pienika

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 24

ชื่อตอน : รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 24

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มี.ค. 2559 00:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 24
แบบอักษร

 

รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 24

 

เซียมองใบหน้าสวยของคนในอ้อมกอดเหมือนตกอยู่ในภวังค์ขนตายาวเรียงตัวสวยทำให้เขาชอบที่จะมองจนกระทั่งมารู้สึกตัวอีกทีก็เกือบจะทำความผิดอย่างร้ายแรงซะแล้วเซียจับไหล่ของรันแล้วบีบเบาๆเพื่อให้หญิงสาวรู้สึกตัวแล้วดันรันออกห่างตนรันเม้มปากแล้วเดินถอยไปพร้อมกับปรับสีหน้า

วันนี้ฉันจะได้ถ่ายมั้ยเนี่ยเร็วเข้าสิหามุมสวยๆให้หน่อยรันเร่งโดยที่ลืมไปเลยว่าก่อนหน้านั้นเกิดอะไรขึ้นเซียตั้งกล้องแล้วหันไปมองรอบๆเห็นร่างสูงเดินเข้ามาในสระน้ำพร้อมกับกาแฟและน้ำส้มมาวางเอาไว้บนโต๊ะเล็กๆเซียถ่ายรูปของรันไปสองสามรูปแล้วเดินหามุมใหม่เซียเดินเข้ามาหาเป้ที่ทำหน้านิ่งๆ

หายไปไหนมา

ผมลงไปเอาน้ำเผื่อพวกพี่หิวไงเป้ตอบเซียยังมองหน้าไม่เลิกร่างสูงจึงยิ้มออกมาอ่อนๆแล้วพยักพเยิดหน้าไปทางรันที่เตรียมจะโพสท่าอยู่แล้วเซียต้องทำงานแข่งกับเวลาเพราะพระอาทิตย์กำลังตกลงลับฟ้าไปเรื่อยจนในที่สุดการถ่ายก็เสร็จรันเดินมานั่งที่เก้าอี้ยาวดื่มน้ำส้มพร้อมกับรับผ้าขนหนูจากเป้มาคลุมตัวที่เปียกชื้นเพราะรันลงน้ำไปด้วย

ฉันไปอาบน้ำที่ห้องนายได้มั้ยรันถามร่างบางที่นั่งอยู่เก้าอี้ตัวตรงข้ามเซียพยักหน้าแล้วเหลือบมองเป้ที่พูดน้อยกว่าปกติเหมือนคิดอะไรอยู่ในใจ

ขอดูรูปหน่อยรันว่าพร้อมกับแบมือขอกล้องเซียก็ยื่นให้รันเลื่อนภาพตัวเองไปเรื่อยๆแล้วหัวเราะคิกคัก

นายถ่ายรูปเก่งนะสวยทุกรูปเลยหญิงสาวพูดชมออกมาทั้งๆที่เธอเป็นคนชมใครยากแต่ฝีมือการถ่ายภาพของเซียนี่เธอยอมรับจริงๆเซียรู้ว่ามุมกล้องไหนสวยรับกับแสงที่มักจะมีปัญหาเพราะมันจะทำให้เธอดำเนื่องจากย้อนแสงแต่เซียทำได้ทำให้เธอดูดีและสวยไม่ดำอย่างที่คิด

แต่ก็แล้วแต่ฉันแหละว่าพอใจมั้ยถ้าฉันไม่โอเคนายต้องถ่ายใหม่พรุ่งนี้แต่คงจะเช้าเพราะฉันมีธุระบ่ายเซียพยักหน้ารับก่อนจะบอกให้รันไปอาบน้ำกลัวว่าหญิงสาวจะไม่สบายเอาได้ที่ใส่เสื้อชื้นๆและตากลมแบบนี้

พอมาถึงห้องเซียก็หาผ้าเช็ดตัวให้กับรันซึ่งหญิงสาวก็รับแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปเซียมองร่างสูงที่เดินเข้าไปในห้องนอนแล้วก็หายไปเลยไม่ยอมออกมาอีกเลยเข้าไปตามก็เห็นเป้นอนเล่นเกมในโทรศัพท์อยู่

เป็นอะไรเซียถามพร้อมกับนั่งลงข้างๆร่างหนาที่นอนยาวแต่เป้เหมือนจะไม่ได้ยินอาจจะเป็นเพราะเสียบหูฟังอยู่เซียจับสายของเอียร์โฟนแล้วกระชากออกอย่างแรงจนเป้ร้องออกมาแล้วลุกขึ้นนั่งพร้อมกับมองใบหน้าหวานที่ขุ่นมัวเพราะความหงุดหงิดเป้คลี่ยิ้มบางๆแล้วยกมือขยี้หัวของเซียเล่นเซียไม่เคยชอบให้ใครเล่นหัวแต่กับฝ่ามือของคนนี้มันอบอุ่นและชอบให้เป้ทำแบบนี้

หน้าดุเชียวเดี๋ยวแก่นะเป้พูดหยอกๆแต่เซียก็ยังไม่เลิกทำหน้าบึ้ง

นายคิดอะไรอยู่เซียถามเป้ยิ้มบางๆแล้วก้มหน้าลง

ผมคิดเรื่องอนาคตและเรื่องอดีตเป้พูดแล้วก็เงียบไปก่อนจะพูดขึ้นต่อ

ในอนาคตถ้าเรายังคบกันมันจะเป็นยังไงถ้าเราย้อนเวลากลับไปในอดีตได้พี่ยังจะตัดสินใจคบกับผมอยู่มั้ยถ้าเราไม่ได้เจอกันต่างคนต่างใช้ชีวิตของตัวเองจะเป็นยังไงที่แน่ๆพี่ต้องได้เจอ...รันผมว่ารันเป็นผู้หญิงที่สวยนะพี่ถึงภายนอกจะดูว่าเข้มแข็งหยิ่งๆอีโก้สูงแต่เธอก็คือผู้หญิงคนหนึ่งที่สามารถทำให้ผู้ชายคนหนึ่งมีความสุขได้และพี่กับเธอก็เหมาะกัน...”

เพี๊ยะ!

เซียลุกขึ้นแล้วตบหน้าของเป้จนหันใบหน้าหล่อนิ่งค้างขณะที่ร่างบางสั่นไหวนิดๆ

ถ้าอยากจะเลิกก็บอกตรงๆไม่ต้องอ้อมเซียพูดเสียงเรียบแล้วเดินออกจากห้องหยิบหมวกกันน็อคกุญแจรถแล้วจูงมือของรันที่ยืนนิ่งให้ออกมาจากห้องประตูห้องถูกปิดดังปังทำให้เป้รู้ว่าพี่เซียออกไปแล้วเขาหันหน้ากลับมาแล้วยกมือกุมศีรษะปล่อยให้น้ำตาไหลเป็นทางเขาทำอะไรลงไปวะ

 

เซียเดินจูงรันที่เธอเองก็เงียบเพราะใบหน้าของเซียดูดุและน่ากลัวจนลงลิฟต์มาชั้นล่างสุด

เอารถมารึเปล่าเซียถามของเสียงเรียบ

เอามารันเองก็ตอบสั้นๆ

งั้นกลับบ้านดีๆเซียพูดแค่นั้นแล้วเดินไปทางที่จอดรถมอเตอร์ไซด์รันวิ่งเข้าไปคว้าแขนของเซียเอาไว้

นายจะไปไหน

ไม่ต้องมายุ่งเซียว่าเสียงหงุดหงิดไม่ชอบให้ใครมาเซ้าซี้แล้วดึงแขนตัวเองกลับไปก่อนจะเดินไปที่รถของตนแล้วขับออกไปรันรู้สึกท่าจะไม่ดีก็รีบวิ่งไปที่รถแล้วตามมอเตอร์ไซด์ออกไปเช่นกันเธอรู้สึกแปลกๆกับเป้และเซียตั้งแต่แรกแต่ก็เพิ่งจะมาชัดเจนตอนที่ได้เห็นและได้ยินเต็มสองหูเมื่อสักครู่

ร่างบางขับมอเตอร์ไซด์คู่ใจไปที่ถนนตัดใหม่ซึ่งรถไม่ค่อยมากนักพอเข้าถนนร่างบางก็เร่งความเร็วของรถจนเจ็บเวลาสายลมพัดมาปะทะเสื้อแจ๊กเก็ตก็ไม่ได้ใส่หนาว...เจ็บแต่คำพูดที่เพิ่งได้ยินเมื่อสิบนาทีที่แล้วทำเขาเจ็บยิ่งกว่าพูดแบบนั้นบอกว่าเลิกกันเถอะยังไม่เสียใจขนาดนี้เลยเขาเหมือนคนอกหักตอนจิมมันไม่รู้สึกเจ็บปวดขนาดนี้ตอนนั้นก็แค่อยากจะร้องไห้ก็ร้องไห้แต่ตอนนี้มันเจ็บจนน้ำตาไม่สามารถไหลออกมาได้

ทางด้านคนที่ขับรถตามก็ต้องเร่งความเร็วเพราะว่าเริ่มจะมองไม่เห็นรถของเซียแล้วขับเร็วแบบนี้เธอกลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุเอาได้ง่ายๆ

ปี๊น!!!!!

รถสิบล้อบีบแตรยาวเมื่อมอเตอร์ไซด์กำลังขับเอนมาอีกเลนเซียเบิกตากว้างแสงไฟสาดเข้ามาปะทะกับดวงตาคู่สวยสองมือหักรถเลี้ยวอย่างอัตโนมัติทว่าด้านหน้าเป็นเสาไฟฟ้าต้นใหญ่ไม่ทันยังไงก็ไม่ทันเสียงล้อบดกับถนนดังขึ้นยาวและ

โครม!!

รถของเซียชนเข้ากับเสาไฟฟ้าอย่างแรงจนร่างบางกระเด็นออกมาไกลเป็นเมตรรันกรี๊ดลั่นอยู่ในรถแล้วจอดรถลงมาสองมือกดโทรศัพท์สั่นๆเรียกรถพยาบาลเธอวิ่งเข้าไปหาร่างที่นอนอยู่ที่พื้นถนนเซียพยายามขยับตัวแต่มันปวดร้าวไปทั้งกระดูกดีที่เขาใส่หมวกกันน็อคสมองเลยไม่ไหลออกมาง่วงจัง...เขากำลังจะหลับ

----------------------------------------------------------------

วูบ

แสงไฟเซียลืมตามองภาพตรงหน้าเบลอๆก่อนจะค่อยๆชัดขึ้นเขากำลังถูกยกหรือถูกเลื่อนกันนะไฟนีออนดวงแล้วดวงเล่าใครพูดอะไรก็ฟังไม่ได้ศัพท์สักคนผู้ชายที่เขาเห็นอยู่เป็นใครทำไมถึงมีสามหัวกันเขาตายแล้วเหรอแล้วเปลือกตาบางก็ปิดลงไปอีกครั้ง

----------------------------------------------------------------

ปังๆๆ

เสียงเคาะประตูอย่างแรงทำให้เป้ที่นั่งค้างอยู่ท่าเดิมไม่ขยับไปไหนค่อยๆเงยหน้าขึ้นคราบน้ำตาแห้งไปแล้วแต่ความเจ็บแปล๊บในใจยังอยู่เป้เดินเหมือนร่างไร้วิญญาณไปที่ประตูเปิดออกก่อนจะตกใจเมื่อเห็นรันในสภาพที่ร้อนรน

นายนายต้องไปกับฉันรันพูดรัวลิ้นพันกันพร้อมกับดึงแขนของเป้ให้ไปกับเธอเป้ยื้อตัวเอาไว้

ไปไหนผมไม่ไป

เซียประสบอุบัติเหตุ! ตอนนี้อยู่ไอซียู!! นายได้ยินมั้ย!!”รันตะโกนใส่หน้าเขาก่อนจะร้องไห้ออกมาเป้นิ่งค้างเหมือนถูกกระชากหัวใจไปแล้วรันปิดประตูห้องดึงแขนของเป้ให้ตามเธอมาเป้เหมือนคนที่ช็อคไม่รับรู้อะไรจนกระทั่งถึงโรงพยาบาลเป้นั่งรออยู่ที่หน้าห้องไอซียูสองมือกุมขมับความเครียดถาโถมเข้ามาใส่เขา

เขาเป็นคนที่ทำให้พี่เซียเป็นแบบนี้....’

หมับ

ใครบางวางมือลงบนไหล่ของเขาพร้อมกับบีบเบาๆให้กำลังใจจิมมองเด็กหนุ่มที่ตัวสั่นเหมือนคนกำลังร้องไห้และก็จริงหยาดน้ำไหลหล่นลงมาที่พื้น

เพราะผม....เพราะผมพี่เซียถึง....”จิมบีบไหล่หนาของคนข้างตัวแรงกว่าเดิม

ไม่ใช่ความผิดนายอย่าโทษตัวเองจิมว่าเขาพอจะรู้เรื่องคร่าวๆเพราะรันโทรมาบอกตอนที่กำลังจะไปหาเป้เขาเองก็ตกใจที่อยู่ๆรันก็โทรมาบอกว่าเซียประสบอุบัติเหตุพอเป้ลดแรงสะอื้นแต่น้ำตายังคงไหลออกมาด้วยความเสียใจที่เขามีส่วนทำให้คนที่เขารักเป็นแบบนี้

เป็นไงบ้างรันกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหาร่างสูงทั้งสองพร้อมกับถามอย่างเป็นห่วง จิมพยักหน้าไปทางเป้ รันเม้มปากใบหน้าหม่นลง

ฉันโทรบอกพ่อของเซียแล้วเดี๋ยวเขาคงมารันบอกกับจิมซึ่งพยักหน้ารับแล้วนั่งรอครึ่งชั่วโมงต่อมาพ่อและพี่ชายอีกสองคนของเซียก็เดินเข้ามาถามอาการและเหตุการณ์จากรันรันจึงพาทั้งสามออกไปคุยข้างนอกตอนนี้จึงเหลือแค่เป้กับจิมน้ำตาของเป้แห้งหายไปแล้ว

อีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา

ร่างสูงของเป้ลุกพรวดเมื่อเห็นประตูห้องไอซียูเปิดออกก่อนที่หมอร่างโปร่งจะเดินออกมา

หมอครับพี่เซียเป็นยังไงบ้างครับเป้รีบถามรันและพ่อกับพี่ชายของเซียรีบเดินเข้ามาหาหมอเช่นกัน

อาการหนักมากครับโอกาสรอดห้าสิบ-ห้าสิบ ทางเราจะช่วยเหลืออย่างสุดความสามารถ แต่ก็ขอให้ญาติทำใจเผื่อเอาไว้บ้างนะครับหมอบอกแล้วขอตัวไป ก่อนจะมีหมออีกคนเข้าไปในห้องไอซียู

คุณอาคะ!”รันร้องเมื่อร่างของชายวัยกลางคนเซียจะล้มทำให้ทุกคนต้องรีบเข้าไปรับ รันวิ่งไปเรียกพยาบาลเพื่อขอยาดมแก้วิงเวียน พี่ชายของเซียทั้งสองประคองร่างชายวัยกลางคนให้นั่งลงที่เก้าอี้ สารัฐเหลือบมามองหน้าเป้นิด เขาจำได้ว่าเคยเห็นในภาพตอนที่ให้คนไปติดตามดูลูกชาย ก็เห็นว่ามีเป้อยู่กับเซียตลอด

พวกนายเป็นเพื่อนของเซียเหรอสารัฐถามจิมจึงตอบแทนพร้อมกับแนะนำตัวว่าเป็นเพื่อนร่วมงานของเซียและเป้เป็นน้องชายของเพื่อนที่มาขออยู่ด้วยเท่านั้นไม่ได้บอกว่าเซียกับเป้เป็นอะไรกัน

เกือบสองชั่วโมงที่เป้นั่งอยู่ท่าเดิมกุมมือพร้อมกับภาวนาขอให้พี่เซียกลับมาหาเขาอีกครั้งแล้วเสียงเปิดประตูก็เป็นสิ่งที่ทำให้ทุกคนดีดตัวขึ้นลุกไปหาหมอที่เดินออกมาเสียงถามความคืบหน้าว่าเซียเป็นอย่างไรบ้างรัวเข้าใส่หมอจนหมอต้องยกมือให้หยุด

คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้วครับ แขนข้างซ้ายหัก มีแผลตามร่างกายหลัยจุด โชคดีนะครับที่กระดูกสันหลังไม่ได้รับความเสียหายอะไรมาก แต่ว่า...”หมอเงียบไปสีหน้าของหมอดูไม่สู้ดีนักจนเป้กลัวเหลือเกินทุกๆคนลุ้นอยู่ในใจว่าจะต้องไม่มีอะไรเกิดขึ้นร้ายแรง

แต่อะไรครับหมอจิมถามเร่ง

คนไข้มีอาการเลือดคั่งในสมองครับอาจจะมีผลกระทบบ้างต้องรอฟื้นแล้วตรวจสมองอีกทีครับหมอขอตัวนะครับจบคำพูดของหมอทุกคนก็เงียบสารัฐทำท่าจะเป็นลมไปอีกรอบส่วนเป้นิ่งค้างพร้อมกับมองเข้าไปในห้องไอซียูผ่านกระจกแคบๆเห็นพยาบาลหลายคนล้อมเตียงของเซียแล้วเก็บสายอะไรบ้างก็ไม่รู้เต็มไปหมดจิมเดินเข้ามาแตะไหล่พร้อมกับดึงร่างหนาให้ออกมาแล้วขับรถไปส่งเป้ที่คอนโด

นอนได้แล้วและอย่าคิดมากล่ะพรุ่งนี้ฉันจะมารับไปหาเซียจิมว่าพร้อมกับตบไหล่ของเป้แรงๆเป้ไปอาบน้ำก่อนจะกลับมานั่งที่โซฟายกขาขึ้นมากอดเข่า แล้วเปิดรูปของเซียในโทรศัพท์ที่เขาถ่ายเอาไว้ตอนเซียเผลอ

อย่าเป็นอะไรนะพี่เซียผมขอโทษผมรักพี่

 

 

 

***งานดราม่าต้องมา...อิอิ 

 

ความคิดเห็น