star_ss

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

✧✦The Return of Love❤➽แฟนเก่า✦✧➴Chapter 3♫พี&เภา➽ทั้งเจ็บทั้งรัก

ชื่อตอน : ✧✦The Return of Love❤➽แฟนเก่า✦✧➴Chapter 3♫พี&เภา➽ทั้งเจ็บทั้งรัก

คำค้น : พีเภา ตอนที่ 3

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มี.ค. 2559 13:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
✧✦The Return of Love❤➽แฟนเก่า✦✧➴Chapter 3♫พี&เภา➽ทั้งเจ็บทั้งรัก
แบบอักษร

❥ Update on 07.03.2016

#

 

❥พี&เภา

✧➴Chapter 3ทั้งเจ็บทั้งรัก

 

 

 

พาร์ท เภา

 

 

 

ปี๊น ปี๊น ปี๊นน...





เสียงบีบแตรรถพร้อมกับเสียงเรียกชื่อผมเป็นเสียงที่ผมคุ้นเคยดี เขาพยายามเรียกหาผมอยู่หน้าบ้านไอ้น้ำอยู่สักพักแต่ผมไม่คิดที่จะออกไปหาหรือรับฟังอะไรทั้งสิ้น ผมได้แต่นั่งหลับตานิ่งแล้วปล่อยให้ทุกอย่างมันผ่านไป




"เหี้ยเอ้ย!! แม่งยังจะหน้าด้านมาหาเพื่อนกูอีกสัส!!"


"ใจเย็นๆ น้ำ มึงนั่งลงเดี๋ยวนี้เลย! เรื่องนี้เป็นเรื่องของไอ้เภากับไอ้พีมันมึงไม่ต้องเข้าไปยุ่ง!"


"จะไม่ให้กูยุ่งได้ไงวะ!! ไอ้เภามันเป็นเพื่อนกูนะโว๊ย!!"


"นั่งลงน้ำ!!" ไอ้น็อตสั่งไอ้น้ำด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งแต่ดุดัน


"โธ่โว๊ย!! ทำไมมึงชอบขัดใจกูจังเลยวะไอ้น็อต!!" ไอ้น้ำขยี้หัวตัวเองอย่างขัดใจแต่ก็ยอมเดินไปนั่งลงข้างๆ ไอ้น็อตเหมือนเดิม


"มึงจะเอายังไงเภา กูว่ามึงออกไปเคลียร์กับไอ้พีมันหน่อยดีไหม มันคงอยากอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นให้มึงฟังนะ"


"ไม่ดีกว่าน็อต กูพอแล้วว่ะ"


"เฮ้ออ... มึงก็คบกับมันมานาน มึงไม่คิดจะให้โอกาสมันได้พูดได้อธิบายสักหน่อยเหรอวะ?"


"ถึงมันจะอธิบายอะไรให้กูฟังกูก็คงเลือกคำตอบเดิมว่ะ"


"เออ!! งั้นตามใจมึงแล้วกัน แต่กูขอเตือนอะไรมึงหน่อยจะได้ไหมวะ?"


"มึงจะเตือนอะไรเพื่อนกูวะ!! ที่มึงต้องเตือนคือไอ้เหี้ยพีนู้น!!" ไอ้น้ำพูดขึ้นหลังจากที่นั่งเงียบได้สักพัก


"น้ำ!!" ไอ้น็อตหันไปดุไอ้น้ำครับ


"โธ่โว๊ย!! แม่งชอบขัดใจกูตลอด!!" ไอ้น้ำบ่นอุบ!


"เภา!! ถ้ามึงไม่ออกมากูจะเข้าไปหามึงเอง!!" ไอ้พียังคงตะโกนเรียกหาผมไม่หยุด


"แม่งหน้าด้านว่ะ!!" ไอ้น้ำ


"น้ำ! มึงขึ้นไปรอกูบนห้องไป" ไอ้น็อตสั่งไอ้น้ำ


"ไม่!! กูจะนั่งตรงนี้มึงจะทำไม?!!"


"กูบอกให้ไปรอข้างบนไงน้ำ!!"


"ไอ้น็อต!! มึงอยากมีเรื่องกับกูใช่ไหม?!! ได้!! งั้นมึงกับกูไปเคลียร์กันบนห้อง โธ่โว๊ย!!!"




ตึก ตึก ตึก.....



แล้วไอ้น้ำก็เดินกระทืบเท้าเสียงดังขึ้นไปบนห้องตามที่ไอ้น็อตสั่งครับ




"เภา...." ไอ้น็อตเรียกผมอีกครั้ง ผมละสายตาจากรั้วหน้าบ้านแล้วหันมามองไอ้น็อตที่กำลังทำหน้าตาจริงจังจ้องมองผมอยู่


"อะไร?"


"มึงเลือกคำตอบนี้แล้วกูก็อยากเตือนมึงไว้อีกอย่าง เพราะมึงเป็นเพื่อนรักของไอ้น้ำและมึงก็เป็นเพื่อนรักของกูด้วย ถ้าวันหนึ่งสิ่งที่มึงตัดสินใจไปแล้วเกิดไม่ใช่เรื่องจริงขึ้นมาคนที่จะเสียใจที่สุดก็คือมึง กูว่ามึงลองคิดดูดีๆ อีกทีดีกว่าว่ะเภา ว่ามึงจะให้โอกาสไอ้พีมันอธิบายเรื่องจริงที่เกิดขึ้นหรือมึงจะทิ้งโอกาสครั้งสุดท้ายของมึงไป มึงคิดดูดีๆ แล้วกันเดี๋ยวกูขึ้นไปหาไอ้น้ำมันก่อนป่านนี้มันคงฆ่าตัวตายเพราะงอนกูล่ะ หึหึ" แล้วไอ้น็อตก็เดินมาตบไหล่ผมเบาๆ สองทีแล้วส่งยิ้มกวนๆ ให้ผมเหมือนทุกครั้ง




"เออ... ขอบใจมึงมากว่ะเพื่อน"


"ไม่เป็นไร มึงเพื่อนกู" พูดจบไอ้น็อตก็เดินขึ้นไปบนห้องแล้วทิ้งผมให้ยืนอยู่คนเดียว ผมนั่งลงบนโซฟาตัวนุ่มก่อนจะคิดเรื่องที่ไอ้น็อตพูดบอกผมอีกครั้ง




ปัง ปัง ปัง!!!



เสียงเคาะประตูเสียงดังสนั่นจนผมอดที่จะเกรงใจเจ้าของบ้านไม่ได้



ปัง ปัง ปัง!!!



"เภาเปิดประตูให้กูเดี๋ยวนี้!! กูรู้นะว่ามึงอยู่ในบ้าน เภาเปิดประตูให้กูหน่อย"



ปัง ปัง ปัง!!!




เสียงเคาะประตูยังคงดังสนั่นหวั่นไหวจนผมเริ่มกลัวประตูบ้านไอ้น้ำจะพัง ถ้าขืนผมปล่อยให้ไอ้พีมันทุบประตูต่อไปผมว่าผมได้ทำประตูบ้านให้ไอ้น้ำใหม่แน่นอนเลยครับ



ปัง ปัง ปัง!!!



ผมลุกขึ้นเดินไปยังประตูบานนั้นก่อนจะถอนหายใจเฮื้อกใหญ่แล้วเปิดมันออก



แกร๊ก.....




"มึงมาที่นี่ทำไม?" ผมถามไอ้คนที่ยืนอยู่ข้างหน้าผมตอนนี้ สภาพมันดูไม่ค่อยได้เลยครับ ไอ้พีมันยังอยู่ในชุดเดิม เมื่อคืนมันใส่ชุดไหนมันก็ยังคงสภาพชุดนั้นไว้ ชายเสื้อที่หลุดลุ่ยออกมาจากนอกกางเกง ผมเผ้าที่ไม่ค่อยเป็นทรงสักเท่าไหร่ เสื้อผ้าที่ยับเยินจนแทบจะมองไม่เห็นสภาพเสื้อที่แท้จริง และมุมปากที่มีช้ำจนเป็นสีม่วงเข้ม ผมยืนมองมันต้ังแต่หัวจรดเท้า



"เภากูมีเรื่องต้องคุยกับมึง เรื่องเมื่อคืนมันไม่ใช่อย่างที่มึงคิดนะเภา"


"มึงกลับไปเถอะพี"


หมับ!!



พลั่ก!!




ไอ้พีพุ่งเข้ามากอดผมไว้ทั้งตัวแต่ผมก็ปฏิเสธอ้อมกอดของมัน ทั้งที่ก่อนหน้านี้ผมชอบอ้อมกอดนี้มากๆ เพราะมันทำให้ผมรู้สึกดีทุกครั้งที่ได้สัมผัสความอบอุ่นจากอ้อมกอดนี้




"ไม่เภา!! มึงต้องฟังสิ่งที่กูจะพูดให้จบก่อน!!"


"มึงอยากจะพูดอะไรอีกพี กูไม่อยากฟัง!!"


"แต่มึงต้องฟัง!" มันตะคอกใส่ผมจนผมต้องจ้องมองมันด้วยสายตาที่เกรี้ยวกราด


"เรื่องเหี้ยะอะไรของมึงอีกพี!! สิ่งที่กูเห็นเมื่อคืนมึงทำมันกี่ครั้งแล้ว!! มึงอย่าบอกนะว่ามึงไม่ได้มีอะไรกับผู้หญิงคนนั้น มึงคิดว่ากูโง่ขนาดที่จะมองเหตุการณ์ที่อยู่ตรงหน้ากูไม่ออกเลยรึไงวะ!!"



"กูไม่ได้มีอะไรกับผู้หญิงคนนั้นเภา เมื่อคืนกูเมาแล้วกูก็กลับไปกับไอ้โอ๊ต ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่ของกูแต่เป็นของไอ้โอ๊ตมัน กูตื่นมาอีกทีก็ตอนได้ยินเสียงมึงนั้นแหละ"



"หึ!! มึงคิดว่ากูจะเชื่อที่มึงพูดเหรอพี กูเห็นผู้หญิงคนนั้นขึ้นคร่อมมึงซะขนาดนั้นแล้วทั้งเนื้อทั้งตัวมึงก็เหลือแค่กางเกงในตัวเดียว ไอ้โอ๊ตที่มึงว่าก็ไม่ได้อยู่ในห้อง กูเห็นแค่มึงอยู่กับผู้หญิงคนนั้นสองคนแล้วมึงจะให้กูคิดว่ายังไง ห๊ะ!!!"



"เฮ้ย!! มันไม่ใช่อย่างนั้นจริงๆ นะเภา"


"แล้วมึงจะให้กูเชื่อว่าภาพที่กูเห็นมันไม่ใช่เรื่องจริง"


"เออ!! ก็มันไม่ใช่เรื่องจริง! เมื่อคืนกูขับรถไปหาไอ้โอ๊ตที่บ้านมัน กูจะให้มันมาบอกบอกกับมึงว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่ของกู เหี้ย!! แต่มันเสือกไม่ยอมมากูเลยซัดมันซะเละเลย" ไอ้พีมันบอกกับผม



"พอเถอะพี กูขี้เกียจฟังว่ะ!!"


"เฮ้ย!! มึงต้องเชื่อกูดิวะ!! กลับบ้านเราเถอะนะเภา มึงจะให้กูทำอะไรกูยอมทุกอย่างเลยอ่ะ แต่เรื่องผู้หญิงคนนั้นกูไม่รู้เรื่องจริงๆ นะเว้ย!!"


"มึงกลับไปเถอะพี บ้านหลังนั้นกูยกให้มึงแล้วกันส่วนของใช้ส่วนตัวของกูว่างๆ กูจะเข้าไปขนออกมาเอง"



หมับ!!



"เภาอย่าทำอย่างนี้ดิวะ!! กูรักมึงนะเภา"




ผมพยายามอดกลั้นอารมณ์ทุกสิ่งอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นอยู่ในใจของผมตอนนี้ ความโกรธ ความเจ็บปวดและความกลัว ผมพยายามเก็บมันไว้ให้ได้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ ผมไม่อยากให้มันเห็นความอ่อนแอของผม ทั้งที่ผมก็รักมันมากแต่ผมก็รู้สึกเจ็บมากเช่นกัน ผมไม่รู้ว่าผมเลือกทางเดินทางนี้แล้วในอนาคตผมจะมีความสุขได้อีกไหม ผมจะลืมรักครั้งนี้ของผมได้รึเปล่า ถึงวันข้างหน้าของผมจะเป็นยังไงต่อไปผมก็พร้อมที่จะยอมรับมันเพราะมันคือคำตอบสุดท้ายในใจผม





"กูขอบใจมึงมากนะพี ตลอดเวลาที่กูได้รักมึงมันมีค่ามากสำหรับกู มึงดีกับกูทุกอย่าง คอยช่วยเหลือกูทุกอย่าง ถึงมึงจะทำให้กูเสียใจหลายต่อหลายครั้งกูก็ให้อภัยมึงเสมอ แต่ต่อไปนี้มันจะไม่มีแบบนั้นอีกแล้ว มันจบแล้ว... มึงกลับไปเถอะ กูพอแล้วจริงๆ กูทนต่อไปอีกไม่ไหวแล้วจริงๆ ว่ะ"




"มึงอย่าพูดอย่างนั้นดิวะเภา กูรักมึง! กูรักมึงๆ ได้ยินไหม!! กูรักมึงคนเดียว!!" ไอ้พีกอดผมแน่นไม่ยอมปล่อย มึงอย่าทำอย่างนี้ดิวะพี กูก็เจ็บไม่แพ้มึงเหมือนกัน ผมได้แต่บอกตัวเองในใจ




"ปล่อยกูพี...."


"ไม่!! กูจะไม่ปล่อยมึงไปไหนเภา มึงต้องอยู่กับกู!!"


"กลับไปเถอะพีถึงมึงจะพูดอะไรตอนนี้กูก็ยังยืนยันคำตอบเดิม อย่าทำให้กูรู้สึกแย่ไปกว่านี้เลยว่ะ ให้กูได้มีความทรงจำดีๆ ระหว่างมึงกับกูหลงเหลือไว้บ้างเถอะว่ะ"



"ทำไมมึงพูดอย่างนี้วะเภา สิบปีที่เรารู้จักกันมา เจ็ดปีที่เราเป็นคนรักกันมันไม่ได้มีค่ากับมึงเลยเหรอวะ?!!" มันผละออกจากตัวผมแล้วจ้องมองผมอย่างไม่กระพริบตา



"มันมีค่ามากสำหรับกูแต่มึงเองที่ไม่เห็นคุณค่าของมันพี" ผมพยายามตอบด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่ตะคอก ไม่โวยวายใส่มันเพราะผมไม่อยากรู้สึกแย่ไปกว่านี้ครับ



"กูคิดว่ามันมีคุณค่าสำหรับกูเสมอเภา จริงอยู่ที่กูเคยทำผิดกับมึงถึงสองครั้งแต่ครั้งนี้มันไม่ใช่อย่างที่มึงคิดจริงๆ นะเภา กูพูดความจริงกับมึงทุกอย่าง กูรักมึงกูไม่อยากเสียมึงไป"



"ช่างมันเถอะพี ต่อไปนี้มึงอยากทำอะไรก็ได้ตามที่มึงต้องการ กูจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับมึงอีก ขอให้เรื่องระหว่างเราจบกันแค่นี้เถอะนะ กูเหนื่อยว่ะ"


"ไม่เภา!! ยังไงกูก็ไม่ยอมเลิกกับมึง กูจะรอมึงที่บ้านของเรานะ กูจะรอมึง..."


"มึงกลับไปเถอะพีกูเกรงใจไอ้น้ำกับไอ้น็อตมัน" ผมพูดออกมาได้แค่นี้จริงๆ ครับ มันตื้อไปหมด ผมพูดอะไรมากไปกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว


"โอเคเภา กูกลับก็ได้ กูจะรอมึงที่บ้านนะ มึงต้องกลับมาหากูนะเภา"



"....."


ผมไม่ได้ตอบอะไรออกไป ผมได้แต่ยืนนิ่งๆ ให้มันมองหน้าผมอยู่อย่างนั้น ทั้งๆ ที่ใจผมมันเจ็บจนแทบอยากจะร้องตะโกนออกมาดังๆ ให้มันรู้ว่าผมเจ็บแค่ไหน แต่ผมก็ทำไม่ได้... ผมทำไม่ได้จริงๆ




"กูจะกลับไปรอมึงที่บ้านเรานะเภา รีบๆ กลับมานะ" มันยังคงพร่ำบอกผมอยู่อย่างนั้น





ผมรู้สึกตัวอีกทีริมฝีปากของผมก็ถูกสัมผัสด้วยริมฝีปากของอีกคนที่กำลังจูบลงที่ปากผมอย่างไม่ล่วงล้ำอยู่เนิ่นนาน เป็นจูบที่ทำให้ผมรู้สึกเศร้าและเจ็บปวดที่สุด ไม่รู้ว่ามันนานแค่ไหน ไม่รู้ว่าต้องเจ็บปวดอีกสักเท่าไหร่ ที่ผมรู้ตอนนี้คือรักครั้งที่คงทำให้ผมจดจำมันไปอีกนานแสนนาน






น้ำตาผมไหลออกมาอย่างห้ามเอาไว้ไม่อยู่ ไม่มีเสียงสะอื้นหรือคำพูดใดๆ หลุดออกจากปากของผมแม้แต่น้อย มีเพียงใจที่กำลังเจ็บจนแทบจะทนต่อไปอีกไม่ไหว แล้วริมฝีปากหนาก็ผละออกจากริมฝีปากของผมก่อนจะจูบย้ำซ้ำที่ปากของผมอีกที่ครั้งเพื่อเพิ่มความเจ็บปวดให้กับผมอย่างไม่ตั้งใจ




"อย่าร้องไห้ดิเภา มึงก็รู้ว่ากูทนเห็นน้ำตาของมึงไม่ได้" มือนั้นที่ผมเคยสัมผัสกำลังเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของผมให้ผมอย่างเบามือที่สุด



พรึ่บ!!!


ผมปัดมือนั้นออกทันที




"มึงกลับไปเถอะพี กูอยากอยู่คนเดียว"


"เภา...."


"กลับไป!"


"อืม... กูจะทำตามที่มึงต้องการแล้วกัน แต่กูยังยืนยันคำเดิมว่ากูจะไม่มีวันเลิกกับมึง กูจะรอมึงเสมอ รีบกลับมาหากูนะเภา" ไอ้พีมันจับมือผมขึ้นมาแล้วจูบลงที่มือผมเหมือนทุกครั้งที่มันเคยทำแล้วเดินจากผมไปในที่สุด





ผมเดินกลับเข้ามาในบ้านแล้วทิ้งตัวนอนลงบนโซฟาอย่างหมดแรง น้ำตาผมไหลออกมาอีกแล้ว ผมได้แต่นอนขำกับการตัดสินใจของผมครั้งนี้ รักแรกของผม ความรักของ คนรักของผม และแล้ววันนี้ทุกอย่างมันก็จบลง...






"มันจบลงแล้วจริงๆ หึ!!"



TBC.





 

      เนื้อเพลง น้ำตาที่หาย

 

      คำร้อง/ทำนอง อธิศ อมรเวช

 

      เรียบเรียง เดอะ มูสส์



      ทุกสิ่งจบแล้ว เธอบอกกับฉันในวันที่เธอจะจากไป

 

      ไม่มีทางที่เราสองคนจะเริ่มใหม่ เธอจากไป



      รักกันเท่าไร เมื่อหมดเวลาหนึ่งใจของคนก็หมดลง

 

      และเป็นฉันที่ต้องเจ็บช้ำและต้องทุกข์ทน

 

      อยู่อย่างนี้รู้ไหมแทบขาดใจ



      เจ็บปวดรู้ไหมที่เธอโลเลหัวใจ

 

      และมาวันนี้เธอเองที่ขอเริ่มใหม่

 

      ให้เจ็บซ้ำๆ ก็คงจะไม่ไหว

 

      เก็บใจของเธอเก็บมันไป ได้ไหม



      เพราะน้ำตาที่หายๆ หายไป

 

      วันนี้ฉันเองที่ต้องเจ็บที่สุดตอนนี้

 

      โอ้ ฉันขอได้ไหม ได้ไหม ได้ไหมเธอ

 

      วันนี้ฉันพอแล้วทุกอย่าง ให้มันจบไป

 

      ปล่อยฉันได้เปลี่ยนไปรักใครใหม่



      รักเธอเท่าไร ทุกสิ่งที่ทำให้เธอฉันทำมันจากใจ

 

      แต่สุดท้ายที่ได้กลับมาคือความเสียใจ

 

      พอได้ไหม ขอร้องแค่ปล่อยฉันไป



      เจ็บปวดรู้ไหมที่เธอโลเลหัวใจ

 

      และมาวันนี้เธอเองที่ขอเริ่มใหม่

 

      ให้เจ็บซ้ำๆ ก็คงจะไม่ไหว

 

      เก็บใจของเธอเก็บมันไป ได้ไหม



      เพราะน้ำตาที่หายๆ หายไป

 

      วันนี้ฉันเองที่ต้องเจ็บที่สุดตอนนี้

 

      โอ้ ฉันขอได้ไหม ได้ไหม ได้ไหมเธอ

 

      วันนี้ฉันพอแล้วทุกอย่าง ให้มันจบไป

 

      ปล่อยฉันได้เปลี่ยนไปรักใครใหม่



      เพราะน้ำตาที่หายๆ หายไป

 

      วันนี้ฉันเองที่ต้องเจ็บที่สุดตอนนี้

 

      โอ้ ฉันขอได้ไหม ได้ไหม ได้ไหมเธอ

 

      วันนี้ฉันพอแล้วทุกอย่าง

 

      ให้มันจบไป ปล่อยฉันได้เปลี่ยนไปรักใครใหม่



      เพราะน้ำตาที่หายๆ หายไป

 

      วันนี้ฉันเองที่ต้องเจ็บที่สุดตอนนี้

 

      โอ้ ฉันขอได้ไหม ได้ไหม ได้ไหมเธอ

 

      วันนี้ฉันพอแล้วทุกอย่าง ให้มันจบไป

 

      ปล่อยฉันได้เปลี่ยนไปรักใครใหม่



      รักเธอเท่าไร ทุกสิ่งที่ทำให้เธอฉันทำมันจากใจ

 

      แต่สุดท้ายที่ได้กลับมาคือความเสียใจ

 

      พอได้ไหม.....



    แหล่งที่มา....

 

https://www.siamzone.com/music/thailyric/10863 (ขอบคุณค่ะ)


 


เจ็บเบาๆ อ่านแล้วอึดอัดใช่ไหมคะ?
คนเขียนก็อึดอัดเหมือนกัน ฮ่าๆๆ แต่ต้องเล่นไปตามบทบาทให้จบ
ขอบคุณสำหรับทุกเม้นทุกกำลังใจนะคะ
โปรดติดตามตอนต่อไปจ้า....

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น