ข้าวฟ่าง เฌอมาลย์

ขอบคุณทุกแรงสนับสนุน ขอบคุณทุกกำลังใจที่มอบให้ 1 คอมเม้นท์ 1วิว = 1 กำลังใจ ขอบคุณมากๆ จ้า

บทที่ 3 หนีกันไม่พ้น (2)

ชื่อตอน : บทที่ 3 หนีกันไม่พ้น (2)

คำค้น : ลิขิตรักกับดักซาตาน เป้ นิกกี้ ซาตาน พระเอกใจร้าย ข้าวฟ่าง เฌอมาลย์

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 900

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มี.ค. 2559 23:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 หนีกันไม่พ้น (2)
แบบอักษร

 

 

 บทที่ หนีกันไม่พ้น (2)

 

ร่างบางยืนทอดอาลัยมองไปตามท้องฟ้า ดอกไม้งามเบื้องหน้าที่อยู่ในบริเวณร้าน มือบางยังกำกระดาษสองสามใบไว้แน่นก่อนจะถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า นึกถึงเพื่อนร่วมอาชีพสองสามคนเจ้าของกระดาษในมือที่มาขอร้องให้เธอไปขอเบอร์โทรศัพท์จากลูกค้าคนพิเศษของเธอให้

และแน่นอนไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นไอ้หนุ่มโรคจิตที่เธอเพิ่งทำร้ายกล่องดวงใจเขามาเมื่อคืนนี้เอง หากไม่ใช่เพราะสินน้ำใจที่น่าสนแล้วละก็ เธอคงไม่รับงานนี้มาเป็นแน่

เรียวตาสวยยังคงมองไปไกล จู่ๆ ก็ต้องสะดุ้งเมื่อมือหนาของใครบางคนมาพาดวางบนไหล่ของเธอ ร่างบางรีบหันไปมองก่อนจะยิ้มหวานเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

มาทำอะไรตรงนี้ครับหนุ่มหล่อผู้มาใหม่ทักทาย มือหนายังล้วงกระเป๋ากางเกงห้าส่วนสีขาวสะอาดตาเอาไว้ข้างหนึ่ง อีกข้างหนึ่งผละจากไหล่มนของคนที่เขาแอบชอบมาแล้ว

มายืนรับลมน่ะค่ะ รอบริการลูกค้าอย่างที่คุณวีสอนไว้ไงคะมุนินทร์จีบปากจีบคอประจบคนเป็นเจ้านายไปในตัว หากเขาไม่ยอมให้เธอทำงานอีกครั้ง คนอย่างเธอจะไปหาเงินมากมายมาจากที่ไหนได้ น้ำใจและบุญคุณครั้งนี้ทำให้เธอปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามองคนตรงหน้าในความรู้สึกที่พิเศษกว่าเดิม

ผมก็นึกว่าคุณจะมีปัญหาอะไรเสียอีก ช่วงนี้รู้สึกว่าคุณจะเหนื่อยๆ ยังไงก็พักบ้างนะครับเจ้าของร้านสุดหล่อระบายยิ้มส่งมาให้ ใบหน้าสวยยิ้มหวานตอบกลับเขินอายอยู่ไม่น้อยเมื่อคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาห่วงใยเธอเป็นพิเศษ

ขอบคุณค่ะ มีเจ้านายน่ารักๆ อย่างนี้ กี้ทำงานสุดใจเลยค่ะเสียงหวานอ้อนอีก หวังเอาใจคนตรงหน้า หากแต่ในอีกด้านหนึ่งกลับก่นด่าตัวเองที่ทำตัวเหมือนให้ท่าคนตรงหน้าเสียอย่างนั้น

ครับ ดีครับ ผมก็อยากให้คุณมีความสุข ทั้งในเวลางานและเวลาธรรมดาทั่วไปเจ้านายหนุ่มยังส่งยิ้มมาให้

มือหนาที่ปล่อยว่างไว้ยกมาแนบไหล่มนอีกครั้ง นัยน์ตาสื่อความหมายส่งมาให้คนตรงหน้าจนสาวหน้าหวานเบี่ยงกายไปอีกทางเพราะหน้าสวยๆ เริ่มร้อนผะผ่าว และด้วยเหตุนี้เองสาวสวยที่กำลังเขินอายจึงได้เห็นใครบางคนกำลังเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับส่งสายตาน้ำแข็งราวกับขั้วโลกมาให้ รอยยิ้มหวานๆ จึงพานหุบหายไปในทันทีเมื่อต้องประสานสายตากับคนที่กำลังเดินมาหา

ฉันจะสั่งอาหารเพิ่มเสียงทุ้มดุจนคนฟังจับได้ว่าเขาไม่พอใจอะไรบางอย่าง แต่นั่นล่ะ ไอ้สิ่งที่เขาไม่พอใจมันคืออะไร

เชิญเลยครับ เชิญตามสบายหนุ่มสุดหล่อที่ยืนอยู่กับสาวสวยหันมาบอกผู้มาใหม่พร้อมกับหันไปบอกพนักงานสาวตรงหน้าด้วยรอยยิ้มมีความหมาย คนมองยิ่งเพ่งสายตาเขม่นภาพตรงหน้าอีกระลอก

คุณวีคะ กี้ขอตัวทำงานก่อนนะคะ

เชิญครับเจ้านายหนุ่มสุดหล่อปั้นหน้านิ่งมองลูกค้าของหญิงสาวอย่างไม่ถูกชะตานักก่อนจะผละจากไป

สาวสวยปั้นหน้าส่งยิ้มหวานให้คนที่ใจสั่นไหวก่อนจะหันมาใส่หน้ายักษ์รับแขกคนพิเศษอย่างตั้งใจเมื่อเจ้านายสุดหล่อเดินหลบไปแล้ว

อ่อยไปทั่วแบบนี้ หาลำไพ่พิเศษหรือไงคนปากตะไกรอดไม่ได้ที่จะเหน็บพนักงานส่วนตัว คนถูกแขวะถลึงตาเขียวๆ กลับมาให้อย่างเหลืออด อยากเอารองเท้าสวยๆ ลูบไอ้หน้าหล่อๆ นี่จริงๆ แต่คำปฏิญาณของร้านค้ำคอเธออยู่ คนสวยจึงจำต้องสูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะผ่อนออกมาด้วยความเหนื่อยหน่าย

นายนี่มันท่าทางจะโรคจิตจริงๆ มองคนอื่นไม่ดีไปเสียหมดหน้าหวานยังหงิกงอ ตาสวยมองร่างสูงอย่างอดนึกตำหนิไม่ได้

คนมันทำให้เห็น ฉันก็ว่าไปตามน้ำเสียงทุ้มยังไม่เลิกรา ปากหยักยิ้มหยันมองไปทางสาวสวยตั้งแต่หัวจรดเท้าทั้งๆ ที่เดินกลับไปยังห้องพิเศษด้วยกัน ตาคมสบตาหวานที่กำลังมองเขาตาเขียวปั้ด คนถูกมองคิดว่าเขากำลังจะโดนเธอเขมือบไปแล้วเป็นแน่ หากแม่สาวตรงหน้าจะกลายร่างเป็นเสือได้จริงๆ

ไปแล้วอย่ากลับมาให้เจอกันอีกเลยนะ ครั้งนี้ครั้งสุดท้าย สาธุ!” เสียงหวานบริภาษกับตนเอง เดินตามแผ่นหลังกว้างเบื้องหน้าอย่างเสียอารมณ์พร้อมกับพนมมือไหว้ท่วมหัวประกอบคำภาวนาของตน จู่ๆ ร่างสูงเบื้องหน้าก็หันมามองเธอนิ่ง คนที่เดินตามตัวปลิวแทบจะรั้งเท้าของตนเอาไว้ไม่ทัน ร่างบางผงะถอยก่อนจะชนร่างสูงที่มองเธอนิ่ง ชายหนุ่มเขม้นมองเรียวหน้าสวยก่อนจะก้มต่ำเข้ามาหา

พูดอะไร ฉันได้ยินนะ คนอย่างเธอ…ถ้าหากฉันจะตามหา ก็หาไม่ยากหรอกเสียงทุ้มเจือแววเย้ยหยันอยู่ในที

ปากแดงๆ นั้นยกยิ้มสูงจนคนมองถึงกับมันเขี้ยว คนหูดีพ่นเพ้อฝากลมฟ้ามาบอกหญิงสาวที่กำลังอึ้งกับความหลงตัวเองของชายหนุ่ม

อีโธ่…ไอ้คนหูดีแหวะ! ทำเป็นพูดดีไปเถอะ ถ้าฉันอยากหนีจากนายละก็ฉันจะหายไปอย่างไร้ร่องรอยทีเดียวเชียวล่ะมุนินทร์ปั้นหน้าเชิดหยิ่งในศักดิ์ศรีของตนเองยิ่งนัก หน้าสวยๆ สะบัดใส่เขาเต็มแรงก่อนจะก้าวยาวๆ นำร่างสูงไปก่อนแล้ว

คนตัวใหญ่ได้แต่ยืนมองตามอย่างเหลืออด อยากจับปากคมๆ นั่นมากดจูบให้ช้ำนัก ตาคมได้แต่เขม้นมอง อยากรู้ยิ่งนักว่าหญิงสาวเคยยอมลงให้ใครบ้างหรือไม่ แต่เท่าที่เขาสัมผัสมา เธอไม่เคยยอมใครเลยให้ตายสิ

ยังไม่ทันจะเข้าไปในห้องรับรองที่อยู่ห่างไปไม่กี่ก้าว มุนินทร์ก็หยุดเดินขึ้นมาเสียอย่างนั้น คนงามทำหน้าเหมือนนึกอะไรได้ก่อนจะหันกลับมาพร้อมกับยิ้มหวานๆ จนคนที่กำลังเดินตามมาถึงกับหวั่นไหว ห้ามใจรับยิ้มนั้นไว้ไม่ได้เสียแล้ว หญิงสาวคนสวยส่งยิ้มป่วนเสน่ห์มาให้จนกระทั่งร่างสูงของเขาเดินมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเธอ

นี่คุณ…ฉันมีอะไรให้ช่วยมุนินทร์กล่าวไปยิ้มไป ร่างบางบิดซ้ายขวาทำท่าเอียงอาย น่ารักยิ่งนัก

มีอะไร ช่วยได้ก็คงจะช่วย

หนุ่มหล่อยังวางมาดแม้จะถูกใจกับรอยยิ้มนั่นนักหนา หากแต่ความทรงจำที่ยังตะโกนบอกเขาว่า อย่าไว้ใจยัยนี่ ยังคงดังก้องอยู่ในโสตสำนึกเขาเป็นอย่างดี

คือว่า…ขอเบอร์โทรฯ คุณหน่อยสิมุนินทร์กลั้นใจบอกไป พร้อมกับเตรียมกระดาษปากกาส่งให้เรียบร้อย ใบหน้าสวยยังคงส่งแววตาอ้อนมาให้ คนตัวใหญ่เกือบจะเผลอไผลรับปากกามาเขียนให้เพราะแววตาน่ารักๆ นั่น ทำเอาหัวใจเขาสั่นไหวขึ้นมาจนคิดไปถึงใครบางคนที่เขาไม่เคยลืม แต่คนได้สติรีบปั้นหน้าหาข้อแม้ไว้ได้เสียก่อน

จะเอาเบอร์โทรคนหล่อๆ อย่างฉันไปทำไมกัน หรือว่าเธอสนใจอยากให้บริการพิเศษ

คนหน้าหล่อยังหวังสูง ท่าทีกวนอารมณ์ปั่นหัวหญิงสาวจนหน้าสวยๆ เกือบจะเหลืออด หากแต่หน้าหวานๆ ยังคงยิ้มสู้ก่อนจะตอบกลับ

ถ้าสนใจ จะให้ไหมละคะ

คราวนี้หน้าสวยๆ ยื่นใกล้เข้าไปอีก ส่งประกายตาวับไหวพร้อมยิ้มยั่วจนอดคิดไม่ได้ว่าหากใครมาเห็นเข้าคงน้ำลายหกกันเป็นทิวแถว หนุ่มหล่อช่างเลือกเองก็แทบจะละลายเสียแล้วเหมือนกัน มือแกร่งกำลังจะจับปากกาเขียนเบอร์โทรไปให้ แต่ประตูเลื่อนที่ห้องรับรองเปิดออกมาเสียก่อนจนสติสตังกลับมาให้หนุ่มหล่อได้ทันชะงักมือ

อ้าว…คุณ อยู่ที่นี่เอง ผมกำลังจะไปเรียกอยู่พอดีเลยครับ

อรรถสิทธิ์ออกมายื่นหน้าส่งยิ้มแป้นให้ ก่อนจะเหลือบไปเห็นเพื่อนรักที่ยืนหน้านิ่ง ถือปากกากับกระดาษอยู่ในมือ

อ้าว…ไอ้เป้…ฉันก็นึกว่าแกไปห้องน้ำซะอีก มาทำอะไรตรงนี้วะ

ผู้มาใหม่ทำหน้าเหมือนไม่ได้อยากรู้แต่ก็ถามไปอย่างนั้น มุนินทร์หันมายิ้มให้แขกพิเศษอีกคนก่อนจะหันไปมองใบหน้าหล่อคมนั่น ลุ้นว่ามือแกร่งนั่นจะตวัดปลายปากกาแจกเบอร์โทรให้เธอหรือเปล่า

เออ…กลับมาพอดี ฉันกำลังจะสั่งอาหารกลับไปด้วย มีอะไรหรือเปล่าวะปกรณ์หาทางไปได้เรื่อย

ชายหนุ่มลอบถอนหายใจก่อนจะเขียนอะไรบางอย่างในกระดาษยิกๆ แล้วส่งให้หญิงสาว มุนินทร์รีบรับมาไว้ยังไม่ทันจะได้อ่านข้อความในกระดาษ เจ้าของลายมือนั่นก็เดินตัวปลิวตรงดิ่งเข้าไปในห้องรับรอง แต่หนุ่มหล่อก็ยังไม่ลืมที่จะหันมาบอกหญิงสาวให้เข้าไปคิดเงินเสียด้วย อรรถสิทธิ์มองอย่างงงๆ คิดว่าเพื่อนรักมีท่าทีแปลกๆ บางอย่างแต่เขาเองก็ยังไม่แน่ใจ

คุณอรรถสิทธิ์ตามหาดิฉัน ต้องการอะไรเพิ่มเติมหรือเปล่าคะคนที่ยืนมองร่างสูงเดินเข้าห้องไปแล้ว ยังเห็นเพื่อนรักของไอ้โรคจิตยืนอยู่ จึงนึกขึ้นได้ว่าเขากำลังตามหาเธอ

ผมเอ่อ…จะเรียกไปคิดเงินน่ะครับคนอยากสานสัมพันธ์คิดไว้อีกอย่างแต่ปากพลั้งไปอีกอย่าง

คนอยากจีบถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อไม่ได้พูดประโยคสำคัญออกไปเสียที

ได้ค่ะ สักครู่นะคะ

มุนินทร์เร็วกว่าที่คิด ร่างบางพูดจบส่งยิ้มหวานแล้วก็หมุนตัวจากไป อรรถสิทธิ์ยังไม่อยากเข้าไปภายในห้องรับรองนั่น เขาอยากจะบอกอะไรบางอย่างกับหญิงสาวที่เขาคิดว่าถูกชะตาเสียก่อน แม้ว่าโอกาสจะไม่ดีเท่าที่ควรจะเป็นแต่เขาก็จะพยายาม

ไม่นานนักมุนินทร์ก็เดินกลับมา ร่างบางเดินมาหน้าบูดบึ้ง จะไม่ให้มีอารมณ์ได้ยังไงล่ะ ในเมื่อกระดาษแผ่นนั้นที่ชายหนุ่มส่งมาให้ เขาไม่ได้เขียนเบอร์โทรอย่างที่เธอขอเอาไว้เสียหน่อย แต่กลับมีประโยคที่เธอหวั่นใจอยู่แทนที่

“ถ้าอยากได้เบอร์โทรฉัน ก็เอาเบอร์มาแลกกัน”

มือเรียวแทบอยากจะขยำกระดาษนั่นทิ้งเมื่ออ่านจบ

อ้าว…คุณอรรถสิทธิ์ มายืนทำอะไรตรงนี้คะ ดิฉันกำลังจะเข้าไปคิดเงินตามที่สั่งเลยค่ะมุนินทร์รีบเปลี่ยนสีหน้า เมื่อเจอคนที่คุยกันได้รู้เรื่องรู้ราว ต่างกับใครบางคนที่พูดด้วยทีไรเข้าเรื่องลามกทุกทีไป

ผม…เอ่อ…คุณกี้เรียกแทนตัวเองว่ากี้ก็ได้นะครับ ฟังแล้วค่อยรู้สึกว่าเราเป็นเพื่อนกันหน่อย

ได้สิคะ กี้จะเรียกแทนตัวเองว่ากี้ก็ได้ค่ะ

อรรถสิทธิ์ส่งยิ้มหวาน เมื่อพูดประโยคแก้เก้อออกไปได้ ส่วนไอ้คำที่อยากเอ่ยไปนั้นเขากลับไม่กล้าพอที่จะเอ่ยขอในตอนนี้ เพื่อนของคนโรคจิตจึงจำต้องเดินนำร่างบางเข้าไปภายใน

มุนินทร์มองสบตาแกร่งที่นั่งรออยู่นานแล้วนิ่ง เธอเดินตรงไปหาเขา เอาใบเสร็จยื่นให้พร้อมกับกระดาษบางอย่างก่อนจะยืนรอเหมือนกับทุกๆ ครั้งที่เธอเคยทำมา หน้าหวานนิ่งหากแต่หน้าหล่อกลับนิ่งยิ่งกว่า นิ่งจนแทบอยากจะหยุดหายใจเมื่อเห็นเบอร์ที่คนสวยให้มา มือแกร่งล้วงกระเป๋าจะจ่ายแต่เพื่อนรักของเขากลับชิงตัดหน้าคว้ากระเป๋าสตางค์หยิบแบงก์สีเทามาวางไว้ให้เสียก่อนแล้ว

มื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง ฉันเป็นคนพาแกมาฉันก็จะรับผิดชอบ โอเคไหมวะเพื่อนอรรถสิทธิ์พูดพลางยิ้มร่า ส่งแววตาเป็นมิตรไปให้พนักงานสาวสวยที่ยืนรออยู่

ได้…ตามสบายแกสิ ถ้าอย่างนั้นฉันสั่งกลับบ้านด้วยก็แล้วกันปกรณ์นึกหมั่นไส้คนอยากโชว์พาวฯ หนุ่มหล่อจึงกลายร่างเป็นเทพบุตรซาตาน ช่วยสนองความต้องการของเพื่อนซี้ได้อย่างสมรักสมใจด้วยการสั่งอาหารเพิ่มอีกหนึ่งชุดเพื่อนำกลับบ้าน อรรถสิทธิ์จึงจำต้องควักเอาบัตรเงินสดมาส่งให้หญิงสาวแทน

ฉันเอาเหมือนเดิมอีกชุด…จัดกลับบ้านนะเสียงทุ้มสั่งพร้อมรอยยิ้มผุดพราย แทบลืมความหมั่นไส้ที่ปะทุเพราะคนตัวเล็กเมื่อครู่เสียสนิท หากแต่คนความจำดีไม่ลืมที่จะยื่นถาดรับเงินให้หญิงสาวด้วยตนเอง

มือแกร่งยื่นถาดรับเงินพร้อมกับโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ก่อนจะกระซิบบอก

เธอแลกเบอร์รองเท้ามา ฉันก็แลกไป…แฟร์ๆ กันแล้วนะเสียงทุ้มกระซิบแผ่วให้ได้ยินกันเพียงสองคน คนสวยถึงกับถลึงตามองเขาอีกครั้ง แต่เมื่อเห็นว่าอรรถสิทธิ์ยังมองเธออยู่ มุนินทร์จึงปั้นหน้าส่งยิ้มหวานๆ ไปให้อีกครั้งอย่างหวังผล ร่างบางเดินจากไปเหมือนไม่ใส่ใจคำท้าทายที่ไอ้คนโรคจิตฝากไว้ให้เมื่อครู่

เชอะ คิดว่าฉันอยากได้เบอร์นายมากนักหรือไง ไอ้คนหลงตัวเอง ชิ! ถ้าหากไม่มีใครจ้างมาฉันก็ไม่มาขอให้เมื่อยเกียรติเปล่าๆ ปลี้ๆ หรอกย่ะ

มุนินทร์แบะปากหมั่นไส้คนตัวใหญ่ยิ่งนัก ยิ่งคิดยิ่งหมั่นไส้ สั่งอาหารเพิ่มตามออเดอร์ที่รับมาเรียบร้อย สมองอันน้อยนิดก็พลันทำงานได้อย่างเฉียบแหลม

อีตาบ้านั่นไม่ให้ ฉันไปขอเบอร์เพื่อนนายแทนก็ได้ นอกจากฉันแล้วก็ไม่มีใครรู้สักหน่อยว่าเบอร์ที่ได้มาเป็นเบอร์ของใคร ดีไม่ดีอาจจะได้ประโยชน์สองต่อเลยก็ได้ หนึ่งคือ ค่าจ้างของเรายังไม่ไปไหน อีกต่อหนึ่งนั้นสำคัญกว่าข้อแรกเสียอีก...นั่นก็คือ ทำให้คนดีได้เจอกับคนดี ไม่พาคนดีไปข้องแวะกับไอ้หื่นบ้ากามอย่างอีตาบ้านั้นด้วย อิอิ

คนสวยเผลอยิ้มออกมาเมื่อหาทางออกได้ รอยยิ้มหวานพานทำเอาพ่อครัวต้องหันมามองอย่างสงสัย

เป็นอะไรกี้ ยืนยิ้มอยู่คนเดียวก็เป็นด้วย ไม่สบายหรือเปล่าน่ะเรา

พ่อครัวหัวป่ากำลังร่ายคาถาในกระทะใบโตอย่างรีบเร่งให้ทันความต้องการของลูกค้า มือที่จับอาหารกำลังทำงานเป็นระวิงแต่ก็ยังไม่วายหันมาใส่ใจกับเด็กสาวที่เขานึกเอ็นดูในชะตาชีวิตเหลือเกิน

เปล่าค่ะลุง พอดี หนูนึกอะไรสนุกๆ ขึ้นมาได้น่ะค่ะ อาหารเสร็จหรือยังลุง เร็วๆ เข้า เขาจะกลับกันแล้วนะมุนินทร์เอ่ยบอกไปอย่างนั้นก่อนจะรีบเร่งคุณลุงใจดีในตอนท้ายของประโยค พ่อครัวคนเก่งจึงรีบหันไปจัดการอาหารเลิศรสตรงหน้าให้เรียบร้อย

 

 

ม่นานนักมุนินทร์ก็จัดการนำอาหารใส่ถุงเรียบร้อย มือเรียวเดินถือถุงอาหารตามหลังหนุ่มหล่อทั้งสองไปจนถึงรถคันหรูที่จอดอยู่หน้าร้าน อรรถสิทธิ์รีบขึ้นรถพร้อมกับติดเครื่องยนต์และเปิดแอร์เสียเย็นฉ่ำ ปกรณ์ก็ตรงเข้ามานั่งด้านข้างคนขับด้วยเช่นกัน ส่วนมุนินทร์ยังคงถืออาหารรออยู่ด้านนอก เฝ้ามองคนในรถอย่างสงสัยว่าไม่มีใครจะสนใจเธอเลยหรือไงกัน

อรรถสิทธิ์ที่กำลังพยายามตั้งสติ สร้างความกล้าเพื่อพูดประโยคที่อยากพูดกับคนสวยกำพวงมาลัยแน่น ก่อนจะเปิดประตูและมายืนอยู่เบื้องหน้าหญิงสาว

เอ่อ…คุณกี้ครับ…คือว่าผม…คนไม่เคยชินกับการจีบสาวพูดติดขัดเสียอย่างนั้น ต่างกับในห้องประชุมที่เขาเสนอแผนงานได้อย่างฉะฉานอย่างสิ้นเชิง ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะทันได้กล่าวอะไรเรียบร้อย คนสวยนิ่วหน้าก่อนจะยกของในมือขึ้นมาให้ดูเหมือนอยากจะถาม คนที่นึกได้ถึงกับหัวเราะออกมาอย่างขอโทษอยู่ในที มือแกร่งรวบถุงอาหารมาไว้ด้วยกันก่อนจะเอาไปไว้ด้านหลังคนขับ

ขอโทษด้วยครับ พอดี ผมลืม…อรรถสิทธิ์แก้ตัวไปอย่างนั้น ความจริงแล้วเขาไม่ได้ลืม แต่เขาไม่ได้ใส่ใจมันต่างหาก คนตัวใหญ่ใจเต้นแรงเพราะกำลังนึกประโยคจีบสาวที่เขาเผลอลืมไปเมื่อครู่นี้

คุณอรรถสิทธิ์คะ กี้มีเรื่องรบกวนนิดหน่อยค่ะมุนินทร์โพล่งออกมาเพื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเอาแต่ยืนยิ้มแฉ่ง ส่วนคนในรถก็เอาแต่มองเธอนิ่งด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก และเธอก็ไม่ชอบสายตาแบบนั้นเอาเสียเลย

ว่าไงครับ ผมจะยินดีมากครับถ้าหากว่าได้ช่วยอะไรคุณบ้าง...เอ่อ เป็นการตอบแทนอาหารอร่อยๆ และคำแนะนำให้เปิดห้องวีไอพีไงครับ คุณกี้มีอะไรให้ผมช่วยไม่ต้องเกรงใจ ยินดีบริการเต็มที่ ไม่ว่าที่ไหนเมื่อไรคนอยากช่วยยินดียิ่งนัก อารามดีใจจึงพูดไปน้ำไหลไฟดับ

คนสวยเผลออวดยิ้มหวานอย่างเป็นกันเองออกมาให้เห็น คนที่กำลังพูดถึงกับมองอึ้ง ชื่นชมในความน่ารักของคนตรงหน้า หากแต่ใครบางคนที่นั่งอยู่ในรถกลับรู้สึกอารมณ์ไม่ดีขึ้นมาเสียอย่างนั้น

กี้จะรบกวนขอเบอร์โทรคุณกับเพื่อนคุณน่ะค่ะ ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะคะ แค่เผื่อว่าเราอาจจะมีโอกาสได้เจอกันอีกก็เท่านั้นค่ะ

มุนินทร์ช่างเป็นธรรมชาติยิ่งนักกับหนุ่มที่ชื่ออรรถสิทธิ์ เธอช่างดูสดใสน่ารักไม่เชิดหน้าจิกตาเหมือนพูดกับเขาเอาเสียเลย ปกรณ์เพ่งมองก่อนจะเพ่งหนักขึ้นไปอีก เมื่อเห็นว่าเพื่อนรักกำลังเขียนอะไรยิกๆ ส่งให้คนสวยที่กำลังยืนยิ้มอย่างสุขสมหวัง ไม่นานนักเพื่อนรักก็ก้าวเข้ามานั่งประจำตำแหน่งคนขับก่อนจะขับรถออกไปด้วยใบหน้าแช่มชื่นเป็นที่สุด ปกรณ์ได้แต่นั่งนิ่งแน่ใจว่าเพื่อนรักของเขาเขียนเบอร์โทรไปให้เจ้าหล่อนแล้วเป็นแน่ คนสวยที่เขาเชื่อมั่นเหลือเกินว่าหล่อนเจ้าเล่ห์และร้ายกาจทำให้เขาไม่สงสัยเลยว่าทำไมเพื่อนรักของเขาจึงไปหลงเสน่ห์เอาได้ง่ายๆ

คนเสียอารมณ์นั่งหน้าบูดตลอดทางก็เพราะเพื่อนรักอย่างอรรถสิทธิ์ที่กำลังสุขสดใสสมใจก็นั่งยิ้มไปจนถึงกรุงเทพฯ แถมมีความสุขเปี่ยมล้นจนลืมไปเลยว่ามีเพื่อนร่วมทางนั่งมาด้วย คนถูกลืมจึงทำได้เพียงนั่งนิ่งไปไม่อยากสนใจด้วยเช่นกัน

 

 

อัพจบตอนจ้า

ฝากติดตามเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ

ขอบคุณจ้า ม๊วฟๆ

 

 

อ่านให้จุใจในฉบับเต็มได้ตามลิงค์ด้านล่างเลยจ้า

 

 
 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น