เรดิโอเดียม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 004

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2563 14:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
004
แบบอักษร

“เอ่อ คีท เราหิว มีอะไรให้กินไหม”ตอนนี้ก็ตกเย็น ยูจีนไม่ได้กินอะไรมาหลายชั่วโมงแล้ว ร่างกายเขาเริ่มต้องการอาหาร

“ไม่มีหรอก แวมไพร์ไม่ต้องกินข้าว เรากินแต่เลือด เอางี้นายอยู่บ้านแปปนึงนะ เดี๋ยวออกไปหาซื้อให้”ว่าแล้วคีทก็แวปออกทันที ยูจีนนั่งรออย่างว่าง่ายไม่นานนักคีทก็กลับมาพร้อมกับของมากมาย

“พอดีไม่รู้ว่านายกินเยอะขนาดไหนอ่ะ เลยซื้อมาเยอะ โชคดีนะร้านขายขนมปัง ร้านขายของหลายที่ยังเปิดอยู่ อ่ะ อันนี้ขนมปัง อันนี้แฮม อันนี้ชีสแผ่น ลองกินดู ฉันไปรดน้ำต้นไม้ก่อน”คีทวางของไว้ให้ยูจีนที่เคาท์เตอร์ในครัว แล้วเดินออกที่หลังบ้าน ยูจีนเดินมากินขนมปัง แฮมและชีสที่คีทซื้อมา คีทซื้อมาเยอะมาก ขนมปัง4แถว แฮมจำนวนมาก และชีสแผ่นอีกมหาศาล ยูจีนกินเยอะว่าคนทั่วไปนิดเดียว เขากินจนอิ่มและเดินออกไปหาคีท แต่ไม่พบ คีทอยู่ที่ไหนกัน ด้านหลังบ้านเป็นโรงเรือนจำนวนมาก ก่อนหน้านี้เขามาเดินดูนิดหน่อยแล้ว เป็นโรงเรือนปลูกผัก ผลไม้ และมีส่วนที่เป็นสวน เป็นไร่ชา และก็มีไร่เมล่อน จะว่าไป ที่เยอะขนาดนี้ไม่มีคนงานหรือผู้ช่วยเลยหรือไงนะ สุดท้ายยูจีนไม่รู้จะหาคีทจากที่ไหนเขาจึงมานั่งรอในบ้าน นั่งรอเฉยๆอย่างไร้จุดหมาย จนพระอาทิตย์ตกดิน คีทเดินกลับมาในบ้าน

“คีท เจ้าไปไหนมา ทำไมเหงื่อออกขนาดนี้ นั่งก่อนเถอะ”ยูจีนรีบเดินมาหาคีท เขาอุ้มคีทมานั่งที่โซฟา คีทที่มึนงง ยิ่งงง เข้าไปใหญ่ ก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าไปรดน้ำต้นไม้ อะไรของเขากัน

“พอยูจีน ทำไมนายไม่เก็ของเข้าตู้เย็น จะปล่อยไว้ให้มันเน่าหรือไง ไปเอาเข้าตู้เย็นเลย”คีทเดินไปหยิบขนมปัง แฮม และชีสมาถือไว้

“คีท ตู้เย็นคืออะไร เราไม่รู้จัก”คีทรู้สึกเหมือนโดนกวนประสาท เขาเดินมาเปิดประตูตู้เย็น

“นี่ ตู้เย็น ใสของเข้าไปซะ”เขาคงต้องหาวิธีทำให้ยูจีนรู้จักโลกนี้ให้มากขึ้นแล้วสินะ ท่าทางจะพูดได้ อย่างเดียวที่เหลือนี่ไม่รู้เลย

“ยูจีน มานั่งนี่ เราต้องคุยกันหน่อย”คีทเดินนำยูจีนมานั่งที่โซฟา ยูจีนนั่งลงข้างๆคีท

“อันนี้เรียกว่าอะไร”คีทชี้ลงที่โซฟา

“ไม่รู้”

“อันนั้นหล่ะ”คีทชี้ที่ทีวี

“ไม่รู้”

“แล้วอันนี้หล่ะ”คีทดึงเสื้อของตัวเอง

“เครื่องนุ่งห่ม คีท เราเรียนรู้เพียงแค่วัฒนธรรมและภูมิปัญญาเท่านั้น เช่นภาษา ตัวอักษร ที่เหลือเราไม่รู้หรอก”ยูจีนเข้าใจจุดประสงค์ของคีท

“นายอ่านหนังสือออก ดี งั้นฉันจะซื้อหนังสือมาให้นายอ่าน จะได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรมากขึ้น”คีทหยิบรีโมตขึ้นมาเปิดทีวี เป็นช่องทำอาหาร ทั้งสองนั่งดูอย่างเงียบๆ ยูจีนรับรู้ได้ว่าคีทตื่นเต้นกับรายการนี้ คีทต้องการ หลังจากรายการจบ คีทก็ปิดทีวี และหันมาหายูจีนอีกครั้ง

“อยู่ที่นี่ นายใช้เงิน แปลว่านายต้องช่วยกันทำงาน โรงเรือนข้างหลังนั่น ปกติฉันทำคนเดียวไม่มีผู้ช่วยหรือคนงาน ต่อไปนี้นายต้องไปช่วยฉันทำ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะสอนงานให้ ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ”คีทลุกขึ้นจะไปอายน้ำ

“คีท อย่าลืมสัญญาของเรานะ ที่คืนนี้เจ้าจะยอม”ยูจีนพูดทัก คีทหน้าแดงเขิน

“เออ จำได้หรอก ไม่ต้องย้ำ”เขาลืมไปแล้วนะเนี่ย โอ้ย ไม่อยากโดนอ่า ทำยังไงดี คีทเดินเข้าห้องนอนมา เขาจะปิดประตู แต่ยูจีนดันไว้ก่อน อื้อ ต้องยอมให่เข้ามาใช่ไหมเนี่ย สุดท้ายยูจีนก็เดินเข้ามานั่งรอที่เตียงคีทหอบของเข้าไปอาบน้ำ เมื่อเสร็จธุระ เขาเดินมาเจอยูจีนนั่งอยู่ที่เดิม

‘เอาวะ ยังไงก็ต้องโดน’คีทสูดหายใจเข้าลึกๆ

“อ่ะ พร้อมแล้ว จัดมาเลย”คีทเดินใจกล้าเข้าไปหายูจีน ยูจีนดึงคีทให้หงายลงบนเตียงและขยับตัวมาขึ้นคร่อม เขาไม่รู้ว่าที่โลกนี่เข้าทำกันยังไง

"เจ้าใจเย็นหน่อยคีท ใจเต้นขนาดนี้ เราไม่กล้าทำหรอกนะ"ยูจีนพูดบอก คีทใจเต้นเเรงมาก คงเพราะตื่นเต้นด้วย ถ้าเราทำเเล้วคีทจะใจเต้นเเรงกว่านี้อีก เขากลัวคีทจะหัวใจวายเอาได้

"ทำๆเถอะนะ ขอหล่ะ เนี่ย พร้อมเเล้ว พร้อมมากเเล้ว เอาเลย"ยูจีนพลิกตัวเองมานอนข้างๆคีท เขานอนตะเเคงเข้าหาคีท

"อยากหลอกตัวเองเลย เรายังพอไหวอยู่ เจ้าก็ไม่ต้องเครียด ไว้เราเริ่มไม่ไหวเราจะบอกก็ได้"ยูจีนลูหีวคีทอย่างเเผ่วเบา ชีวิตเเวมไพร์เขาไม่เคยได้รับจากคนอื่นมาก่อน ยูจีนทำให้เขาสงบใจลงได้

"งั้นนอนเถอะ เราเองก็อยากพักผ่อนเเล้ว"ยูจีนปิดไฟ เเละกอดคีทไว้ในอ้อมอก คีทดันตัวออกมาเล็กน้อย เขาเป็นเเวมไพร์อายุกว่า 500 ปี อยู่ดีๆมาถูกกอดอย่างนี้ บ้าบอ ใครจะไปทำใจได้กัน สุดท้ายคืนนั้นคีทก็หลับลงอย่างสบาย ยูจีนก็เช่นกัน

 

 

 

เช้ววันต่อมา ยูจีนตื่นเเละนั่งพิงหัวเตียงอยู่อย่างนั้น เขาได้แต่คิด ตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีชีวิตคู่ เขาไม่ได้เป็นที่ต้องการของผู้อื่นมากนัก เพราะเขาค่อนข้างอ่อนเเอกว่าตัวอื่น อยู่ดีๆ เขามาพลัดหลงอยู่ที่โลก เเละมีคู่ซะงั้น ถึงเเม้ว่าจะเป็นคู่ที่ไม่ได้มาด้วยความเต็มใจก็ตาม

‘เฮ้อ เเวมไพร์นี่นอนนานนัก ปกติเผ่าเรานอนเเค่ประมาณ 5 ชม. เอง นี่คีทนอนมาตั้ง 7 ชม.เเล้ว ยังไม่ตื่นอีก’ ยูจีนเลือกที่จะอยู่บนเตียงเพราะเขาไม่รู้ว่าต้องทำอะไร ตื่นเเล้วทำอะไรต่อไป

"ยูจีน นายตื่นเเล้วเหรอ นั่งทำอะไรอยู่ ทำไมไม่ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า หรือไปกินข้าวหละ"คีทงัวเงียตื่นขึ้นมา

"เราไม่รู้ว่าตื่นมาแล้วควรทำอะไร อาบน้ำทำยังไง เจ้าสอนเราได้หรือไม่คีท"คีทหัวเราะใหญ่กับคำพูดของยูจีน ที่เเท้ก็ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงเลยนั่งอยู่นิ่งๆ คีทลุกจากเตียงเเล้วเรียกยูจีนให้เดินไปในห้องน้ำ เขาคว้าผ้าขนหนูผืนหนึ่งเจ้ามาด้วย

"นี่ ฝักบัว ไว้อาบน้ำ หมุนตรงนี้ น้ำออกมา อันนี้สบู่ไว้ถูทำความสะอาดตัว อ่ะ อาบน้ำเสร็จเเล้ว อันนี้ผ้าขนหนูไว้เช็ดตัว ส่วนอันที่เหลือ สงสัยอะไรก็อ่านเอาที่ข้างขวดละกัน”คีทหันตัวจะเดินออกมา แต่ถูกยูจีนคว้าข้อมมือเอาไว้ก่อน

“เดี๋ยวสิ ดูเราอาบน้ำก่อนว่าถูกไหม หรือไม่เจ้าก็อาบให้เราดู”คีทหน้าแดงไปหมด ใครจะไปอยากดูคนอื่นอาบน้ำกัน แล้วให้มาอาบโชว์นี่ก็แปลก

“ตลก อาบไปเถอะ นายฉลาดนายอาบได้อยู่แล้ว รีบๆอาบด้วย เดี๋ยววันนี้พาไปซื้อเสื้อผ้า”คีทรีบวิ่งออกมาจากห้องน้ำ ยูจีนยังคงยืนอมยิ้มอยู่ แค่อาบน้ำเขาทำเป็นอยู่แล้ว เขาเพียงแค่อยากแกล้งคีทเล่นเฉยๆ คีทออกมานั่งทำใขให้สงบอยู่ที่เตียง ยูจีนเล่นอะไรก็ไม่รู้ ไม่นานนักยีนก็เดินออกมาจากห้องน้ำ

“เครื่องนุ่งห่ม เราควรห่มอะไร ที่นี่เขาไม่ได้เปลือยเช่นเราใช่ไหม”คีทเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เขารื้อๆหาของมาให้ยูจีนใส่

“อ่ะนี่บ๊อกเซอร์ กางเกง แล้วก็เสื้อ นายลองศึกษาดูเองว่าจะใส่ยังไง ฉันจะไปอาบน้ำ”คีทโยนเสื้อยืดสีขาว บ๊อกเซอร์ และกางเกงฟรีไซค์สีดำไปให้ยูจีน ยูจีนฉลาดพอ เขาหาทางใส่ทั้งสามชิ้นได้สำเร็จ ส่วนคีทที่เดินออกมารีบใส่เสื้อผ้า

‘ทำไมแค่แต่งตัวธรรมดาถึงได้ดูดีขนาดนี้กัน’ยูจีนดูดีในชุดธรรมดาที่คีทหาให้ เขาลงมาข้างล่างและกินขนมปังในตู้เย็น ความจริงในครัวนี่ มีของเหมือนกับครัวในทีวีทุกอย่างเลย แต่พวกมันไม่เคยถูกใช้ เพราะเจ้าของบ้านไม่ต้องกินข้าว คีทเดินตามมาพร้องเงินปึกใหญ่ แวมไพร์ส่วนใหญ่ไม่ฝากธนาคาร เพราะ มันเป็นการแสดงตัวตน อายุยืนยาวอย่างพวกเขาไม่ควรมีตัวตน เดี๋ยวคนจะสงสัยเอาได้

“คงต้องซื้อของเยอะ ทั้งอาหาร ทั้งเสื้อผ้า จะซื้อพวกยามาไว้ด้วย แล้วก็หนังสือมาให้นายอ่านด้วย เดี๋ยวซื้อพวกนิตยสาร หนังสือทำอาหาร แล้วก็สมุดภาพละกัน แสนนึงนี่พอไหมเนี่ย”คีทเดินมาที่รถและเปิดประตูเข้านั่งฝั่งคนขับ ยูจีนเห็นจึงเปิดมานั่งตาม คีทขับรถเก๋งสีบลอนด์ ธรรมดา เขาไมรู้ว่าจะซื้อรถแพงไปทำไม คีทพายูจีนมาที่ห้างสรรพสินค้าในเมือง บ้านของคีทอยู่ที่ภูเขา คีทครอบครองที่ดินของภูเขาอยู่ครึ่งลูก จึงใช้เวลาเกือบชั่วโมงกว่าจะมาถึงห้างได้ คีทพายูจีนเดินซื้อเสื้อผ้าทั้งแบรนด์ และข้างทางในร้านทั่วไป

“หมดไปหมื่นกว่าแล้วนะ ไป เดี๋ยวไปซื้อกางเกงในต่อ”คีทลากยูจีนเข้าร้านกางเกงในชาย เขาเองก็จับหลายตัวมาทาบยูจีนอยู่

“เอารุ่นนี้ครับ เอาขาว10ตัว ดำ10ตัว”คีทหันไปบอกพนักงาน สรุปแล้วค่ากางเกงในอย่างเดียวนี่ก็ปาไปหลายพันเลย

“คีท ทั้งหมดที่ซื้อมานี่ รวมแล้วมีค่ามากไหม”ยูจีนถาม เขารู้สึกว่าเลขมันเยอะ แต่ไม่รู้ว่ามีค่าขนาดไหน

“โคตรเยอะ แต่ช่างเถอะ ฉันใช้นายคุ้มค่าเงินแน่”คีทเดินพายูจีนมาที่ซุปเปอร์ ด้านล่าง และเลือกซื้อ ข้าว ของสด เครื่องปรุงต่างๆ ในขณะที่ยูจีนเดินไปหยิบพวกอุปกรณ์ทำขนมต่างๆ มาไว้

“นายจะซื้อพวกนี่ไปทำไม เปลืองเงิน”คีทที่เห็นยูจีนเอาของทำขนมมาใส่รถเข็นก็อดเอ็ดไม่ได้

“ไม่เป็นไร เราทำงานคุ้มค่าเงินแน่”ยูจีนเข็นรถเดินไปต่อโดยทิ้งคีทไว้ด้านหลัง คีทรู้สึกเหมือนโดนกวนยังไงอย่างงั้น นี่ยูจีนเอาคำพูดเขามาพูดเหรอ กล้าดีไปแล้ว หลังจากจ่ายเงินเสร็จ พวกเขาเอาของมาเก็บเข้ารถ

 

 

 

 

 

................................................... 

เราเอว่านะ คือ เราอ่ะ เรียงตอนไม่สวย เเบบ เริ่มตอนไม่สวย จบตอนไม่สวย ช่ะม่ะ คือ เราเขียนไว้เปงเรื่องยาวไง พอจะเอามาลงเลย นิดนึงเนอะ

ความคิดเห็น