สะ'

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 24.แผนร้าย

ชื่อตอน : ตอนที่ 24.แผนร้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 20

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ค. 2563 04:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 24.แผนร้าย
แบบอักษร

“คุณหนู?....”

“.......”

จีมินและจีซูมองหน้ากันสลับกับอียูด้วยความสงสัย เพราะหลังจากคุณหนูของตนกลับเข้าวังมา ก็มีอาการเหม่อลอย แอบยิ้มคนเดียวบ้างในบางครั้ง ทำเอาทั้งสองคนอดที่จะสังเกตไม่ได้

อียูเอามือข้างหนึ่งเท้าคางมองออกไปยังนอกหน้าต่างยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ในใจยังคงวนเวียนนึกถึงเรื่องเมื่อคืนไม่หาย ฉากจูบที่เกิดขึ้นพอรู้ตัวอีกทีข้าก็ตื่นขึ้นในตอนเช้าภายในห้องนอนของข้าเองเสียแล้ว ข้าไม่กล้าคิดเลยว่ามันคือเรื่องจริง แล้วถ้าเป็นความฝันหละ ไม่สิต้องเป็นเรื่องจิรงสิ เอ๊ะ!รึจะเป็นความฝัน..

“ต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่เลย”

“อื้อ ข้าก็ว่าอย่างนั้น”

นางในทั้งสองกระซิบกระซาบพรางใช้สายตามองอียูอย่างสงสัย

“มีสารจากกรมพิธีการ ถึงคุณหนู คัง อียู”

เสียงจากด้านหลังประตูปลุกให้อียูหลุดออกจากภวังค์ของตนหันไปมองตามเสียงนั้น จีมินพยักหน้าพร้อมกับลุกไปเปิดประตู

ชายผู้นั้นก้าวเข้ามาด้านในพร้อมกับยื่นม้วนบันทึกให้แก่จีมินด้วยท่าทีสงบเสงี่ยมก่อนจะคำนับหนึ่งครั้งแล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องไป

“นั่นอะไรหรือ?”

“สารจากกรมพิธีการเจ้าค่ะ”

มือเล็กเอื้อมไปรับม้วนบันทึกที่จีมินยื่นให้พรางใช้สายตาพินิจพิเคราะห์ด้วยความสงสัย

นิ้วเรียวค่อยๆคลายม้วนกระดาษสีขาว ออกท่ามกลางความอยากรู้อยากเห็นของนางในรับใช้ทั้งสอง

‘เนื่องจากฝ่ายกรมพิธีการมีการจัดตั้งพิธีคัดเลือก พระชายา ใน องค์รัชทายาท อี ซอลมิน จึงแจ้งให้คุณหนู คัง อียู โปรดเข้าร่วมพิธี ณ ลานพิธีกลาง ในช่วงเย็นวันนี้’

“มีเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ?!!”

จีซูขยับเข้ามาใกล้เมื่อเห็นว่าเจ้านายตนวางม้วนบันทึกลงด้วยสีหน้าไม่สบายใจนักทั้งที่เมื่อครู่ยังอารมณ์ดีอยู่แท้ๆ

มาถึงสักทีนะ วันที่ข้าจะได้รู้สักทีว่าใครกันจะได้เป็นพระชายาขององค์รัชทายาท แม้ว่าจะพอรู้อยู่แก่ใจว่าความสัมพันธ์ที่เกินเลยไปบ้างเล็กน้อยระหว่างตนกับซอลมินจะเด่นชัดขึ้นในทุกๆ วัน แต่ในใจกลับรู้สึกกังวลและไม่สบายใจอย่างที่ควรจะเป็น

พรึบ!

ม้วนบันทึกจากฝ่ายพิธีการถูกพระมเหสี ยอจู วางลงบนโต๊ะอย่างไม่พอพระทัยนักต่อหน้าหัวหน้านางในคนสนิทที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

“หม่อมฉันเดาว่าคนที่จะเป็นพระชายาขององค์รัชทายาท คงหนีไม่พ้นคุณหนูคังอียูนะเพคะ”

ขวับ!

ใบหน้าที่กำลังโกรธกริ้วของพระมเหสีขันขวับไปมองหัวหน้านางในทันทีหลังจากที่นางพูดจบ

“หากเป็นเช่นนั้นจริงๆ ฝ่าบาทจะทร....!!”

“ข้ายอมให้เป็นเช่นนั้น ไม่ได้!”

น้ำเสียบเรียบนิ่งทำเอาคนฟังใจหายแวบ แต่ถึงจะน่ากลัวเพียงใดหัวหน้านางในกลับอมยิ้มกรุ้มกริ่มต่อหน้าพระพักตร์พระมเหสีเสียอย่างนั้น

“หม่อมฉันต้องขอทูลฝ่าบาทโดยตรงว่าหม่อมฉันไม่เคยเห็นองค์ชายทรงพอพระทัยกับหญิงงามหรือนางในคนไหนเลยแม้แต่คนเดียว แต่กับคุณหนูคังอียูองค์ชายถึงขั้นตามนางออกนอกวังอย่างมิเกรงกลัวความผิดเช่นนั้น....”

หัวหน้านางในหยุดคำพูดไว้เพียงเท่านั้น เพราะสังเกตว่าพระมเหสีมีท่าทีไม่อยากรับฟังอะไรอีก

ก่อนที่ม้วนบันทึกจากทางฝ่ายพิธีการจะมาถึง หัวหน้านางในได้คาบข่าวจากสายข่าวทูลให้พระมเหสีได้ฟังถึงเรื่องที่องค์ชายซอลมินทรงเสด็จออกจากพระราชวังอย่างลับๆ เพื่อไปพบกับคังอียูหลังจากทีพระมเหสีทรงอนุญาตให้นางกลับบ้านได้ เพราะหวังว่าอียูจะมองเห็นน้ำพระทัยของพระมเหสีแล้วเลือกที่จะกลับไปเสีย ทุกอย่างผิดพลาด กลับเป็นองค์ชายเสียเองที่เป็นฝ่ายติดตามนางออกไปด้วย

เรื่องนี้ทำให้พระมเหสีที่ไม่พอพระทัยกับอียูอยู่แล้วยิ่งไม่พอพระทัยขึ้นไปอีกเป็นเท่าตัว

“ต่อให้มองจากฟ้าลงมาก็ยังมองออกว่าไม่คู่ควร แต่คงหนีไม่พ้นที่นางจะถูกแต่งตั้งให้เป็นพระชายาในองค์รัชทายาทอย่างแน่นอนเพคะ”

“ข้าจะคัดค้านให้ถึงที่สุด!”

“อย่างไรเพคะ?”

“...!!”

พระมเหสีทรงหยุดคิดทบทวนถึงคำถามที่หัวหน้านางในถามตน

นี่เป็นเรื่องที่ตัวข้าไม่สามารที่จะคัดค้านได้ เพราะอำนาจตัดสินอยู่ที่องค์ชายซอลมิน แม้ว่าจะได้ชื่อว่าเป็นแม่แต่การขัดพระราชโองการคงไม่ใช่เรื่องที่ดี

“จะเป็นอย่างไรเพคะ? หากคุณหนูคังอียูไม่มาเข้าร่วมพิธีตามพระราชโองการ”

“ไม่มีเหตุผลที่นางจะไม่เข้าร่วม”

ในเมื่อพระมเหสีเป็นผู้มอบข้อเสนอให้นางถึงเพียงนั้น นางยังไม่สนใจในเมื่อเดินมาถึงขนาดนี้จะให้หันหลังกลับก็สายเกินไป

“แต่ถ้านางไม่ไป พิธีที่พระราชาและพระมเหสีทรงเป็นประธานในพิธี รวมทั้งเหล่าเสนาบดีทุกคนด้วยแล้ว”

“.....”

“นางจะถูกลงโทษฐานขัดต่อพระราชโองการอย่างไม่ไว้หน้ากษัตริย์ของแผ่นดิน ซึ่งแม้แต่องค์รัชทายาท ก็มิอาจแก้ต่างให้นางได้เพคะ”

“นี่เจ้า...!!”

หัวหน้านางในยิ้มอย่างมั่นใจเมื่อเห็นว่าพระมเหสีเริ่มที่จะคล้อยตามตนอย่างที่คิดเอาไว้

“นางจะหายไป และไม่กลับมาให้ฝ่าบาททรงลำคานพระทัยอีกเพคะ”

“.....”

เมื่ออยู่ๆ ใบหน้าที่วิตกกังวลก็เริ่มมีรอยยิ้มผุดขึ้นทีละน้อย สายตาคมเลื่อนไปจ้องมองม้วนบันทึกสีขาวตรงหน้าอย่างช่างใจ

นี่อาจเป็นวิธีที่โง่เขลา แต่ถ้ามันจะทำให้องค์รัชทายาทละทิ้งความรักเด็กๆ ไร้สาระ เติบโต และได้รับสิ่งที่คู่ควร สิ่งที่แม่จะสามารถเลือกสรรค์ให้กับลูกชายได้อย่างเหมาะสมที่สุด มันก็อาจจะเป็นวิธีที่ดีวิธีหนึ่ง

“ข้าดูเป็นอย่างไร?!”

“ทรงพระสิริโฉมงดงามเหลือเกินเพคะ!”

องค์หญิงโซรองในฉลองพระองค์สีชมพูเตรียมเพื่อที่จะเข้าร่วมพิธีคัดเลือกของพี่ชายที่ใกล้จะถึงเวลากำหนดหมาย

“เจ้าว่า เสด็จพี่จะเลือกใคร?”

“เอ่อออ หม่อมฉัน!..”

องค์หญิงนั่งลงบนเบาะรองนั่งพรางจ้องมองไปที่วอนฮี นางในรับใช้คนสนิทอย่างไม่ลดละ สีหน้าของคนที่ถูกถามเต็มไปด้วยความวิตกเพราะข่าววงในของเหล่านางในที่ตนได้ยินมาหากองค์หญิงได้ยินคำตอบ คงไม่พอพระทัยนัก

“ไม่ถามเจ้าดีกว่า”

“เอ๋!?”

อยู่ๆ ร่างเล็กก็ขันขวับไปสนใจเครื่องประดับที่วางเรียงกันอยู่บนผ้าไหมผืนงามที่ถูกเตรียมไว้ไม่สนใจวอนฮีอีกต่อไป

“ข้าอยากฟังจากปากของเสด็จพี่มากกว่า”

“.....”

เมื่อได้ยินอย่างนั้นวอนฮีจึงสงบสติอารมณ์ลงได้พรางถอนหายใจมองไปยังองค์หญิงที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาเลือกเครื่องประดับด้วยพระองค์เอง เพราะได้ยินว่าทางฝ่ายพิธีการเตรียมการแสดงร่ายรำเพื่อฉลองแด่องค์รัชทายาทและพระชายา จะมีงานรื่นเริงภายในวังทั้งที องค์หญิงจึงตื่นเต้นเป็นพิเศษ

“วอนฮี เจ้าว่าพระชายาของเสด็จพี่ จะดีกับข้าหรือไม่?”

“องค์หญิงเพคะ!!”

“ข้าเชื่อว่าคนที่เสด็จพี่ทรงเลือก จะทรงเป็นพระชายาที่ดีและข้าหวังเอาไว้ว่า นางจะชอบข้าด้วย”

“แน่นอนสิเพคะ”

รอยยิ้มพิมพ์ใจขององค์หญิงทำให้ใจของวอนฮีกระตุกวืดเมื่อภาพในวันเก่าๆไหลย้อนกลับเข้ามาให้ได้เห็นอีกครั้ง

องค์หญิงตัวน้อยวัยเพียงห้าพรรษากำลังชะเง้อคอมองไปยังกลุ่มเด็กผู้ชายที่กำลังพากันเล่นสนุก หนึ่งในนั้นคือองค์รัชทายาท อีซอลมิน กับเพื่อนในวัยเดียวกันสองสามคน องค์หญิงได้แต่นั่งมองอยู่ห่างๆ ภายใต้ร่มเงาของศาลาดอกบัวท่ามกลางเหล่านางในรับใช้แปดคน

‘ข้าอยากวิ่งเล่นกับท่านพี่’

‘ไม่ได้เพคะ’

‘ทำไมข้าจะเล่นไม่ได้’

‘.....!’

เสียงใสขององค์หญิงตัวน้อยถามนางในอย่างไม่เข้าใจทำเอาทุกคนหันหน้าเข้าหากันอย่างเลิกลัก

‘มิใช่สิ่งที่ผู้หญิงควรกะทำเช่นผู้ชายเพคะ’

พรึบ!!

‘ว้ายย!!!’

ตุ๊กตาผ้าที่ทำขึ้นโดยช่างผีมือจากทางตะวันตกถูกมือเล็กขว้างออกไปนอกชายคาผ่านหน้านางในบางคนอย่างฉิวเฉียดด้วยความขัดใจ

‘องค์หญิง!! มิควรทำเช่นนั้นนะเพคะ หากหัวหน้านางในมาเห็นเข้า..!’

‘ข้าไม่อยากเล่นตุ๊กตาแล้ว ข้าไม่อยากเล่นคนเดียว ฮือๆๆ!!’

‘ขออภัยเพคะองค์หญิง!!!’

สองมือเล็กยกขึ้นขยี่ตาพรางส่งเสียงร้องไห้จนเหล่านางในรีบขยับเข้ามาปลอบอย่างเลี่ยงไม่ได้ แม้จะหลอกล่อด้วยขนมหรือตุ๊กตาตัวใหม่องค์หญิงโซรองก็ไม่หยุดร้องลงง่ายๆ

‘ใครทำน้องเรา!?”

‘อะ องค์ชาย!!’

เมื่อเห็นว่าบุคคลที่มาใหม่คือองค์ชายซอลมินและขันทีชองพร้อมขบวนผู้รับใช้ องค์ชายทรงยืนอยู่ทางด้านหลังนางในจึงต้องพากันถอยกรูไปด้านข้างเพื่อหลีกทางให้องค์ชายตัวน้อยได้ผ่านเข้าไปหาองค์หญิง

‘ใครทำอะไรเจ้าหรอ บอกพี่มาพี่จะลงโทษมันเอง’

ปากเล็กเจื้อยแจ้วพรางใช้สองมือลูบใบหน้าน้อยขององค์หญิงเพื่อปลอบโยนน้องสาวให้หยุดสะอึกสะอื้น

‘ข้าอยากเล่นกับท่านพี่ ทำไมข้าวิ่งเล่นไม่ได้?’

‘ไม่รู้เหมือนกัน’

‘ท่านพี่ก็ไม่รู้หรอ?’

‘ต้องมีเพื่อนมั้งถึงจะเล่นได้?’

องค์ชายและองค์หญิงต่างก็สนทนากันด้วยประโยคที่ไร้เดียงสา แต่ก็พาหัวใจของเหล่าข้ารับใช้พองโตเมื่อเห็นว่าพี่ชายและน้องสาวรักและหวงแหนกันขนาดไหน ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจ

‘งั้นข้าจะหาเพื่อนจากไหนหละ?’

‘......!’

องค์หญิงหันกลับมาถามนางในที่นั่งเรียงกันอยู่แต่กลับได้เพียงความเลิกลักเพราะไม่สามารถตอบคำถามขององค์หญิงได้

‘ข้าต้องมีเพื่อนผู้หญิงหรอ ถึงจะเล่นสนุกแบบท่านพี่ได้?’

‘ใช่ ถ้าเจ้าวิ่งเล่นคนเดียวไม่สนุกหรอก ข้าเคยทำแล้ว’

ขันทีชองในวัยหนุ่มแน่นถึงกับอมยิ้มให้กับความเดียงสาขององค์ชายที่พยายามจะปลอบน้องสาวของตนให้หยุดร้อง

‘งั้นข้าไปเล่นกับท่านพี่ได้ไหม?”

‘ไม่ได้หรอกนะ’

‘ทำไมหละ?’

‘ข้าไม่ใช่เพื่อนเล่นของเจ้านะ เจ้าจะเล่นกับข้าได้ยังไง?”

‘......!’

‘เจ้าไม่ใช่ผู้ชาย เจ้าวิ่งตามผู้ชายไม่ทันหรอก จะหกล้มเป็นแผลนะ’

‘.......’

เมื่อคำพูดเจื้อแจ้วจากองค์ชายตัวน้อยที่พูดออกไปตามความรู้สึกของเด็กคนนึง กลับทำให้ผู้ใหญ่หลายคนถึงกับสะอึกเพราะคาดไม่ถึงว่านี่หรือคำพูดขององค์ชายวัยเพียงแค่เจ็ดพรรษา

องค์หญิงโซรองหยุดต่อต้านไปในทันทีพรางเช็ดน้ำตาของตนเองออกก่อนจะมองหน้าพี่ชายของตนอีกครั้ง

‘ข้าจะหาเพื่อนผู้หญิง’

‘ข้าจะช่วยเจ้าหาเอง จะได้มีเพื่อนวิ่งเล่น’

หนึงในภาพวัยเยาว์ของทั้งสองพระองค์ยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำ แม้จะเป็นเพียงเรื่องราวในอดีตที่ไม่คิดว่าองค์หญิงและองค์ชายจะทรงจำได้ ตอนนี้องค์หญิงของหม่อมฉันทรงมีเพื่อนผู้หญิงมากมายหลายคนขาดก็เพียงพี่สาว ซึ่งก็คงเดาไม่ยากว่าองค์หญิงทรงตื่นเต้นเช่นนี้เพราะเหตุใด....

ความคิดเห็น