suga

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

“ เพื่อนรัก..”

ชื่อตอน : “ เพื่อนรัก..”

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 11

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ค. 2563 13:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
“ เพื่อนรัก..”
แบบอักษร

 

“ เพื่อน ”

 

คุณเคยได้ยินคำว่า “เพื่อน” กันบ้างมั้ย ก็คงเคยได้ยินกันทุกคนนั้นแหละเนอะ แล้วคุณคิดว่าเพื่อนข้างๆคุณ ตอนนี้ คิดอย่างไรกับคุณ ภายในดวงตาของเขา มันมีแค่ความหวังดีและความห่วงใยจริงหรือ คุณแน่ใจหรือไม่ว่าเพื่อนปรารถนาดีกับคุณจริงๆ หรือเป็นเพียงแค่หน้ากากปลอมๆใบหนึ่ง ที่เขาใส่ไว้เพื่อปกปิดความรู้สึก ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงเขาคนนั้นก็คงเก่งมากๆ ที่สามารถสร้างหน้ากากที่หนาได้ขนาดนี้ เราหวังว่ารอยยิ้มที่เพื่อนของคุณยิ้มให้กับคุณจะเป็นรอยยิ้มที่จริงใจมากพอก็แล้วกัน...

 

บทความโดย. ไข่มุก. เขียนในฤดูฝน เมื่อวันที่ 13 สิงหาคม 2014 คอลัมน์ “เพื่อนรัก”

 

 

 

“อ่านอะไรอยู่คะ หน้าเครียดเชียว” ชายหนุ่มละสายตาจากไอแพด เพื่อมองหน้าเจ้าของเสียงหวาน

 

“แป้ง”

 

สาวน้อยร่างสมส่วน สวมชุดกระโปรงสีแดงสดอวดร่างกายอันโค้งเว้าเดินเข้ามาในห้อง ริมฝีปากที่ทาลิปสติกสีเลือดฉีกยิ้มจนเห็นฟันเรียงสวย

 

“ดูแต่งานของไข่มุกทั้งวันเลยนะคะ ไม่คิดจะสนใจฉันบ้างหรือไง” เธอว่าอย่างเง้างอนเมื่อเห็นเขาเอาแต่สาละวันกับงานเขียนของเพื่อนเธอแทนที่จะเดินมากอดเธอ

 

“ผมกำลังสนใจบทความ บทความนึงของไข่มุกอยู่หน่ะ”. สุดแดนยิ้มหวานให้หญิงสาวอย่างเอาใจ ก่อนอธิบายอย่างตื่นเต้น

 

“คุณเคยได้ยินบทความเรื่อง “ความรักของเพื่อน” มั้ย” สุดแดนโอบหญิงสาวมาไว้ในอ้อมแขนแล้วจึงถามเธอ

 

“ไม่เคยได้ยินค่ะ ทำไมเหรอคะ?” แป้งฉงนจับต้นชนปลายไม่ถูกเห็นเช่นนั้นชายหนุ่มจึงหัวเราะก้อง

 

“ครับๆ ไม่เข้าใจหน่ะพอไหว แต่อย่าทำหน้าเหมือนโลกจะแตกได้มั้ยครับ 555” ชายหนุ่มต้องกั้นหัวเราะเนื่องจาก ถูกมองค้อนใส่จากหญิงสาว

 

“คุณเลิกเล่นสักทีได้มั้ยคะ ฉันอยากรู้ว่าคุณถามฉันเรื่องนี้ทำไม!” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง เมื่อชายหนุ่มไม่ยอมตอบคำถามเธอสักที

 

“มันไม่มีอะไรหรอกครับ ผมถามเฉยๆเพราะผมรู้สึกชอบ บทความนี้เป็นพิเศษเท่านั้นเอง” ชายหนุ่มตอบ ก่อนจะหันไปเหม่อ เสมองไปข้างนอก หญิงสาวรู้สึกรำคาญใจที่ชายหนุ่มตรงหน้า ไม่สนใจเธอเลยสักนิดเดียว

 

“เอาเถอะๆ ดูนี่สิคะที่รัก ฉันได้อะไรมา” น้ำเสียงของหญิงสาวสดใสขึ้นมา เมื่อได้อวดของที่ตนได้มา มันเป็นกระดาษแผ่นสีขาวเล็กๆ ด้านหน้ามีตัวอักษรเขียนว่า

 

“ get together งานเลี้ยงรุ่นของโรงเรียนคีตธรวิทยาภูมิ รุ่น 31 (เวลา19:00 งานเริ่ม) ”

 

“บัตรเชิญไปงานเลี้ยงรุ่นเหรอ? แล้วคุณเอามาให้ผมทำไม ผมไม่ได้เรียนโรงเรียนเดียวกับคุณสักหน่อย?”

 

“โถ่ คุณคะ ไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยไม่ได้เหรอ ฉันไม่อยากไปคนเดียวนี่” แป้งจูงมือชายหนุ่มมานั่งด้วยกันบนโซฟาหนานุ่ม สีหน้าของเธอกระตือรือร้นก่อนจะซีดเผือดเมื่อได้ยินคำตอบของสุดแดน

 

“แต่คนนี้ผมไม่ว่าง” เขาทำหน้ารู้สึกผิด “เอาอย่างนี้ดีมั้ย เดี๋ยววันพ.น ผมพาไปช๊อปปิ้งร้านเดิมที่คุณชอบไง” หญิงสาวขบริมฝีปากเบาๆ ผละออกจากอ้อมแขนชายหนุ่มแล้วลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าบึ้งตึงจนเกือบจะเป็นเกรี้ยวกราด

 

“คุณคงลืมสินะ คุณลืมจริงๆใช่มั้ย วันนี้เป็นวันเกิดของฉัน แต่คุณไม่ว่าง!!!” แป้งหมดความอดทน เขาอยากพาชายหนุ่มไปโชว์ตัวกับเพื่อนๆแต่ ฮึ่ย หญิงสาวคว้ากระเป๋าถือ แล้วกระแทกรองเท้าส้นสูงกับพื้นพรมอย่างแรง ก่อนจะสบัดหน้าเดินออกไป สุดแดนควรจะวิ่งตามเธอไป แต่โทรศัพท์เจ้ากรรมก็ดันดังขึ้นมาเสียก่อน

 

“เดี๋ยวก่อนแป้ง! ใครโทรมาเวลานี้วะ ชิบหาย!” เขาสบถกับตัวเอง ก่อนจะลนลานรับสาย

 

“ สวัสดีครับดอกเตอร์”

 

เสียงกรีดร้องของแป้งดังขึ้นมาอีกครั้ง เธอกระแทกประตูอย่างแรง จนผมสะดุ้ง ผมคิดว่าผมต้องได้ซ่อมประตูใหม่แล้วล่ะ

 

“เคลียร์ธุระของคุณให้เสร็จเถอะค่ะ แต่บอกไว้ก่อนฉันไม่รอคุณไปตลอดหรอนะคะ สุดแดน! ฉันไม่ได้มีคุณแค่คนเดียว เหมือนที่คุณก็ไม่ได้มีฉันแค่คนเดียวเหมือนกัน!!” หญิงสาวแผดเสียงแล้วเดิน ฟึดฟัดจากไป ทิ้งแต่ความงุนงงให้กับนักสืบหนุ่ม

 

ความคิดเห็น