ลมหนาว l เคียงจันทร์ l ัYoshisuki

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ก่อนวันนั้นจะมาถึง 100%

ชื่อตอน : ก่อนวันนั้นจะมาถึง 100%

คำค้น : วิวาห์ / เเค้น / ร้าย /รัก / โหด / ทรมาน / ดราม่า

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.3k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 13 เม.ย. 2562 13:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ก่อนวันนั้นจะมาถึง 100%
แบบอักษร

เมื่ออัศวินได้เจรจากับผู้เป็นเเม่เรื่องงานเเต่งงานเสร็จเรียบร้อยแล้ว      เขาจึงพาร่างเเข็งแกร่ง

ที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ที่เเสดงว่าเจ้าของร่างนั้นได้ผ่านการออกกำลังกายมาอย่างโชกโชน    เมื่อมาถึงห้องนอนของตนเเล้ว    อัศวินเลือกที่จะล้มตัวลงนอนกับเตียงหรู ที่มีขนาดกว้างพอที่จะสามารถนอนได้ 2 ถึง 3 คน ถึงแม้ว่าสภาพจิตใจของเขาจะมีอาการที่ดีขึ้นมามากเเล้วพอสมควร

เเต่ก็ไม่ได้ทำให้ความโหยหาความรักที่มีต่อ วิชุดา ลดน้อยลงเลย เเม้แต่ครั้งเดียว

" วิ ผมคิดถึงคุณเหลือเกิน คุณกลับมาหาผมได้ไมครับ คนดี คุณกลับมาหาผมได้ไม วิ "

อัศวินพูดพลางมีน้ำตาใสหยดน้อยที่หล่นลงมาจากดวงตาข้างซ้ายที่เเสนเศร้า  ซึ่งเป็นน้ำตาของลูกผู้ชายคนนึงที่โหยหาคนรักอย่างสุดที่จะบรรยายได้ เขาไม่เคยที่จะต้องเสียน้ำตาเหล่านี้ให้ใครเลยนอกจากเธอ

"  วิ ครับผมสัญญาว่าผมจะนำเอาคนที่ทำร้ายคุณมาลงโทษให้ได้ครับ ผมสัญญา ผมสัญญา    "

เขาพูดพลางมีน้ำตาใสหยดมาจากดวงตาคู่คมเช่นเดิม  " เขมมิกาเธอต้องได้รับ บทเรียนอย่างสาสม ให้สมกับสิ่งที่เธอทำไว้!!! "  อัศวินมีอารมณ์ที่เดือดพล่าน เมื่อถึงใบหน้าของคนที่ต้องทำให้คนรักของตนต้องจากไป อย่างไม่มีวันย้อนคืนกลับมา

" ห้ะ !!! ว่าไงนะไยเขม  แกจะเเต่งงาน ทำไมเเกไม่บอกฉันให้มันเร็วกว่าเนี่ย???  เเล้วเเกจะเเต่งกับใคร ใครเเต่งกับเเก บอกฉันมาเลยนะเเล้วจะเเต่งวันไหนเจ้าบ่าวเป็นใคร ฉันยังไม่เห็นเเกคบกับใครเลยเขม???  "ปานธิดาเพื่อนสาวที่เขมมิการักเเละไว้ใจที่สุด ยิ่งคำถามใส่เพื่อนสาวอย่างเขมมิกาด้วยความตกใจ เมื่อได้รับข่าวจากเธอทางโทรคัพท์มือถือว่าตนนั้นจะเเต่งงาน

" ช้าๆ ก่อนไยดา ฉันขอที่ละคำถามได้ไม จ้ะ คุณเพื่อน " เขมมิกาตกใจกับคำถามที่เพื่อนสาวได้ร่ายถามมา เธอจึงไม่รู้ว่าตนจะเริ่มตอบจากตรงไหนก่อน เพราะปานธิดานั้นถามมามากมายเหลือเกิน เธอรักเเละไว้ใจปานธิดาเป็นที่สุดเพราะทั้งสองนั้นได้รู้จักเเละเล่นด้วยกันตั้งเเต่ทั้งสองยังเป็นเด็ก ปานธิดาเป็นเด็กที่มีถ้าฐานะไม่ค่อยดีสักเท่าไรนัก เเต่เธอขยันเเละมั่นเพียรเธอยอมทำทุกอย่างเพื่อให้แม่ของเธอมีชีวิตที่ดี    เพราะเหตุนี้จึงทำให้เขมมิการักเเละเป็นห่วงเพื่อนสาวของเธอเป้นอย่างมาก

" จ้า  ที่ละคำถามก็ได้เริ่มละนะ    คำถามเเรก เขมจะเเต่งงานกับใคร ???  "

" คำตอบคือ... เขมกำลังจะเเต่งงานกับเอ่อ...  คุณอัศวินนะ "  เขมมิกาพูดชื่อชายหนุ่มที่ตนจะต้องเเต่งงานด้วยน้ำเสียงที่เบามาก แต่ก็ทำให้ปานธิดาได้ยินในสิ่งที่เพื่อนรักของเธอพูด

" วะ... ว่าไงนะเขมกำลังจะเเต่งงานกับ คะ...คุณอัศวินหรอ ดาฟังไม่ผิดใช่ไมเขม " เมื่อปานธิดาได้ยินชื่อของชายหนุ่มที่เขมมิกาต้องเเต่งงานด้วย เธอถึงกับอึ้งไปชั่วขณะหนึ่งเพราะเธอเองก็ไม่อยากจะเชื้อว่าคนที่เขมมิกาจะเเต่งงานด้วยคือเขาคนนั้น คนที่เขมมิกาทำให้เขาเสียใจ ไม่ใช่เธอไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเขมมิกาถึงยอมตัดสินใจในการเเต่งงานในครั้งนี้   ไม่ใช่เพียงเเค่ต้องการช่วยครอบครัวเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

" จ้ะ ดาฟังไม่ผิดหรอก เขมจะเเต่งงานกับคุณอัศวิน "  เขมมิกาพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังเเล้วดูเรียบชา

" ไม่เป็นไรนะเขม สู้ๆ อย่างน้อยดาก็อยากให้เขมรู้ว่าถ้าเขมมีปัญหาอะไร ปานธิดาคนนี้เนี่ยเเหละจะคอยอยู่ข้างเขมเองนะ " ปานธิดารู้ทุกอย่างที่เป็นเขมมิกา เพราะเธอมักเล่าเรื่องราวต่างๆให้ปานธิดาได้รับรู้ ไม่เว้นเเม้เเต่ความรู้สึกของเธอเอง

" ขอบใจมากนะดา นี้ก็ดึกเเล้วนอนกันดีกว่าเนอะ บายๆจ้ะ " เมื่อความรู้สึกที่ตนอยากให้คนอื่นรู้แต่ไม่สามารถบอกใครได้ ถูกปลดปล่อยออกอย่างหมดเปลือกทุกอย่างแล้ว เขมมิกาจึงหลับตาไปพร้อมกับน้ำตาใสที่ถูกปลดปล่อยออกมา และเฝ้ารอให้วันนั้นมาถึง

  ไนน์คลับชื่อดังเเห่งหนึ่งในย่านใจกลางเมืองกรุงเทพ

หลังจากที่ปานธิดาวางสายจากเขมมิกาเรียบร้อยเเล้ว เธอจึงรีบเร่งทำงานที่ตนเพิ่งมาสมัครได้เพียงไม่กี่วัน ซึ่งเวลานี้ก็เป็นเวลา 23.30 น.เเล้ว   เป็นเวลาที่นักท่องราตรีทุกคนต่างออกมาสังสรรค์กันอย่างมากหน้าหลายตา ไม่เว้นเเม้เเต่อัครินเเละปานธิดาเเต่ผิดกันตรงที่ปานธิดามาทำงานเป็นสาวเสิร์ฟที่ไนน์คลับเเห่งนี้

" เอ้า เร็วๆหน่อยสิเด็กใหม่ตรงนั้นน่ะ มั่วเเต่ยืนคุยโทรศัพท์อยู่นั้นเเหละ เพิ่งมาทำงานได้ไม่กี่วันก็คิดจะอู้งานเเล้วหรอ มีเเขกมาน่ะเห็นไม  " เสียงของผู้จัดการร้านดังออกมา หาปานธิดาที่เพิ่งคุยโทรศัพท์กับเขมมิกาเสร็จ

" ค้าาา จะรีบไปเดี๋ยวนี้เเหละค่ะ " เมื่อปานธิดาได้ยินเสียงผู้จัดการร้านที่เพล่งตรงมาหาเธอแล้ว เธอจึงรีบไปรับออเดอร์เเขกใหม่ที่กำลังย่างกายเข้ามายังไนน์คลับแห่งนี้  " สวัสดีค่ะ ไนน์คลับยินดีต้อนรับค่ะ ไม่ว่าจะรับอะไรดีคะ "

ปานธิดาถามเเขกที่มีชายหนุ่มมาด้วยกันสามถึงสี่คน  เมื่อมองดูเเล้วพวกเขาดูดีมีฐานะกันเป็นอย่างมาก

" ขอเป็น โรเซ สี่เเก้วก็เเล้วกัน " เสียงของชายหนุ่มที่มีหน้าตาหล่อเหลาผู้หนึ่งดังขึ้น    โรเซ (Rose) เป็นชื่อของไวน์สีกุหลาบ ที่เป็นที่ขึ้นชื่อในหมู่ของกลุ่มไฮโซเพราะไวน์สีกุหลาบชนิดนี้มีราคาเเพงมาก ถูกผลิตขึ้นในหลายประเทศเช่น ฝรั่งเศส สหรัฐอเมริกา หรือจะเป็นที่ประเทศออสเตรเลีย

" รอซักครู่นะคะ " ปานธิดาพูดพลางให้เขาเหล่านั้นรอ การมาของโรเซที่พวกเขาได้สั่งไว้ เธอรีบเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ทันที

" ได้เเล้วค่ะ ขอโทษนะคะที่ให้รอนาน "  ปานธิดาพูดพลางขณะที่กำลังนำเครื่องดื่มมาเสิร์ฟให้เขาเหล่านั้น

" อ่ะ อ้า ขอโทษครับ ขอทางหน่อยครับ  " เสียงของบริกรชายดังมาทางเธอ ขณะที่เขานั้นเสียหลักสะดุดล่ม พอดีกับที่เธอกำลังเดินมาพอดี

" กรี๊ดดดดด "

เสียงของปานธิดาดังออกมาขณะที่เธอได้โดนบริกรหนุ่มชนเข้าอย่างจัง เธอรู้สึกว่าได้ไปชนเข้ากับอะไรบ้างอย่าง

เขารับเธอไว้ได้พอดี พร้อมกับมีอะไรบ้างอย่างหกใส่ตัวเขา  "  โอ้ย อะไรเนี่ยซวยจริงๆเลย อุตส่าห์รับเธอไว้เเล้วยังมาโดนไวน์หกใส่อีกเนี่ย ไม่น่าเลยฉัน เหม็นไปหมดทั้งตัวเเล้วเนี่ย " เสียงของอัครินดังลั่นไนน์คลับ ทำให้เหล่าบรรดานักท่องเที่ยวราตรีหันมามองที่เขาเเละเธอ

" ขอโทษค่ะ ขอโทษจริงๆนะคะ " เมื่อปานธิดาตั้งหลักได้เธอก็รีบกล่าวขอโทษอัครินทันที

" ขอโทษเเล้วมันหายไมฮะ??? "  เขาตระวาดลั่นใส่หน้าปานธิดาอย่างขุ่นมัว เสียงนั่นทำให้เธอทนไม่ได้สักหน่อยนักแล้วใครร้องขอให้เขาช่วยกันเล่า

ใช่ไม่มีใครขอให้เขาช่วย???

" แล้วใครขอให้คุณช่วยมิทราบคะ ไม่มีเลยด้วยซ้ำ คุณอาสาเข้ามาช่วยเองไม่มีใครร้องขอคุณเลยค่ะ???  "

เธอก็ไม่ไหวกับคำพูดของเขาเหมือนกัน เธออุตส่าห์จริงใจขอโทษเขาเเล้ว เเต่เขากลับมาตระวาดใส่เธออย่างนี้เเล้วใครจะยอมกันเล่า " นี่เธอ??? กล้ามากเลยนะที่มาว่าฉันอย่างนี้เนี่ย ห้ะ!!! เเล้วเสื้อผ้าฉันใครจะรับผิดชอบ ระดับเธอคงไม่มีปัญหาหรอใช่ไม  คงต้องนอนกับเสี่ยสักกี่คนล่ะห๊ะ!!! ถึงจะได้เงินมาซื้อชุดนี้เนี่ย!!! " อัครินตระวาดกลับ   เขามองเธอเป็นผู้หญิงอย่างว่าหรอใครจะทนไหวเล่า

" เพี๊ยะ เพี๊ยะ "

มือบางฟาดลงไปบนใบหน้าหนาทันทีเมื่อที่เขาพูดจบ ใบหน้าของชายหนุ่มหันตามเเรงที่ฟาดลงบนใบหน้าถึงสองครั้ง   " คุณมันเป็นผู้ชายที่คิดได้อกุศลที่สุดเท่าฉันเคยเจอมาเลย ทุเรศ คุณมันเอาสมองส่วนไหนคิด ห๊ะ!!! ท่าทางก็น่าจะฉลาดอยู่นะไม่น่าคิดอะไรที่มันต่ำๆอย่างนี้เลย " ปานธิดาพูดอย่างเหลืออดตั้งเเต่เกิดมายังไม่มีใครว่าเธอเป็นผู้หญิงอย่างว่าเลย เเล้วเขาเป็นใคร

" เธอ!!! กล้ามากนะที่ตบหน้าฉันน่ะ " ตั้งเเต่เกิดมายังไม่มีใครกล้าตบหน้าเขาเลย แม้เเต่ครั้งเดียว เเล้วเธอเป็นใคร

" มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ ไม่เท่ากับสิ่งที่คุณพูดดูถูกฉันหรอก " ปานธิดาตอบเสียงกร้าว

" เอ่อ มีปัญหาอะไรรึเปล่าครับ ผมขอโทษแทนลูกน้องผมด้วยนะครับ เดี๋ยวทางร้านเราจะชดใช้ค่าเสียหายทั้งหมดให้นะครับ ส่วนเธอฉันไล่เธอออกมาทำงานได้ไม่กี่วันก็ทำเสียเรื่องซะเเล้ว!!! " ผู้จัดการร้านเข้ามาห้ามเรื่องราวทั้งหมดไว้ก่อนที่เรื่องมันจะบานปลายไปมากกว่านี้

" ห๊ะ!!! ว่าไงนะคะไล่ออก ผู้จัดการไล่ดาออกหรอกคะ เเต่ดาไม่ผิดนะคะ คุณคนนั้นต่างหากที่ผิด แล้วดาจะไปทำงานที่ไหนล่ะคะ แล้วที่ทำงานของดาก็จะปิดลงเเล้วด้วยเเล้วดาจะไปทำงานที่ไหนล่ะคะ " เธอพยายามอ้อนวอนเต็มที่ เเต่จะเอาอะไรกับอีเเค่ลูกจ้าง เธอคงต้องหางานใหม่ทำเเล้วเเหละ ไม่ใช่เธอจะจบเรียนไม่สูงสักหน่อยเธอจบปริญญาตรี แต่ที่ทำตรงนี้เป็นเพียงเเค่งานชั่วที่เธอว่างเท่านั้น เเต่บริษัทที่เธอกำลังทำอยู่นี้ก็จะใกล้ปิดลงเเล้ว เเล้วเธอจะทำไงเนี่ย ปานธิดาคิดไม่ตก

" โอเคครับ ผมยอมจบเรื่องก็ได้ แต่... "  เขายอมจบเรื่องเเต่มีข้อแม้

" อะไรหรอครับ  " ผู้จัดการถามอัคริน

" ผมขอซื้อตัวเธอคนนี้ครับ " อัครินพูดได้อย่างหน้าตาเฉย

" ห๊ะ/ ห๊ะ " หลายเสียงประสานกันอย่างไม่ได้นัดหมาย

" คุณมันบ้าไปแล้ว ไอผู้ชายบ้า อะ... ไอ " ปานธิดาว่าเขาอย่างเหลืออด เมื่อเธอพูดเสร็จเเล้วเธอไม่อยากจะมีเรื่องต่อปานธิดาจึงเลือกที่จะเดินออกมาจากไนน์คลับด้วยเร็ว

" อ้าว จะรีบไปไหนล่ะ ไม่สนใจข้อเสนอฉันหรออุตส่าห์เห็นใจว่าเธอกำลังตกงานเลยช่วยไว้นะเนี่ย " อัครินพูดพลางหัวเราะตามหลังของปานธิดาที่เดินอารมณ์ขุ่นมัวออกไปนอกไนน์คลับ

" ป่ะ กลับกันสะใจจริงโว้ย เล่นกับใครไม่เล่น มาเล่นกับคนอย่างไอริน "

" ผู้ชายบ้าอะไรทุเรศชะมัด เกิดมายังไม่เคยคนเเบบนี้เลย " ปานธิดาพูดพลางมีน้ำใสไหลออกมาจากดวงตาคู่หวานทั้งสองข้าง เธอไม่คิดเลยว่าตนต้องมาออกจากงานที่เพิ่งสมัครไปเร็วเเบบนี้ ปานธิดาเธอคิดไว้ว่าถ้าบริษัทของเธอปิดลงเธอก็คงต้องมาทำงานตรงนี้ แต่เเล้วฝันนั้นกลับสะลายไปในพริบตา


ทามกลางเเสงจันทราที่สาดส่องลงมาสู่พื้นโลกได้เพิ่มความสว่างให้กับร่างบางได้บ้างเป็นบางส่วน หยดน้ำตาไหลรินมาไม่ขาดสายดังความรู้สึกของหญิงสาว เสียงสะอื้นที่ร่ำไห้จนตัวสั่นเทาให้กับเหตุการณ์ที่พึ่งเกิดขึ้น 'ทุกก้าวที่เดินนั้นเเสนยากลำบาก ทุกหยาดน้ำตานั้นมีความหมาย ทุกเสียงสะอื้นนั้นชั่งข่มคลาย ทุกสิ่งที่หมายนั้นกลับไร้ค่า ทุกอย่างที่หวังกลับลับหาย พร้อมปลิ้วสลาย...ไปในพริบตา'

ติ้ด ติ้ด ติ้ด เสียงของริงโทนโทรศัพท์เครื่องเก่าของปานธิดาดังขึ้น ทำให้เธอได้ตื่นจากภวังค์ห้วงเเห่งความคิดหลังจากที่เธอได้วิ่งออกมาจากไนน์คลับเป็นที่เรียบร้อยเเล้ว เธอก็คงเดินมายังสวนสาธารณะที่เคยมากับเพื่อนสาว

" ฮัลโหล ว่าไงเขมมีอะไรกับดาหรือเปล่าทำไมโทรมาดึกขนาดนี้ล่ะ เเล้วไหนเขมบอกว่าเขมจะนอนเเล้วไง "

เมื่อปานธิดาดูชื่อของปลายสายที่โทรมา เมื่อรู้ว่าเป็นเขมมิกาจึงรีบกดรับทันที เพราะตอนนี้เธอเองก็ต้องการที่พึ่งทางจิตใจสักคนที่พร้อมจะให้คำปรึกษาเธอได้บาง

" ช้าๆสิดา พอดีเขมจำได้ว่าดาทำงานอยู่เลยเป็นห่วงว่าจะกลับบ้านคนเดียว เเล้วนี้เป็นไรทำไมถึงมีเสียงสะอื้นด้วยล่ะ ดาบอกเขมได้ไม " เขมมิกาถามเพื่อนสาวเพราะเธอได้ยินเสียงสะอื้นไห้ของเพื่อนสาวถึงเเม้ว่ามันจะเป็นเสียงที่เบามากก็ตาม

" ขะ...เขม ดาโดนไล่ออกเเล้วอ่ะเขม ดาจะทำยังไงดีเขมช่วยบอกดาที่ได้ไม อาการของคุณเเม่ก็ยังไม่คงที่ ดาไม่รู้จะทำยังไงเเล้วเขมดาไม่รู้จะทำยังไงเเล้ว ฮือ ฮือ " เมื่อเขมมิกาถามมาเช่นนั้นเเล้วไยเธอจะไม่บอกความจริงล่ะ ในเมื่อเธอต้องการสักคนที่คอยอยู่ข้างเธอยามที่ไร้เรี่ยวเเรงเช่นนี้

"ใจเย็นๆ นะดาเขมเชื่อว่าดาต้องหางานดีๆทำได้เเน่ไม่ต้องห่วงนะดา เขมจะคอยอยู่เคียงข้างดาเสมอนะ เเล้วตอนนี้ดาอยู่ไหนเดี๋ยวเขมไปหา "  เมื่อได้ฟังคำตอบจากเพื่อนสาวเธอถึงกับรู้สึกเห็นใจ ปานธิดามาก ชีวิตของเพื่อนเธอคนนี้ไม่เคยได้มีชีวิตที่เดินด้วยดอกกุหลาบกับเขาเลยซักครั้ง เธอเป็นทั้งหัวหน้าครอบครัว อีกทั้งยังมากำพร้าผู้เป็นพ่อตั้งเเต่ยังเด็กนัก

" ไม่เป้นไรหรอเขมไม่ต้องมาก้ได้เราก็จะกลับบ้านไปดูคุณเเม่เเล้วล่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงนะ" ปานธิดาเอ่ยอย่างเกรงใจเขมมิกา ถึงเเม้ว่าทั้งสองจะสนิทกันมาก เเต่ปานธิดาก้คงไม่อยากรบกวนเพื่อนตนในยามนี้

" ไม่เป็นไรดา เขมรู้นะว่าดาเกรงใจเขม เเต่เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรอ เราก็ต้องช่วยเหลือกันสิ เเล้วดาอยู่ไหนบอกเขมมา เเล้วเดี๋ยวเขมไปส่งบ้าน " เขมมิกาพูดเเกรมสั่งปานธิดาไปในตัว

' โอเคก็ได้ดายอมเขมเเล้ว ดาอยู่เเถวสวนสาธารณะจ้ะ ดารออยู่ตรงที่เราเคยมานั่งเล่นนะ " เมื่อปานธิดาคิดว่าตนเองคงต้องยอมเเล้ว จึงเอ่ยปากบอกเขมมิกา

"  เดี๋ยวเขมจะรีบไปนะดา รอแปบนะ " เขมมิการีบยันตัวลงจากเตียงทันทีเมื่อคุยกับปานธิดาเสร็จเรียบร้อยเเล้ว

รถยนต์ที่หญิงสาวใช้เป็นยานพาหนะพุ่งทยานออกจากบ้านหลังสวยอย่างทันที เพื่อไปยังจุดหมายปลายทาง

" ดาาา เขมมาเเล้ว ป่ะเรากลับกันเถอะ นี่ก็ดึกเเล้ว เดี๋ยวคุณน้าจะเป็นห่วงเอา" เมื่อเขมมิกามาถึงก็ไม่พูดพรั่มพรัมเพลง ชวนเพื่อนตนกลับบ้านอย่างทันที

" เคจ๊ะ เเล้วเขมออกมาอย่างนี้คุณป้าไม่ว่าหรอ ท่านจะเป็นห่วงเอานะ " ปานธิดาก็เอ่ยปากบางถามเพื่อนสาวทันทีเมื่อเขมมิกามาถึง " ไม่หรอจ๊ะเขมบอกคุณเเม่เเล้ว เราไปกันเถอะนะ " เขมมิกาตอบปานธิดา พร้อมกับก้าวเดินไปยังรถของตนเองที่จอดอยู่ไม่ไกลนัก

รถคันสวยของเขมมิกาพุ่งทยานไปยังจุดหมายคือบ้านของปานธิดาทันที เมื่อทั้งสองมายังรถที่จอดอยู่

" ขอบใจนะเขมที่มาส่งกลับบ้านดีๆนะจ๊ะ บาย" ปานธิดาก่าวขอบคุณเขมมิกาก่อนจะยืนมองเขมมิกาขับรถออกไป เมื่อรถคันสวยของเพื่อนสาวลับตาไปเเล้วเธอจึงเดินเข้าบ้านหลังน้อยๆของตนทันที

" แม่ค่ะ ดากลับมาเเล้วค่ะ " ร่างบางเดินเข้าไปยังบ้านพรางเรียกผู้เป็นเเม่ เหมือนทุกครั้งที่ตนจะกลับมาจากที่ทำงานเสร็จ " อ้าวแม่รออยู่เลย ทำไมกลับดึกจังล่ะลูก  เเค่กๆๆๆ (ขอเอาเป็นเสียงไอนะค่ะ)"  วันนิพา เพียงนารา เอ่ยตอบรับลูกสาวเพียงคนเดียว " อ้าวเเม่ค่ะดานึกว่าเเม่นอนเเล้วซะอีก เเล้วนี่กินยายังค่ะทานข้าวเเล้วใช่ไมคะ " ร่างบางของปานธิดาถามผู่เป็นเเม่เพียงคนเดียว  " ทำหมดทุกอย่างเเล้วจ่าาา" วันนิพาเอ่ย

" เดี๋ยวดาไปอาบน้ำเเล้วเดี๋ยวเรานอนกันนะค่ะ" ร่างบางบอกหญิงเลยวัยกลางคนก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป

เมื่ออาบน้ำเสร็จเรียบร้อยเล้วทั้งสองก็เข้านอนกันอย่างมีความสุข ปานธิดาได้นอนอยู่ในอ้อมกอดของผู้เป็นเเม่อย่างสุขใจ

รถคันสวยของเขมมิกาเข้ามายังลานจอดรถในบ้านของตนก่อนจะเดินขึ้นบ้านไป เเล้วเข้านอนอย่างสุขใจ เธออยากจะเก็บรับความสุขในช่วงนี้ให้มากๆ ก่อนที่เธอจะได้เจอกับความทรมานทั้งชีวิต ทั้งที่เธอก็รู้ดีเพราะเหตุใด

หนึ่งเดือนผ่านไป(ไวเหมือนโกหก)

ปานธิดาได้งานทำในร้านอาหารเเห่งหนึ่ง เธอยอมเปลี่ยนจากการทำงานช่วงกลางคืนเปลี่ยนมาเป็นกลางวันเพราะจะได้ดูเเลผู้เป็นเเม่อย่างสะดวกมากขึ้น พอช่วงพักกลางวันร่างบางก็จะนำอาหารไปให้ผู้เป็นเเม่ เธอยังคงจำวันเเต่งงานของเขมมิกาได้ ปานธิดาได้รับมอบหมายให้เป็นเพื่อนเจ้าสาว ตามคำสั่งของวลาพรมารดาของเขมมิกา

" เฮ้อ พรุ่งนี้เเล้วสินะ " ร่างบางของเขมมิกาพ่นลมหายใจออกมากลับสิ่งที่จะเกิดขึ้น ในวันพรุ่งนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างได้จัดเตรียมเป็นที่เรียบร้อยเเล้วสำหรับงานเเต่งงานในครั้งนี้ ทั้งสินสอดทองหมั่น ที่สมฐานะของฝ่ายชาย

" เราจะได้เจอกันเเล้วสินะเขมมิกา ฉันรอวันนี้มานานเเล้ว เตรียมตัวให้ดีล่ะกันยัยฆาตกรฉันจะทำให้เธอเจ็บเหมือนที่ฉันเจ็บหลายร้อยเท่า!!! " อัศวินที่พาร่างหนาเเกร่งมายืนสูดลมธรรมชาติอยู่หน้าระเบียงยังคงนึกเเละเฝ้ารออยู่ตลอดเวลา ร่างหนาพูดพร้อมกับขบกร้ามเเน่น    เรือนหอที่ใช้ในการเข้าหอของทั้งสองคือเรือนหอที่อัศวินเคยจะใช้เป็นเรือนหอของตนเเละวิชุดา ซึ่งไม่ห่างจากบ้านหลังใหญ่ของร่างหนานัก

" เหอะ คิดหรอว่าจะแย่งพี่วินไปจากฉันได้ ฉันไม่มีวันปล่อยให้เเก่มีความสุขหรอยัยเขมมิกายัยฆาตกร"


*****************************************************************************************

อัพเเล้วนะคะ ฝากรีดเดอร์ทุกคนคอมเม้นให้ด้วยนะคะ   ถ้ามีตกไหนผิดพลาดก็ข้ออภัยด้วยนะคะ

อยากได้กำลังใจจากรีดเดอร์ทุกคนนะคะ

ขอบคุณนะคะ








แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น