YUMMY

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.5 ศึกชิงนาง nc

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 21

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2563 15:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.5 ศึกชิงนาง nc
แบบอักษร

“อือออ”ผมลืมตามาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ที่โฟฟาให้องมีดำที่มีฟอนิเจอร์สีขาวดีไซน์อย่างดูดี

แกร๊ก~

“ตื่นแล้วหรอ”

หวืด!!!!!!! ชายตรงหน้าที่เดินเข้ามาในห้องทำให้ผมต้องตกใจหน้าซีดเผือก

“คุณ..นัวร์”

“ใช่ ฉันเอง นายนี่ซนจริงๆนะ ฉันอุตส่าห์ซื้อนายมาแล้วแต่กลับหนีฉันไป อยากโดนลงโทษหรอ”เขาพูดพร้อมกับเดินตรงมาที่ผมก่อนจะช้อนหน้าผมขึ้น

“ปล่อยผมไปเถอะครับ...พ่อกับเเม่ผมพอจะทิ้งสมบัติไว้บ้างผมจะเอามาใช้หนี้คุณ เพราะฉะนั้นช่วยปล่อยผมไปเถอะนะครับ”ผมพูดออกไปพร้อมกับสายน้ำที่ล้นเบ้าตาผมออกมา

“ฉันคงจะปล่อยนายไม่ได้หรอก..รู้มั้ยว่าดวงตาสีชมพูคู่นี้กว่าฉันจะหาเจอมันยากแค่ไหน...แล้วยิ่งฉันรู้ว่านายหนีฉันไปเพื่อไปอยู่กับไอ้ลูคัส..ฉันก็ยิ่งอยากได้นายมากขึ้น”เขาพูดพรางบีบหน้าผมอย่างเเรง

“ผม...เจ็บนะครับ”

“เจ็บสิดี นายจะได้ไม่กล้าหนีฉันอีกมาร์ติน ฉันชอบจังใบหน้าที่เรียบนิ่งราวกับไม่รู้สึกอะไรแบบนี้ ฉันชักจะติดใจนายแล้วสิ”เขาเเสยะยิ้มหน้ากลัวออกมาทำให้ร่างกายของผมมันสั่นไม่หยุด เขาจึงปล่อยมือออก

“ผม..จะต้องทำยังไง..ให้คุณปล่อยผมไป”ผมพูดก่อนจะจ้องหน้าเขา

“....ไม่มีหรอกนะไอ้วิธีเเบบนั้น..สิ่งเดียวที่จะทำให้นายจากฉันไปได้ก็คงจะมีเเค่ความตายเท่านั้น”เค้าพูดขึ้นก่อนจะจุดบุหรี่เเล้วคาบไว้ที่ปาก และนั่งลงโซฟาที่อยู่ตรงข้ามผม

แค่คิดว่าต้องอยู่ที่นี่ก็ทำให้ผมรู้สึกความตายมันกำลังเข้าใกล้ผมมาเรื่อยๆ

“หึ...สีหน้าแบบนั้นมันคืออะไรกัน กลัวหรอฉันไม่ฆ่านายหรอกน่า”เขาพูดจนก็ลุกขึ้นเดินมาที่ผม

เเคว้ก!! ปึก!!! เสียงเสื้อที่ถูกกระชากอย่างรุนเเรง ก่อนจะผลักผมให้นอนลงบนโซฟา ก่อนจะดึงกางเกงผมออกอย่างไว

“อึก...จะทำอะไรหน่ะ ปล่อยผมน่ะ เพี๊ย!!”ผมปัดเขาออก

“ขัดขืนหรอห๊ะ!!!”

“อื้อ!!”นัวร์บีบคอผมอย่างเเรงจนผมเริ่มหายใจไม่ออก ผู้ชายคนนี้น่ากลัวจริงๆน่ากลัว กว่าตอนที่ผมเจอกับเขาครั้งเเรกอีก

“คุณนัวร์...สนใจหลานชายของฉันหรอคะ”ผมมองไปยังป้าคุยอยู่กับผู้ชายคนหนึ่งที่เดินเข้ามาให้ห้องเก็บสินค้าที่จะประมูลในวันนี้

“ไม่คิดมาก่อนว่าคุณหญิงจะมีของหายากแบบนี้...แถมยังเป็นหลานของตัวเองกล้าเอามาขายด้วยหรอ”เข้าเเสยะยิ้มมองมาหาผมที่อยู่ในกรง

“แหมอย่าพูดอย่างนั้นสิคะ ฉันเลี้ยงดูเขามานี่ก็ถึงเวลาที่เขาจะทดแทนบุญคุณดิฉันไม่ใช่หรอคะ”

“นั่นสิ..ตาของนายสวยจังนะ ผมขอซื้อเด็กนี่”

“เดี๋ยวสิคะ เด็กนี่ยังไม่ขึ้นชั้นประมูลเลยนะคะไว้คุ...”

“ฉันจะซื้อเดี๋ยวนี้”

พรึบ~ เขายื่นเเผ่นกระดาษใบนึงให้คุณป้า

“100ล้านคงพอนะ สำหรับเด็กนี่”

“ตกลงค่ะฉันตกลงขายค่ะ นี่มาร์ตินเเกเตรียมตัวไปอยู่กับคุณเลยนะ”คุณพูดจะเปิดกรงให้ผมเดินออกมา ผมเดินตามหลังเค้ามาจนถึงด้านนอก

“นั่นมันเด็กของคุณหญิงฟอลเซียที่จะประมูลวันนี้หนิ เด็กนั่นมาอยู่กับคุณได้ยังไง คุณกล้วชิงซื้อตัดหน้าพวกเราหรือไง”ขายวัยกลางคนที่มากันเป็นกลุ่มพากันเกินเข้ามา

“ใช่ แกไม่รู้สินะว่าพวกฉันเป็นใคร ถึงกล้าทำข้ามหน้าข้ามตาแบบนี้”

“ไอ้เด็กนี่ผู้ใหญ่พูดด้วยยังจะเงียบเฉยอีก”

“เดฟ”นัวร์เรียกชื่อคนรับใช้ส่วนตัวของเขาที่ยืนอยู่ที่รถ

“ครับนายท่าน”

“ฆ่าพวกมันให้หมด”

“ครับ”

“แก!!พูดว่าอะไรน...”

ปัง!!! ปัง!!! ปัง!!! ปัง!!! ปัง!!! ปัง!!! ปัง!!!!

เวลาผ่านไปไม่กี่วินาทีลานจอดรถสนามประมูลก็นองเลือดของพวกผู้ชายพวกนั้นนี่เขากล้าฆ่าคนในที่แบบนี้ด้วยหรอ เลือด เลือด เลือด!!!

“มาร์ติน..หนีไปลูก มาร์ติน!!!”ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นก็ย้อนกลับมาอีกครั้ง คุณพ่อคุณแม่ ผมกลัว ผู้ชายคนนี้น่ากลัว น่ากลัวจริงๆ ผมตัดสินใจวิ่งหนี ก่อนจะเห็นป่าผมจึงรีบวิ่งเข้าไปในนั้นอย่างไม่คิดชีวิต

ปัง!!!!! เสียงประตูถูกถีบออกทำให้ผมกับนัวร์ต้องหันไปมองที่ประตูพร้อมกัน

“ปล่อยมือแกออกเดี๋ยวนี้”ลูคัสที่เข้ามาพร้อมกับพี่เฟลิกซ์ที่กำลังหันกระบอกปืนมาทางนัวร์และอีกกระบอกหันไปทางเดฟซึ่งเดฟก็หันปืนมาทางลูคัสเหมือนกัน

“หึ มาเร็วจริงน่ะ เดฟวางปืนลง..เเล้วเจอกันใหม่นะมาน์ติน จุ้บ~”นัวร์ก้มลงมาจูบที่หน้าฝากผมก่อนจะแสยะยิ้มและชูมือทั้งสองข้างขึ้นและลุกมายืนข้างๆโซฟา

“มาร์ตินเดินมานี่!!”ผมลุกขึ้นตามคำสั่งก่อนจะมายืนข้างๆเขา

“กลับ!!!”ลูคัสพูดจบก็ดึงมือผมให้เดินมาเขาไปพร้อมกับพี่เฟลิกซ์ที่ระวังหลังให้

“ดูแลคนของแกดีๆหร่ะ ยิ่งฉันรู้ว่าเเกหวงมากเท่าไหร่ ฉันยิ่งยากได้มันมากเท่านั้น”นัวร์พูดก่อนจะนั่งไขว้ขาที่โซฟามองมาที่ผม

“อ๊ะ..”ผมร้องออกมาหลังเดินมาได้สักพักเพราะจู่ๆขาของผมก็ไม่มีเเรง

Lucas Parts

ผมก้มมองมาร์ตินที่นั่งตัวสั่นอยู่บนพื้น พร้อมกับหน้าซีด โธ่เว้ย!!! กลัวมันขนาดนั้นเลยหรอ ที่อยู่กับฉันทำเป็นเก่งไม่กลัวใคร ผมนั่งลงก่อนจะดึงคนตัวเล็กเข้ามากอด ก่อนจะอุ้มมาร์ตินขึ้น

“คนที่นายสมควรกลัวที่สุดคือฉัน ไม่ใช่ไอ้เวรนั่น”

เฟลิกซ์จอดรถที่หน้าคฤหาสน์ก่อนผมจะอุ้มร่างบางที่นอนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดผม

“เฟลิกซ์ไปพักผ่อนซะ ฉันอยู่อยู่เงียบๆ”

“รับทราบครับ”เฟลิกซ์ก้มหัวให้ผมก่อนจะเดินออกนอกห้องไป

ผมเดินตรงไปที่เตียงก่อนจะว่างมาร์ตินลงแล้วห่มผ้าให้

“ร้อนจริงๆ”ผมพูดก่อนจะหันหลังเดินไปห้องน้ำ

หมับ~ ผมหันหลังไปมองก่อนจะเห็มาร์ตินที่ดึงเสื้อผมอยู่

“อย่าไปนะครับ อย่าทิ้งผมไปอีกคน อย่าไป”

“ฉันไม่ทิ้งนายไปไหนหรอก ฉันจะอยู่กับนาย”

“สัญญานะครับ”

“สัญญา”

“มาร์ติน”ผมนั่งลงที่ข้างเตียงก่อนจะเรียกเขา

“หือ??”

ฟึ่บ ฟึ่บ ผมลูบขาเรียวของมาร์ตินเรื่อยๆ

“อ่ะ!”เขาสดุงก่อนจะทำหน้าตกใจ

จุ้บ~ จุ้บ~ จุ้บ~ ผมยกขาขางข้างนึงขึ้นก่อนจะกดจูบลงอย่างแผ่วเบา

“เฮือก!!”

“ให้ฉันเเก้ตัวอีกครั้งได้มั้ย”ผมเงยหน้าไปมองมาร์ตินที่ตอนนี้หน้าซีดๆของเขากำลังเเดงเเจ๋

จุ้บ~ จุ้บ~

“ให้ฉันแก้ตัวอีกครั้งนะ”

“เอ่อ...คือ..”

“อื้อ”เขาบอกพรางก้มหน้าหนีผม

ผมแทรกตัวตรงหว่างขาและช้อนหน้ามาร์ตินขึ้นก่อนจะประกอบจูบกับเขาอีกครั้ง

Martin Parts

จุ้บ~ จุ้บ~ ผมมองลูคัสที่กำลังจูบและเลียลงบนแก่นกายของผม

“อาา..”

“ตรงนั้น...พอได้แล้ว”

“มันสกปรก...อึก”

“ไม่นะอื้อออ..”ผมปลดปล่อยน้ำออกไปก่อนที่ลูคัสจะกลืนมันลงไปหมด

ฟึ่บ~~ ผมมองหน้าที่กำลังเงยหน้าขึ้นก่อนจะเห็นหน้าลายที่ยืดเป็นสายทำให้เขาดูเซ็กซี่ไปอีก

“สกปรกมี่ไหนกัน”

ฟุ่บ~~

“เฮือก!!”เขาสอดนิ้วลงที่ช่องทางหลังของผมก่อนจะขยับเข้าออก

ชุ่บ~ชุ่บ~

“อา..อึก..อึก”

ชุ่บ~ชุ่บ~

พรวดด หงึก หงึก

“อึก...ฮ้าาาา..”ผมปล่อยน้ำออกมาอีกครั้งก่อนลูคัสจะดึงนิ้วออกมาแตะน้ำของผมและเลียมัน

แผล็บ~~

“อื้ออ..ใส่เข้ามาเถอะ..ผมไม่ไหวเเล้ว”

“ฉันจะทำให้นายเจ็บเหมือนครั้งเเล้วไม่ได้อีก”

“ฉันขอโอกาสกับนายเเล้วนี่”

“อึก”เขาพูดก่อนจะประกอบปากกับผมอีกครั้ง

จ๊วบ~ จุ้บ~

“อึก..”

จุ้บ~ จุ้บ~

“อื้อออ”เขาสอดนิ้วเข้ามาอีกครั้งก่อนจะขยับมันให้เร็วขึ้น

Lucas Parts

ชึ่บ~ ชึ่บ~ ชึ่บ~

“ฮ้าาาา”ผมมองหน้ามาร์ตินที่ทำหน้าเสียวจนผมแทบทนไม่ไหว

“จะใส่เข้าไปแล้วนะ”

หงึก หงึก มาร์ตินพยักหน้าให้ผมก่อนผมจะกดแก่นกายเข้าไป

กึด~ ชึบ~

“อื้ออ..เสียวจังพี่ลูคัส”มาร์ตินกอดผมก่อนจะกระซิบเบาๆที่ข้างหูผม มันทำให้อารมณ์ของผมแทบระเบิด

สวบ~สวบ~สวบ~สวบ ~

“อึก!!”

“อึก!!”

สวบ!!สวบ!!สวบ!!สวบ!!

พรวดด

“อ๊าาาา~~~~”

จิ้บๆ แสงจากนอกหน้าต่างกระทบที่หน้าผม ทำให้ผมลืมตาขึ้น ก่อนจะเห็นร่างบางที่นอนอยู่

“ฟี้~~”

จุ้บ ผมก้มลงไปจูบหน้าผากของเขาก่อนจะลุกขึ้นไปสูดอากาศที่ระเบียง

บรื้นนนน บรื้นนน ผมมองไปที่ต้นเสียงก่อนจะเห็นรถที่เเล่นเข้ามา และจอดที่หน้าบ้านผม

“พี่ลูคัส”

“ตื่นเเล้วหรอ”ผมเดินไปที่เตียงก่อนจะนั่งลงข้างๆพรางลูบหัวเขา

ก๊อกๆ

“นายท่านครับ คุณชิเอลมาขอพบคุณมาร์ตินครับ”

“ชิเอลหรอ”มาร์ตินพูดก่อนจะมองหน้าผม

“ไม่เป็นไร ไปอาบน้ำแต่งตัวเเล้วลงไปเถอะ”

Chiell Parts

ผมนั่งรอมาร์ตินอยู่ที่สวนหน้าบ้านพร้อมกับน้ำชาที่มีคนใข้เตรียมไว้ให้ สักพักมาร์ก็เดินมาพร้อมกับคุณลูคัสที่เดินตามมาด้านหลัง

“ชิเอล มีอะไรหรอ”

“ฉัน..”

คลื่น!!!!!

ผมกำลังจะตอบแต่สายตาของผมก็ดันไปสะดุดกับรอยแดงที่คอมาร์ติน นี่มาร์ตินหรือว่านาย.... ผมกำหมัดแน่น

“เอ่อ..ฉันมาเอาการบ้านที่นายยืนไปดูหน่ะ”

“อ๋อ..งั้นรอแป๊บนะ”

“พี่ลูคัสนั่งรออยู่ที่นี่ก่อนนะ”มาร์ตินพูดก่อนจะมองหน้าลูคัสเขาสองคนยิ้มให้กันราวกับเเฟนกัน ก่อนเขาจะเดินเข้าไปในบ้านอีกครั้ง ผมมองคุณลูคัสที่นั่งจิบชาอยู่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามผม

“รอยนั่นคงเกิดจากคุณสินะ”ผมพูดพรางยกเเก้วชาขึ้นมาดื่ม

“ถ้าใช่แล้วนายจะทำไม”

“หึ..คุณเป็นพี่ชายของมาร์ตินไม่ใช่หรอ ทำไมถึงได้ทำเรื่องเเบบนี้”

แกร๊ก~ ลูคัสวางแก้วชาก่อนจะจ้องหน้าผม

“เมื่อก่อนเป็นพี่ เเต่ตอนนี้เป็นผัว นายมีปัญหาอะไรกับฉันหรือเปล่าหร่ะ”

“มาร์ติน ได้บอกคุณหรือเปล่าหร่ะว้าคุณเป็น”

เค้าจ้องหน้าผมพรางกำหมัดแน่น

“ผมกับมาร์ตินรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก เค้าแคร์และสนใจผมมากกว่าคนอื่นคุณคงรู้สินะ”

“ถ้าเทียบกับผมแล้วความรักที่มาร์ตินมีให้ผมมันมากกว่าคุณเสียอีก การที่คุณบังคับขืนใจเค้ามันไม่ได้ทำให้มาร์ตินรักคุณมากกว่าผมเลย”

ปึก!!! ลูคัสกระเเทกหมัดของเขาลงบนโต๊ะ ก่อนผมจะเห็นมาร์ตินที่กำลังเดินมาหาผมอยู่

“ผมจะเอามาร์ตินกลับมาเป็นของผมให้ได้”ผมพูดเบาๆก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหามาร์ติน

“อ่ะนี่ของนาย”

“อื้อ งั้นฉันกลับก่อนนะพอดีฉันมีธุระหน่ะ”

“อ่าวหรอ งั้นกลับดีๆนะ”ผมพยักหน้าให้ก่อนจะเดินขึ้นรถไป

ผมรู้ดีว่ารอยยิ้มที่เขาสองคนมีให้กันมันคือความรัก ที่เขาสองคนมีให้กันผมคงไม่สามารถแย่งเขาออกจากกันได้หรอก ที่พูดกับคุณรู้คัสไปผมก็แค่อยากยั่วโมโหเขาเเค่นั้น มาร์ตินฉันรักนายนะรักนายจริงๆ แต่ฉันคงจะทำให้นายเป็นของฉันไม่ได้

 

ฝากคอมเมนท์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน้าาาา🥰🥰🥰🥰

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น