pienika

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 21

ชื่อตอน : รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 21

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มี.ค. 2559 18:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 21
แบบอักษร

 

รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 21

 

เซียนั่งดื่มเงียบๆอยู่ที่โซฟานวมโซนวีไอพีของร้านมองเพื่อนๆและรุ่นพี่พนักงานกำลังเต้นกันสนุกสนานหลังจากที่ได้รับข่าวดีทั้งแผนกว่างานผ่านลูกค้าชอบทำให้ได้จัดฉลองใหญ่โดยที่เจ้าภาพจ่ายทั้งหมดคือหัวหน้าของพวกเขาแต่...หัวหน้าไม่ได้มาด้วยตัวเองเพียงแต่จะโอนเงินค่าใช้จ่ายให้กับร้านเท่านั้น

ไม่ออกไปสนุกกับคนอื่นรึไงจิมเดินถือแก้วเหล้าเข้ามานั่งข้างๆเซียส่ายหน้าพลางเอนตัวพิงพนักโซฟาในมือถือโทรศัพท์ที่ยังไม่วางตั้งแต่เข้ามาในผับเสียงเพลงดังมากแต่เซียไม่มีอารมณ์ร่วมด้วยสักนิด

รอเป้เหรอจิมถามพลางยิ้มเซียชะงักก่อนจะมองพื้นไม่อยากสบตา

หมับ

โทรศัพท์ถูกดึงไปจากมือของเซียจิมเก็บเข้ากระเป๋ากางเกงก่อนจะฉุดมือของเซียให้เซียลุกไปตามแรงดึงของตน

จิมเรา...”เซียถูกพามาตรงส่วนที่สนุกที่สุดทุกคนรอบตัวเต้นกระโดดตามจังหวะมันๆของเพลงที่ดีเจเปิดเซียมองไปรอบๆแล้วหันมาสบตาของจิมร่างหนาขยับเข้ามาประชิดมากจนเซียรู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนมือบางยกขึ้นมากั้นเป็นกำแพงระหว่างตนกับจิม

พลั่ก

ใครบางคนที่กำลังเต้นชนเข้าที่หลังเซียทำให้เซียเซใส่จิมที่ยกมือขึ้นมากอดเอวเล็กเอาไว้เซียมองจิมอย่างไม่เข้าใจแรงกอดรัดที่แน่นขึ้นทำให้เซียดันจิมออก

ทำอะไรน่ะจิมปล่อยนะเซียว่าเสียงแข็งจิมหัวเราะร่าแล้วยกโทรศัพท์ของตนขึ้นกดเซียชะเง้อคอมองแล้วเห็นว่ามันเป็นรูปของเขาที่ซบลงกับอกของจิมดวงตากลมเบิกว้างเกว่าเก่าเมื่อภาพเหล่านั้นถูกส่งไปให้ปลายทางซึ่งคือเป้

จิมปล่อยเอวของเซียเมื่อร่างบางดิ้นแรงขึ้นจนคนใกล้ๆเริ่มหันมามองเซียหยิบโทรศัพท์ของตัวเองคืนมาจากกระเป๋าจิมแล้วเดินหนีออกมาจิมเดินตามก่อนจะทันร่างเล็ก

จิมทำอะไรน่ะ! ส่งรูปพวกนั้นให้เป้ทำไมเซียถามเสียงหงุดหงิดจิมยิ้มก่อนจะยักไหล่

ก็...เห็นเซียรอโทรศัพท์ของเป้เลยอยากช่วยให้เป้โทรมาหาไวๆไงขณะที่เซียมองร่างสูงด้วยสายตาที่หลาดหลายอารมณ์เดาไม่ออกว่าจิมเจตนาอย่างไรกันแน่ เซียก็เห็นร่างบอบบางของหญิงสาวในชุดเดรสสั้นสีดำถูกบอดี้การ์ดร่างใหญ่ที่สภาพสะบักสะบอมพยุงออกไปทางหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้น คนที่ทำร้ายเด็กได้อย่างลงคอ คนที่มีใบหน้าสวยสดใสทว่าภายในนั้นขุ่นมัว คนที่พ่อของเขาต้องการที่จะให้เขาแต่งงานเพื่อรักษาผลประโยชน์ทางธุรกิจ!

ทว่า...ถึงเธอจะเป็นแบบนั้นแต่สภาพที่เห็นไม่ดีนักเซียจึงเดินผ่านจิมไปทางที่ผู้หญิงคนนั้นผ่านไป

ไปไหนน่ะเซียเดี๋ยวสิเซียจิมร้องเรียกก่อนจะวิ่งตามไปเซียวิ่งตามมาจนเห็นเธอคนนั้นกับบอดี้การ์ดยืนหอบพักเหนื่อยและพอเซียเดินเข้าไปใกล้กระบอกปืนก็ตวัดใส่จ่อหน้าอย่างรวดเร็วเซียมองหน้าของหญิงสาวที่มีรอยเขียวช้ำและมีเลือดที่มุมปากเธอยกมือให้บอดี้การ์ดลดปืนลงเธอจำได้ว่าเซียเป็นใคร

ออกไป

เธอหนีอะไรอยู่เซียถามก่อนที่จิมจะวิ่งออกมาทันปืนกระบอกเดิมก็ยกขึ้นมาจ่ออีกจนจิมสะดุ้งโหยงยกมือยอมแพ้

โวๆๆลดปืนลงเดี๋ยวนี้เลยพอเห็นว่าคุณหนูของเขาบอกให้เอาปืนลงปืนก็ถูกถือในท่าเดิม

ออกไปพวกนายจะเจ็บตัวรันพูดขึ้นก่อนจะเช็ดเลือดที่มุมปากท่าทางเย่อหยิ่งทำให้เซียไม่ค่อยจะพอใจสักเท่าไหร่

เฮ้ยมันอยู่นั้น!”เสียงหนึ่งดังขึ้นก่อนที่เสียงปืนจะตามมารันและบอดี้การ์ดก้มตัวลงอัตโนมัติจิมดึงเซียให้ก้มลง

นี่มันอะไรวะเนี่ยจิมพูดขึ้น

ขณะนั้นเองเป้ที่เพิ่งจะเสร็จธุระจากการทำงานต่างๆและทุกคนกำลังจะเข้านอนก็เดินออกมาจากบ้านพักตรงไปที่เชิงเขาจุดที่มีสัญญาณดีที่สุดที่หาได้แม้ว่ามันจะไกลจากที่พักสักหน่อยก็ตาม

ตึ๊ง!

ไลน์เด้งขึ้นเตือนหลายข้อความแต่มีข้อความหนึ่งที่สะดุดตาไลน์ของจิมเป้เปิดเข้าไปดูก่อนจะนิ่งมองภาพด้วยสายตาวาวโรจน์ปิดแอพไลน์แล้วโทรเข้าหาคนที่อยู่ในรูปทันทีเป้โทรอยู่สามครั้งก็ไม่รับสายทำให้ความหงุดหงิดเกิดขึ้นล้นหลามจนกระทั่งการโทรออกครั้งที่สี่

[ฮัลโหล....] เซียรับแต่เสียงที่ผ่านเข้ามานั้นแปลกพี่เซียของเขาหายใจแรงและเสียงสั่น

พี่เซียรูปนี่...”

[//ไหวมั้ยเซีย// อะ...อื้มอะ...ฮื้อจิม...เจ็บเบาๆหน่อย //ขอโทษทีลองขยับหน่อยได้มั้ยดูว่ายังเจ็บรึเปล่า//] เป้กระพริบตาถี่ๆฟังเสียงสนทนาของปลายสาย อะไรวะเสียงนั้นมันอะไร ทำอะไรกัน บ้าจริง! มือหนากำโทรศัพท์แน่นแล้ววางโทรศัพท์ไปปิดเครื่องไปด้วยก่อนจะเดินกลับบ้านพักด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัวในตอนนี้ถ้ามีหมาเดินผ่านล่ะก็...โดนเตะแน่!

-------------------------------------------------------------

โอ๊ย...”เซียร้องเบาๆเมื่อขยับขาตัวเองเขาขาพลิกเพราะวิ่งหนีคนร้ายที่ไล่ยิงซึ่งตอนนี้ตำรวจกำลังสืบหาตัวคนร้ายอยู่และตอนนี้เขาและจิมก็อยู่ที่บ้านของรันหญิงสาวขึ้นห้องไปแล้วต้องทำแผลเยอะเลยเพราะโดนหนักได้ยินว่าบอดี้การ์ดคนหนึ่งตายส่วนอีกคนอาการหนักพอตัวส่วนสาเหตุน่าจะมาจากธุรกิจเพราะเห็นว่ารันกำลังจะได้เป็นประธานบริษัท

กลับไหวมั้ยเซียนอนที่บ้านอาก่อนก็ได้นะอาโทรบอกสารัฐแล้วล่ะขอโทษทีนะที่ทำให้ต้องโดนลูกหลงไปด้วยเซียพยักหน้ารับ

กลับไหวครับ

งั้นเดี๋ยวให้คนรถไปส่งล่ะกันพ่อของรันบอกเซียพยักหน้ารับพร้อมกล่าวขอบคุณจิมมองหน้าของเซียเป็นเชิงถามแต่เซียเงียบยังไม่พูดอะไรทั้งสองเดินออกมาจากบ้านใหญ่เดินขึ้นรถที่พ่อของรันเตรียมไว้ให้

เป้วางไปแล้วเหรอจิมถามเซียพยักหน้าและโทรกลับไปแต่....ปิดเครื่องไปแล้วรถหรูค่อยๆเคลื่อนตัวออกนอกบ้านหลังใหญ่สาวตาคู่สวยจ้องมองรถไปจนลับตาริมฝีปากเรียวยกขึ้นยิ้ม

คนที่ฉันต้องแต่งงานด้วย...ก็ไม่เลวนะรันยิ้มพลางนึกถึงตอนที่วิ่งหนีลูกกระสุนเมื่อชั่วโมงก่อนทำให้เธอรู้สึกได้ว่าเซียเป็นคนที่จะไม่มีทางทิ้งเธอเด็ดขาด

 

เช้าวันต่อมาคณะจิตอาสาสร้างห้องสมุดให้กับเด็กๆในถิ่นห่างไกลต้องตกใจเมื่อเห็นกองไม้ที่ถูกขัดซะเรียบวางกองโตเรียบร้อยข้างๆกองไม้มีร่างสูงกำลังขัดไม้ท่อนสุดท้ายอยู่ก่อนจะโยนเข้าหาพวกของมัน

เป้นี่มึงทำหมดเลยเหรอวะเรย์ถามขึ้นพลางมองหน้าเพื่อนที่หน้าเครียดๆบรรยากาศรอบตัวมันก็มาคุอย่างบอกไม่ถูก

มึงได้นอนมั่งมั้ยเนี่ยกายถามบ้างแต่เป้ก็ไม่ตอบอะไรเพียงแต่ยักไหล่แล้วเดินผ่านเพื่อนเพื่อไปล้างหน้าแปรงฟันเป้ตักน้ำที่อยู่ในโองของชาวบ้านขึ้นล้างหน้าพอเช็ดหน้าเสร็จยื่นแปรงสีฟันที่บีบก็เห็นมือขาวๆยาสีฟันเอาไว้แล้ว พอมองไปก็เห็นข้าวของมือยิ้มจนตาหยี เป้รับแปรงสีฟันมาไม่พูดอะไรจัดการแปรงฟันไป

พี่เป้ตาคล้ำๆนะคะนอนไม่หลับรึเปล่าออมถามพลางมองใบหน้าหล่อเหลาที่มีรอยคล้ำนิดๆเป้บ้วนปากเป็นครั้งสุดท้ายแล้วใช้ผ้าซับน้ำที่หน้า

หมับ

คิ้วขมวดเป็นปมเลย เครียดเหรอคะ เดี๋ยวออมนวดให้นะคะออมจับใบหน้าหล่อก่อนจะกดมือนวดคลึงเป้ตวัดสายตามองหญิงสาวก่อนจะกระชากมือของออมออก

อย่าเพิ่งมายุ่งตอนนี้ได้มั้ยเป้ว่าเสียงเรียบแล้วเดินผ่านไปออมกัดริมฝีปากแล้วถอนหายใจฟึดฟัด

-------------------------------------------------------------

เซียตื่นขึ้นมาด้วยใบหน้าหงุดหงิดยังไม่ทันจะได้ทำอะไรก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกหาคนที่เขาระดมโทรตั้งแต่เมื่อคืนแต่สุดท้าย...ก็เหมือนเดิมไม่รับร่างเล็กที่ผอมกว่าเดิมเพราะวันๆแทบไม่ได้กินอะไรเพราะหนึ่ง...เบื่อสอง...ลืมสาม...ทำกับข้าวไม่เป็นสี่...ขี้เกียจ อืม.....

เซียจำไม่ได้ว่าเมื่อคืนตัวเองหลับไปตอนไหนเพราะนอนไม่หลับกระเผลกๆเดินหยิบโน่นนี่นั่นมาทำจนตีสองสุดท้ายเข้าไปนอนเล่นที่ห้องของเป้จนมารู้สึกอีกทีก็เช้าแล้วพออาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ขับรถไปที่บริษัทแม้ว่าจะไม่มีงานก็ตาม

เซียพี่กำลังหาอยู่เลยพี่เก๋กำลังจะเดินออกจากบริษัทหยุดชะงักเมื่อเห็นร่างโปร่ง

ครับ?”เซียถามงงๆ

คือหัวหน้าบอกว่ามีงานด่วนค่ะพี่เพิ่งจะโทรตามจิมเนี่ยเดี๋ยวเซียไปที่ห้องหัวหน้าก่อนเลยนะพี่เก๋พูดรีบๆแล้วเดินผ่านไป แต่ก็ยังจะหันมาแล้วยิ้มหวานเหมือนทุกครั้ง

ตัดผมใหม่หล่อขึ้นนะใจพี่จะละลายแล้วยังส่งจูบมาให้เขา เซียไม่สนใจพลางขมวดคิ้ว ช่วงนี้ยุ่งๆจัง ร่าโปร่งเดินขึ้นลิฟต์ไปขึ้นห้องของหัวหน้า

ก๊อกก๊อกก๊อก

เข้ามาจ๊ะเสียงของตาลผู้เป็นเจ้าของห้องดังออกมาจากอินเตอร์คอมหน้าห้องเซียเปิดประตูเข้าไป

สวัสดีครับเห็นพี่เก๋บอกว่ามีงานด่วนเซียนั่งลงตามที่หัวหน้าบอก

ใช่เขาเจาะจงมาเลยนะว่าให้เซียทำเท่านั้นพี่ก็งงเลยหัวหน้ายิ้มนิดๆแล้วยื่นเอกสารงานให้เซียรับมาเปิดดูเป็นงานวาดภาพเหมือน? ออกแบบห้องทำงาน ? เดี๋ยวนะ!

ผมไม่ใช่สถาปนิกเซียแย้งขึ้นพลางเลิกคิ้วพี่ตาลยิ้มแหย

พี่ก็ขัดลูกค้าไม่ได้นะพี่ก็บอกเขาไปแล้วแต่เขายังยืนยันคำเดิม

ผมไม่ทำเซียว่าแล้ววางเอกสารลงหัวหน้าทำหน้าซีดพลางอ้าปากแย้งแต่ประตูห้องเปิดออกซะก่อนหญิงสาวร่างระหงส์ดุจนางพญาเดินเข้ามาพร้อมกับด้านหลังคือจิมที่ยืนกลอกตาอย่างเหนื่อยหน่ายแล้วเดินเข้ามาตามเซียมองใบหน้าที่แสดงความเย่อหยิ่งและดื้อรั้นของหญิงสาวพลางถอนหายใจ...รัน

จะไม่ทำงานของฉันรึไงรันถามพร้อมกับนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆเซียโดยที่หัวหน้ายังคงอึ้งหญิงสาวหันมายิ้มทักทายให้กับหัวหน้าแผนกแล้วมองหน้าเซีย

ผมไม่ใช่สถาปนิกเรื่องที่จะออกแบบห้องทำงานนั้นไม่ใช่หน้าที่ผมเซียพูดตามความจริงรันมองหน้าเซียนิ่งๆแล้วยิ้มมุมปากใบหน้าสวยที่ใช้เมกอัพอย่างดีปกปิดริ้วรอยเขียวช้ำเชิดหน้าขึ้น

แหม่...เป็นถึงกราฟฟิคดีไซน์แค่ให้ช่วยออกแบบห้องให้หน่อยก็ทำไม่ได้เลยเหรอ? ...มีคุณภาพซะจริงรันว่าเสียงเรียบแล้วมองหน้าของหัวหน้าซึ่งตอนนี้หน้าซีดเป็นไก่ต้มไปแล้ว

อะ...เอ่อ...”

ก็ได้เซียคิดอยู่นานก่อนจะตอบรันยิ้มพอใจเซียมองใบหน้าสวยนั้นนิ่งๆแล้วหยิบเอกสารพร้อมกับลุกจากเก้าอี้บอกลาพี่ตาลแล้วเดินออกจากห้องหัวหน้ามาที่ห้องตัวเองทิ้งเอกสารนั้นลงบนโต๊ะทำงานเป็นผู้หญิงที่เอาแต่ใจที่สุดยิ่งกว่าพี่สาวเขาอีก!

-------------------------------------------------------------

มึงเป็นอะไรวะเป้มึงไหวมั้ยเนี่ยฟาร์เดินเข้ามาถามเพื่อนเมื่อเห็นว่าหน้ามันดูไม่เป็นมิตรกับใครมาตั้งแต่เมื่อวานเป้ถอนหายใจแต่ก็ไม่บอกอะไรช่วงนี้ยิ่งออมชอบเข้ามาใกล้ป้วนเปี้ยนๆคอยกวนให้หมันหงุดหงิดเขาดูก็รู้ว่าเพื่อนอึดอัดแต่เป้ก็ไม่ได้พูดอะไรเอาแต่เงียบแล้วคิ้วชนกันแบบนั้น

ฟาร์เดินออกมาหากลุ่มเพื่อนพอดีกับที่ออมเดินเขย่งๆเพราะที่ขายังไม่หายดีเข้าไปหาเป้พร้อมกับน้ำหวานเย็นๆ

น้ำคะพี่เป้จะได้อารมณ์ดีขึ้นเนอะพี่เป้มีเรื่องอะไรไม่สบายใจก็บอกออมได้นะคะออมจะรับฟังพี่แน่นอนค่ะเป้ดื่มน้ำแล้วคืนแก้วไม่พูดอะไรออมจึงเดินคอตกกลับไป

หมั่นไส้ว่ะกูไม่เคยเกลียดผู้หญิงคนไหนเท่ายัยออมนี่เลยเซฟพูดเสียงหงุดหงิดแล้วมอง

ขนาดนั้นเลยเหรอวะเรย์ถามกายพยักหน้ารับแล้วเล่าวีรกรรมของน้องออมตอนสมันเรียนม.ปลายที่โรงเรียนเดียวกันว่าคบกับไอ้เป้แต่ก็ยังไปคบกับคนโน้นคนนั้นอีกหลายคนโรงเรียนเดียวกันมั่งต่างโรงเรียนมั่งจนกระทั่งวันหนึ่งเหล่าแฟนๆแม่งมาเจอกันโดยบังเอิญก็คือรถไฟชนกันนั่นแหละก็เลยถูกผู้ชายบอกเลิกแล้วกลับไปหาเป้ไปร้องไห้ฟูมฟายแต่เป้ไม่สนใจจนกระทั่งตอนนี้

ชีวิตจริงยิ่งกว่าละครว่ะฟาร์พูดขำๆ

กูว่าเราต้องกันยัยน้องออมออกจากไอ้เป้แล้วว่ะเดี๋ยวแม่งกลายร่างเป็นฮัลค์กายพูดขำๆเซฟยิ้มแล้วขยับหน้าเข้ามาใกล้เพื่อน

มึงมีแผนอะไรวะเซฟถามอย่างอยากรู้กายหัวเราะในลำคอหึๆเหมือนตัวร้ายใจหนังไม่ยอมพูดอะไรเอาแต่หัวเราะอย่างเดียว

ผลัวะ!

จะพูดมั้ยสัสหัวเราะแม่งอยู่นั่นแหละเรย์ตบหัวเพื่อนอย่างแรงจนกายคะมำแล้วยืดตัวขึ้น

แผนมีอยู่ว่า....”

 

หลังจากที่เสร็จงานเรียบร้อยทุกคนกินข้าวและมีกิจกรรมสังสรรค์กันนิดหน่อยแต่เป้กลับเข้าห้องเพราะไม่อยากเล่นอะไรกับใครด้วยออมเองก็ลุกตามเพราะกะว่าจะเข้าไปหานั่งคุยเผื่อว่าจะได้ใกล้ชิดสนิทสนมกับเป้มากขึ้น

ตุบ!

หญิงสาวชะงักฝีเท้าเมื่อได้ยินเสียงอะไรบางอย่างเหมือนของหนักๆตกลงพื้นทว่า...รอบข้างมืดสนิทเพราะห่างจากที่มีการสังสรรค์พอสมควรและไฟก็ไม่ค่อยจะสว่างเท่าไหร่

กรุ๊งกริ๊งๆ

เสียงกริ๊งๆเหมือนกำไลที่มีลูกกระพรวนติดอยู่ทำให้ออมเม้มปากแล้วรีบเร่งฝีเท้าทว่า...บางอยากสีดำวิ่งผ่านตัดหน้าเธอไปออมหยุดแล้วมองซ้ายขวาไม่มีอะไรหัวใจเต้นระรัวแผ่นหลังกว้างตรงหน้าหายเข้าไปในบ้านแล้วอีกนิดเดียวอีกนิดเดียวเท่านั้นเธอก็จะถึงตัวบ้านแต่...ความกลัวมันฉุดข้อเท้าเธอไว้ไม่ให้เดินไปไหน

พรึบ

ไฟหน้าบ้านที่คอยส่งให้ความสว่างดับลงเสียงกรุ๊งกริ๊งและเสียงฝีเท้าดังขึ้นขนในตัวลุกชันใจเต้นระรัวสองมือยื่นไปข้างหน้าพยายามกวาดไปมาไขว่คว้าสิ่งกีดขวางสองเท้าก้าวเดินไปอย่างสั่นๆเสียงลูกกระพรวนยังคงดังอยู่เรื่อยๆ

หมับ

ออมจับมือของใครบางคนได้ภาวนาให้เป็นเป้อย่าให้เป็นตัวอะไรเลย

พรึบ

มาเล่นกันเถอะใบหน้าของผู้ชายขาววอกเรืองแสงอยู่ห่างหน้าของเธอไม่กี่เซนติเมตรเท่านั้นแหละเท่านั้นก็เกินพอ!

กรี๊ด!!!!!!!”ร่างบางล้มลงไปนอนพับกับพื้นกายส่องไฟฉายที่เปิดใส่หน้าตัวเองเมื่อสักครู่ลงไปที่พื้นออมหลับไปแล้ว

เฮ้ยเปิดไฟๆกายร้องบอกเรย์เปิดไฟเซฟถอดกำไลกระพรวนที่มือและข้อเท้าตัวเองออกทำลายหลักฐานเหมือนที่กายก็เช็ดแป้งที่หน้าออกเหมือนกันไฟหน้าบ้านสว่างติดขึ้นมาเสียงกรี๊ดทำให้ชาวบ้านที่อยู่ใกล้ๆและเพื่อนๆที่ทำกิจกรรมกันเดินเข้ามาดูเรย์อุ้มหญิงสาวขึ้น

มีอะไรกันวะเพื่อนในคณะถาม

น้องเขาเป็นลมว่ะสงสัยตกใจคือ...กูอยู่ในบ้านแล้วเผลอไปโดนสวิทซ์ไฟว่ะไฟหน้าบ้านเลยดับเรย์บอกคนอื่นๆเลยพยักหน้าแล้วพากันกลับเรย์ก็ส่งตัวของออมให้กับเพื่อนออมแล้วยืนอยู่เงียบๆทั้งสี่คน

ฮ่าๆๆๆทั้งสี่หัวเราะออกมาแล้วแท็คมือกัน

กรุ๊งกริ๊งๆๆ

เอ้อจะว่าไปเสียงกระพรวนนี่แม่งก็หลอนนะถ้าในเวลาแบบนี้กายบอกแล้วหัวเราะตัวงอ

กรุ๊งกริ๊งๆๆ

เออว่ะจริงแต่แม่งก็น่ารำคาญอยู่นะเรย์บอกเพราะเสียงเริ่มจะถี่จนน่ารำคาญ

กรุ๊งกริ๊งๆๆ

เซฟมึงหยุดเล่นได้ละฟาร์ว่าแฟนตัวเองที่เป็นคนถือกระพรวนเซฟขมวดคิ้วทำหน้างงพร้อมกับยกกระพรวนในมือตัวเองที่ไม่ได้สั่นไม่ได้ขยับอะไร

กรุ๊งกริ๊งๆๆ

.............

 

วิ่งสิครับรอเหี้ยอะไรอยู่!

 

*****อ่านไปขำไป ฮาาาา

ความคิดเห็น