pienika

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักนะ...รู้ยัง [รุทกาย] ตอนที่ 7

ชื่อตอน : รักนะ...รู้ยัง [รุทกาย] ตอนที่ 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มี.ค. 2559 23:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักนะ...รู้ยัง [รุทกาย] ตอนที่ 7
แบบอักษร

 

รักนะ...รู้ยัง [รุทกาย] ตอนที่ 7

 

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

“เฮ้ยช่วงนี้ไม่เห็นไอ้รุทเลยว่ะ”เป้ถามขึ้นแล้วมองกายที่นั่งเหม่อ

“เออกูเห็นไอ้รุทเมื่อสองสามวันที่แล้วอ่ะ มันดูแปลกๆว่ะหน้าแม่งเหมือนหมีแดกผึ้ง กูเลยไม่ได้ทัก”ฟาร์พูดอีกเรย์เองก็พยักหน้าเขาก็แทบจะไม่เห็นรุทมันเลยปกติก็มักจะชอบมากวนไอ้กายตลอดแต่อยู่ๆก็หายไปแบบที่ไม่มามหาลัยเลยมันน่าแปลก

“กาย...กาย...ไอ้กาย!”เพื่อนทั้งสี่เรียกชื่อคนนั่งเหม่อเสียงดังจนกายสะดุ้ง

“อะ...อะไรวะ”

“เหม่อห่าอะไรวะ กูถามว่ามึงเห็นไอ้รุทมั้งมั้ย มันหายไปหลายวันละ”เซฟว่าพูดแล้วขมวดคิ้วพร้อมกับเอามือแตะหน้าผากของกาย

“มึงไม่สบายป่ะเนี่ย”เซฟถาม กายขยับหน้าหนีแล้วส่ายหน้า

“กูสบายดี”กายตอบแล้วฟุบหน้าลงกับโต๊ะ เขาเองก็ไม่ได้เจอหน้ากายตั้งแต่เมื่อสามวันที่แล้ว มันดูน่ากลัวเหมือนไอ้ฟาร์ว่านั้นแหละ แล้วพอไอ้รุทมันเห็นหน้าเขาก็เดินหนีไปเลย ไม่ได้คุยอะไรด้วยซ้ำ ไลน์ไปก็ไม่อ่านไม่ตอบ โทรไปก็ไม่รับ แบบนี้มัน...โคตรอึดอัดเลย เมื่อวานไปบ้านมันพวกไอ้เกลก็ชวนให้กินเหล้าเลี่ยงที่จะพูดเรื่องไอ้รุทและไม่ยอมให้เขาเดินไปเดินมาในบ้านเองเลยต้องมีพวกมันคอยไปด้วยตลอด

บ้าชิบ!

เรื่องนี้แม่งโคตรบ้า!

เลิกเรียนพวกเดอะแก๊งค์ชวนกันไปที่ร้านเหล้าที่ไอ้เป้กับเซฟต้องไปร้องเพลงที่นั้นหลังการประชุมค่ายอาสา ทว่ากายกลับทำหน้าเครียด คิดแต่เรื่องของไอ้รุทว่ามันจะเป็นอะไรรึเปล่า เรื่องที่รุทติดยากายก็ไม่ได้บอกใคร มันอึดอัดและ...เป็นห่วง

“อ้าวเห้ยกายไม่ประชุมเหรอวะเดี๋ยวที่เทคด่า เฮ้ย! ไอ้กาย!”เป้ตะโกนถามกายเมื่อสองเท้าก้าวแยกทางกับเพื่อนๆ กายไม่ตอบอะไรแต่โบกมือไปมา

“แม่งคิดว่าเท่เหรอวะโบกมือไม่หันหน้ามาเนี่ย”เรย์ว่าพลางหัวเราะวันนี้กายดูแปลกๆไปพวกเขาก็เลยไม่ได้เซ้าซี้อะไรมันมาก กายขึ้นรถเมล์มาที่หมู่บ้านของรุท แอบดูหน้าบ้านว่ามีใครอยู่บ้างแต่ทางสะดวกเพราะไอ้เก่งมันอยู่คนเดียวไม่มีรถของคนอื่นๆ กายเดินเข้าไปกดกริ่ง เก่งเดินออกมารับและพอเห็นว่าเป็นกายก็ขมวดคิ้วกวนตีนใส่

“มาทำไม”ดูมัน...จะไม่ให้อยากต่อยได้ไงวะกวนตีนชิบหายกายคิดแล้วเงยหน้ามองเก่ง ตัวสูงไปไหนมึง

“กูมาหาไอ้รุท”

“กูไม่ให้เข้า”เก่งตอบทันควันกายทำหน้าไม่พอใจพอดีกับที่ผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งผ่านมาและทักไอ้เก่ง ก็ตามประสาคนหน้าม่อเดินออกไปหาสาวโดยที่ลืมกายไปซะสนิท กายวิ่งเข้าบ้าน ไขกุญแจเข้าห้องของรุท เก่งตะโกนเรียกกายลั่นแล้ววิ่งตามทว่า กายปิดประตูห้องของรุทและล็อคกลอนเรียบร้อย

“ยากชิบหาย”กายสบถกับตัวเองเบาๆ ถ้าพวกไอ้เกลอยู่ด้วยล่ะก็ไม่มีทางขึ้นมาถึงห้องได้หรอก

ฟืด...ฟาด....ฟืด....ฟาด

เสียงหายใจแรงๆดังขึ้นด้านหลัง กายค่อยๆหันไปก่อนจะอึ้งไปหลายวิ ร่างสูงดำคล้ำและผอมลง ดวงตาคมจ้องมองเขาอย่างไม่เป็นมิตร สองมือกอดแขนตัวเอง

“ระ...รุท มึง....”กายค่อยๆเดินเข้าไปหาช้าๆ ถ้าเป็นหนังผีก็คงจะอารมณ์นี้แหละเหมือนกลัวว่าผีจะโผล่มาเพราะกาศรอบข้างมันดูเย็นเยือกชอบกล กายค่อยๆเดินเข้าไปหาพลางยื่นมือข้างหนึ่งไปข้างหน้า

พรวด!

รุทลุกขึ้นและกระโจนเข้าใส่กายอย่างรวดเร็วเสียงโซ่เสียดสีกันและลากกับพื้นเพิ่มความสยองให้กายนัก ร่างโปร่งล้มลงเจ็บหลังไปหมด รุทคร่อมร่างของกายเอาไว้ได้ โซ่ที่ลามขาของเขาไว้สุดความยาวพอดี มือหนากุมที่ลำคอขาวแล้วกดเอาไว้ เสียงทุบประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงพยายามหมุนลูกบิด

“เอายามาให้กูเหรอ อยู่ไหน! ยาอยู่ไหน! เอามา!”รุทตะคอกตะโกนใส่กายจนกายกลัวตัวสั่น ที่รุทกดคอของกายแรงมากจนกายแทบหายใจไม่ออก ตะเกียกตะกายปัดป่ายไปทั่วมือข้างหนึ่งก็จับมือของรุทที่บีบคอตัวเองเอาไว้ รุทมันน่ากลัว...โคตรน่ากลัว

“อึก...คร่อก...ระ....ฮึก..”กายดิ้นและสะอื้นเมื่ออากาศที่ใช้หายใจเริ่มจะหมด หัวใจเต้นรัว

“อยู่ไหน....ยาอยู่ไหน!”รุทบีบแรงขึ้นจนรอบคอของกายขึ้นเขียว ดวงตาของรุทดุดันและน่ากลัว วูบหนึ่งที่เขาเห็นน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของกายเขาเหมือนถูกกระชากหัวใจและยัดใส่ใหม่ ภาพตรงหน้าชัดขึ้น สองมือค่อยๆคลายออกจากคอของกายที่ตัวสั่นและร้องไห้หนักมองเขาอย่างหวาดกลัว รุทมองมือตัวเอง เขาทำอะไรลงไปวะ! เหี้ยเอ้ย!

กายเมื่อเป็นอิสระก็ถดตัวหนีไปจนชิดผนังอีกด้าน สองมือคลำที่ลำคอตัวเอง รีบโกยอากาศหายใจและมองรุทที่กัดฟันแน่น

“แม่งเอ้ย!”รุทตะโกนออกมาเสียงดังจนกายสะดุ้งแล้วทุบที่พื้นอย่างแรงทั้งสองมือทั้งทุบทั้งต่อยพื้นจนมือช้ำ กายถลาเข้าไปหาแล้วกอดร่างสูงเอาไว้จับมือรุทเอาไว้ไม่ให้ทำร้ายตัวเอง พอดีกับที่เก่งไขกุญแจเข้ามาได้และพยายามจะดึงร่างเล็กออกทว่ากายกอดรุทแน่น ทั้งที่รุทเองก็ดันกายออกเหมือนกัน

“ออกไป!”รุทตะโกนกายสั่นหัว น้ำตายังคงไหลไม่หยุด

“กูไม่ไปกูจะอยู่กับมึง!

“ฮึก แม่งเอ้ย ทำไปได้ยังไงวะ กูทำได้ยังไง กูทำให้พี่กายเจ็บได้ไงวะ!!”รุทตะโกนลั่นแล้วต่อยพื้นอย่างแรงอีกครั้ง ภาพตรงหน้าพร่าเลือนด้วยน้ำตาแต่เขารู้สึดได้ถึงแรงกอดรัดจากกาย

“ฮึก....อย่ารุท พอแล้ว อย่าทำร้ายตัวเอง ฮือ....”กายร้องไห้งอแงเป็นเด็ก เก่งเองก็ดึงมือของรุทไม่ให้ต่อยพื้นซึ่งรุทยังคงไม่หยุด

“รุทมึงหยุดนะ...หยุด”กายจับใบหน้าที่ตอบลงแล้วประกบริมฝีปากลงไป สองมือกอดคอของรุทเอาไว้ เก่งเบือนหน้าหนี เออ โลกของพวกมึง รุทกอดเอวของกายเอาไว้แล้วจูบตอบกลับไป เก่งลุกแล้วเดินออกจากห้องท่าทางรุทมันคงไม่อาละวาดแล้วล่ะมั้ง อ้อ เก่งปิดประตูให้ด้วยนะ กายผละริมฝีปากแล้วชนหน้าผากกับรุท

“มาทำไม”รุทถามเสียงแหบเมื่อกี้ตะโกนแรงไปหน่อยแล้วเขาก็ตะโกนทุกวันด้วยก็...ไอ้อาการแบบนี้แหละเหมือนจะตายมันร้อน หิว กินอะไรก็ไม่อิ่ม เหนื่อยและรู้สึกต้องการเสพเพราะเคยจำได้ว่าถ้าเสพแล้วเขาจะหายจากความหิวที่ว่านี้ วันแรกๆก็ทนได้แต่พอหลายๆวันเข้าเขาก็แทบบ้าเลย

“กูคิดถึงมึง ทำไมต้องล่ามด้วยวะ”กายถามพลางจับโซ่

“แล้วนี่เจ็บมากมั้ยมึง”กายจับมือของรุทขึ้นมาดูอย่างทะนุถนอม

“เจ็บไม่เท่าพี่หรอก ผมขอโทษ...นี่ถ้าไม่ได้สติพี่กายแม่งคง...”พอนึกถึงรุทก็ทำท่าจะต่อยพื้นอีกแต่กายรั้งมือของรุทแล้วจับมือรุทมากอดตัวเองพร้อมกับซบหน้าลงที่ไหล่กว้าง

“กูไม่เป็นไร มึงน่ะแหละ ผอมขนาดนี้เหรอวะ”กายพูดเสียงอ่อนพร้อมกับกอดเอวสอบ เขาเคยคิดว่าจะไม่มีทางทำหน้าอ้อนๆเสียงอ้อนๆท่าทางอ้อนๆกับใครในชีวิต นี่กูทำให้มึงเลยนะ! ทว่ารุทกับดันตัวของกายออก กายขมวดคิ้ว อะไรวะกูอุส่าหน้าด้าน

“พี่แม่ง...ทำให้ผมรู้สึก”รุทพูดพร้อมกับมองเป้ากางเกงตัวเองกายมองตามก่อนจะหน้าแดงแล้วตีไหล่หนาอย่างแรง รุทยิ้มบางๆ กายถอนหายใจก่อนจะขยี้หัวของรุท

“เมื่อไหร่มึงจะหายวะ”กายถามเสียงอ่อน

“ไม่รู้ว่ะพี่ ถ้าหายจะรีบไปหาพี่เลย แต่ตอนนี้พี่กลับไปก่อนนะ”รุทพูดแล้วหลับตาลงความรู้สึกหงุดหงิดและหิวโหยทำให้เขารู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นถ้ากายยังอยู่

“กูไม่....”

“ไอ้เก่ง! เก่ง!”รุทตะโกนเรียกพี่ชายตัวเองเสียงดังแล้วเริ่มกอดตัวเองเขากำลังเห็นหน้าของคนที่รักเป็นคนอื่น คนที่ทำให้เขาต้องเป็นแบบนี้ เก่งรีบวิ่งขึ้นมาถึงห้องทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกแล้วดึงแขนของกายออกไป กายดิ้นยื้อตัวเองแต่พอได้ยินเสียงร้องเหมือนทรมานของรุทที่ดังออกมาจากห้องก็แทบหมดแรงเดินตามแรงจูงของเก่ง

“ไหวมั้ยมึง”เก่งถามเมื่อกายนั่งลงที่โซฟาเกล โน้ต เฟรมก็นั่งอยู่ด้วย

“อืม”กายตอบรับในลำคอ

“ทำไมสภาพมันแย่ขนาดนั้นวะ”กายพูดขึ้น เฟรมตบไหล่ของกายเบาๆเป็นเชิงปลอบใจ

“หลายๆวันก่อนก็แค่หงุดหงิดมองตาขวางๆบ่นแต่ว่าหิวๆ มันเพิ่งจะมาบ้าเมื่อวานนั้นแหละ ห้องแทบพังพวกกูเลยต้องล่าม ข้าวปลาก็ไม่แดก”เก่งตอบพร้อมกับจุดบุหรี่สูบแต่เกลดึงออกแล้วตบหัวไปแรงๆ

“หยุดเลยมึง ไอ้เหี้ยนี่สูบก็ติด เดี๋ยวกูตบ”

“มึงตบไปละ”เก่งถีบเพื่อนกลับแล้วนั่งลงข้างกายอีกด้าน

“ไอ้เหี้ยรุทมันต้องหาย”เก่งว่าก่อนจะชะงักเมื่อกายเอนหัวซบที่ไหล่

“กูขอพิงหน่อยดิ กูเหนื่อย”กายว่าแล้วหลับตาลงก่อนจะหลับไป  เก่งมองคนที่หลับพิงตนแล้วถอนหายใจเบาๆ

“แน่ะๆคิดอะไรกับเมียน้องป่ะเนี่ย”เกลแซวเล่นไม่คิดอะไรเก่งถลึงตาใส่แล้วอุ้มกายขึ้นพาดบ่าพาขึ้นรถเพื่อส่งกลับบ้าน...ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็คิดแหละแต่ตอนนี้รู้สึกว่ามันจะรักน้องชายเขาพอสมควรเลยเพราะมันไม่ทิ้งไอ้รุทไม่ว่ารุทมันจะเป็นยังไง

จำได้ว่าเจอมันครั้งแรกก็ตอนที่เพื่อนสนิทที่คณะของเขา กันถูกคนสามคนกระทืบที่ซอยข้างคอนโด เขาไปเห็นพอดีกับที่พวกนั้นวิ่งหนีและเขาจำหน้าคนที่หันมามองได้ คนนั้นคือไอ้กาย นึกแล้วมันก็แค้นว่ะ บีบคอมันตอนนี้เลยดีมั้ยวะ? เก่งหัวเราะแล้วขับรถไปส่งไม่คิดอะไรอีก เขาเองก็...ไม่ใช่คนชั่วร้ายอะไรขนาดนั้นที่จะทำร้ายคนที่ตัวเองเคยชอบได้

คืนก่อนวันไปค่ายอาสา

กายมาที่บ้านของรุทก็เห็นเพื่อนๆของไอ้เก่งมันนั่งดูหนังกันอยู่ก็ทำเนียนๆจะเดินขึ้นไปบนห้อง โน้ตที่เห็นเขาก่อนเลยรีบตะโกนถามทำให้คนอื่นๆรีบลุกมาหากาย

“เฮ้ยๆๆ มึงจะไปไหน”พอถูกล้อมกายก็ถอนหายใจแล้วทำหน้ายิ้มหวานกระพริบตาปริบๆมองไปรอบๆ

“ขอขึ้นไปหารุทมันหน่อย  น๊า.....นะน๊า....”คนสี่คนมองหน้ากันแล้วจ้องมาที่กาย

“เออๆๆ มากับกู”เก่งบอกแล้วเดินนำ กายยิ้มกว้างกว่าเดิมแล้วเดินตามโดยที่ไม่รู้เลยว่ากำลังถูกนินทาระยะเผาขน

“แม่งน่ารักว่ะ”เฟรม

“ยิ่งทำแบบนี้แม่งยิ่งน่ารัก”โน๊ต

“เมื่อไหร่ไอ้รุทจะเบื่อวะ”สิ้นคำพูดของเกล ทั้งเฟรมและโน้ตหันมามองเกลก่อนจะช่วยกันถีบร่างสูงจนเซ

เก่งพากายขึ้นมาถึงห้องนอนแล้วเปิดประตูให้ กายมองเข้าไปข้างในแล้วเห็นร่างสูงนอนหลับอยู่บนเตียง โซ่ถูกปลดออกไปแล้วแต่รุทยังดูโทรมและเหนื่อยอีกทั้งยังสายน้ำเกลือนั่นอีก เก่งบอกว่าไม่ยอมกินอะไรมาหลายวันเลยเป็นแบบนี้

แรงยวบที่เตียงทำให้คนที่หลับไม่ลงลืมตาขึ้นมาพอเห็นว่าเป็นกายก็รีบจะลุกจนลืมไปว่าตัวเองยังไม่คงที่กายประคองให้รุทนั่ง

“มึง....โอเคแล้วเหรอวะ”

“อืม”รุทตอบรับคำ หลายวันที่ผ่านมาเขาจัดการกับตัวเองการที่ได้เจอหน้ากายวันนั้นและภาพที่กายร้องไห้มือของเขาบีบคอกายเหมือนมันทำให้เขาฮึดสู้กับไอ้ยาเวรนรกนี่แล้วยิ่งเก่งมาบอกเขาทุกวันว่ากายมาหาแต่ไม่ให้ขึ้นมาเพราะกลัวเขาจะทำอะไรรุนแรงอีก ในที่สุดเขาก็รู้สึกว่าไม่ได้ต้องการยาอีกต่อไปแล้วแต่...เขาเองก็ทรุดหนักเหมือนกัน เหมือนเป็นไข้ หนาวสั่น และเหนื่อยอ่อนและช็อคไปเมื่อวานดีที่ไปโรงพยาบาลทันแล้วก็ขอกลับมาให้น้ำเกลือที่บ้าน

“รุท กอดกูหน่อยดิ”กายพูดขึ้น รอยยิ้มบางๆโผล่ที่ใบหน้าตอบแล้วยกมือจับเอวของกายเพราะไม่มีแรง กายจับมือของรุทมากอดตัวเอง

“มึง....หายอยากยาแล้วเหรอวะ”กายถามรุทพยักหน้าแล้วยิ้ม กายยิ้มกว้าง

“กูดีใจนะเว้ย ที่มึงหายมึงต้องดูแลตัวเองดีๆนะอย่าให้พวกมันทำเหี้ยๆกับมึงอีก แล้วมึงก็อย่าไปหลงติดมันอีกเข้าใจมั้ย”

“ครับๆ....แล้ว..รางวัลล่ะพี่กาย”

“อะไรของมึง”กายถามงงๆรางวงรางวัลอะไรวะ รุทยกมือขึ้นแตะริมฝีปากของกาย ร่างเล็กหน้าขึ้นสีก่อนจะเป็นฝ่ายโน้มตัวลงมาจูบริมฝีปากหยักแล้วเป็นฝ่ายเซอร์วิสด้วยการสอดลิ้นเข้าไปเล่นเองอีก มือหนาค่อยๆยกลูบแผ่นท้องของกายจนกายต้องถอนริมฝีปากออกมาเพราะจั๊กจี้

“ไม่มีแรงแล้วยังจะหื่นนะมึง”รุทหัวเราะแล้วจับมือของกาย

“ผม...รักพี่กาย”กายนิ่งไปก่อนจะกระพริบตาแล้วมองไปรอบๆไม่มองหน้ารุท

“กูรู้แล้วน่า....เออมึงพรุ่งนี้กูไปค่ายนะ ไปสองอาทิตย์ว่ะ อาจจะไม่ได้มาหามึง มึงดูแลตัวเองดีๆนะเว้ย”กายเปลี่ยนเรื่องไปเป็นเรื่องของตัวเอง รุทฟังแล้วคิดในใจตั้งสองอาทิตย์เลยเหรอวะ!

“คืนนี้อยู่กับผมได้มั้ย”รุทถาม กายเองก็อยากจะอยู่แต่ว่า...ไม่ได้เอากระเป๋าเสื้อผ้ามาน่ะสิ กายคิดอยู่สักพักก็เดินออกจากห้อง

“เก่งมึงไปเอากระเป๋าเสื้อผ้าที่บ้านกูหน่อยดิ เดี๋ยวกูโทรบอกม๊า”พอตะโกนลงไปกายก็กลับเข้ามาในห้องโทรหาแม่ตัวเองบอกว่าจะให้เพื่อนไปเอากระเป๋าและพอบอกว่าอยู่บ้านไอ้รุทม๊าของเขาก็โอเคๆเลย ก็...ไม่เข้าใจ

หลายชั่วโมงผ่านไปเก่งก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับอ่างใส่น้ำเล็กๆและผ้าขนหนู

“กูไปเอากระเป๋ามึงมาละ เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปส่งที่มอ แต่มึงต้องเช็ดตัวผัวตัวเองด้วย ตอบแทนกูเข้าใจมั้ย”เก่งพูดจบก็เดินออกไป กายเบ้หน้าแล้วทำหน้าล้อเลียน ก่อนที่ประตูจะถูกเปิดเข้ามาอีกครั้ง

“เอ้อ แล้วเช็ดตัวอย่างเดียวนะมึงอย่าทำอะไรน้องกู มันยังไม่หายดี”เก่งพูดยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมกับยักคิ้วทำเอากายอยากจะสาดน้ำในกะละมังใส่

“บอกน้องมึงมั้ยสัส”ประตูปิดไปอีกรอบกายยกกะละมังมาใกล้ๆแล้วชุบผ้าขนหนูลงน้ำบิดหมาด

“ยิ้มอะไร เดี๋ยวให้เช็ดตัวเองเลย”กายว่าแล้วถอดเสื้อของรุทออกแล้วค่อยๆเช็ดตัว

“พี่ทำอะไรผมเลยก็ได้นะ กำลังอยาก”กายหูแดงแล้วจับมือของรุทให้มาจับผ้าขนหนูเช็ดเองส่วนตนก็ไปนั่งที่เก้าอี้นวมในห้อง

“เช็ดเองไปเลยมึงน่ะ”รุทหัวเราะแล้วเช็ดตัวเอง แต่สุดท้ายกายก็เดินมาเช็ดให้เหมือนเดิมล่ะนะ

 

 

 

ความคิดเห็น