pienika

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 20

ชื่อตอน : รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 20

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.2k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มี.ค. 2559 18:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 20
แบบอักษร

 

รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 20

 

หลายวันต่อมา

เป้ตื่นมาตอนเช้าจะไปเรียนทุกย่างก็ปกติดีแต่สิ่งที่ไม่ปกติคือร่างบางที่นั่งอยู่บนโซฟาทำหน้าเครียดใส่โน้ตบุ๊คคือ!?

ทำไมตื่นเช้าล่ะพี่เซียเป้ถามงงๆเมื่อคืนก็ไม่ได้นอนด้วยเพราะเขาเมากลับมาจากการฉลองก่อนไปค่ายอาสาเซียนั่งนิ่งไม่ตอบจนเป้เดินมานั่งข้างๆเห็นดวงตาคู่สวยคล้ำที่โต๊ะข้างโซฟามีแก้วกาแฟที่หมดแล้ววางอยู่

เมื่อคืนไม่ได้นอนเหรอเป้ถามแล้วลูบเปลือกตาบางเซียหลับตารู้สึกผ่อนคลายที่มือของเป้นวดๆคลึงๆอยู่ที่เปลือกตาและเลื่อนมาที่ขมับ

อืม

ทำไมไม่นอนวะพี่เซียตาคล้ำหมดเป้ว่าอย่างไม่ชอบใจนักไอ้ขอบตาดำๆกับหน้าขาวๆมันโคตรไม่เข้ากันเลย

ส่งงานวันศุกร์มันยังไม่เสร็จเซียตอบเหนื่อยๆแล้วเอนตัวพิงร่างสูงเป้ลูบหัวของเซียเบาๆท่าทางเซียคงจะเหนื่อยพอตัวเพราะวันนี้มันวันอังคารแล้วแต่...จำได้ว่าเห็นเซียทำงานแบบนี้ไปแล้วนะ

พี่ทำเกือบจะเสร็จแล้วไม่ใช่เหรอวะเป้ถาม

อืมแต่ลบไปแล้วเซียพูดแล้วหลับตาลงอีกครั้งนอนพิงแฟนตัวเองก็สบายดีเหมือนกันเป้ขมวดคิ้วแต่ไม่ได้ถามอะไรมากมองภาพบนจอที่เป็นโครงร่างอะไรสักอย่างเหมือนเป็นงานดีไซน์ร้าน

พี่เซียเดี๋ยวผม...”เป้พูดขึ้นพลางขยับตัวแต่เซียยังคงทิ้งน้ำหนักและอกกระเพื่อมขึ้นลงหายใจสม่ำเสมอ

หลับเหรอวะเป้ยิ้มให้กับคนที่หลับพริ้มก่อนจะช้อนร่างเล็กขึ้นแนบอกพาไปนอนในห้องนอนจะว่าไป...ตัวหนักเหมือนกันนะ

-------------------------------------------------------------

มึงไม่พาพี่เซียไปค่ายด้วยวะกายถามขณะที่พวกเขานั่งอยู่ร้านไอศกรีมในมอ

นั่นดิเขาให้พาคนนอกไปได้ด้วยนี่พี่เซียเขาเป็นพวกดีไซน์ไม่ใช่อ่อวะก็ช่วยได้นะมึงเซฟว่าต่อก่อนจะตักไอศกรีมเข้าปาก

พี่เซียเขางานเยอะเห็นวุ่นๆต้องส่งงานกูเลยไม่อยากพาไปให้เหนื่อยกว่าเดิมเป้ตอบจริงๆเขาก็อยากให้เซียไปด้วยแหละแต่ก็...เฮ้อนั่นแหละ

เชี่ยเป้แม่งได้จะม่อสาวง่ายๆดิมีแผนนะมึงเรย์แซวแล้วหัวเราะเป้ตบกบาลเพื่อนไปแรงๆ

กูไม่ใช่คนเหี้ยแบบนั้นเลยพวกมึงเป้ว่าก่อนจะเหล่ตามองหญิงสาวกระโปรงสั้นจนเพื่อนๆตบหัวกันคนละที

แล้วคืนนี้มึงไปร้านกันมั้ยวะเนี่ยเรย์ถามเพราะวันพรุ่งนี้ต้องออกเดินทางไปค่ายตั้งแต่หกโมงเช้าเป้และเซฟพยักหน้าพร้อมกันเพราะยังไงก็ทิ้งงานไม่ได้อยู่ดี

-------------------------------------------------------------

เป้กลับมาจากการเล่นดนตรีก็สี่ทุ่มกว่าๆพอเปิดห้องมาก็ทำหน้ามุ่ยเมื่อเห็นร่างสูงของคนที่ไม่ค่อยจะชอบหน้านั่งอยู่ข้างๆเซียจิมเงยหน้ามองเขานิดๆแล้วก้มหน้าอยู่กับโน้ตบุ๊คตัวเองต่อเป้เดินเข้าห้องไปเก็บกระเป๋าอาบน้ำแล้วมานั่งข้างเซียอีกด้านเห็นว่าภาพร่างเริ่มชัดและลงรายละเอียดขึ้นมาบ้างแล้วเป้เอนหัวซบไหล่เล็กแล้วกอดเอวหลวมๆ

เป้...อย่ากวนน่าเซียว่าแล้วตีมือหนาจิมหันมามองแล้วหันกลับไม่ได้พูดอะไร

พี่ไม่กลับเหรอดึกแล้วเนี่ยเป้ถามจิมด้วยเสียงนิ่งๆ

นอนนี่เป้หน้าตึงขึ้นมาทันทีทำไมต้องมานอนที่นี่ด้วยวะ

เซียโอเคมั้ยจิมถามแล้วหันมาหาเซียพร้อมกับหมุนโน้ตบุ๊คให้เซียดูเซียมอง

ปรับสีให้เป็นพาสเทลดูมั้ยแล้วพื้นหลังเป็นดำเทาแล้วค่อยทำมัวคลุมให้มันดูเศร้าๆครึมๆอีกทีจิมพยักหน้าแล้วยิ้มเป้รู้สึกเหมือนเป็นส่วนเกินเลยลุกเดินเข้าห้องนอน

เป้เขาไม่ค่อยชอบหน้าเราเลยเนอะจิมว่าขำๆจริงๆก็ไม่ได้ซีเรียสอะไรมาก

อืม....เป้ชอบคิดมากจิมเหนื่อยมั้ยเนี่ยต้องมาลงสีเองแบบนี้

ไม่หรอกเซียก็ช่วยลงรายละเอียดหมดเลยนี่จิมว่าก่อนที่ทั้งคู่จะทำงานกันต่อจนดึกเซียหาวออกมาจิมเลยชวนให้นอนเพราะยังไงก็ทำได้เยอะแล้วดีที่เซียยังจำรายละเอียดเดิมได้แค่ปรับเปลี่ยนนิดหน่อยเลยไปได้เยอะพอตัวเซียอาบน้ำแล้วจิมก็อาบน้ำต่อเซียหาหมอนหาผ้าห่มให้เพราะจิมบอกว่าจะนอนที่โซฟา

เซียเลยเดินเข้าห้องไปสักพักก็เดินออกมาจิมยังไม่นอนแต่ไม่ได้ถามอะไรเซียจึงเปิดประตูเข้าห้องของเป้เห็นร่างสูงยังไม่นอนยังเล่นโทรศัพท์อยู่

ทำไมไม่นอนเซียถามพลางขมวดคิ้วจะเที่ยงคืนเข้าไปแล้วแล้วพรุ่งนี้จะตื่นไหวรึไง

ไม่มีคนให้กอดเซียขำเบาๆพลางนั่งลงบนเตียงแล้วล้มตัวลงนอนเป้วางโทรศัพท์ยกแขนกอดเอวเซียทันที

หันหน้ามาหาหน่อย

ทำไมเซียว่าเสียงงัวเงียเพราะง่วงเต็มที แต่ก็หันมาหา

จุ๊บ

เป้กดริมฝีปากลงบนกลีบปากเรียวส่งลิ้นร้อนเข้าไปชิมน้ำหวาน

อืม....อือ...”เซียครางเบาๆสองมือยกดันไหล่หนาเมื่อเสื้อตัวเองถูกเลิกขึ้น

อือ...เป้....อย่าเซียดันไหล่หนาเอาไว้แล้วมองดวงตาคมฝ่าความมืด

จิมอยู่นะเซียบอกเบาๆพอรู้สึกว่าเป้ดูไม่พอใจจึงขยับตัวเข้าไปใกล้แล้วจูบริมฝีปากหยักเบาๆ

หูย...เช้านี้ผมก็ไปแล้วนะเป้ทำเสียงกระเง้ากระงอดพลางพยายามจะไซร้นิดๆเซียขยับตัวออกมาก่อนจะใช้มือลูบหัวของเป้เบาๆ

นอนเถอะเดี๋ยวก็ตื่นไม่ไหวหรอกเป้หลับตาพร้อมกับดันหัวขึ้นเหมือนหมาขี้อ้อน

คิดถึงพี่แน่ๆเลยตั้งสองอาทิตย์ขาดใจตายก่อนละเป้ว่าก่อนจะกดริมฝีปากลงบนกลีบปากเรียวเล็กนั่นเบาๆ

อยากจะกินให้อิ่มก่อน

ก็เดี๋ยวกลับมาไงตอนนี้ต้องนอนก่อนเซียบอกเป็นครั้งสุดท้ายแล้วลดมือกอดเอวสอบ ขยับตัวเข้าหาอ้อมกอดอุ่นที่เขาจะไม่ได้รับอีกตลอดสองสัปดาห์ข้างหน้า

-------------------------------------------------------------

5.30 AM

เป้แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยกระเป๋าก็เรียบร้อยเพิ่งวางโทรศัพท์จากเพื่อนรักที่โทรมาเร่งเพราะพวกมันอยู่ที่มอกันแล้วร่างสูงหยุดยืนอยู่หน้าเตียงกว้างที่มีร่างบางนอนกอดผ้าห่มอยู่เป้โน้มตัวลงไปปัดผมที่ปรกหน้าหวานของเซียออกก่อนจะจุมพิตที่หน้าผากมนเบาๆ

ฮืม...”เซียขยับตัวเล็กน้อยเมื่อมีบางสิ่งรบกวนการนอนของเขาแต่ไม่ยักจะตื่นมาดูหน้าแฟนที่กำลังจะไม่ได้เจอกันสองอาทิตย์เป้ปลดสร้อยที่เขาใส่เอาไว้ติดตัวตลอดเป็นสร้อยเงินเส้นไม่หนามากห้อยเกียร์เอาไว้เป็นจี้เป้สวมมันให้กับร่างเล็กที่ยังคงหลับใหลไม่รู้เรื่อง

ผมไปแล้วนะครับพี่เซียเป้กระซิบริมหูเบาๆก่อนจะจูบริมฝีปากหวานคนหลับเผยอปากรับแบบไม่รู้ตัวเป้ผละตัวออกแล้วหยิบกระเป๋าและของต่างๆของตนเดินผ่านห้องนั่งเล่นจิมตื่นมามองเขาก่อนจะเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม

ฝากพี่เซียด้วยล่ะเป้พูดแค่นั้นแล้วก็เดินออกจากห้องตรงไปมหาวิทยาลัยของตน

พอถึงหน้าคณะก็เห็นเพื่อนๆของตนกำลังยืนโทรศัพท์หาใครบางคนยิกๆไอ้เรย์พาบัสมาด้วย แน่ล่ะแม่งตัวติดกันห่างกันไม่ได้สักวิค่ายอาสานี้เป็นความรับผิดชอบของคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่จัดขึ้นแต่ว่าเพื่อนต่างคณะที่มีความเป็นจิตอาสาก็มาได้เช่นกันเท่าที่เป้เห็นก็มีคณะสถาปัตย์มนุษย์และวิทย์มาด้วย

พี่เป้เสียงของหญิงสาวเรียกเป้หันไปแล้วยิ้มบางๆออมวิ่งเข้ามาหาก่อนที่เพื่อนของเธอจะวิ่งตามมา

ดีใจจังนึกว่าจะไม่ได้เจอพี่เป้แล้วอ่ะออมบอกพลางทำเสียงน่ารักเป้ก็ยิ้มๆและพยักหน้าไปคุยกับออมได้ไม่กี่คำไอ้ประธานค่ายก็ตะโกนให้ขึ้นรถเพราะขนของกันเสร็จเรียบร้อยแล้วเป้เดินขึ้นไปนั่งที่เบาะด้านในออมวิ่งขึ้นรถมาหวังจะนั่งข้างๆแต่กายเร็วกว่ากระโดดนั่งลงก่อนหน้าออมเพียงนิดเดียวแล้วยกโทรศัพท์ที่เปิดรูปอะไรสักอย่าง

เป้ๆมึงดูนี่ดิ....อ้าวออมมาด้วยเหรอมากับเพื่อนใช่มั้ยไปนั่งกับเพื่อนเร็วเดี๋ยวโดนแย่งที่หมดนะกายพูดเร็วเป็นจรวดออมหน้างอนิดๆแต่ก็ดินไปนั่งกับเพื่อนกายหันมาหัวเราะสะใจเป้แท็กมือกับเพื่อนแล้วถอนหายใจอย่างโล่งอกเขาไม่คิดว่าออมจะมาค่ายอะไรแบบนี้เพราะโดยนิสัยของผู้หญิงคนนั้นแล้วเธอไม่ได้ชอบความลำบากสักเท่าไหร่หรอกนะ

กูว่าออมมาครั้งนี้แม่งจ้องจะแดกมึงแน่ๆระวังตัวไว้เลยไม่ยอมเอาพี่เซียมาคุมเนี่ยกายว่าเบาๆเพราะหญิงสาวนั่งอยู่ข้างหน้าถัดจากเบาะพวกเขาไปสองเบาะเป้เองก็รู้สึกตะหงิดๆเขาก็ไม่ได้อยากจะดีด้วยอะไรมากหรอกเพราะเขาน่ะเจ็บแล้วจำแต่แค่ไม่อยากให้ออมรู้สึกไม่ดีถ้าหากเขาแสดงออกว่าไม่ชอบมาเกินไปเพราะหญิงสาวเองก็บอกว่าขอเป็นแค่น้องสาวไปแล้วถ้าหากต้องการจะเป็นมากกว่านั้นล่ะก็....ไม่มีทางหรอกเพราะ...

เขามีเจ้าหญิงของเขาอยู่แล้ว

Rrrrrrrrrrrrrrrr

นั่งไงแค่นึกถึงก็โทรมาเป้รับสายอย่างไม่รีรออะไร

ครับเป้รับสั้นๆแล้วรอฟังเสียงอีกฝ่ายที่เงียบไปหลายวิจนเขาคิดว่าพี่เซียโทรผิด

[ทำไมไปแล้วไม่ปลุกบ้าง] เสียงเพิ่งตื่นของเซียดังขึ้นเป้อมยิ้ม

ก็เห็นหลับสบายเลยไม่อยากจะปลุก

[ก็น่าจะบอกกันมั่งนี่] เสียงงอแงๆแบบนี้เขาชอบจัง

บอกแล้วครับแต่พี่เซียไม่ตื่นแล้วนี่ทำไมตื่นเช้าอ่ะ

[อืมช่างเหอะจะนอนต่อแล้ว]

ครับๆนี่เพิ่งออกจากมอเดี๋ยวถึงที่แล้วผมโทรหานะเป้ว่ากายทำหน้าทำตาอยู่ข้างๆอย่างน่าหมั่นไส้จนเป้อดดึงหูมันไม่ได้พี่เซียอือๆออๆแล้ววางสายไปคาดว่าคงจะนอนต่อ

แหม่...รายงานจังเลยอิจอ่า...”กายลากเสียงยาวพลางทำเสียงแหลม

ไอ้รุทไม่มาด้วยรึไงเท่านั้นแหละเงียบกริบเขารู้วิธีทำให้ไอ้เพื่อนจอมพูดมากหยุดพูดแล้ว

-------------------------------------------------------------

หลังจากที่หลับไปอีกรอบเซียก็ตื่นขึ้นมาอาบน้ำแล้วทำงานของตัวเองจิมเองก็ตื่นมาก่อนแล้วและชงกาแฟเอาไว้ให้เซียด้วยเซียจิบกาแฟและทำตัวเหมือนปกติตอนที่เป้ยังไม่ย้ายเข้ามาทั้งสองทำงานเงียบๆมีแต่เสียงเพลงที่เปิดคลอเบาๆจนกระทั่งบ่ายกว่าๆเสียงโทรศัพท์ของเซียก็ดังขึ้น

Rrrrrrrrrrrr

เป้

เซียกดรับสายอย่างไม่ลังเลเสียงปลายสายกุกกักๆสัญญาณก็ขาดๆ

[...โหล....พี่เซีย.....โหลๆได้ยินผมมั้ย]

อืมได้ยินแล้วเซียไม่รู้เลยว่าขณะที่ตนเองกำลังตอบเป้อยู่นั่นจิมได้แอบมองใบหน้าหวานของเซียอยู่เป็นระยะและเขาได้รู้ว่าเซียกำลังมีความสุข

[ผมเพิ่งจะถึง....นะพี่....]

เป้เสียงมันขาดๆ

[พี่เซีย...ฮัลโหลๆ]

“.....”

[แม่ง...ค่อยมีสัญ...เลยว่ะ....เฮ้ยพวกมึงเดี๋ยวกูมานะ!]เป้ตะโกนบอกเพื่อนที่กำลังพากันเดินไปบริเวณที่จะสร้างห้องสมุดให้เด็กๆแล้วเสียงก็ดังซ่าๆกุกๆกักๆเป้วิ่งไปทางเชิงเขาซึ่งสัญญาณโทรศัพท์มีมากกว่า

[พี่เซียได้ยินชัดมั้ยวะพี่]

อืม...”

[ลำบากว่ะสัญญาณไม่ค่อยมีเลย]

ไม่ต้องโทรก็ได้

[ไม่เอาอ่ะคิดถึงพี่กินอะไรรึยังบ่ายแล้วเนี่ย]

“.......”เซียเงียบเป้ถอนหายใจแล้วทำเสียงดุๆ

[หาข้าวกินเลยนะพี่เซียเดี๋ยวเป็นโรคกระเพาะ]

ก็ยังไม่หิวนี่

[ไม่หิวก็ต้องกิน ..... // พี่เป้ๆพี่เทคให้มาตามแล้วค่ะ]เสียงของผู้หญิงดังลอดเข้ามาในโทรศัพท์เซียฟังไม่รู้ว่าพูดอะไร

[เคพี่แค่นี้นะเดี๋ยวโทรหาใหม่พี่...โทรมาบ้างก็ได้นะ]เป้พูดแล้ววางสายไปเซียวางโทรศัพท์แล้วลุกขึ้นจิมมองตามงงๆ

ไปทานข้าวกันเถอะจิมจะเสร็จแล้วนี่เซียชวนอีกฝ่ายจิมยิ้มบางๆแล้วเซฟงานที่จริงก็เพิ่งจะเสร็จเมื่อกี้แหละพร้อมส่งเลยทั้งสองคนเลยตกลงกันว่าจะเอางานไปส่งด้วยหลังจากที่ไปทานข้าวเสร็จ

เซียนั่งทำงานในห้องทำงานที่บริษัทงานส่งได้เลทถึงวันเสาร์ซึ่งคือ...วันนี้ช่วงนี้เซียมักจะขลุกอยู่ที่ห้องทำงานของตัวเองเพราะไม่อยากกลับห้องผ่านไปแค่สองวันเซียรู้สึกโหวงแปลกๆห้องก็ดูกว้างขึ้นเป้ไม่ได้โทรมาคงเป็นเพราะสัญญาณนั่นแหละ

เป็นไงบ้างเซียจิมเดินเข้ามาในห้องเซียยิ้มรับแล้วหมุนหน้าจอคอมพิวเตอร์ให้จิมดูร่างสูงยิ้ม

สวยมากเซียส่งวันนี้ใช่มั้ยเซียพยักหน้ารับแล้วเซฟงานเสร็จแล้วงานของเขาตอนนี้เขา...ฟรีแล้ว

ว่างแล้วอยากไปไหนต่อมั้ยพักผ่อนไรงี้เซียส่ายหัวเขาอยากเจอหน้าเป้มากกว่าเซียคิดในใจอยากจะไปหาเหมือนกันแต่ไม่รู้ว่าเป้ไปที่ไหนเพราะเขาเองก็ไม่ได้ถามเพราะช่วงนั้นยุ่งๆเรื่องงาน

งั้นคืนนี้ไปฉลองมั้ยหัวหน้าบอกว่างานของเราลูกค้าชอบมากแล้วก็....โอนเงินให้เรียบร้อยแล้วด้วยจิมว่าเสียงสนุกเซียยิ้มดีใจแล้วตกลงรับคำทันที

-------------------------------------------------------------

พี่เป้น้ำค่ะออมเรียกพร้อมกับยื่นน้ำให้เป้เป้รับมาแล้วบอกขอบคุณ

ทำไมไม่เอาน้ำให้พี่บ้างล่ะน้องออมให้แต่ไอ้เป้พี่น้อยใจน๊า....”พี่เทคแกล้งแซวออมยิ้มเขินๆแล้วเดินไปหาเพื่อน พี่เทคเดินเข้ามาหาเป้แล้วสะกิดไหล่หนาแรงๆ

น้องออมเขาชอบมึงอ่ะรู้ป่ะเนี่ย

รู้ดิพี่เป้ตอบ

โอ๊ยพี่ ออมอ่ะแฟนเก่ามันกายพูดออกมาพลางขัดไม้ต่อพี่เทคทำหน้าตกใจเป็นเชิงถามว่าจริงดิ!

อืมตามนั้นแหละพี่เป้บอกเพราะไม่อยาจะพูดอะไรมากแค่เขาติดต่อพี่เซียไม่ได้ก็หงุดหงิดแล้ว

โครม!

กรี๊ด!”เสียงกรี๊ดทำให้ทุกคนที่กำลังขัดไม้หยุดแล้ววางของวิ่งไปที่ต้นเสียงซึ่งเป็นโซนที่วางกองไม้พอไปถึงที่พบว่าออมนั่งราบอยู่กับพื้นมีรุ่นพี่และรุ่นน้องช่วยกันยกไม้ที่พังลงมาทับช่วงขาของออมเป้แทรกเข้าไปหาตัวหญิงสาวที่น้ำตาซึมด้วยความเจ็บ

โอ๊ย...พี่เป้ออมเจ็บออมร้องเสียงหลงเมื่อพยายามจะยันตัวลุก

พี่ขอโทษนะเป้บอกกับหญิงสาวก่อนจะสอดแขนเข้าใต้ข้อพับขาอุ้มหญิงสาวขึ้นแนบอกออมกอดคอเป้แน่นพร้อมกับซบหน้าลงที่อกแกร่งแอบยิ้มร้ายๆที่ไม่มีใครเห็นอุบัติเหตุครั้งนี้ไม่ได้คิดไว้เจ็บจริงแต่ท่าจะจะคุ้ม!

เป้เดินพาออมเข้ามาที่บ้านพักซึ่งเป็นบ้านของชาวบ้านตอนนี้ชาวบ้านคนออกไปทำงานทำไร่กันบ้านเลยไม่มีใครอยู่เป้วางหญิงสาวลงบนฟูกที่นอนแต่ออมไม่ยอมปล่อยคอของเป้

ออม...ปล่อยพี่ก่อน

ออมเจ็บหญิงสาวช้อนตามองทำหน้าอ้อนสุดๆเป้มองหน้าของแฟนเก่าด้วยสายตาดุๆแล้วดันเธอออก

เดี๋ยวหน่วยพยาบาลก็คงมารอนี่ก่อนนะเป้ว่าแล้วหันหลัง

หมับ

หญิงสาวโผเข้ากอดเอวของเป้อย่างแรงจนร่างสูงสะดุ้ง

อยู่กับออมก่อนได้มั้ยคะจนกว่าหน่วยพยาบาลจะมาออมว่าพลางซบหน้าลงแผ่นหลัง

ได้แต่ออมไปนอนดีๆได้แล้วออมยอมทำตามก่อนที่ทั้งห้องจะเงียบไปสักพัก

นึกถึงตอนที่ออมป่วยเนอะแล้วพี่เป้ก็มาดูแลออมหญิงสาวพูดรำลึก พร้อมกับเอื้อมมือมาจับมือของเป้

เป้ไหนน้องเสียงโหวกเหวกดังขึ้นทำให้เป้ดึงมือกลับอย่างรวดเร็วก่อนที่เพื่อนที่เป็นหน่วยพยาบาลจะเข้ามาดูอาการร่างสูงลุกออกไปเพื่อให้เพื่อนได้เข้ามาดูข้อเท้าที่บวมเป่งของหญิงสาวออมเม้มริมฝีปากและมองแผ่นหลังของร่างหนาที่เดินออกไป

 

 

ความคิดเห็น