แป้งเปียก.

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนพิเศษ >> ส่วนลึกในหัวใจ -ครบ-

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ >> ส่วนลึกในหัวใจ -ครบ-

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 27.9k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มี.ค. 2559 21:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ >> ส่วนลึกในหัวใจ -ครบ-
แบบอักษร

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/4866/1955066413-member.jpg

 

ตอนพิเศษ >> ส่วนลึกในหัวใจ

 

ไอสูรย์

วันนี้เป็นวันที่ผมยอมรับว่ารู้สึกแย่ที่สุดเลยก็ว่าได้ครับแต่อ๋องน้อยก็มักเตือนสติของผมอยู่เสมอ...

หากพี่ยังหนีอยู่แบบนี้...ต่อให้พี่จะยิ้มและบอกใครต่อใครว่าไม่รู้สึกแต่ใจจริงๆ ของพี่ไม่มีวันทำได้หรอกครับ

คำพูดที่ยังคงวนเวียนอยู่ในสมองของผมมันกำลังเตือนสติให้ผมกล้าที่จะเผชิญหน้าหลังจากที่วิ่งหนีมาตลอดและผมก็ต้องการจะจบเรื่องราวค้างคาใจพวกนี้ให้หมดสักที

พี่เหรอครับผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากโทรหาพี่ชายตัวเอง

รออยู่เลยเหมือนพี่โรมิโอเองก็ต้องการจะให้เรื่องนี้จบอย่างที่ผมคิดสินะ ไม่ว่ายังไงพวกเราทั้งคู่ก็ถูกอ๋องน้อยกรอกหูกันทุกวันอยู่แล้ว

ผมพร้อมแล้ว

เจอกันที่ร้านอาหารนะ

ครับ

วันนี้ผมกับพี่โรมิโอตัดสินใจที่จะไปตามนัดของผู้หญิงคนนั้น อันที่จริงเธอติดต่อมาหลายครั้งแล้วแต่ผมก็ปฏิเสธไปทุกครั้งแถมยังไม่เคยบอกอ๋องน้อยอีกต่างหาก ครั้งล่าสุดผมพลาดเองแหละครับที่บอกให้อ๋องน้อยรับโทรศัพท์แทนแถมแจ็คพ็อตยังไปแตกตอนอ๋องน้อยรับสายพอดีสุดท้ายผมเลยต้องเล่าให้ฟังแถมยังถูกเมียสุดที่รักบ่นยกใหญ่เลยครับ

นอกจากพี่จะนิสัยไม่ดีแล้วยังทำตัวแย่อีกนะครับ

อ๋องน้อย

ถ้าพี่ไม่เคลียร์เรื่องนี้ให้จบผมจะเลิกกับพี่

มันไม่เกี่ยวกันนะครับ

เกี่ยว!เมียสายโหดแถมอ๋องน้อยไม่เคยเป็นแบบนี้ถ้าไม่โกรธจริงๆ และเขาก็ไม่เคยพูดว่าจะเลิกด้วยแต่น้ำเสียงจริงจังของเมียกลับทำให้อสูรหงอย

เกี่ยวยังไงครับ

เขาคือแม่ของพี่

แต่ผู้หญิงคนนั้น...

ถ้าไม่มีเขาพี่คงไม่ได้มายืนเถียงผมอยู่แบบนี้หรอกนะครับ ผมว่าเขาคงจะเจ็บปวดไม่ต่างไปจากพวกพี่สองคนหรอกนะอ๋องน้อยก็พูดถูกทุกอย่างแต่ผมกลับไม่อยากยอมรับ

“...”

ในตอนนั้นที่พี่ทำร้ายผมจนพวกเราเกือบจะเสียไออุ่นไปพี่เจ็บปวดหรือเปล่าแววตาจริงจังและคำพูดตอกย้ำความแย่ของผมมันทำให้ผมต้องฉุกคิดอีกสินะ

ยิ่งกว่าเจ็บปวดอีกครับ

ในตอนนั้นที่แม่พี่ทิ้งพี่ไปท่านก็คงเจ็บปวดไม่ต่างกัน ทุกคนย่อมมีเหตุผลของตัวเองก็เหมือนกับพี่ที่ยึดหลักอารมณ์ของตัวเองจนทำร้ายผมและก็ลูก...ส่วนผมก็ผิดที่ไม่ยอมบอกพี่ไปตรงๆ ว่าตอนนั้นท้องและที่ผมไม่บอกก็เพราะพี่พูดอยู่เสมอว่าไม่เคยต้องการผมเลยอ๋องน้อยจ้องตาผมดวงตากลมโตเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาเต็มเบ้าเลยทีเดียว

ผมกำลังจะเป็นแม่แต่คนที่อยากจะเป็นพ่อเขาไม่เคยต้องการแม่ของลูก...พี่ว่าผมจะเจ็บปวดไหม

อ๋องน้อย

การเป็นแม่มันยิ่งใหญ่มากนะครับ ผมไม่คิดด้วยซ้ำว่าตัวเองจะเป็นแม่ได้แถมยังรังเกียจร่างกายที่ผิดปกตินี้ด้วยแต่ในเมื่อผมมีเขาแล้วผมก็อยากปกป้องเขาให้ถึงที่สุด

พี่เข้าใจแล้ว

ถ้าพี่เข้าใจจริงๆ พี่ก็ต้องยอมรับความจริง...พี่ได้รับบทบาทของพ่อแล้วนะครับย่อมจะรู้ใช่ไหมว่ามันยิ่งใหญ่ไม่แพ้คนเป็นแม่เลย ผมอยากสร้างครอบครัวที่อบอุ่นไม่อยากสร้างมันเพื่อรักษาปมด้อยของพี่

พี่ขอโทษนะครับที่ทำให้อ๋องน้อยเสียใจ

หากพี่ยังหนีอยู่แบบนี้...ต่อให้พี่จะยิ้มและบอกใครต่อใครว่าไม่รู้สึกแต่ใจจริงๆ ของพี่ไม่มีวันทำได้หรอกครับ

พี่จะไม่หนีอีกแล้ว...ขอบคุณนะครับที่คอยเตือนสติพี่แบบนี้

ผมหวังว่าพวกพี่สองคนจะจัดการความรู้สึกนี้ได้สักทีนะครับ

หากวันนั้นพี่โรมิโอยืนอยู่ด้วยอ๋องน้อยคงเตือนสติพวกเรามากกว่านี้แน่นอน หลังจากตอนนั้นผมก็คุยกับพี่โรมิโอเรื่องของแม่พวกเราจึงตัดสินใจที่จะยอมไปผมท่านตามนัด...

ผมไม่รู้ว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้ายหรือเปล่าแต่ผมก็อยากจัดการความรู้สึกนี้ให้จบสักที ผมไม่อยากให้อ๋องน้อยคิดว่าพวกเรากำลังสร้างครอบครัวเพื่อลบปมด้อยของผมอีกแล้ว...

 

ตอนนี้ผมกับพี่โรมิโอกำลังยืนอยู่ที่หน้าร้านอาหารซึ่งเป็นสถานที่นัดหมายในวันนี้...

ตึกๆ ตักๆ

ใจเต้นแรงยังกับมันเป็นเรื่องน่าตื่นเต้นแนะครับแต่มันก็ตื่นเต้นจริงๆ นั่นแหละ

ตื่นเต้นสินะพี่โรมิโอหันมาพูดกับผมแต่ท่าทางของเขาก็ไม่ต่างจากผมเลยครับ

พี่ก็คงไม่ต่างไปจากผม

ไปกันเถอะผมพยักหน้าให้คนข้างๆ ก่อนจะเดินเข้าไปด้านในพร้อมกัน

บรรยากาศของร้านอาหารจัดแต่งได้สวยงามและเรียบหรูมากๆ เลยทีเดียวถือได้ว่าเป็นร้านอาหารไทยที่เน้นความเป็นไทยอย่างกับชื่อร้านเรือนรักไทยเลยละครับ ผมไม่ใช่คนเลือกร้านพี่โรมิโอก็เช่นกันคงไม่ต้องเดาก็น่าจะรู้ว่าใครเป็นคนเลือก

สวัสดีค่ะ...แขกของคุณมารีน่าใช่ไหมค่ะ

ครับพนักงานต้อนรับเดินเข้ามาทักทายพวกเราก่อนจะพาไปยังโต๊ะที่ถูกจองเอาไว้

ผู้หญิงคนนี้เข้าใจเลือกมุมนะครับเพราะมันเป็นส่วนตัวและห่างไกลจากคนอื่นๆ พอสมควร...ต่อให้เวลาจะผ่านไปยังไงผู้หญิงคนนี้ก็ยังคงรักษาหน้าตาของตัวเองอยู่ดี

มากันแล้วเหรอเธอดูจะตื่นเต้นเมื่อเห็นหน้าผมกับพี่โรมิโอถึงยังไงเธอก็เป็นแม่สินะ

สวัสดีครับผมกับพี่โรมิโอพูดขึ้นมาพร้อมๆ กันโดยที่ไม่มีใครให้สัญญาณอะไรกันเลยด้วยซ้ำ

นั่งลงสิ แม่มีเรื่องจะคุยกับลูกสองคนเยอะแยะเลยเธอดูตื่นเต้นและดีใจมากๆ ที่เห็นหน้าพวกเราสองคนหลังจากพยายามนัดหมายอยู่หลายครั้งแต่ก็ถูกปฏิเสธ

ผมกับพี่โรมิโอนั่งลงเงียบๆ โดยที่ผู้หญิงตรงหน้าเอาแต่พูดถึงเรื่องเก่าๆ และถามถึงชีวิตประจำวันของพวกเราทั้งคู่จะว่าไปผมกับพี่โรมิโอตอบแค่คำถามของเขาเท่านั้นไม่มีใครตั้งคำถามกับเธอเลย

ไอสูรย์แม่ได้ข่าวว่าลูกกำลังจะแต่งงานสินะ...เด็กคนนั้น...เธอเงียบไปทันทีและผมก็เข้าใจดีว่าเธอกำลังหมายถึงอ๋องน้อย

ผมเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับชีวิตของตัวเองไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ผมอยู่ได้โดยไม่คิดถึงคนอื่นๆ ที่มองอยู่หรอกนะครับ

ผมตอบคำถามเธอนิ่งๆ สีหน้าของผู้หญิงตรงหน้าผมเปลี่ยนไปนิดหน่อยเหมือนเธอจะรู้ว่าที่ผมพูดมันหมายความยังไงและผมก็ตั้งใจจะบอกเธอด้วยว่าผมไม่เหมือนกับเธอ

แม่ขอโทษนะไอสูรย์ โรมิโอเธอสบตาผมแววตาเอ่อคลอขึ้นมา ผมไม่รู้ว่าเธอแสดงหรือเป็นเรื่องจริงกันแน่ แม่ไม่ดีเองที่ทิ้งลูกสองคนไป

ผมไม่ถือสาหรอกนะครับ บางทีสิ่งที่คุณเลือกอาจจะเป็นสิ่งที่คุณคิดว่ามันดีแล้วก็ได้

โรมิโอถ้าเทียบกันแล้วผมกับพี่โรมิโอแตกต่างกันอย่างหนึ่ง เรามีแม่คนเดียวกันแต่เขาได้อยู่กับแม่ส่วนผมอยู่กับความทรงจำที่คิดว่าเธอจากไปแล้วทั้งๆ ที่ความเป็นจริงเธอยังมีชีวิตที่สุขสบาย

ที่ผมยอมมาเพราะไม่อยากติดค้างอะไรอีกพี่โรมิโอเลือดเย็นกว่าผมอีกครับ ต่อจากนี้ไปผมอยากลืมว่าเคยมีคุณในความทรงจำ ขอบคุณนะครับที่ทำให้ผมรู้ว่าความรักไม่จำเป็นต้องได้รับมันจากผู้หญิงคนแรกเสมอไป

แม่ขอโทษ ขอโทษจริงๆ ฮือๆเธอร้องไห้ออกมาโดยที่ไม่อายคนรอบข้างด้วยซ้ำแต่พี่โรมิโอกลับมองเธอด้วยแววตาของคนที่ตั้งใจจะตัดทุกอย่างจริงๆ

ผมไม่เคยโกรธหรือเกลียดคุณเลยด้วยซ้ำ ถึงผมอยากจะลืมยังไงความจริงที่ว่าคุณคือแม่ก็ไม่เปลี่ยนไปหรอกนะครับ...ไม่ต้องเศร้าหรือเสียใจเพราะผมก็ยังเป็นลูกของคุณอยู่ดี

แม่ขอบคุณลูกมากนะโรมิโอ แม่ไม่คิดว่าลูกจะให้อภัยแม่ด้วยซ้ำ

ผมไม่อยากนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาอีกต่อจากนี้ไปคุณก็คือแม่ส่วนผมก็คือลูก...แต่เราไม่จำเป็นต้องเจอกันอีก...ผมขอตัวนะครับพี่โรมิโอยกมือไหว้ท่านก่อนจะเดินออกไปจากร้านผมว่าเขาคงร้องไห้แน่ๆ เพราะน้ำเสียงเมื่อกี้ของเขามันสั่นมากๆ

ไอสูรย์

ผมก็คงเหมือนพี่โรมิโอ ผมรักคุณมากเพราะคิดมาตลอดว่าคุณจากไปแล้วแต่วันนั้นที่รู้ว่าคุณยังมีชีวิตอยู่ใจหนึ่งก็ดีใจแต่อีกใจผมกลับเจ็บปวด อ๋องน้อยบอกผมเสมอหากไม่มีคุณก็คงไม่มีผมในวันนี้...แม่ก็ยังคงเป็นแม่อยู่วันยังค่ำผมไม่ลืมข้อนี้หรอกครับ

ลูกจะให้อภัยแม่ใช่ไหมเธอยังคงร้องไห้และแววตาอ้อนวอนของเธอทำให้ผมนึกถึงอ๋องน้อย

ผมยังคงรักแม่ในความทรงจำเสมอ ขอบคุณนะครับที่ทำให้ผมเกิดมา...คุณจะเป็นผู้หญิงคนแรกและคนสุดท้ายที่ผมรักก่อนใครๆผมยิ้มให้กับแม่และยอมรับว่าเจ็บปวดมากแต่ต่อจากนี้มันจะไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว ผมขอให้แม่มีความสุขนะครับ

ผมยกมือไหว้ท่านก่อนจะเดินตามพี่โรมิโอออกไปจากร้านอาหารแต่พอเดินออกมาเขากลับไม่อยู่แล้วท่าทางโจวจะพากลับไปแล้วส่วนผมก็ขับรถกลับบ้าน

ผมรู้แล้วว่าทำไมอ๋องน้อยถึงอยากให้ผมเคลียร์ความรู้สึกทุกอย่างให้เรียบร้อยถึงมันจะไม่จบแบบมีความสุขอะไรมากมายแต่มันก็ทำให้ความเจ็บปวดจางหายไปจากหัวใจของผมสักที

บรืนนนน น นน

ขับรถกลับมาถึงบ้านก็เห็นอ๋องน้อยยืนรออยู่ด้านหน้าแล้ว รอยยิ้มของคนที่ผมรักคงจะเป็นความสุขที่สุดสำหรับผมแล้วสินะ

ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะครับอ๋องน้อยยิ้มให้ผมกางแขนทั้งสองข้างออกผมเลยวิ่งเข้าไปกอดเจ้าตัวทันที

กลับมาแล้วนะครับ

ผู้ชายคนนี้คือไอสูรย์ของอ๋องน้อยใช่ไหมครับผมกดจูบเบาๆ ที่เรือนผมคนตัวเล็กตรงหน้าอ๋องน้อยกระชับอ้อมกอดผมแน่นมากๆ

ครับ

ขอบคุณนะครับ

พี่ต่างหากต้องขอบคุณ...ถ้าไม่มีอ๋องน้อยไอสูรย์ก็คงไม่มีทางออกที่ดีแน่นอน

รักนะครับไอสูรย์ตัวร้าย

รักนะครับคนดีของไอสูรย์

ผมจะไม่เสียใจอีกแล้วและจะไม่รู้สึกผิดด้วย...ผมมีความสุขทุกวันนี้ได้ก็เพราะคนในอ้อมกอดและผมจะไม่มีวันลืมเช่นกันว่าใครคือคนที่ทำให้ผมได้เจอกับอ๋องน้อย

...แม่ก็คือแม่ความจริงที่หัวใจและความทรงจำไม่มีวันลืมเลือนไปได้

 

โรมิโอ

ผมไม่ใช่คนที่อ่อนแอแต่ทำไมน้ำตาถึงไหล หากผมไม่รีบตัดบทและเดินออกมาคนอื่นๆ คงได้เห็นน้ำตาผมแต่นอนแต่สำหรับผู้ชายที่กำลังยืนกอดผมเพื่อปลอบใจอยู่ในตอนนี้...หมอนี่คงเป็นคนเดียวที่ได้เห็นน้ำตาผมอีกครั้งสินะ

ฮือๆผมร้องไห้โฮเหมือนเด็กๆ เลยครับทั้งๆ ที่เป็นพี่ของไอสูรย์แท้ๆ แต่กลับทำตัวอ่อนแอกว่าน้อง

อะ...อึก ฮือๆ

ไม่อายเขาเหรอครับโจวกอดผมไว้แน่นแถมคำพูดของเขาก็ยังประชดประชันผมอีก

ฮือๆผมไม่ได้ตอบเอาแต่ร้องไห้แถมยังส่ายหัวไปมาจนน้ำตามันเปื้อนเสื้อหมอนี่หมดแล้ว

คนมอง! เดี๋ยวเขาก็คิดว่าผมทำให้คุณร้องไห้หรอกครับ

นะ...นายจะทำฉันร้องไห้ได้ยังไง อึก...ผมผละออกจากอ้อมกอดของโจวแถมยังเถียงเขาฉอดๆ ทั้งทีตัวเองกำลังร้องไห้เหมือนเด็กๆ อยู่

ตาคุณแดงหมดแล้ว...กลับบ้านกันเถอะครับ

โจวเอื้อมมือมาเกลี่ยน้ำตาให้ผมมือหนาเลื่อนมาจับข้อมือผมแล้วพาเดินกลับไปที่รถ ตลอดทางผมนั่งร้องไห้สะอื้นไม่พูดไม่จาแถมยังไม่สนใจโจวอีกต่างหากปกติผมจะนั่งเบาะหลังแต่วันนี้ผมกลับมานั่งข้างๆ คนขับแทน

เสียใจขนาดนี้ใครมันจะไปถือตัวได้...

ถึงแล้วครับ

พามาที่ไหนเพราะเอาแต่นั่งร้องไห้อยู่เลยไม่สนใจว่าโจวขับรถพาผมไปไหน

ทะเลไงครับหรือคุณเห็นว่ามันเป็นน้ำตก

คิดว่าตลกเหรอผมรู้ว่าหมอนี่ไม่ได้จริงจังอะไรและที่พูดแบบนั้นออกมาคงอยากให้ผมสบายใจขึ้นถึงตอนนี้จะเลิกร้องไห้ไปแล้วแต่ผมก็ยังไม่มีอารมณ์จะยิ้มอยู่ดี

ไม่หรอกครับ จะลงไปไหม?”

มันมืด

เดินที่ๆ มีแสงไฟสิครับโจวเดินลงจากรถก่อนจะเดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งที่ผมนั่งอยู่ให้ ผมมองหน้าเขาไม่เข้าใจหรอกว่าต้องการจะทำอะไรกันแน่แต่ก็ยอมลงจากรถแล้วเดินเล่นอย่างที่หมอนี่ว่าเอาไว้

พามาที่นี่ทำไม

เผื่อคุณอยากจะตะโกน

ไม่ใช่เด็กแล้ว

แต่ร้องไห้เหมือนเด็กนะเหรอครับ

โจว!

หมับ

จู่ๆ หมอนี่ก็รั้งผมเข้าไปกอดเอาไว้ผมไม่คิดว่าโจวจะทำแบบนี้ ถ้าปกติเขาจะทำตัวนิ่งๆ แต่นี่อะไรเขากลับทำเหมือนผมเป็นเด็กที่ต้องการคนปลอบใจถ้าเอาเข้าจริงๆ พวกเราก็อายุไล่เลี่ยกันนั่นแหละครับ

กอดฉันทำไม

วันนี้ผมอยากละทิ้งทุกอย่าง...อยากลืมว่าพวกเราสองคนอยู่ในฐานะอะไร

แล้ววันพรุ่งนี้ละ

ผมก็คงกลับไปเป็นหวังโจวคนเดิม...

ปล่อย!ผมรู้สึกแย่กับคำพูดของเขามากๆ รู้สึกว่าหมอนี่กำลังพยายามฝืนทำอะไรสักอย่างและพยายามขีดเส้นใต้หนาๆ เอาไว้

ผ่านวันนี้ไปผมจะปล่อยเองครับ

โจว...

ถ้ายังอยากร้องไห้ผมก็จะกอดคุณไว้แบบนี้จนกว่าคุณจะเลิกร้อง

นายมันแย่

 

งั้นเหรอครับโจวพูดเหมือนหัวเราะกระชับอ้อมกอดเอาไว้แน่นขึ้น ผมเองก็ไม่อยากขัดขืนอะไรอีกเพราะถึงยังไงเขาก็ไม่ยอมปล่อยอยู่ดีเอาไว้พรุ่งนี้ผมค่อยชำระความก็แล้วกันครับ

 

 

______________________________

อัพครบแล้วนะคะ...

แต่ขอหยุดตอนพิเศษเอาไว้ก่อนเพราะแป้งจะแก้เรื่องหลัก ^^

ขอบคุณค่ะ

ความคิดเห็น

}