ลูมอส

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP 3 ลอบยิงกลางสวนสนุก

ชื่อตอน : EP 3 ลอบยิงกลางสวนสนุก

คำค้น : สวนสนุก ลอบยิง

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 21

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ค. 2563 01:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP 3 ลอบยิงกลางสวนสนุก
แบบอักษร

ฉันกลับมาถึงห้องจัดการอาบน้ำเปลี่ยนชุดและทำความสะอาดกริชก่อนจะเก็บไว้ในลิ้นชักอย่างเดิม ผ่านไปอีกค่ำคืนที่ช่างเหนื่อยล้าหัวใจ ฉันข่มตาหลับลงท่ามกลางความมืดมิดแต่คงมืดไม่เท่ากับหัวใจของฉัน เพราะความสว่างในใจฉัน มันมืดบอดไปนานแล้ว...

~ฟึ้มม ซ่าาา~ เสียงคลื่นที่ถูกสายลมพัดพากระทบฝั่งช่างเปล่าเปลี่ยวเดียวดาย ฉันยืนอยู่บนหินขนาดใหญ่ริมทะเลพร้อมกับถือดอกกุหลาบสีขาว ลมแรงที่พัดมาไม่ได้ช่วยพัดให้ความเจ็บปวดไปจากฉันแม้แต่น้อย ทุกครั้งที่ฉันต้องฆ่า ฉันจะกลับมาที่นี่เพื่อมาไว้อาลัยให้กับผู้ที่ต้องตกเป็นผู้ถูกล่าเสมอ

กลีบดอกไม้สีขาวถูกโปรยลงไปในทะเลกว้างใหญ่ ล่องลอยไปกับคลื่นน้ำ ดวงตะวันเริ่มทอแสงขึ้นในยามเช้า ถ้าเป็นคนอื่นคงจะนั่งชื่นชมศิลปะที่สวยงามบนท้องฟ้า แต่สำหรับฉันมันบ่งบอกว่าถึงเวลาที่ฉันจะต้องกลับไปแล้ว

ฉันขับรถไปทุกที่ที่สามารถไปได้เพื่อตามหาเจ้าของล็อกเกต นานมากแล้วที่เราได้จากกัน ไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าใด ฉันยังคงตามหาเขา ถ้าหากเขายังมีชีวิตอยู่หรือฉันไม่ตายไปซะก่อน หวังว่าสักวันเราจะได้พบกันอีกครั้ง...

 

“คุณ กลับมาช้าจัง ผมทำกับข้าวไว้รอ แต่เย็นหมดแล้ว เดี๋ยวผมไปอุ่นให้นะ” เขาพูดขึ้นเมื่อเห็นฉันเดินเข้ามาในบ้าน นายนี่มัน ยิ้มได้ตลอดเลยสินะ

“คุณรอแป๊บนึงนะ ดูทีวีไปก่อนก็ได้” ฉันนั่งลงที่โซฟา ก่อนจะหยิบรีโมทมาเปิดทีวี...แล้วทำไมฉันต้องทำตามที่เขาบอกด้วยเนี่ย ว่าแล้วฉันก็วางรีโมทไว้ที่เดิมแล้วเอนตัวพิงโซฟาอย่างเหนื่อยล้า

“มาแล้วคร้าบบบ ต้มยำกุ้งน้ำข้นและไข่เจียวชะอมทอด แล้วก็กะหล่ำปลีผัดน้ำปลา มากินเร็วสิคุณ” ฉันเดินไปนั่งที่โต๊ะกินข้าว จะว่าไปก็น่ากินเหมือนกันนะเนี่ย ทั้งวันฉันยังไม่ได้กินอะไรเลย ว่าแล้วก็หิว

“ขอบใจนะ”

“ด้วยความยินดีครับ”

“นายนี่มันอารมณ์ดีได้ตลอดเลยจริงๆ” ตั้งแต่เขามาอยู่ที่นี่ บ้านที่เคยมีแต่ความเงียบ ก็มีแต่เสียงของเขา

“ชีวิตคนเรามันไม่แน่นอน เพราะฉะนั้นก็ต้องกอบโกยความสุขเอาไว้ให้มากๆ” เขายิ้มให้ฉัน รอยยิ้มนั้นทำให้ฉันอดที่จะมองไม่ได้ นานมากแล้วที่ไม่ได้เห็นรอยยิ้มสดใสแบบนี้

“คุณ” ฉันสะดุ้งเพราะเสียงเรียกของเขา ก่อนจะหันมากินข้าวต่อ

“เอ่อ นายกินแล้วหรอ”

“ผมกินเรียบร้อยแล้ว”

“คุณ ผมขอถามอะไรหน่อยสิ” เขานั่งลงตรงข้ามฉัน

“คุณอยู่คนเดียวหรอ ผมไม่เห็นมีใครมาหาคุณเลย พ่อแม่คุณ เขาไม่ได้อยู่ที่นี่หรอ”

“ฉันเป็นเด็กกำพร้าตั้งแต่เด็ก”

“อ้าวหรอ ผมก็ไม่มีพ่อแม่แล้วเหมือนกัน” เขาพูดเสียงอ่อนลง

“ฉันขอถามได้มั้ย ทำไมพ่อแม่นายถึงตาย”

“ถูกฆ่าน่ะ ผมเห็นพวกเขาถูกฆ่าไปต่อหน้าต่อตาโดยช่วยอะไรไม่ได้เลย ถ้าไม่ได้ลุงผมมาช่วยไว้ ผมคงตายไปแล้ว” จากที่อารมณ์ดีเมื่อกี๊ ดูเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อพูดถึงพ่อกับแม่ของเขา

“พรุ่งนี้อยากไปไหนมั้ย เดี๋ยวฉันพาไป”

“จริงหรอคุณ คุณพูดจริงๆนะ”

“อืม”

“เย้ๆๆ” เหอะ เปลี่ยนอารมณ์เร็วจริงๆ เมื่อกี๊ยังเศร้าอยู่เลย

 

และแล้วเราก็มาถึง สวนสนุก เหอะ ดูไม่เข้ากับฉันเลยจริงๆ

“คุณๆ ดูนั่นดิ เราขึ้นไปเล่นกัน” เขาชี้ไปที่รถไฟเหาะที่กำลังวิ่งและหมุดไปมาอย่างตื่นเต้น

“นายไปเล่นเถอะ ฉันจะรออยู่ตรงนี้”

“โถ่ ไม่กล้าเล่นละสิ”

“งั้นก็ไปกันเลย” สุดท้ายฉันก็เป็นฝ้ายเดินนำไปก่อน

 

“อ้วววววววก คุณ ผมไม่ไหวแล้ว อ้วก!” เมื่อกี๊ยังทำเก่งอยู่เลย

“ไปเล่นอันนั้นกัน” ฉันลากเขาไปเล่นเครื่องเล่นอื่นๆ จนตอนนี้ สภาพเขาคือ...

“เฮ้ออ ผมจะเป็นลม” เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“ฮ่าๆๆ สภาพนายตอนนี้ ดูไม่ได้เลย ฮ่าๆๆ...มองอะไร” จู่ๆเขาก็ยืนมองฉันนิ่งๆ

“เป็นครั้งแรกเลย ที่ผมเห็นคุณหัวเราะ” จริงด้วย เมื่อกี้ฉันหัวเราะจริงๆด้วย

“ทำไมคุณไม่ยิ้มบ่อยๆล่ะ เวลาคุณยิ้ม คุณดูสวยมากเลยนะ”

“เหอะ ไม่ต้องมาชมเลย”

“ป่ะ เราไปกินไอติมกัน” แล้วเขาก็ลากฉันไปกินไอศกรีม

“รสชาติมันเป็นอย่างนี้เองหรอเนี่ย ฉันเกือบลืมไปแล้ว” นานมากแล้วที่ฉันไม่ได้กินไอศกรีม ตั้งแต่วันที่เขาคนนั้นจากไป

“อย่าบอกนะว่าคุณไม่เคยกินน่ะ”

“นี่ครั้งที่สอง”

“โหคุณ อะ ผมให้” เขายื่นไอศกรีมของเขามาให้ฉัน

“ซึ้งมากมั้ง กินไปเลยไป” เรานั่งกินไปคุยไป ซึ่งเขาคุยอยู่คนเดียว

“คุณ เล่าชีวิตวัยเด็กให้ฟังหน่อยสิ”

“ก็ไม่มีอะไรมาก แค่ตื่นเช้ามาเรียนทุกวัน” เรียนการต่อสู้ทุกรูปแบบ

...เขาหันมามองหน้าฉัน แล้วฉันก็หันไปมองหน้าเขา...

 “จบแล้วหรอ”

“อืม”

“คุณนี่ เป็นคนเล่าเรื่องได้สั้นจริงๆ” ก็มันมีอยู่แค่นั้นจริงๆ

“ว่าแต่...คุณทำงานอะไรหรอ”

“กฎข้อสามว่าไง”

“โถ่ ไม่ถามแล้วก็ได้”

“ป่ะ กลับบ้านกัน” ฉันพูดขึ้น แล้วก็รู้สึกแปลกๆ เป็นครั้งแรกที่ฉันได้พูดคำนี้ ‘กลับบ้านกัน’ ใช่สินะ ตอนนี้ฉันไม่ได้อยู่คนเดียวแล้วนี่นา

~ปัง ปัง~  

“กรี๊ดดดดดด” เสียงปืนดังขึ้นตามด้วยเสียงกรี๊ดของผู้คนมากมายที่อยู่ในสวนสนุก

~ปัง ปัง~ 

“กรี๊ดดดดด กรี๊ดดดดด”

“ตามฉันมา” ฉันเรียกลีโน่ให้วิ่งตามฉันมาหลบอยู่ข้างร้านค้า ผู้คนต่างตกใจกรีดร้องและวิ่งพลุกพล่านมั่วไปหมด

“พวกมันเป็นใครกัน” ลีโน่ถามขึ้นอย่างสงสัย

~ปัง ปัง ปัง~ ลูกกระสุนยิงมาทางพวกเรา ข้าวของกระจุยกระจายไปหมด

“ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆไม่ฉันก็นายแล้วล่ะ ที่เป็นเป้าหมายของพวกมัน” ฉันจูงมือลีโน่วิ่งหลบกระสุนเข้าไปภายในสวนสนุก เพื่อให้มีที่ซ่อนตัวมากขึ้น

“ตามมันไปเร็ว” จากที่สังเกตดูแล้ว พวกมันมากันแค่สองคน ถ้าซ่อนตัวแล้วรอโจมตีน่าจะเอาชนะได้สบาย

“นายรออยู่ตรงนี้นะ ห้ามออกไปไหน เดี๋ยวฉันมา”

“คุณจะไปไหน เดี๋ยวสิ คุณ!” ฉันวิ่งออกไปอีกทางทันที โดยไม่ได้อยู่ฟังที่ลีโน่พูด

ฉันซ่อนตัวอยู่อีกฝั่งของกำแพงรอจังหวะให้พวกมันเข้ามา ร่างใหญ่ปรากฏขึ้นโดยไม่ทันได้สังเกตเห็นฉัน ถูกฉันเตะไปที่ท้องและถีบเข้าที่ยอดอก

“อัก อุก” มันลุกขึ้นยืนแล้วเล็งปืนมาที่ฉันทันที

~ปัง ปัง~ ฉันม้วนตัวไปข้างหน้าหลบกระสุน ใช้จังหวะนี้เข้าประชิดตัวแล้วชกตรงไปที่ใบหน้าของมัน ทำให้มันหงายหลังล้มลง

~พลั่ก~ ฉันถูกเตะไปที่หลังโดยไม่ทันได้ตั้งตัวโดยผู้ชายร่างใหญ่อีกคน ทำให้เสียจังหวะกระเด็นไปข้างหน้า ก่อนจะหมุนตัวฟาดขาไปข้างหลัง แต่มันหลบได้และใช้จังหวะนี้ต่อยมาที่หน้าฉัน ฉันใช้แขนซ้ายปัดหมัดให้เบนออกแล้วกระแทกศอกขวาเข้าหน้ามันอย่างจังจนหน้าหันแล้วล้มลงไป

~ย๊าาก~ ไอ้คนที่ล้มไปก่อนหน้าลุกขึ้นเตรียมชกตรงมาที่ฉัน ฉันก้าวเท้าซ้ายไปข้างหน้า ใช้หมัดทั้งสองจับที่ต้นคอของมันให้ก้มลงมาอย่างรวดเร็วและกระแทกเข่าขวาเข้าที่หน้าของมันอย่างแรงจนมันฟุบลงไปกับพื้น

ฉันวิ่งกลับมาหาลีโน่ที่เดิมแต่เขากลับหายไปแล้ว

“ลีโน่” ฉันเรียกหาเผื่อเขาจะอยู่แถวนี้

“ผมอยู่ตรงนี้ครับ” เขายืนอยู่ข้างหลังฉันและมองฉันด้วยสายตาแปลกๆ

“นายไม่เป็นไรใช่มั้ย”

“ผมไม่เป็นไร เรากลับบ้านกันเถอะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ดูไม่เหมือนลีโน่ที่ฉันรู้จัก

“ไปสิ” ฉันเดินนำออกมาและตรงไปยังรถ

ความคิดเห็น