รดามณี-ไหมขวัญ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 4 สามีรับจ้าง (10)

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 สามีรับจ้าง (10)

คำค้น : จ้างรัก, เล่ห์รักลวง, นิยายรัก, โรแมนติก, รดามณี, ไหมขวัญ, มายา

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ค. 2563 23:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 สามีรับจ้าง (10)
แบบอักษร

โอ๊ย! อะไรกันคุณ อยู่ดีก็มาตีกันเฉยเลย” เคเลอร์โวยวายหน้าตื่น ชักมือหนีแทบไม่ทัน เมื่อเจ้าของร่างบางตีเข้าที่มือเขาแบบไม่มียั้ง แถมหยุดเดินหันมายืนเท้าสะเอวจ้องหน้าเขาอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ 

“ไม่ต้องมาตีหน้าซื่อ ไอ้ผู้ชายจอมแต๊ะอั๋ง แล้วทำเป็นพูดดีว่า อยู่กับตัวเองปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์ คุณนั่นแหละตัวอันตราย” ว่าแล้วก็ฟาดฝ่ามือใส่คนที่ยืนยิ้มกริ่มไม่ได้สำนึกผิดเลยแม้แต่น้อยอย่างไม่ยั้งอีกครั้งด้วยความหมั่นไส้ 

โอ๊ย! เดี๋ยวสิคุณ เจ็บนะเนี่ย ผมไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อย แค่ตอนดูโชว์คนมันเยอะ แขนมันเกะกะ เห็นไหล่คุณว่างก็เลยยืมวางก่อนแค่นั้นเอง” ชายหนุ่มอธิบายเสียงกลั้วหัวเราะก่อนจะยกแขนขึ้นมากันตัวเองจากฝ่ามือบางของหญิงสาวที่ฟาดรัวมาแทบรับไม่ทันอย่างรู้สึกสนุก 

“แล้วทำไมไม่พาดไหล่ตัวเองล่ะ” 

“พาดอย่างไรล่ะ คุณก็พูดไป เอาเป็นว่าผมขอโทษแล้วกัน กลับห้องเถอะ เที่ยงคืนกว่าแล้ว” เคเลอร์ทำเนียนจะเดินจูงมือสาวเหมือนตอนขามา แต่แค่แตะโดนมือบาง อนามิกาก็สะบัดออกพร้อมกับหันมาตวาดแว้ด 

“ไม่ต้องเลยนะ อย่ามาเนียน แค่นี้ฉันไม่หลงกลหรอก คนก็ไม่ได้เยอะแยะอะไร” 

เคเลอร์เบ้ปากพลางยักไหล่ก่อนจะเดิมตามคนรู้ทันไปยิ้มๆ แต่ไม่วายส่งเสียงแซว 

“รีบเดินขนาดนั้น ควายหายหรืออย่างไรคุณ” 

“เรื่องของฉัน” หญิงสาวตอบกลับเสียงห้วน ยังคงตั้งหน้าตั้งตาเดินอย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่คิดแม้แต่จะหันมามองคู่สนทนาที่เดินตามเธอมาแบบติดๆ แต่การที่เขาเดินตามเธอมาได้อย่างสบายๆ นั้นทำเอาเธอออกอาการฉุนคนขายาวอย่างบอกไม่ถูก แค่ความสูงห่างกันกว่ายี่สิบเซนติเมตรทำให้ประสิทธิภาพในการก้าวเดินต่างกันขนาดนี้เลยหรืออย่างไร เกิดมาเตี้ยนี่เสียเปรียบชะมัด 

อนามิกาสบถบ่นในใจมาตลอดทาง ก่อนจะหยุดเดินแบบกะทันหัน เมื่อเดินมาถึงหน้าคอนโดฯ เล่นเอาร่างสูงที่เดินตามหลังแทบเบรกไม่ทัน 

“อะไรคุณ เดินอยู่ดีๆ ก็มาหยุดเดินเสียอย่างนั้น ผมเกือบเบรกไม่ทันแล้ว ถ้าเผลอไปชนคุณเข้าจะหาว่าผมแต๊ะอั๋งไม่ได้นะ” ชายหนุ่มแกล้งบ่นอุบ ขณะที่คนโดนบ่นหมุนตัวกลับมามองเขาด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายที่จะเถียงกับอีกฝ่าย 

“คุณส่งฉันแค่นี้ก็พอ ไม่ต้องขึ้นไปส่งถึงหน้าห้องหรอก และก็ขอบคุณที่พาไปดูโชว์ดีๆ ราตรีสวัสดิ์” 

“เฮ้…เดี๋ยวสิคุณ” เคเลอร์เดินตามไปดึงร่างบางมาโอบเอาไว้หลวมๆ แล้วก้มลงบดจูบริมฝีปากอิ่ม โดยที่อีกฝ่ายยังไม่ทันได้ตั้งตัวทำให้คำอุทาน และคำด่าที่กำลังจะหลุดลอดออกมาถูกกลืนหายไปกับจูบอันดูดดื่มจนหนำใจ เป็นนานกว่าชายหนุ่มจะค่อยๆ ถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่งเสียดาย  ขณะที่คนโดนปล้นจูบกำลังมึนกับอารมณ์วาบหวามที่เพิ่งได้รู้จัก และสัมผัสครั้งแรกในชีวิต 

“คุณลืมกู๊ดไนท์คิส แต่ตอนนี้ได้แล้ว ฝันดีนะครับ” 

ชายหนุ่มกระซิบบอกเสียงพร่า ก่อนจะก้มลงหอมแก้มแดงระเรื่ออีกฟอดใหญ่ และจูบริมฝีปากแดงอีกครั้งเป็นการส่งท้ายแล้วตัดใจผละจากไปอย่างอาลัยอาวรณ์ และมันก็เป็นจังหวะเดียวกับที่สติที่เตลิดเปิดเปิงของอนามิกากลับเข้าที่เข้าทาง  

“อะ...ไอ้ผู้ชายบ้า กล้าดีอย่างไรมาจูบฉัน!” อนามิกาตะโกนด่าเขาอย่างอายๆ แก้มที่โดนแอบหอมยังร้อนผ่าว ขณะที่ริมฝีปากยังรู้สึกถึงสัมผัสอันวาบหวามชวนปั่นป่วนในช่องท้อง เธอต้องเป็นบ้าแน่ๆ ที่ไม่รู้สึกรังเกียจ แต่กลับรู้สึกแปลกๆ อย่างนี้ 

“คิดมากไปได้ แค่กู๊ดไนท์คิส ใครเขาก็ทำกัน พรุ่งนี้เจอกัน คืนนี้อย่าลืมฝันถึงหน้าหล่อๆ ของผมด้วยล่ะ” เคเลอร์บอกพลางส่งจูบแล้วหมุนตัวเดินจากไป ปล่อยให้คนโดยจูบราตรีสวัสดิ์ยืนฟึดฟัดๆ อยู่ตามลำพัง อย่างทำอะไรไม่ได้ 

“คนบ้า! จูบกู๊ดไนท์คิสที่ไหนมันดูดดื่มขนาดนี้ยะ!” 

ความคิดเห็น