ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 5 : คู่กัด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 245

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ค. 2563 11:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 5 : คู่กัด
แบบอักษร

ตอนที่ 5 คู่กัด 

Past ณารา 

"ฮือ~" 

"-_-" ณารา 

"ฮึก! ฮือๆๆToT" 

"-_-;" ณารา 

"ฮือ~ฮึก ฮือ~ฟืดดดดดดด" ทั้งเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้อทั้งเสียงสูดขี้มูกจากเจ้าเอยที่ดังเป็นระยะๆมันกำลังทำให้ฉันประสาทกิน 

"นี่ๆยัยชีแกอย่าเอาขี้มูกแกมาโดนลูกรักฉันนะยะ" ฉันที่ทำหน้าที่ขับรถก็ต้องใช้สมาธิมองทางแต่เสียงเจ้าเอยนี่สิมันรบกวนสมาธิฉัน 

ตอนนี้พวกเราสองคนกำลังเดินทางกลับบ้านซึ่งตอนขามาเรามากันสองคัน เจ้าเอยมากับฉัน ส่วนนะโมไปกับแก้วเก้า ฉันก็ไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรหรอกเพราะฉันไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุสักหน่อย จากที่เจออีตาบ้านั่นที่ห้องน้ำฉันก็หมดอารมณ์หาเหยื่อต่อเลยตัดสินใจมานั่งรอในรถตัวเองเปิดประทุนนั่งเล่นโทรศัพท์รอยัยพวกที่เหลือ 

"ขอโทษ ตะ..แต่มัน ฮึก! ยะ..หยุดร้อง ฮึก ไม่ได้ToT" นั่งเอามือปิดหน้าร้องไห้ฟูมฟายแทบใจขาดเหมือนญาติเสีย 

"โดนยัยแก้วดุมารึไง" พูดไปตาก็มองถนนข้างหน้า 

"..." 

"เงียบ แสดงว่าใช่สินะ=_=" 

"เราไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องเป็นอย่างงี้นี่หนา ฮึก!" 

"ไหนเล่าให้ฟังหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น" 

"เรื่องมันเป็นอย่าง ฮึก! งี้.." เจ้าเอยยอมเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นตั้งแต่ที่ฉันแยกตัวออกไป  

จนฉันสรุปได้ว่า.. 

"ยัยชีนี่แกเล่นยาเสน่ห์ป่ะเนี่ย ทำไมชีวิตแกถึงมีแต่ผู้ชายมาพัวพันย่ะฉันล่ะอิจฉาชะมัด:(" พูดไปก็เคื้องเคืองความเสน่ห์แรงของยัยนี่ 

ตั้งแต่เด็กๆที่สมัยพวกฉันยังไว้ผมทรงหัวจุกเหมือนกุมารทองนั่นแหละ ผู้ชายมากมายหลายตามักจะชอบตามมาขายขนมจีบเจ้าเอยกันแทบทุกวัน ส่วนฉันน่ะหรอ.. 

' นั่นแม่หญิงณารานิ หนีเร็ว ' 

' เมื่อวานข้าโดนแม่หญิงณาราเตะก้านคอมา เนี่ยข้ายังปวดคออยู่เลย ' 

' เกิดเป็นถึงแม่หญิงมีศักดิ์เป็นถึงลูกขุนนางฉะไหนออเจ้าถึงทำกับข้าวไม่เป็นรึ งานบ้านงานเรือนก็ไม่แตะ ' 

' แม่หญิงณารามองมาทางข้าด้วยล่ะ เองว่าข้าจะตายไหมวะอีเย็น ' 

และก็บลาๆๆๆๆ 

และสาระพัดเรื่องฉันที่จะออกจะฮ้าวๆแมนเกินอิสตรี แต่นะโมจะดื้อๆซนๆชอบความท้าทาย เราสองคนชอบเรื่องท้าทายและชอบเล่นกับเด็กผู้ชายจนท่านแม่ต้องไล่เอาไม้หวายไล่ตีประจำ ส่วนแก้วเก้ารายนั้นยิ่งกว่านางชนชั้นสูงนางจะสง่างามไร้ที่ติตลอดเวลาแต่ติดอยู่อย่างเดียวยัยนั่นเกลียดผู้ชาย และก็เจ้าเอยนางฟ้านางสวรรค์ของคนในหมู่บ้าน 

ถ้าจะถามว่ามาสนิทเป็นเพื่อนกันได้ยังไงในเมื่อแต่ละชั่งแตกต่างกันราวกับพระอาทิตย์กับดาวพลูโต หลุมดำกับทางช้างเผือก ซึ่งไม่น่าจะมาโคจรเจอกันได้-_- 

"เราเปล่าเล่นยาเสน่ห์นะ ฮึก" นี่ก็ร้องจัง ไม่รู้ว่าจะsensitive อะไรนักหนา 

"จ้าๆรู้อยู่แล้วจ้า-_-" 

 

# ณ คฤหาสน์ของเหล่า4สาว # 

"-_-" แก้วเก้าที่ยืนเอามือกุมขมับตัวเองพลางมองไปที่คนด้านล่าง ที่นั่งเล่นหนัง Drama อยู่คนเดียวไม่เลิก 

"แก้วเราขอโทษนะที่ก่อเรื่อง ฮึก คราวหน้าเราจะระวังตัว ฮึก ให้มากกว่านี้ToT" เจ้าเอยที่นั่งกอดแข้งกอดขาแก้วเก้าร้องห่มร้องไห้น้ำตาอาบแก้มแทบเป็นสายเลือด 

ฉันมาทำอะไรที่นี่~ (เอามือปิดหูตัวเอง) หนวกหู~ 

"เอยแกจะร้องไห้ให้น้ำมันท่วมบ้านเราไม่ได้นะ-*-" นะโมเสริมต่อพลางมองภาพตรงหน้าอย่างเหนื่อยใจ 

End ณารา 

 

1 เดือนผ่านไป 

 

Past นักรบ 

"อ๊ะๆๆ อ๊ะ อ๊า" เสียงครางอันหวานหูของสาวสวยอกสะบึ้มตรงหน้ามันกำลังทำให้ผมแทบคลั่ง 

"แฮก แฮก" ลมหายใจที่ดังถี่มันทั้งรวดเร็วจนใกล้คลั่ง ตอนนี้ผมกำลังระบายความสุขตัวเองกับร่างสวยที่มีใบหน้าละม้ายใครเธอคนนั้น 

แต่ก็ยังไม่ใช่เธออยู่ดี.. 

แต่อย่างน้อยผู้หญิงคนนี้ก็แก้ขัดความคิดถึงของผมที่มีต่อเธอคนนั้นได้ 

แก้วเก้า..ชื่อนี้ยังคงดังก้องในหัวผมไม่หายไปไหน หลับตานึกภาพจินตนาการตัวเองที่กำลังสอดใส่เชื่อมต่อกับเธออย่างมีความสุข 

"อะ อะ อ๊ะ พี่นักรบ หลินมีความสุขจังค่ะ อ๊า~" ร่างบางโยกขย่มเอวเล็กใส่ร่างสูงที่นอนแผ่เหลากับเตียงนอนอย่างมัวมันมือไม้ลูบไล้ไปมาที่กล้ามหน้าท้องแกร่งเรียงตัวสวยงามอย่างน่าหลงไหล ตากลมไล่มองทุกสัดส่วนของคนใต้ร่างอย่างจะเป็นเจ้าของร่างนี้ซะเหลือเกิน 

โดยหารู้ไม่..ว่าใจของเขากำลังนึกถึงใครอีกคน 

พั่บ พั่บ พั่บ พั่บ พั่บ 

"อืม..เร็วกว่านี้แก้ว อ่ะ เร็วกว่านี้" ตาคมหลับตาพริ้มเสียวซ่านนึกถึงภาพเธอที่กำลังทำรักให้เขาอย่างร้อนแรง 

"ดะ..ได้ค่ะ อะๆ อ๊ะ อ๊ะๆ อ๊า~" ถึงเธอจะงงๆกับชื่อที่เขาเรียกขึ่นมาเมื่อกี้แค่ไหน แต่เธอก็ไม่ลืมทำหน้าที่ตัวเองให้ดีที่สุดเพื่อเอาใจเขา  

ร่างบางรีบเร่งจังหวะตามคำสั่งร่อนสะโพกเข้าหาอย่างรู้งาน ใบหน้าสวยเงยหน้าขึ้นมองเพดานด้านบนให้กับความเสียวซ่านนำพาให้ตากลมหลับตาพริ้มอย่างเลื่อนลอยในคารมราคะนี้ 

พั่บ พั่บ พั่บ พั่บ พั่บ 

เสียงเนื้อกระทบเนื้อยังคงดังต่อเนื่องทั้งในห้องนอน โซฟา ห้องครัว ห้องน้ำ หรือแม้กระทั่งตรงระเบียงห้อง ร่างทั้งสองยังคงสอดใส่เข้าหากันไม่เลิกลาแม้จะมีกิจกรรมอย่างว่ามาตั้งแต่บ่ายจนตอนนี้ล่วงเลยจนอาทิตย์ตกดินแล้ว 

"อะ..อืม แฮก แฮก ซี๊ด.." ร่างสูงซูดปากกับความเสียวกระสันที่มันกำลังแตกดับในไม่ช้านี้สองมือเอื้อมบีบขย่ำอกอวบอย่างมัวมัน 

"อะอ๊านักรบคะ อะ อะ อ๊ะ หลินเริ่มเหนื่อยแล้วค่ะ" ร่างบางที่ตอนนี้อยู่ใต้ร่างผมหายใจหอบเหนื่อยอย่างกระชั้นชิดเพราะอีกไม่นานทั้งผมและเธอจะถึงจุดหมายในไม่ช้า 

ปึก ปึก ปึก 

เอวสอบตอกเข้ามิดด้ามถี่รัวเร็วชนิดที่ว่าลืนหายใจจนคนใต้ร่างร้องลั่นเหมือนใจจะขาดเสียให้ได้ ไม่นานร่างบางก็กระตุกเกร็งเสร็จนำหน้าเขาไปก่อน 

"อ๊ะๆๆอ๊า~" ร่องสวาทตอดรัดเอ็นร้อนถี่จนคนด้านบนรีบเร่งกระแทกจังหวะสุดท้ายตาม2-3ทีก็กระตุกฉีดพ่นน้ำขุ่นเข้าไปในถุงยางที่ตนสวมใส่ตลอดเวลามีเซ็กส์กัน 

"แฮก แฮก หลินทำให้พี่นักรบถูกใจไหมคะ" เธอเงยหน้ามาถามผม 

"ถูกใจสิคะ..ไม่งั้นวันนี้พี่จะโดดงานมาอยู่กับหนูหรอ" มือไม้เกี่ยวแก้มเนียนอย่างยอกเย้าพลางส่งสายตาหวานเยิ้มให้เธอปิดท้ายแล้วถอดถอนตัวตนออกจากเธอมือหนาดึงเอาถุงยางออกมามัดปากถุงก่อนจะโยนทิ้งแถวๆเตียงนอนที่พึ่งจะเสร็จกิจไปเมื่อสักครู่ 

"อ่ะ แล้วนั่นพี่นักรบจะไปไหนคะ" เธอถามผมเพราะผมทำท่าจะลุกออกไป 

"วันนี้พอแค่นี้ก่อน พี่มีนัดกับเพื่อนส่วนนี่ค่าเสียเวลา" ผมวางเงินจำนวนหนึ่งที่น่าจะเยอะพอสำหรับเวลาสนุกในวันนี้ไว้ให้เธอ 

"แล้วก็..ไม่ต้องโทรมาอีกนะเพราะโคต้าของเธอมันหมดแล้ว" ว่าเสร็จผมก็ยันตัวลุกขึ้นยืนเดินไปสวมใส่เสื้อคุมอาบน้ำข้างๆเตียงเตรียมอาบน้ำไปข้างนอก 

ผมลากสายตามองเศษสากถุงยางที่ใช้งานแล้วทั้งหมดเกลื่อนกระจายอยู่รอบเตียงนอนด้วยสีหน้าเย็นชา 

หึ ผู้หญิงก็อย่างงี้แหละแค่ผมกระดิกนิ้ว ไม่สิ ส่งสายตาเชิญชวนแค่นี้ก็พร้อมจะมาเป็นของเล่นสนุกกับผมแล้ว.. 

แต่บางทีของเล่นที่ได้มาง่ายๆมันก็น่าเบื่อถูกไหม..ไม่เหมือนของแท้เกรดพรีเมี่ยมที่ยิ่งได้มายากๆก็ยิ่งน่าสนใจ:) 

End นักรบ 

 

Past เจ้าทัพ 

แชะ! 

"หึๆ มึงเสร็จกูแล้วไอ้น้องเวร-..-" 

"นั่นเฮียทำอะไรไอ้เก้ามันน่ะ" นักรบที่พึ่งมาถึงสนามแข่งรถหลังจากที่ออกมาจากคอนโดตัวเองก็มาเห็นเจ้าทัพที่กำลังแอบถ่ายคนที่นอนหลับลึกไม่รู้ตัวว่าโดนเข้าให้แล้ว 

"เห็นกูถือโทรศัพท์แบบนี้กูคงถ่ายหลอดไฟเพดานห้องมั่ง ไอ้นี่นิ-*-" สวนกลับแทบจะทันที 

"ถ้ามันรู้มันไล่กระทืบเฮียแน่=_="  

"มึงไม่พูด กูไม่พูดซะอย่างมันจะไปรู้ได้ไงและอีกอย่างไอ้น้องเวรนี่ก็หลับเหมือนซ้อมตายมันคงจะรู้สึกตัวหรอก" ว่าแล้วก็หยิกจมูกมันเล่นทีสองทีด้วยความหมันเขี้ยว 

ตอนเด็กยังเรียกผมว่าพี่ครับๆอยู่เลย พอโตมาแม่งไล่เตะตูดพี่มันเฉย คิดแล้วก็หดหู่ชีวิตตัวเองมีน้องก็เหมือนไม่มี เฮ้อ~ 

"เฮียลองนึกภาพตามผมนะ พาดข่าวหน้า1 น้องกระทืบพี่ชายตัวเองโคม่านอนพะงาบๆใกล้ตายห้องICU" 

"ไอ้ห่า!! ปากไม่เป็งมงคลเล่นซะกูนึกภาพแล้วสยองตาม หื้ม~" 

"ฮ่าๆๆ" ดูมันขำ 

"ขำหาพ่อ!!!" 

ผมตะโกนด่าไอ้นักรบเสียงดังก้องจนลืมไปว่ามีสิ่งมีชีวิตอยู่ใกล้ๆที่ตอนนี้มัน..ตื่นแล้ว  

"😡" 

อ่า~ฉิบหายแล้วไง 

ปึก  

"โอ๊ย!!" ทุกคนไม่ต้องตกใจครับผมโดนไอ้น้องเวรถีบตกจากโซฟา ร่างนี่กลิ้งตีลังกาสามตะหลบเป็นลูกขนุนตกจากต้นขนุนเลย 

"หนวกหู น่ารำคาญ ไปตายซะ!!!" มันตะคอกใส่หน้าผมเสียงดังเหมือนซินบ้าคำราม น้ำลงน้ำลายนี่กระเด็นเข้าเบ้าหน้าผมทุกเม็ด..ย้ำทุกเม็ด! 

พอมันด่าผมสมใจอยากมันก็ดินปึ้งปั้งหัวร้อนออกจากห้องไปทันที 

ปึง!(เสียงปิดประตูดังสนั่นหวั่นไหวพนังห้องแทบร้าว) 

พอตั้งสติได้เท่านั้นแหละ.. 

"ไอ้น้องเวรตะไล!!! ไอ้เด็กเปรต~" ผมตะโกนด่ามันตามหลังอย่างไม่ยอม 

"โอ๊ย~เฮียจะตะโกนทำซากไรวะ หนวกหู" นักรบรีบเอามือปิดหูตัวเองอย่างไวหน้าตาเหยเกตามเสียงร้องสะท้านฟ้าของเจ้าทัพ 

"ไอ้รบมึงไม่เห็นหรอ? ไม่เห็นหรอว่ามันถีบกูอ่ะ!" ชี้โบ้ชี้เบ้ไปทางประตูห้อง 

"เห็นดิก็ตรงเสื้อเฮียเป็นรอยตีนมันเด่นหราขนาดนี้ มองจาก100เมตรยังรู้เลย..ว่ารอยส้นตีน-_-" 

"ไม่ยอม!! ไม่ยอม!! ไม่ยอม!! ไอ้เก้าไอ้เด็กเวร!!" ร่างหนาดีดดิ้นไปมาอย่างไม่ยอม แถมโวยวายอย่างกับเด็กสามขวบ 

"เฮียเลิกทำไอ้พฤติกรรมแบบนี้สักทีจะได้ไหม ดูไม่เข้ากับอายุเลยนะเว้ย" นักรบยืนหน้าบูดดูคนที่มีวุฒิภาวะกว่าเขางอแงเป็นเด็กเอาแต่ใจอย่างสุดจะทน 

"ทำไม? กูไปชักดิ้นชักงอบนยอดคอมึงไง๊?" หยุดดิ้นแล้วมองค้อนใส่ปากก็แวดๆใส่คนอายุน้อยกว่าอย่างไม่พอใจเช่นกัน 

"เอาที่เฮียสบายใจเลย ต่อให้เฮียแหกปากจนคอหอยกระเด็นออกมาไอ้เก้ามันก็ไม่สนใจเฮียหรอก-_-;" 

"พูดแบบนี้มึงข้างใครห่ะ!" 

"ข้างเค้ออะไรไร้สาระ" 

"นี่มึงด่ากูไร้สาระเรอะ:(" 

"ใช่ ก็เฮียมันไร้สาระจริงๆนี่หว่า ไปละวันนี้มีลงแข่งรอบห้าทุ่ม" ไอ้นักรบโบกมือโบกลาผมไปทางประตูห้อง 

"มึงลงแข่งด้วยหรอวันนี้" 

"ก็พึ่งพูดไปหยกๆ-_-" 

"เอะ! ปากมึงนี่ยังไง?จะเอายังไงกับกูห่ะ" ผมเดินไปตรงหน้ามันเท้าสะเอวใส่ยื่นหน้าไปหามัน 

"เอาเอออะไร ผมไม่เอากับผู้ชายแล้วยิ่งเป็นเฮียแล้วล่ะก็..อี้~ขนลุก!!" นักรบยกมือขึ้นมาลูบๆตามแขนตัวเองอย่างนึกขยักแขยง 

"ถุ๊ย!! มึงคิดว่ากูพิศวาสมึงไงวะไอ้เด็กเตี๊ย" 

"อยู่ๆก็มาด่าถ้าเสี้ยนมากนักก็ไปหาเด็กๆในสังกัดเฮียดิวะ" 

"ชิ! วันนี้กูจะลงฝั่งตรงข้ามมึงห้าล้าน:("  

"เฮียคิดว่ามันจะชนะผมรึไง เหอะๆ:)" 

"ออหรา~เดี๋ยวก็รู้" 

ซีส~กระแสไฟฟ้า( *-_-) <--------> (-_-* ) 

End เจ้าทัพ 

 

Past นะโม 

22.48 น. 

"ยัยเอยแกโตแล้วนะเลิกทำหน้าเหมือนเด็กจะร้องไห้แบบนี้สักทีได้ไหม" ยิ่งมองเพื่อนตัวเองที่ตอนนี้ยืนร้องไห้มันก็พาให้ใจเหนื่อยตามไปด้วย 

"ก็นะโมฆ่าคน..จะไม่ให้เราร้องไห้ได้ยังไงToT" 

"ฉันไม่นับไอ้เลวพวกนี้เป็นคนหรอกนะ ชาติชั่วแบบนี้ตายๆไปได้ซะก็ดีโลกมันจะได้น่าอยู่ขึ้น" 

"นะโม" 

ตอนนี้พวกฉันสองคนกำลังยืนอยู่ข้างถนน ซึ่งอยู่ถนนเส้นนี้ฉันก็ขับไปมาเป็นประจำเพราะอย่างที่ทุกคนรู้ว่าบ้านไม่สิ คฤหาสน์ของพวกฉันทั้งสี่มันอยู่บนยอดเขาสูงเส้นทางหรือถนนแถวนี้จะมีแต่ป่าไม้รกรุงรัง เป็นเส้นทางที่คนปกติไม่ใช้กัน..แต่แล้วในวันนี้ก็มีผู้โชคร้าย3ตัว(เรียกเป็นคนมันประเสริฐเกินไป) 

ที่มันชั่งกล้าขับรถมาปาดหน้ารถฉันจนเสียหลักลงข้างทาง มิหน่ำซ้ำยังซวยไม่พอมันดันลงจากรถแล้ววิ่งมาฉุดกระชากพวกฉันลงจากรถ พวกมันตอนแรกก็แค่จะมาปล้นแต่พอมันเห็นพวกฉันสองคนก็เปลี่ยนใจเป็นฉุดกระชากพวกฉันไปข่มขื่นในป่าข้างทางแทนแต่คุณลองคิดสภาพสิ๊ว่าฉันไม่ได้ดื่มเลือดตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้..มันก็ยิ่งทวีคูณสัญชาตญาณดิบในตัวให้พุ่งพร่านเข้าไปอีก 

พอรู้ตัวอีกทีภาพตรงหน้ามันก็ไม่น่ามองแล้วล่ะ 

"แกไปรอที่รถ เดี๋ยวตรงนี้ฉันจัดการเอง" หันไปสั่งเจ้าเอยเสียงเรียบพลางมองร่างไร้วิญญาณที่นอนกองกัน3ศพด้วยสายตาเย็นชา มือทั้งสองข้างที่ชุ่มไปด้วยเลือดสีสดไหลตามแรงโน้มถ่วงเป็นหยดๆลงตามพื้นดิน 

"อืม เราไปรอที่รถนะ..อย่านานล่ะ" สิ้นประโยคเจ้าเอยก็เดินออกไปเดินสีหน้าแววตาเศร้าสร้อย ระหว่างเดินกลับก็หันไปมองดูเพื่อนตัวเองที่ตอนนี้มีสีหน้าเย็นชาดวงตาแดงก่ำเหมือนปีศาจในร่างมนุษย์ดีๆนี่เอง 

ตามจริงก็ไม่อยากให้เจ้าเอยมาเห็นภาพสยดสยองแบบนี้สักเท่าไหร่นักเพราะเพื่อนฉันเป็นคนจิตใจดีมีเมตตา..เธอต่างกับฉันมากเหมือนนางฟ้ากับแม่มด ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันดูแลถนุถนอมและปกป้องเจ้าเอยเหมือนไข่ในหิน เธอไม่เหมือนคนอื่นเธอช่างเปราะบางอ่อนโยนกว่าใครๆ 

"เสร็จแล้วหรอ" 

"อืม" 

"โม..คือเรา.." 

"อ่ะนี่! ฉันรู้ว่าแกหิว" ฉันขว้างของบางอย่างไปให้เจ้าเอยซึ่งเธอก็รีบจับมันขึ้นมาดู ถึงได้รู้ว่ามันคืออะไรซึ่งเธอเองก็รู้จักมันดีเลยล่ะ 

ถุงเลือด.. 

"ขอบคุณนะโม"  

"อืมรีบๆดื่มมันซะก่อนที่แกจะทรมารตัวเองไปมากกว่านี้"  

ทำไมฉันจะดูไม่ออกว่าเจ้าเอยในตอนนี้กำลังข่มความรู้สึกบางอย่างที่มีความต้องการไม่ต่างกับฉันมากนัก แต่ยัยนี่ดันมีความอดทนสูงชนิดที่ว่าฝืนตัวเองจนอาการมันฟ้องออกมาชัดเจนในดวงตาคู่นั้น 

"อ่อ..โมคือ..พักนี้เรารู้สึกเหมือนถูกมองอยู่บ่อยๆเลย" เจ้าเอยบอกด้วยน้ำเสียงประมาทนิ้วมือประสานกันอย่างเกร็งๆ 

"ปกติแกก็ถูกมองอยู่ตลอดเวลานั่นแหละ-_-" ที่พูดมาเรื่องจริงทั้งนั้น ก็ยัยเอยทั้งสวยทั้งน่ารักทั้งน่าถนุถนอมขนาดนี้ผู้ชายก็หลง ผู้หญิงก็อิจฉา 

"แต่มันให้ความรู้สึกที่ต่างออกไปนะ" เธอยังคงพูดด้วยความกังวนใจ 

"เอาน่า~อย่าคิดมากมีฉันอยู่ทั้งคนใครทำอะไรเธอ ฉันจะซัดมันให้กระเด็นเลย" ชูกำปั้นขึ้นอย่างภาคภูมิใจ 

"อ่า~จริงด้วยเรามีนะโมอยู่นี่หน่า^^" 

End นะโม 

 

past เก้าทัพ 

"-_-+" 

"( ._.)" 

"มีไรก็รีบพูดมา" เอ่ยเสียงเข้มเนื่องจากมีตัวน่ารำคาญนั่งใช้สายตาลูกหมามองมาที่ผมน่ะสิ 

"เก้าจ๋า~คือเฮียมีเรื่องให้ช่วย..-0-;" 

"ไม่" 

"เฮ้! กูยังไม่ได้พูดอะไรสักแอะ มึงรู้หรอว่ากูจะพูดอะไร"  

"แค่เห็นลิ้นไก่ก็รู้ว่าไม่ใช่เรื่องดี-_-" ผมตอบไปตามตรง คนอย่างเจ้าทัพรอยยักในสมองของมันไม่เคยมีเรื่องดี 

"ฟังเฮียก่อนสิคือว่าอย่างงี้นะ.." และแล้วเรื่องที่มันพนันกับไอ้นักรบก็เล่าจบ.. 

"ไม่" 

"ไอ้น้องเวรมึงไม่คิดจะช่วยกูเลยไง๊ กูเป็นพี่มึงนะ"  

"ถ้ากลัวมันชนะก็แข่งเองดิ จะไปพนันทำไม" ความจริงแล้วมันนั่นแหละที่เป็นคนสอนผมขับรถจนเซียนอยู่ทุกวันนี้ 

มันเป็นคนเก่งรอบด้านแต่ไม่แสดงให้ใครเห็น..แต่เพราะอะไรทำไมถึงชอบโยนขี้มาให้คนอื่นก็ไม่รู้ 

เห็นไอ้พี่บ้านี่ติ๊งต๊องไปวันๆแต่เบื้องหลังนั้นผมก็ต้องยอมรับว่ามันนี่แหละ..ที่น่ากลัวกว่าใครๆ 

"ไม่อ่ะ ไม่อยากทำ-3-" ทำปากจู๋ตาล่อกแล่กไปมา 

น่าเตะฉิบหาย.. 

"ก็แล้วแต่ ไปละ" ผมรีบเบี่ยงตัวเดินหนีไปจากพี่ชายตัวเองอย่างไวเพราะมีธุระกับไอ้ครามนิดหน่อย 

"เดี๋ยวอย่าพึ่งไป! ไอ้..โว้ยยยยย แล้วกูจะทำยังไงดีว่ะเนี่ย" เจ้าทัพยีหัวตัวเองจนชี้ฟูไม่เป็นทรงอย่างหัวเสียเพราะน้องชายที่คิดว่าพึ่งได้กลับเดินหนีเขาไปเสียแล้ว 

 

#ทาวเฮาว์ สงคราม# 

"มีเรื่องอะไรวะถึงกับต้องนัดกูมาบ้านมึง" ผมเอ่ยถามไอ้สิ่งมีชีวิตที่นิ่งกว่าก้อนหินตรงหน้า 

"ผู้หญิง" 

"ห่ะ?" อะไรของมัน 

"ผู้หญิงเมื่อวันนั้น" มันพูดขยายความมากกว่าเดิม(นิดนึง)ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่ามันต้องการจะสื่ออะไรกับผม 

"คือมึงช่วยพูดให้มันเป็นประโยคยาวๆให้กูตรัสรู้แล้วบรรลุทีดิ-*-"  

แม่งคิดว่าผมมียานทิพย์ไงวะถึงจ้องตามันแล้วรู้เลย 

"เมื่อวันศุกร์ที่ 8 พฤษภาคม ปี 63 เวลา 23.46 น.กูกับไอ้รบมีเรื่องชกต่อยกันที่ลานสนามแข่งของมึงตอนนั้นกูเจอผู้ต้องสงสัย4ราย เป็นผู้หญิงทั้งสี่คน ตามข่าวลือที่สืบมา-_-" มันอธิบายแบบละเอียดยิบในฉบับของมันจนผมอดคิดไม่ได้ว่ามันประชดผมรึป่าว 

"ผู้หญิงงั้นหรอ? อืม..กุจำหน้าไม่ค่อยได้ว่ะไม่สำคัญพอที่จะจำ" ยักไหล่อย่างไม่แคร์ 

"นี่คือรูปของผู้ต้องสงสัยทั้งสี่คน" มันยื่นซองกระดาษสีน้ำตาลมาทางผม ผมยื่นมือไปรับและเปิดดูทันที 

"คนแรกเธอชื่อ แก้วเก้า หรือ กรองแก้ว เกียรติ์วรกุล อายุ 25 ปี ทำงานเป็นนางแบบอิสระ" 

"หืม..นมใหญ่ดีก็เหมาะกับอาชีพดี" ผมพูดไปตามสิ่งที่เห็นจากนั้นก็เปิดไปดูรูปที่สองต่อ 

"คนที่สองชื่อ ณารา หรือ ณฐิตา เกียรติ์วรกุล อายุ 25 ปี อาชีพยังไม่แน่ชัด"  

หน้าตาก็..สวยดี แต่ผมไม่สนใจหรอกเพราะผู้หญิงก็คือสิ่งมีชีวิตที่น่ารำคาญรองจากไอ้พี่ปัญญาอ่อนนั่นไง(เจ้าทัพ) 

"ทำไมสองคนนี้มีนามสกุลเหมือนกัน ลูกพี่ลูกน้อง?" คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเมื่อไล่สายตาอ่านไปเห็นนามสกุล 

"เรื่องนี้กูยังหาหลักฐานมาไม่ได้แค่รู้ว่าทั้งสี่คนใช้นามสกุลเดียวกันหมด-_-" 

"ถ้าไม่ใช่ลูกพี่ลูกน้องก็คงเป็นลูกบุญธรรม หรือกรณีที่แย่สุดๆคือพ่อยัยพวกนี้มีเมียหลายคนสินะ" พยักหน้าเข้าใจความคิดตัวเองพลางเปิดรูปใบที่สาม 

"คนที่สามเธอชื่อ เจ้าเอย นันทิชา เกียรติ์วรกุล อายุ 25 ปี อาชีพหมอ คนนี้กุตามสืบอยู่" ไม่ว่าจะมองซ้ายหรือขวาก็นึกถึงภาพแม่ชีขึ้นมาเฉยเลย? ผมเลยเปิดไปดูรูปสุดท้ายแทน 

"นี่มัน..ยัยนมแบน" ทำเอาผมอึ้งไปชั่วขณะ 

"คนสุดท้ายเธอชื่อ นะโม มนัญชยา เกียรติ์วรกุล อายุ 25 ปี อาชีพช่างถ่ายภาพอิสระ คนนี้นี่แหละตัวปัญหากูเลยอยากให้มึงช่วยกูตามสืบผู้หญิงคนนี้ให้ที" 

"ยัยเนี่ยนี่นะตัวปัญหา?" ทำหน้าไม่เชื่อใส่ไอ้สงครามคืองงกับสิ่งที่มันพูดสุดๆหน้าตายัยนมแบนไม่เห็นจะเป็นพิษเป็นภัยอะไรนี่หวา 

"เชื่อกูสิ ผู้หญิงคนนี้อันตรายเธอฉลาดมาก ฉลาดจนทางการอย่างพวกกูไม่สามารถหาหลักฐานเอาผิดได้เลยล่ะ" ไอ้ครามจ้องหน้าผมด้วยสีหน้าจริงจังปนกังกลอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน 

ผมมองรูปเธออยู่พักนึงก่อนจะตัดสินใจว่า.. 

"โอเค กูจะช่วยมึงสืบเอง" 

End เก้าทัพ 

100% 

ความคิดเห็น