SA
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter:42 {SecretUnit} โป๊ะ!!

ชื่อตอน : Chapter:42 {SecretUnit} โป๊ะ!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ญี่ปุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 16

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ค. 2563 07:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter:42 {SecretUnit} โป๊ะ!!
แบบอักษร

 

 

 

"ลูซซูเลีย..."

 

"ต๊าย....เป็นอะไรกันจ๊ะ หน้าเครียดกันเชียว"

 

สาวสองร่างบึกบึนเดินเข้ามาด้านในห้องด้วยความร่าเริง เหลือบมองรอบกายเหล่าเด็กๆทั้งหลายดูผิดไปจากปกติ

 

"ชิชิชิ..."

 

"ทาบาเนะถูกวินดิเช่พาตัวไปนะสิ..."มาม่อนเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน

 

"อ้าว...ทาบาเนะจังออกมาแล้วไม่ใช่หรอจ๊ะ"

 

ลูซซูเลียพูดขึ้น ก่อนวางภาพถ่ายหญิงสาวในชุดสีหวานกำลังเดินออกจากปราการเหล็กด้วยใบหน้ายิ้มแย้มลงบนโต๊ะหน้าโซฟา

 

"ชิชิชิ...วินดิเช่ มันออกมาได้ง่ายๆแบบนี้เลยหรอ"

 

"บ้าน่ารุ่นพี่...ถ้าออกได้ง่ายๆแบบนั้นอาจารย์มีจะติดอยู่หลายปีหรอ"

 

"ชิชิชิ แกก็ดูสิฟะ"เบลจิ้มมือลงบนรูปบนโต๊ะเถียงกับฟรานไปมา

 

 

โครม ปึง

 

เสียงดังโครมครามดังตามมาพร้อมเสียงวุ่นวายจากนอกปราสาท รถหลายคันแล้วเฮลิคอปเตอร์บินกันออกไปกันสนั่นหวั่นไหว

 

"อ้าว...รุ่นพี่ บอสไปสะแล้วละคร้าบ"

 

"ชิชิชิ..."

 

 

 

ศูนย์วิทยาศาสตร์

 

หญิงสาวร่าเริงยิ้มแย้มออกคำสั่งบางอย่าง กลุ่มนักวิจัยเมื่อได้ยินก็ต่างปรึกษากันด้วยใบหน้าเคร่งเครียด

 

โครม โครม ปัง

 

หมับ

 

"โอ๊ะ..."ร่างบางสะดุ้งเฮือกเมื่อถูกบางอย่างพุ่งเข้ากอดรัดจนเธอเซไปอีกด้าน

 

"ท่านทาบาเนะ!"เหล่านักวิจัยต่างตกใจรีบวิ่งเข้าใกล้เพื่อช่วยเธอ

 

"ฮ่าๆ ไม่เป็นไรจ้ะ"ร่างบางยกมือขึ้นห้าม เดินผ่านประตูที่ถูกพังไม่เหลือซากไปด้านนอกที่สภาพไม่ต่างกัน และหันกลับมายิ้มให้กลุ่มคนในห้อง"งั้น...ชั้นไปก่อนน่าา"

 

 

ในห้องขนาดกลางที่อัดแน่นเต็มไปด้วยอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ในการประดิษฐ์เทคโนโลยีต่างๆ ในมุมหนึ่งท่ามกลางความเงียบ สองร่างนั่งแอบอิงแนบชิดกันอยู่ไม่ห่าง

 

"ซันซัสจัง..."

 

เธอพยายามดันใบหน้าคนที่ไม่ได้พบมาหลายอาทิตย์ขึ้นมอง แต่เขากลับขัดขืนเลื่อนใบหน้าหนีมือเรียวของเธอไปอีกฝั่งกระชับอ้อมแขนรัดแน่นมากขึ้นกว่าเดิม

 

"......"

 

"นี่..."

 

"ขอโทษ..."

 

เสียงทุ้มต่ำเบาหวิวแนบชิดข้างใบหู รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าหวาน มือเรียวเปลี่ยนตำแหน่งมาลูบแผ่นหลังกว้าง

 

"เป็นอะไรจ๊ะ"

 

เสียงหวานอ่อนลงมองดูสภาพของเจ้าของอ้อมแขน เขาดูซูบผอมลงมากผมเผ้าและเสื้อผ้าดูไม่เรียบร้อยอย่างที่ควร กลิ่นแอลกอฮอล์ลอยโชยคละคลุ้งกลุ่นรอยกายใหญ่เต็มไปหมด

 

"ขอโทษ...ที่ไปช่วยเธอไม่ได้"

 

"หุหุ โอ๋ๆ...ไม่เป็นไรน่า"เธอหัวเราะชอบใจกอดรัดร่างสูงแน่นขึ้นไม่ต่างกัน

 

 

ตัดมาปราสาทวาเรีย

 

หลังจากเสียงชุลมุนเงียบไปเปล่าหัวหน้าหน่วยของวาเรียก็ดูไม่ทุกร้อน นั่งทานอาหารมื้อเช้ามองดวงตะวันเริ่มส่องแสงขึ้นมาบนท้องฟ้าด้วยความสุนทรี

 

"จะว่าไปแล้ว ทำไมเธอคนนั้นถึงออกมาได้ละครับนั้น"ฟรานหยิบขนมขึ้นมาทาน หันมองสาวสองจิบชาร้อนอย่างมีจริตด้วยความหมั่นไส้

 

"คุกวินดิเช่หน่ะ เป็นคุกที่ได้รับสมญานามเป็นดั่งปราการเหล็กเพราะวิทยาการคุมขังนักโทษที่ล่ำสมัยจนไม่มีใครสามารถเจาะได้ใช่มั้ยล่ะจ้ะ"

 

"ชิชิชิ..ก็ใช่ แล้วทำไมล่ะฟะ"

 

"แต่พอทาบาเนะจังผู้น่าสงสารกำลังเข้ากระบวนการขังคุกน้ำ นักโทษระดับสูงที่ถูกขังอยู่ในคุกน้ำอยู่ก่อนแล้วก็เกิดคลุมคลั่งขึ้นมา"

 

"อ๋อ..."ฟรานนึกย้อนไปตอนอาจารย์ตนโผล่มาพร้อมท่าทางหงุดหงิดคงเพราะเหตุผลนี้เอง

 

"ชิชิชิ...มันคืออะไร"

 

"ดูเหมือนชิปบ้างอย่างที่ฝังอยู่ในตัวทาบาเนะจังจะไปกระตุ้นให้อุปกรณ์ผิดปกติ วินดิเช่เลยยืนข้อเสนอบ้างอย่างแลกกับการปล่อยตัวไงจ้ะ"

 

"ก็สมกับเป็นทาบาเนะแล้วหล่ะ ชั้นไม่คิดว่าเธอจะยอมถูกจับได้ง่ายขนาดนั้น"มาม่อนที่นั่งเงียบฟังอยู่นานพูดขึ้น

 

"ชิชิชิ...เจ๋งไม่เบานี้น่า"

 

 

 

 

โรงแรมในเครือวองโกเล่

 

ร้านอาหารจีน

 

ห้องทำงานแสนเงียบเชียบร่างบางนั่งจดจ่อพิจารณาเอกสารด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ด้วยเหตุที่งบประมาณสำหรับขยายสาขาดันบานปลายมากเกินกว่าที่คาดไว้ไปมาก

 

ลมหายใจอุ่นถูกพ่นออกมาเฮือกใหญ่ ทิ้งกายพิงพนักเก้าอี้ปิดเปลือกตาลงเงี่ยหูฟังเสียงเส้นประสาทเต้นตึกตักของตนไปทั้งอย่างนั้น

 

ก๊อก ก๊อก

 

"ท่านโกคุเดระ ฮายาโตะ มาขอพบค่ะ"

 

ผู้จัดการสาวชะเงอกายเข้ามาใรห้อง มองเจ้านายตัวเล็กของเธอแล้วยิ้มกรุ่มกริ่ม ที่ตลอดหลายเดือนมานี้ดูเหมือนเธอจะผิวพรรณเปร่งปรั่งเสน่ห์แรงจนลูกค้าผู้ชายมองกันตาเป็นมัน จนต้องมีคนมาคุ้มทุกวันเวลาออกไปทานข้าว

 

"อือ...ให้เข้ามา"

 

 

ตึก ตึก ตึก

 

เสียงร้องเท้าหนังกระทบพื้นดังใกล้เข้ามาหาเธอเรื่อยๆ อย่างเชื่องช้าจนมาหยุดอยู่ข้างเก้าอี้ที่เธอนั่งอยู่

 

"กินข้าว..."

 

แพรขนตางอนยาวปรือขึ้นมองร่างสูงในชุดสูทมาดนิ่งจ้องมาที่เธอด้วยแววตาเรียบนิ่งตามปกติ แม้จะดูภายนอกจะเย็นชาในสายตาคนอื่นก็ตามแต่สำหรับเธอแล้ว

 

จุ๊บ

 

"อย่า..."ถึงแม้เสียงทุ้มต่ำจะเอ่ยปฏิเสธ แต่ร่างสูงกลับโน้มตัวลงแนบริมฝีปากให้ความหวานฉ่ำลุกล้ำเข้ามาได้ถนัดมากขึ้น

 

"อืม..."เห็นแบบนั่นเธอยิ่งได้ใจสอดเรียวลิ้นนิ่มกวาดลิ้มรสโพรงปากกรุ่นร้อน ค่อยๆไล้ชิมผ่านฟันสวยเรียงเป็นระเบียบไปทุกซี่ ในหัวเคยเคร่งเครียดผ่อนคลายลงทีละน้อยจนหายดี

 

"ฮ่า...เริ่มไม่หิวข้าวละ"มือหนาสากลูบต้นขาเล็กผ่านกระโปรงเนื้อดี เลื่อนสายตามองริมฝีปากอิ่มบวมเจ่อด้วยความหลงไหล

 

ปัง

 

ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกด้วยความแรงจนเกิดเสียงดัง ร่างบางสะดุ้งเฮือกผละตัวออกจากร่างสูงหันมองไปทางต้นเสียงก็ตกใจมากยิ่งขึ้น

 

"หลิน!!!...."

 

"ป๊า!!.."

 

 

ความคิดเห็น