Sayoying

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

แม่ค้าออนไลน์

ชื่อตอน : แม่ค้าออนไลน์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 162

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2563 08:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แม่ค้าออนไลน์
แบบอักษร

"มุมหนึ่งของไร่ คีรีอิน ใต้ต้นไม้ และโซฟากองฟาง 3 - 4 กอง สตูดิโอจำลองของนกแก้ว"

 

"ชุดนี้เหมาะสำหรับ คนเริ่ด ๆ เชิ่ดๆ บอกเลย ใส่เดินเช็คเรตติ้ง เก็บทุกสายตา ยิ่งถ้ามีนมแบบนี้ ผู้ชายคนไหนไม่มอง บอกเลย! ไม่ใช่ผู้ชาย.... ไม่ใช่ผู้ชายยย....."

"แต่ถ้าใครไม่มีนม อย่ากังวลค่ะ จัดเลย ฟองน้ำ ซิลิโคนยัดเข้าไป ใส่ให้สวยค่ะ ดูมๆ ตูมๆ เสริมความมั่นใจ" นกแก้วใส่เสื้อยืดคอเต่า เว้าแขนลึก เข้ารูปสีเนื้อ บิดหน้าบิดหลังให้ลูกค้าดู จับหน้าอก ถอดเปลี่ยนให้ลูกค้าดูสดๆ จะจะ อย่างไม่เคอะ​เขิน

นกแก้ว หรือ หทัยชนก สาวดอยหน้าตาจิ้มลิ้ม วัย 29 ปี ผิวขาวเหลือง อก 32 คัพC เอว 24 สะโพก 34 สูง 162 ซม. ใส่ผ้าเกาะอก สีขาว กางเกงยีนขาสั้น ยืนไลฟ์สดขายเสื้อผ้าแฟชั่น แนววัยรุ่น ตัวเล็กๆ ไลฟ์กับบรรยากาศนอกบ้าน วิวธรรมชาติที่พวกเธอตกแต่งกันขึ้นเองเท่าที่จะหาได้ในชุมชนของเธอ

" 100 เดียวจ้ะ 100 เดียว ช้าหมด อดนะจ้ะ"

"กริ่งๆๆๆๆ หมดแล้วจ้า" คำหล้าผู้ช่วยจดออเดอร์ สั่นกระดิ่งรัวๆๆ จากด้านข้างจอเมื่อยอดจองหมดตั้งแต่พูดได้ประโยคเดียว

"อุ้ย ตายล้าวววว หมดแล้วนกถอดเลยนะค่ะ ไปสีต่อไป สีส้ม เน้นผิว เน้นนม เน้นทุกอย่าง ใส่ออกบ้านแล้วได้ผู้ชายกลับบ้านแน่ๆ นกบอกเลย ไม่เชื่อ พี่ๆ ผู้ชาย กดส่งหัวใจคอนเฟิร์ม​ให้นกหน่อยจ้าาา" นกแก้วถอดเสื้อสีเนื้อออก และเปลี่ยนใส่สีส้มอย่างเร็ว จังหวะถอด และก้มหยิบตัวต่อไป รูปหัวใจกดรัวๆๆๆ ปลิวเข้าหน้าจอมาไม่หยุด

"ขายไม่หมด ไม่ถอดนะจ้า ยอดมาเดี๋ยวเปิดอกให้ดู เอ้ยย ลองให้ดูต่อจ้า" นกแก้วโยกย้ายส่ายสะโพกและพูดขายของ

" เบาหน่อยจ้าแม่นก ติดเรตเดี๋ยวโดนแบนแบบรอบที่แล้วนะจ้า" ออนตะโกนแซวเข้าคลิปสร้างกระแสทันทีอย่างรู้งาน

"รอบก่อนถอดบน รอบนี้ถอดล่างดีมั้ยเด็กๆ"

"วู้วววว" ออนและคำหล้าส่งเสียงรับกันอย่างสนุกสนาน

"กริ้งงงๆๆ หมดแล้วจ้า ถอดค่ะแม่ถอดดด" คำหล้ากดกริ่งบอก

ยอดคนดูแต่ละรอบวิ่งไปหลักหมื่น พวกหื่นๆ 80% ลูกค้าจริงๆแค่ 20 แต่นกแก้วไม่สน สามสาวทำงานอาทิตย์ละ 3 วัน ทำรายได้จากขายออนไลน์ได้วันหลายหมื่น หักทุนแล้วพวกเธอก็ได้คนละหลายพัน นกแก้วอยากได้ไร่กว้าง ๆ บนดอยนี้ที่ลุงคีรีจะขาย เธอจึงทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้เงิน

ด้วยหน้าตาและสไตล์ รวมถึงเสื้อผ้าที่พวกเธอเอามาจะเน้นราคาถูก และใส่แล้วดูสวย แถมคำพูดของเธอ ยังยั่วยวนไม่เบา ลูกค้าบางคนก็เป็นผู้ชาย เหมาเพื่อให้เธอถอดเสื้อ เปลี่ยนตัวใหม่ หรือเลือกตัวโชว์ ซื้อเพื่อให้เธอใส่ให้ดู

ชีวิตสาวบ้านบนดอย ห่างไกลความเจริญ และเดินทางลำบาก นกแก้วกับเพื่อนๆ กลับใช้วิธีนี้หาเงิน เพื่อให้ได้อยู่ช่วยชุมชนบ้านเกิดของตัวเอง มีรายได้พอแบ่งปันโรงเรียนในชุมชน ช่วยดูและและหาความรู้ให้น้องๆ ในโรงเรียนเล็ก ๆ ของหมู่บ้านเธอ ที่ครูและทรัพยากรการเรียนรู้ค่อนข้างขาดแคลน

พวกเธอไลฟ์ขายเสื้อผ้ารอบละประมาณ 10-15 แบบ แบบละ 3-5 สี สีละประมาณ 20-100 ตัว แล้วแต่ว่าจะได้แบบไหนเยอะ แบบไหนน้อย ราคาทุนไม่เกินตัวละ 50บาท

คำหล้า และออน เป็นลูกชาวเขา ที่แม่ของนกแก้วเคยสอนมา แม่ของนกแก้วเป็นครูบนดอย ส่วนพ่อ นกแก้วไม่รู้หรอกว่าอยู่ที่ไหน เพราะแม่ของนกแก้วบอกว่าคบกันสมัยเรียนแล้วเลิกกัน มารู้อีกทีว่าท้อง ตอนที่ย้ายกลับมาสอนที่บ้านบนดอยแล้ว นกแก้วไม่ชอบอาชีพครู แต่เธอโตมากับการที่เห็นแม่พยายามช่วยเหลือชุมชน ปลูกฝังเด็ก ๆ และเด็กนักเรียน ไม่ให้ยุ่งกับยาเสพติด หรือทำสิ่งผิดกฎหมาย ให้ความสำคัญกับการเรียน และกลับมาดูแลบ้านเกิด เธอจึงซึมซับมาแทบทั้งหมด

นกแก้วเรียนจบจากกรุงเทพ เคยทำงานเป็นพริตตี้และถ่ายแบบ ใช้ความสวยหาเงินได้ง่าย ๆ ติดใจความสะดวกสบายในเมืองอยู่พักใหญ่

ใช้เทคโนโลยีต่าง ๆ บนมือถือบริการตัวเอง เพราะไม่ชอบไปไหน ไม่ว่าจะเป็นอาหารดิลิเวอรี่ สั่งสินค้าออนไลน์

แต่เมื่อเจอการตอแยของพวกเสี่ย หรือพวกเอเยนซี่ที่วุ่นวายเสนองานเด็กเสี่ย หรือเมียเก็บกับเธอจนน่ารำคาญ ถึงนกแก้วจะรักสบาย แต่สบายแบบนั้น นกแก้วไม่ทำ และเมื่อเธอไม่ทำ งานเธอก็ค่อย ๆ น้อยลงตามไปด้วย เธอเบื่อจนนึกอยากกลับบ้านบนดอย

นกแก้วหันมาลองขายของออนไลน์แทนการไปเป็นพริตตี้โชว์ตัวให้คนมองเธอทั้งงาน เธอรู้สึกว่าเธออาย แต่เมื่ออยู่หลังกล้อง ไม่มีสายตาจับจ้อง จาบจ้วง นกแก้วกลับเปลี่ยนเป็นคนละคน และทำตัวก๋ากั๋นเพื่อป้องกันตนเองในสังคมนุ่งน้อยห่มน้อยของเธอ และได้รับผลตอบรับดีมาก

"ชุดสุดท้ายแล้วนะจ้า เสื้อยืดเอวลอย บิดชายเสื้อเป็นโบว์ เก๋ๆ เน้นอก โชว์ดือ สวยใสวัยกะเตาะ เซ็กซี่เบาๆ มีสีขาวสีเดียวน้าาา ชุดนี้อก 32 ได้ถึง 35 เสื้อคนสวย เสื้อคนมีสไตล์ ที่สำคัญ เหมาะกับสายเงียบ แต่ฟาดเรียบเลยจ้า" นกแก้ว สวมเสร็จ ก็จับมือตัวเองชูขึ้น โชว์เอวและให้เห็นเสื้อที่เลิกขึ้นมาถึงฐานอก โยกเอวไปมาให้เข้ากับจังหวะเพลงที่เปิดคลอไว้ในจังหวะมันส์ มันส์

"กริ้งๆๆๆๆ 10 ตัวสุดท้ายจ้า มาๆๆ" คำหล้าสั่นกระดิ่งบอกจำนวนคงเหลือ ในขณะที่ออน พิมพ์เงื่อนไขแชร์ ต่าง ๆ ในหน้าจอ และช่วยแคปหน้าจอส่งให้คำหล้า

"มานับถอยหลังปิดการขายกันดีกว่านะค่ะ คุณลูกค้า ใครโอนก่อนได้ก่อนจ้า ส่งของวันพรุ่งนี้ ใครโอนไม่ทันตัดรอบ ส่งต่อให้คนพร้อมนะจ้า" นกแก้วพูดและคอยหันมองสัญญาณจากผู้ช่วยว่าออเดอร์มาครบ เธอจึงปิดไลฟ์สดขายสินค้า ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งแหมะข้างกองฟาง โลเคชั่นที่พวกเธอเลือกกันวันนี้

"วันนี้แดดเอาเรื่องเลยนะพี่" ออนรีบวิ่งมายื่นน้ำให้พี่สาวที่เธอรักมาก

"อือ เหงื่อเปียกไปหมด ดีนะยังมีร่มไม้ใหญ่ให้เราบ้าง เก็บของกันเถอะ" นกแก้วบอกน้อง ๆ พร้อมกับช่วยกันเก็บของใส่รถลากที่พวกเธอช่วยกันทำและลากของไปถ่ายตามที่ต่าง ๆ ที่สัญญาณจะมีถึง

"เจ้าของไร่คนใหม่เขาจะมาอยู่ง่ายรึเปล่าก็ไม่รู้" คำหล้าพูดขึ้น ขณะที่มือก็พับเสื้อผ้าใส่ลังไปเรื่อย ๆ

"ลุงคีรีขายไร่ได้แล้วเหรอ " นกแก้วหันมาถาม รู้สึกใจหาย

"ใช่พี่ พากันไปหาดูบ้านในเมืองกันหมดแล้ว" คำหล้าได้ยินลุงคีรีตะโกนบอกเพื่อนบ้านเมื่อเช้า ว่าจะเข้าไปหาซื้อบ้าน จะย้ายไปอยู่ในเมือง

"เจ้าของใหม่มา เราจะหาโลเคชั่นไหนถ่ายได้อีกละเนี่ยะ" ออนพูดเสริมขึ้นอย่างเสียดาย ไร่นี้มีมุมธรรมชาติสวย ๆ เยอะ เพราะพี่คำอิน ลูกชายลุงจเรดูแลมานาน แต่พอพี่คำอินประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตไปเมื่อ 2 ปีก่อน ไร่นี้ก็ไม่มีคนดูแล ปล่อยรกร้าง มีนกแก้วกับพวกเธอ ที่คอยมาช่วยกันปรับปรุง ไว้ทำโลเคชั่นไลฟ์ขายเสื้อผ้า เพราะมันเงียบและปลอดคน อีกทั้งไร่นี้สัญญาณเน็ตยังแรงสุดด้วย เพราะอยู่จุดที่สูงของหมู่บ้าน

นกน้อยหันไปมองรอบๆ ไร่องุ่น อย่างเสียดาย อินดี้ไม่น่าจากไปเร็วแบบนี้ ความฝันที่จะพัฒนาที่นี่ให้เจริญ เพื่อให้คนในชุมชนมีงานทำ ไม่ต้องระเห็จระเหินไปในเมืองก็จบไปด้วย เธอไม่มีเงินมากพอที่จะซื้อที่นี่ไว้ แม้จะพยายามขอผ่อนลุงคีรี แต่ลุงก็ไม่เคยรับปากพวกเธอ

 

"คงไม่มาง่ายหรอกมั้ง บนป่าบนดอยแบบนี้ คนที่อื่นมาอยู่ได้ไม่นานหรอก เดี๋ยวก็เบื่อ" นกน้อยบอก พร้อมกับสวมเสื้อยืดตัวใหญ่ทับ และกางเกงขายาวทับอีกที ก่อนจะพากันช่วยขนของเดินไปที่รถที่จอดไว้ถนนใหญ่

"ปี้นๆ" เสียงแตรรถกดใส่พวกเธอ เมื่อพวกเธอแบกเป้แบบล้อลากขึ้นมัดหลังรถมอเตอร์ไซค์ที่ขับมาคนละกัน จนต้องหันไปมอง

"น้องๆ ไร่คีรีอินอยู่อีกไกลมั้ยครับ" จิ๊กกี๋ เปิดกระจกรถหันมาถามสาว ๆ ที่จอดรถริมทาง เมื่อพวกเขาขับเข้ามาไกลแล้วยังไม่เจอป้ายไร่ และพอเห็นความสวยของนกแก้ว ก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

"ทางเข้าอยู่ข้างหน้าค่ะประมาณ 100 เมตร ป้ายมันพังไปแล้ว พวกคุณคงมองไม่เห็น" คำหล้าเป็นคนตอบ ในขณะที่นกแก้วมองอย่างสงสัย

"ขอบคุณครับสาว ๆ" จิ๊กกี๋เอ่ยขอบคุณ โบกมือหย่อยๆ ก่อนจะปิดกระจกและขับรถออกไป

"เจ้าของไร่คนใหม่เหรอ?" นกแก้วพูดกับสองสาว ด้วยความรู้สึกอึ้งๆ ขณะที่สองสาวก็มองตามรถคันนั้นจนเลี้ยวเข้าไร่ไป ก่อนจะถอนหายใจ และพากันกลับบ้าน

ความคิดเห็น