบ่อบัวมากมาย เมื่อออกมาได้ไม่นาน ไพลินก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างผ่านกระจกรถ ไพลินจึงหันไปมอง  

"มีอะไรเหรอลิน" พาทิศถามเพื่อเห็นท่าทางผิดปกติของไพลิน 

"มีรถตามเรามา" เธอพูดเสียงเรียบ 

"หือ ไหน"พาทิศมาผ่านกระจกด้านข้าง "สีขาวน่ะเหรอ ไม่มั้ง" 

"มันตามเราแน่ ลินมั่นใจ" ไพลินพูด แถวนี้เป็นทางลัด ไม่มีปั๊มน้ำมันหรือสถานที่อะไรที่จะมีคนพลุกพล่านเลย เสี่ยงมากที่มันจะจัดการพวกเรา  

"ทิศ อีกไกลไหมจะเข้าเส้นหลักอะ" ไพลินถามเสียงเข้ม 

"อีกสักพักเลย ทิศว่ามันตามเราจริง ๆ แล้วแหละลิน" พาทิศพูด 

"ก็บอกแล้ว....." ไพลินพูด ไพลินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรศัพท์หาใครคนใดคนหนึ่ง 

"วทัญญู นี่เราเอง ลิน ตอนนี้เหมือนกำลังมีคนขับรถตามว่ะ ไม่รู้ว่ามาดีหรือเปล่า แต่คาดว่าไม่น่ามาดีอะ แกส่งคนมาตรวจแถวนี้ที รถเรา ฐญ..... เดี๋ยวส่งโลเคชั่นไปให้ เผื่อจะต้องปะทะว่ะ" ว่าเสร็จเธอก็วางสาย พลางเอี้ยวตัวไปหยิบกระเป๋าเครื่องสำอางใบใหญ่ที่ภายในมีเครื่องสำอางไม่กี่ชิ้น 

"ลินโทร.หาใครอะ"  

"เพื่อน...."เธอตอบขณะที่กำลังเทเครื่องสำอางออกจากกระเป๋า "ทิศ ใช้ปืนเป็นไหม" ไพลินถามเขา 

"ไม่เป็น" พาทิศตอบ ไพลินเปิดช่องลับในกระเป๋าออกมา แล้วหยิบปืนกระบอกเล็กออกมา  

"งั้นไม่เป็นไร เดี๋ยวลินจัดการเอง ทิศประคองรถดี ๆ ก็แล้วกัน" เธอพูดเสียงเรียบ พลางมองไปที่กระจกข้าง ทันใดนั้น "ปั้ง!!!" รถเฉทันที 

"เชี่ยยย มันยิงยางรถ ทิศประคองต่อไป" ไพลินตะโกนบอก ก่อนจะลดกระจก แล้วยิงสวนกลับทันที "ปั้ง ปั้ง ปั้ง เฮ้ย" ไพลินหลบตัวเข้ามาในรถไพลินบอกพาทิศ ก่อนจะตัดสินใจโผล่ตัวออกไปยิงสวน "ปั้ง ปั้ง เอี๊ยดดด โครมมมม" ไพลินยิ้มมุมปาก 'เกม' ไพลินหลบเข้ามาในตัวรถ รถที่โดนยิงล้อเริ่มเสียการควบคุมหนัก เซลงบ่อบัวข้างทางอย่างรวดเร็ว "ตู้มมมมม" ระบบไฟฟ้าภายในรถถูกตัดทันทีที่รถจมลงในน้ำ ดีที่ไพลินเปิดกระจกเอาไว้ ไพลินยังมีสติ จึงรีบปลดเข็มขัดออก แล้วหันมองคนข้างตัว ที่สลบไปแล้ว เธอตรงเข้าไปพยายามปลดเข็มขัดออก ก่อนจะดึงตัวพาทิศขึ้นมาจากน้ำ  

"ทิศ ทิศ ได้ยินลินไหม ทิศ" ไพลินพยายามเรียก เมื่อเห็นว่าพาทิศหยุดหายใจเธอจึงรีบทำการปั๊มหัวใจ รอบข้างไม่มีบ้านเรือนของคนเลย จะมีก็ห่างออกไปจนเห็นเพียงแสงไฟสลัวอยู่ไกล ๆ พาทิศหายใจเฮือก ลืมตาอย่างช้า ๆ  

"ทิศ ทิศ ได้ยินลินไหม ทิศ" พาทิศลืมตา หายใจหอบเหนื่อย หูได้ยินเสียงรถตำรวจดังมาใกล้ พาทิศเห็นตำรวจหลายนายรีบวิ่งมาทางเขาและไพลิน และรับรู้แต่เพียงประโยคแรกที่ตำรวจหนึ่งในนั้นพูดกับไพลิน ก่อนที่สติสัมปชัญญะของเขาจะดับวูบไป 

ณ โรงพยาบาล 

ไพลินนั่งรออยู่หน้าห้องฉุกเฉิน ไม่นานทั้งพ่อและแม่ของพาทิศและเธอก็รีบวิ่งมา 

"ลินเป็นอะไรรึเปล่าลูก เจ็บตรงไหนไหม" พลอยแก้วรีบวิ่งมาหาไพลิน  

"ลินแค่หัวแตกค่ะแม่ ไม่เป็นไรแล้ว" ไพลินพูด 

"ทิศล่ะลูก หมอว่ายังไงบ้าง" นวลปรางรีบถาม 

"หมอยังไม่ออกมาเลยค่ะ นั่น หมอออกมาแล้วค่ะ" ไพลินพูดอย่างรีบร้อน 

"ลูกชายผมเป็นยังไงบ้างครับหมอ" ทรงกลดรีบถาม 

"ตอนนี้คนไข้ปลอดภัยแล้วนะคะ เดี๋ยวหมอจะย้ายคนไข้ไปห้องพักฟื้นนะคะ" ทรงกลดโล่งอก กอดนวลปรางที่ร้องไห้ด้วยความดีใจ ไพลินยื่นนิ่ง รู้สึกถึงของเหลวที่ไหลอาบแก้ม เธอเอามือแตะเบา ๆ 'น้ำตา' ไพลินยืนอึ้ง เธอไม่เคยร้องไห้ให้อะไรง่าย ๆ ไพลินยิ้มบาง ๆ ก่อนจะขอตัวไปห้องน้ำ 

"สวัสดีค่ะหัวหน้า ข่าวไวมากเลยนะคะ" ไพลินพูดทันทีที่รับสายจากหัวหน้า 

'คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม' 

"หัวแตกนิดหน่อยค่ะ สบายมาก" 

'ผมจะส่งคนไปสอบปากคำพาทิศและคุณนะ เล่นตามน้ำไปด้วยล่ะ ตอนนี้เรากำลังตามตัวพวกมันอยู่ ไม่นานคงได้หลักฐาน' 

"รับทราบค่ะหัวหน้า ขอบคุณนะคะ" 

'ขอบคุณเช่นกัน' ไพลินวางสาย ก่อนจะเดินไปยังห้องพักของพาทิศ 

 

 

สารจากไรท์ริมเล ถึงรี้ดเดอร์ที่น่ารักของไรท์  

ถ้าชอบนิยายเรื่องนี้ อยากลืมกดไลก์ แล้วก็คอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักจากไรท์ค่าาา  

ความคิดเห็น