รดามณี-ไหมขวัญ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 5 หลงกล (6)

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 หลงกล (6)

คำค้น : จ้างรัก, เล่ห์รักลวง, นิยายรัก, โรแมนติก, รดามณี, ไหมขวัญ, มายา

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ค. 2563 09:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 หลงกล (6)
แบบอักษร

Ebook ตามลิ้งด้านล่างนะคะ 

Ebook : https://bit.ly/3efrmgf 

 

 

“คุณหมอพาคุณอรไปตรวจท้องที่โรงพยาบาล เอ่อ…ผมหมายถึงไปตรวจว่าคุณอรท้องอย่างที่พวกเขาสองคนสงสัยหรือเปล่าน่ะครับ” 

“ยัยอรท้อง!” 

“ไม่ใช่ อาจจะท้องต่างหากเล่า” ชายหนุ่มแก้ให้ 

“มันก็เหมือนกันนั่นแหละ กรี๊ด! ไม่ได้ๆ อย่างนี้ต้องโทร.ถาม” อนามิกากรีดร้องอย่างดีใจแล้ววิ่งหายเข้าไปในห้องนอนก่อนจะออกมาพร้อมกับเครื่องมือสื่อสารขนาดเล็ก และในขณะที่รออรณีรับสาย เธอก็หันมาพูดกับเขา “ว่าแต่ยัยอรกับคุณหมอไปโรงพยาบาลนานหรือยังคะ” 

“ประมาณสองชั่วโมงได้แล้วมั้ง” 

เธอพยักหน้ารับรู้เล็กน้อย ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างหน้าบานเมื่ออรณีรับสาย 

“ยัยอร! ฉันเพิ่งรู้เรื่องที่แกไปโรงพยาบาล ตรวจหรือยังผลเป็นอย่างไร ท้องได้ห้าสัปดาห์แล้วหรือ กรี๊ด! อย่างนี้มันต้องฉลอง นี่คุณยัยอรท้องจริงๆ ด้วย” ท้ายประโยคเธอหันมาพูดกับเขาที่นั่งอมยิ้มขำกับอาการกระโดดโลดเต้นดีใจจนออกนอกหน้าราวกับตัวเองจะมีลูกเสียเองของเธอ 

“อะไรนะแกจะกลับเย็นๆ จะแวะไปหาญาติคุณหมอกับช็อปปิ้ง โอเค เดี๋ยวฉันทำอาหารเย็นรอเลี้ยง บายจ้ะ” 

อนามิกาวางสายก่อนจะเดินหน้าบานไปทิ้งตัวลงนั่งโซฟาอีกตัวพร้อมกับถอนหายใจยิ้มๆ แล้วพูดขึ้นมาลอยๆ ว่า 

“ฉันไม่ได้ท้องเองยังดีใจขนาดนี้ แล้วยัยอรกับคุณหมอจะดีใจขนาดไหนกันนะ ฉันว่าสองคนนั้นคงดีใจมากถึงมากที่สุดในสามโลกเลยล่ะคุณว่าไหม” เอ่ยจบหน้าบานๆ ก็แดงระเรื่อด้วยความอาย เมื่อท้องของเธอคร่ำครวญเสียงดัง ตามมาด้วยเสียงหัวเราะของคนตัวโตที่แม้จะพยายามกลั้นเอาไว้ แต่มันก็เล็ดลอดออกมาจนคนที่ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องตั้งแต่เช้าหันไปส่งค้อนให้เขาวงใหญ่ 

“ผมว่าคุณไปกินข้าวก่อนดีไหม กับข้าวตั้งแต่เมื่อเช้าคุณอรแบ่งเอาไว้ในตู้ อร่อยทั้งนั้นเลยนะคุณ” 

“คุณรู้ได้อย่างไร” ยังไม่ทันที่เคเลอร์จะบรรยายความเอร็ดอร่อยของอาหารเช้าจบ อนามิกาก็ถามขึ้นอย่างสงสัย 

‘หรือระหว่างเธอหลับ อีตานี่จะแอบไปขโมยของในครัวกิน’ 

“อย่าทำหน้าสงสัยผมอย่างนั้นสิ เมื่อเช้าผมมาทันทั้งสองคนกินข้าวเช้าพอดี ก็เลยมีโอกาสร่วมโต๊ะได้กินอาหารไทยฝีมืออร่อยๆ ของคุณอร” 

“แล้วคุณมาทำไมแต่เช้าเนี่ย” 

“อ้าว…ก็เมื่อคืนเรานัดกันว่า วันนี้จะไปเดินเที่ยว กินอาหารเที่ยงที่ร้านอาหารไทย จากนั้นก็ไปดูหนังที่ห้องผมอย่างไรล่ะ อะไรกัน เพียงแค่ข้ามคืนคุณก็ลืมนัดเสียแล้ว น่าน้อยใจจริงๆ” 

ชายหนุ่มแกล้งตัดพ้อ คนลืมนัดถึงกับหน้าเจื่อนเมื่อเพิ่งนึกขึ้นมาได้ เธอลืมมันไปจริงๆ เมื่อคืนในหัวสมองเธอมีแต่เรื่องกู๊ดไนท์คิสเต็มไปหมด พอตื่นขึ้นมาก็มาโดนเขาล่วงเกินโดยไม่ตั้งใจอีก แล้วใครล่ะจะมีจิตใจจำนัด หญิงสาวคิดอย่างอายๆ ก่อนจะหันไปขอโทษเขาเสียงอ่อย 

“ฉันขอโทษ ฉันไม่มีข้อแก้ตัว คือฉันลืมจริงๆ และที่แย่ไปกว่านั้น ฉันขอยกเลิกนัดนั้นได้ไหม ฉันต้องอยู่เตรียมอาหารสำหรับฉลองให้ยัยอรเย็นนี้” 

เคเลอร์ทำหน้าเหมือนรู้สึกผิดหวัง และนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า ทั้งที่จริงเขามีความคิดดีๆ ไว้ในใจเอาไว้แล้ว 

“ก็ได้ครับ แต่ไหนๆ วันนี้ทั้งวันผมก็ไม่มีที่ไปแล้ว ผมขออยู่ที่นี่เป็นเพื่อนคุณถึงเย็นเลยแล้วกันนะครับ และตอนนี้มันก็จะเที่ยงอยู่แล้ว ก็ขอฝากท้องที่นี่อีกมื้อเลย” 

“แต่ว่า...” อนามิกาจะค้าน แต่เคเลอร์ก็สวนขึ้นอย่างไม่ยอมให้เธอปฏิเสธเขาได้ 

“ผมว่ากับข้าวที่คุณอรแบ่งไว้คงไม่พอกิน ถ้าอย่างนั้นผมขอไข่เจียวหมูสับเพิ่มอีกที่นะครับ ไปครับ ผมเริ่มหิวแล้ว และคุณเองก็ปล่อยให้ท้องร้องนานไม่ดีนะ เดี๋ยวคุณทอดไข่ผมก็จะเอากับข้าวในตู้มาเวฟเอง” เอ่ยจบร่างสูงก็เดินนำเข้าไปในห้องครัวอย่างไม่คิดจะฟังอะไรทั้งนั้น ปล่อยให้อนามิกามองตามแผ่นหลังกว้างอย่างหนักใจที่ปฏิเสธเขาไม่ได้เลยไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม 

ความคิดเห็น