รดามณี-ไหมขวัญ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 5 หลงกล (5)

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 หลงกล (5)

คำค้น : จ้างรัก, เล่ห์รักลวง, นิยายรัก, โรแมนติก, รดามณี, ไหมขวัญ, มายา

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2563 11:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 หลงกล (5)
แบบอักษร

Ebook ตามลิ้งด้านล่างนะคะ 

Ebook : https://bit.ly/3efrmgf 

+++++++++ 

 

อนามิกานอนหายใจหอบสะท้าน ใจเต้นไม่เป็นส่ำ หญิงสาวพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงไปกับสัมผัสวาบหวามซาบซ่านให้เข้าที่เข้าทาง เธอพบว่าเคเลอร์นอนแน่นิ่งอยู่บนเนินอกของเธอ การหายใจเข้าออกสม่ำเสมอทำให้รู้ว่าตอนนี้ชายหนุ่มได้หลับไปแล้ว 

‘นี่อย่าบอกนะว่า เมื่อครู่เขาละเมอ’ 

“เกือบไปแล้วไหมล่ะ” หญิงสาวสบถเสียงสั่น ถ้าเกิดเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่ใช่ละเมอ แต่เป็นสิ่งที่ชายหนุ่มตั้งใจจะทำ เชื่อได้เลยว่า เธอคงเตลิดปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเขาแน่ๆ 

“บ้าจริงเชียว” ร่างบางพยายามดันร่างสูงใหญ่นอนทับร่างอยู่ออก แต่ปรากฏว่าเขาตัวหนักมากเสียจนเธอกระดิกตัวไม่ได้ แต่แล้วเธอก็ต้องกรี๊ดลั่นห้อง เมื่อมือใหญ่ของเขาวางแหมะอยู่ที่หน้าอกหน้าใจของเธอ 

กรี๊ด! อีตาบ้า! ลามก! เอามือออกไปจากหน้าอกฉันเลยนะ” เธอรีบปัดมือใหญ่ให้พ้นเขตหวงห้ามราวกับเป็นของสกปรก ในขณะที่คนแกล้งหลับรู้สึกเสียดายอย่างสุดซึ้ง 

‘ก็มันกำลังนุ่มสบายมือ แต่ไม่เป็นไร ถึงมือโดนปัดทิ้ง หัวเขาก็ยังหนุนความนุ่มหยุ่นนี้อยู่ เฮ้อ...มันนอนนุ่มสบายดีจริงๆ ถ้าตายคงตายตาหลับ’ 

“นี่คุณ! ตื่นเดี๋ยวนี้เลยนะ” อนามิกาเรียกพลางตบเข้าที่แก้มสากเบาๆ เมื่อยังเห็นเขานิ่งไม่ยอมขยับจึงเพิ่มความหนักลงไปอีกจนหน้าของชายหนุ่มแดงเถือก 

เคลเลอร์เจ็บจนอดทนแกล้งหลับต่อไปไม่ไหว จึงเริ่มขยับตัว ครางออกมาคล้ายคนกำลังงัวเงียตื่น เพราะขืนปล่อยให้โดนตบหน้าไปนานกว่านี้ มีหวังจากฝ่ามือบางอาจจะกลายเป็นกำปั้นน้อยๆ ก็ได้ 

“อือ...อ้าว! คุณมาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร แล้วนี่ตื่นนานแล้วหรือ” เคเลอร์ขยับตัวลุกขึ้นนั่ง แสร้งถามเสียงงัวเงีย ท่าทางสะลึมสะลือแบบว่าแสดงละครได้เนียนสุดๆ ขณะที่อนามิการีบลุกขึ้นขยับเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทางพลางหรี่ตามองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างจับผิด 

“นี่คุณจำอะไรไม่ได้จริงๆ หรือ” 

“คุณถามอย่างนี้หมายความว่าอย่างไรครับ” คิ้วเข้มขมวดมุ่นพร้อมกับถามด้วยสีหน้าสงสัย ไม่แสดงท่าทีมีพิรุธให้อีกฝ่ายจับได้เลยแม้แต่น้อย ในเมื่อเป็นอย่างนี้เธอจึงสรุปว่า เขาละเมอจริงๆ จึงไม่คิดจะถือสาหาความเรื่องน่าอาย 

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ คุณนอนละเมอแล้วก็ เอ่อ…อย่างที่คุณเห็นนั่นแหละค่ะ” เธอเบือนหน้าหนีไปทางอื่นอย่างกลัวชายหนุ่มจะเห็นใบหน้าร้อนผ่าวที่ตอนนี้มันแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูและต้นคอ ท่าทางเขินอายอย่างน่ารักของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มลอบยิ้มกริ่มใจ อยากจะคว้าร่างนิ่มๆ มากอดแล้วหอมสักฟอด 

“อย่างนั้นเองหรือครับ ผมชอบนอนละเมอเป็นประจำ ถ้าเผลอไปทำอะไรให้คุณไม่พอใจเข้า ผมก็ขอโทษด้วยแล้วกันนะครับ” เคเลอร์กล่าวขอโทษด้วยสีหน้าที่บ่งบอกว่ารู้สึกผิดมากๆ ซึ่งอนามิกาเห็นแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจแล้วพยักหน้ารับอย่างเลี่ยงไม่ได้ ในเมื่อเขาจำสิ่งที่ทำไม่ได้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะเอ่ยถึง 

“ช่างมันเถอะค่ะ มันไม่มีอะไรหรอก แล้วนี่คุณมาตั้งแต่เมื่อไร เห็นยัยอรกับคุณหมอไหม เขาไปไหนกัน” 

“ก็ต้องเห็นอยู่แล้วล่ะครับ ไม่อยากนั้นผมจะเข้ามานั่งอยู่ในห้องนี้อย่างไร” 

ได้ยินอย่างนั้นอนามิกาถึงกับหน้าเหวอ 

“แล้วสองคนนั้นไปไหนพวกเขาได้บอกคุณไว้ไหมคะ” 

ความคิดเห็น