ร้อยหนาม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่...13 เสือเพิ่ม

ชื่อตอน : ตอนที่...13 เสือเพิ่ม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 9

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ค. 2563 12:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่...13 เสือเพิ่ม
แบบอักษร

เมื่อพรานเปลวไปถึงที่เกิดเหตุก็เห็นพรานแกร่งอยู่ในที่เกิดเหตุก่อนแล้ว  พรานแกร่งมีสีหน้าเคร่งเครียดคิ้วขมวดย่นเข้าหากัน  ลักษณะคล้ายกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก  เมื่อพรานเปลวเดินเข้าไปยืนเคียงข้างนั่นแหละ  เขาจึงรู้สึกตัวหันมามองหน้าพรานเปลวนัยน์ตาทอประกายลังเลสะท้อนความหวาดหวั่นออกมาอย่างที่พรานเปลวไม่เคยเห็นมาก่อน 

“เปลว...เอ็งดูสภาพศพของทิดก้องสิ  สภาพศพแบบนี้เอ็งจำได้มั๊ยว่าสาเหตุการตายเกิดมาจากอะไร”   พรานแกร่งเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นสะท้าน

พรานเปลวกราดสายตาสำรวจสภาพศพของทิดก้องอย่างละเอียด  สภาพศพของทิดก้องช่วงท้องถูกแหวะกระชากออกเป็นแผลกว้าง  ลำไส้อวัยวะภายในถูกกระชากออกมาจากร่างกายทะลักออกมากองเรี่ยราดอยู่ภายนอก  และอวัยวะภายในบางอย่างสูญหายไปอย่างเป็นปริศนา  เลือดสีแดงฉานกระจายออกเป็นบริเวณกว้าง  สภาพทั้งน่าสยอดสยอง  สะอิดสะเอียน  และน่าสมเพชเป็นที่สุด

พรานเปลวพยักหน้ารับอย่างเข้าใจต่อคำถามของพรานแกร่ง  แต่เขายังไม่กล่าวคำพูดใดออกมา  ผู้นำแห่งหมู่บ้านชายดงหันไปสั่งการต่อไอ้สินด้วยน้ำเสียงที่เฉียบขาดว่า

“ไอ้สิน  เอ็งพาคนทั้งหมดนำศพของทิดก้องกับทิดอาจกลับไปที่วัดก่อน  เดี๋ยวข้ากับพรานแกร่งจะสำรวจที่เกิดเหตุอีกสักครู่  แล้วจะตามกลับไป”   เมื่อไอ้สินนำคนทั้งหมดพร้อมศพจากไป  พรานเปลวจึงหันมากล่าวกับพรานแกร่งว่า

“เอาล่ะแกร่ง...คราวนี้เอ็งมีอะไรก็พูดออกมาได้อย่างเต็มที่เลยเพื่อน”   พรานแกร่งหันมามองหน้าเพื่อนรักเพื่อนพราน  แล้วจึงย้ำออกมาด้วยคำถามประโยคเดิมว่า

“ข้าถามเอ็งว่า  จากสภาพศพของทิดก้องเอ็งพอจะจำได้มั๊ยว่า  อะไรคือสาเหตุการตายของมัน”   พรานเปลวผู้นำแห่งหมู่บ้านชายดงกล่าวออกมาอย่างหนักใจว่า

“ผีกระหัง”  

หลังจบคำตอบของพรานเปลว  คนทั้งสองต่างนิ่งเงียบกันไปเนิ่นนาน  ต่างคนต่างมีความในใจหนักอึ้งและปัญหาเหล่านั้นก็เป็นเรื่องๆเดียวกัน...ผีกระหัง

“เป็นไปไม่ได้ในเมื่อพวกเราร่วมมือกันฆ่าผีกระหังคร้ามตายไปแล้วเมื่อสองปีก่อน  มัน...มันจะกลับมาอีกได้ยังไง”   พรานเปลวรำพันออกมาแผ่วเบา

เป็นเช่นนั้นจริงๆ...เมื่อสองปีก่อนผีกระหังคร้ามออกมาอาละวาดที่หมู่บ้านชายดง  พรานเปลว  พรานแกร่ง  พรานพจน์ร่วมมือกันปราบผีกระหังคร้ามจนมันจบสิ้นชีวิตไปแล้วต่อหน้าต่อตาของพรานหนุ่มทั้งสาม  พรานเปลวเป็นคนขว้างมีดสั้นลงอาคมทำร้ายมันจนได้รับบาดเจ็บ  ส่วนพรานพจน์เป็นผู้ที่ใช้ปืนที่ออกแบบดัดแปลงมาจากปืนยิงปลาใต้น้ำยิงใส่ร่างของมัน  จนร่างของผีกระหังคร้ามจมหายไปในแม่น้ำ  และพรานพจน์ก็มุดน้ำลงไปลากตัวมันจนขึ้นมาบนริมตลิ่ง  พรานแกร่งจึงใช้มือบิดที่ลูกศรที่ปักตรึงอยู่บนอกของมัน  และผีกระหังคร้ามก็พบจุดจบลงด้วยมือของพรานแกร่งในลักษณะนี้  และการศึกในครั้งนั้นก็เป็นสาเหตุที่ทำให้พรานแกร่งได้รับบาดเจ็บที่ขา  ต้องพักรักษาตัวอยู่เกือบปีกว่าจะหายเป็นปกติ

แล้วผีกระหังที่ออกมาอาละวาดฆ่าคนตายไปเมื่อคืน...มันมาจากไหน?

“เปลว...เอ็งจำที่ผีกระหังคร้ามพูดก่อนตายได้มั๊ย”   พรานเปลวพยักหน้ายอมรับ  เวลานี้ความคิดคำนึงของสองพรานคงไม่แตกต่างกันมากสักเท่าไหร่  เพราะกำลังขบคิดในเรื่องเดียวกัน  นั่นคือประโยคสุดท้ายของผีกระหังคร้ามที่กล่าวออกมาก่อนจะสิ้นใจ

ผีกระหังคร้ามได้ถ่ายทอดอาคมผีกระหังให้กับหนึ่งในสามพรานที่ร่วมกันฆ่ามัน  หากมันตายไปหนึ่งในสามพรานจะต้องมีคนหนึ่งคนใดกลายเป็นผีกระหังสืบต่อจากมัน

หากเป็นเช่นนั้นจริง...ใครกันเล่าที่ได้รับการถ่ายทอดอาคมผีกระหังสืบต่อจากผีกระหังคร้ามที่ตายไป

หนึ่งในสามพรานใครกันที่จะกลายเป็นผีกระหัง...

พรานเปลวและพรานแกร่งหันมามองหน้ากัน  นัยน์ของสองพรานทอประกายหวาดหวั่นพรั่นพรึงออกมาอย่างชัดเจน  แม้คนทั้งสองจะพยายามกลบเกลื่อนปิดบังเอาไว้ก็ตาม

                                    **********        **********

ลึกเข้าไปในป่าทางด้านท้ายหมู่บ้านชายดง 

เสือเพิ่มกับพวกยึดพื้นที่ในป่าบริเวณนี้เป็นที่กบดานซ่อนตัว  พวกมันมีทั้งหมดห้าคนเมื่อคืนหลังจากที่พวกมันพากันปล้นควายกลับมาจากบ้านเฒ่าผิน  เสือเพิ่มสั่งให้สมุนของมันสองคนต้อนฝูงควายไปซ่อนอำพรางไว้ในป่าลึกพร้อมจัดคนเฝ้าไว้หนึ่งคน  ส่วนอีกหนึ่งให้กลับมารายงานตัวกับมันที่แหล่งกบดาน  ส่วนอีกสองคนเสือเพิ่มสั่งให้ออกสืบข่าวความเคลื่อนไหวภายในหมู่บ้านชายดง  พร้อมทั้งสืบดูลาดเลาเพื่อการออกปล้นในครั้งต่อไปด้วย

เวลาใกล้เที่ยง...

ไอ้ดำกับไอ้ค่างสมุนของเสือเพิ่มที่ออกสืบหาข่าวในหมู่บ้านชายดงก็ลัดเลาะกลับมา  พวกมันทั้งสองปรี่เข้ามาหาเสือเพิ่มเพื่อรายงานข่าวที่ไปตระเวนสืบเสาะมาให้รับทราบในทันที

“พี่เพิ่ม  ชั้นกับไอ้ดำออกไปสืบมาอย่างแน่ชัดแล้วว่า  คนในหมู่บ้านชายดงต่างเชื่อกันว่าที่ควายของพวกมันถูกปล้น  เป็นฝีมือของเสือเพิ่มแน่นอน”  

“พวกมันรู้ได้ยังไงว่าเป็นฝีมือของข้า”   เสือเพิ่มถามออกมาอย่างเคลือบแคลง  เพราะเขาแน่ใจว่าในทุกครั้งที่ออกปล้น  เขาไม่เคยประกาศนามหรือทิ้งหลักฐานใดๆเอาไว้ให้เป็นพิรุธ  แต่ไอ้ดำก็ตอบออกมาอย่างคล่องแคล่วตามที่มันสืบทราบมาทันควัน

“ก็บ้านที่พวกเราเข้าปล้นเมื่อหลายคืนก่อนยังไงล่ะพี่เพิ่ม  ที่พี่ฆ่าลูกชายของมันตาย  ส่วนตัวพ่อมันถูกชั้นทุบซะสลบเหมือดยังไงล่ะ  ก็ไอ้พร้อมนั่นแหละที่ดันเผลอพลั้งปากเรียกชื่อของพี่ออกมา  ตอนนี้ข่าวแพร่กระจายออกไปพวกมันจึงรู้ว่าทั้งหมดเป็นฝีมือของเสือเพิ่ม”  

เสือเพิ่มหวนครุ่นคิดถึงเรื่องเมื่อหลายคืนก่อน  เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่ผิดพลาด  เสือเพิ่มลุกพรวดขึ้นคำรามเรียกไอ้พร้อมเข้ามาด้วยโทสะที่ปะทุเดือดพล่าน

“ไอ้พร้อม...มึงเข้ามา...เดี๋ยวนี้”   ไอ้พร้อมที่อยู่ไม่ไกลได้ยินทุกถ้อยคำที่ไอ้ดำรายงานออกมา  มันร่ำรำพันอยู่ในใจ  ซวยแล้วกูงานนี้...ยิ่งเมื่อได้ยินเสือเพิ่มตวาดเรียกมันก็ยิ่งแข้งขาสั่นเทา  แต่ก็จำเป็นต้องเดินไปหาเสือเพิ่มอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง  และเมื่อมันเดินเข้ามาใกล้ร่างของเสือเพิ่ม  ฝ่ามือที่หยาบกระด้างใหญ่โตของยอดเสือร้ายนามกระเดื่องดังก็ฟาดเปรี้ยงเข้าที่ใบหน้าของมัน   ร่างของไอ้พร้อมเซถลาคล้ายนกปีกหัก  เลือดสดๆไหลทะลักออกมาทางปากและจมูกเป็นเส้นสาย  ความรู้สึกของมันคล้ายกับมีดาวทองลอยระยิบระยับเกลื่อนฟ้าในเวลากลางวันแสกๆ

“กูบอกหลายครั้งแล้วใช่มั๊ยว่าเวลาออกทำงาน  ห้ามเรียกชื่อของใครออกมา”   เสือเพิ่มตรงปรี่เข้าไปคว้าคอเสื้อของมันกระชากขึ้นมาขู่คำรามสำทับไปอีกว่า

“มึงจำคำพูดของกูเอาไว้ให้ดี  หากครั้งหน้ามึงพลาดอีกกูฝังมึงแน่”   พูดจบจึงเหวี่ยงร่างของมันล้มกลิ้งไปกับพื้นดินอย่างทุลักทุเล

“ไป...มึงไปเฝ้าฝูงควายเอาไว้  แล้วเปลี่ยนตัวไอ้แจ้งให้มาหากู...ไป”   ไอ้พร้อมวิ่งเตลิดออกไปในทันที  ในเวลานี้ไม่มีหนทางไหนที่จะดีไปกว่าการหลบหน้าไปให้ไกลจากเสือเพิ่ม  ยิ่งห่างไกลมากเท่าไหร่มันก็ยิ่งห่างไกลการเจ็บตัวมากยิ่งขึ้น

“พี่เพิ่ม  ยังมีอีกข่าวหนึ่งที่คนในหมู่บ้านชายดงพูดถึงกันมาก  อาจจะมากกว่าเรื่องของพี่เพิ่มออกปล้นเลยก็ว่าได้”   ไอ้ดำเอ่ยออกมา

“ข่าวอะไรวะ  ที่มันจะสำคัญไปกว่าข่าวที่เสือเพิ่มออกปล้น”   เสือเพิ่มขมวดคิ้วถามออกมาคล้ายสงสัยเสียเต็มประดา  คล้ายไม่เข้าใจจริงๆว่ามันจะมีเรื่องอะไรสำคัญไปกว่าการถูกโจรปล้นอีก

“คนในหมู่บ้านชายดงลือกันว่า  เมื่อคืนมีผีกระหังออกมาอาละวาดฆ่าคนตายไปสองคน  ชาวบ้านต่างหวาดกลัวหวาดผวาขวัญเสียกันไปหมด”  

“เหลวไหล”   เสือเพิ่มตวาดออกมาสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาในบัดดล  นัยน์ตาขุ่นขวางด้วยความเดือดดาล  แต่สมุนทั้งสองคล้ายไม่ทันสังเกตกิริยาที่แปรเปลี่ยน  เสียงตวาดที่ดังออกมาจากปากของเสือเพิ่มพวกมันคิดว่าเสือเพิ่มกระแทกเสียงออกมาด้วยความขุ่นมัวตามอารมณ์ดังเช่นปกติ  ไอ้ค่างจึงกล่าวยืนยันอีกว่า

“จริงๆนะพี่เพิ่ม  ชาวบ้านยังพูดกันอีกว่าเมื่อสองปีก่อนก็เคยมีผีกระหังออกมาอาละวาดแล้วครั้งหนึ่ง  แต่ก็ถูกปราบลงด้วยฝีมือของคนในหมู่บ้าน  และตอนนี้คนที่ปราบผีกระหังเมื่อครั้งนั้นมันได้เป็นผู้ใหญ่บ้านไปแล้ว” 

“อะไรวะ  แค่ปราบผีกระหังก็ได้เป็นผู้ใหญ่บ้าน  อะไรมันจะง่ายดายปานนั้นวะ  หรือว่าคนในหมู่บ้านชายดงมีแต่คนโง่เขลาเบาปัญญาถึงได้ไม่มีความคิดกันทั้งหมู่บ้าน”   เสือเพิ่มคำรามออกมาอย่างไม่ค่อยเชื่อถือนัก  ไอ้ค่างกล่าวต่อไปอีกว่า

“ผู้ใหญ่บ้านชายดงมีชื่อว่าเปลว  และมีเพื่อนที่ร่วมกันปราบผีกระหังในครั้งนั้นอีกสองคน  ชื่อแกร่ง  กับอีกคนชื่อพจน์  คนทั้งสามเป็นพรานฝีมือดีที่สุดในหมู่บ้าน  ชาวบ้านต่างให้ความเคารพกันเป็นอย่างมาก”

“พวกมันทั้งสามคงมีอายุมากแล้วสินะ”   เสือเพิ่มถามออกมาอย่างคาดเดา

“ไม่...พวกมันทั้งสามคนยังไม่แก่  อายุคงยังไม่เกินพี่เพิ่มแน่นอน”   ไอ้ดำชิงตอบออกมา  เสือเพิ่มยิ้มเหี้ยมที่มุมปากเค้นเสียงลอดไรฟันออกมา

“หึ...อายุไม่มากแต่มีฝีมือเก่งฉกาจขนาดนี้  ข้าชักอยากเจอเสียแล้ว”   จากนั้นจึงหันไปกล่าวกับสมุนทั้งสองว่า

“ก็ดีเหมือนกัน  ในเมื่อชาวบ้านเชื่อกันว่ามีผีกระหังออกมาอาละวาดก็ดีแล้ว  เมื่อพวกเราทำงานจะได้สะดวกราบรื่นยิ่งขึ้น”

“พี่เพิ่มจะเริ่มงานอีกเมื่อไหร่  คืนนี้เลยมั๊ย”   ไอ้ดำถามออกมาอีก  เสือเพิ่มส่ายหน้าแล้วตอบว่า

“ไม่...คืนนี้พวกเราจะพักผ่อนกันก่อนสักคืน  ข้าเชื่อว่าในคืนนี้พวกมันคงเตรียมการณ์รับมือพวกเราอย่างพรักพร้อม  ข้าจะปล่อยให้พวกมันคลายใจกันสักคืนก่อน  คืนถัดไปเสือเพิ่มจึงจะออกปล้นอีกครั้ง”   เสือเพิ่มกราดสายตากร้าวกระด้างมองสมุนทั้งสองคน  แล้วจึงออกคำสั่งต่อไปว่า

“เอ็งสองคนไปพักผ่อนกันก่อน  พอไอ้แจ้งกลับมาให้บอกว่าข้าสั่งให้มันออกหาข่าวในหมู่บ้านอีกครั้ง  พอตกเย็นให้มันกลับมารายงานต่อข้า”   ไอ้ดำกับไอ้ค่างรับคำจากนั้นจึงแยกย้ายกันจากไป 

                                      **********         ********* 

ความคิดเห็น