รดามณี-ไหมขวัญ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 3 โลกกลมหรือพรมหลิขิต (1)

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 โลกกลมหรือพรมหลิขิต (1)

คำค้น : จ้างรัก, เล่ห์รักลวง, นิยายรัก, โรแมนติก, รดามณี, ไหมขวัญ, มายา

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 30 เม.ย. 2563 09:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 โลกกลมหรือพรมหลิขิต (1)
แบบอักษร

3  

โลกกลมหรือพรมหลิขิต 

เวลาผ่านมาเป็นอาทิตย์ ความกลุ้มใจของอนามิกาก็ยังมิได้บรรเทาเบาบางลงแม้แต่น้อย หากแต่ทวีขึ้นเกือบเท่าตัว เมื่อมีแรงกดดันจากระยะเวลาเพิ่มเข้ามาอีก จะรอคนที่คุณหมอแจ๊คไปสอบถามให้ก็ดูจะมืดมนหนทาง เพราะคนรู้จักของคุณหมอส่วนใหญ่ก็แต่งงานมีคู่กันไปเกือบหมด ส่วนคนที่เหลือก็มีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้ว แล้วผู้หญิงที่ไหนจะใจดีให้แฟนตัวเองมาจดทะเบียนสมรสกับผู้หญิงอื่น แถมเป็นคนที่เขาไม่รู้จักสนิทสนมอย่างเธอด้วย บอกได้คำเดียวว่า ‘ยาก’ แม้ตัวคุณหมอเองจะให้การรับรองถึงการว่าจ้างครั้งนี้ก็เถอะ 

เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านั้น เธอกับอรณีไปบ้านเพื่อนร่วมงานผู้หญิงคนหนึ่งชื่อแอ๋ว แอ๋วเป็นคนไทยที่มาทำงานที่นี่แล้วได้แต่งงานกับคนรักชาวอเมริกัน แอ๋วบอกว่าอยากจะแนะนำชายคนหนึ่งให้รู้จักซึ่งผู้ชายคนนี้เป็นญาติฝ่ายสามี อายุไม่เยอะมากแค่สี่สิบต้นๆ เขาคนนี้สนใจเรื่องการจ้างจดทะเบียนสมรส ที่เธอกับอรณีเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาเพื่อนที่ทำงานบางคนที่ค่อนข้างสนิท และแอ๋วก็เป็นหนึ่งในนั้น 

พอไปถึงบ้านของแอ๋ว อนามิกาและอรณีได้พูดคุยกับญาติฝ่ายสามีของแอ๋วที่มารู้ชื่อภายหลังว่าเขาชื่อคาร์ล มันก็ทำให้เธอกับอรณีถึงกับมองหน้ากันอย่างเห็นปัญหาในอนาคตอยู่รำไรว่า ถ้าเผลอไปจดทะเบียนสมรสด้วยมีหวังถึงเวลาหย่าอีกฝ่ายคงไม่ยอมหย่าแน่ๆ เพราะจากที่พูดคุยกันในเวลาสั้นๆ ดูเหมือนนายคาร์ลคนนี้จะแสดงออกอย่างเปิดเผยว่าถูกใจอนามิกาเข้าให้แล้ว แถมยังมีการเกริ่นๆ ด้วยว่าถ้าจดทะเบียนสมรสแบบไม่ต้องหย่าเขาจะยอมไม่เอาค่าจ้างเลยก็ได้ เพียงแค่นั้นเธอกับอรณีต่างมีความเห็นตรงกันว่าไม่อยากมีปัญหา จึงนั่งพูดคุยต่อพักหนึ่งแล้วขอตัวกลับพร้อมกับบอกว่าขอคิดดูก่อน แต่ที่จริงแล้วคงจะไม่คิดให้เสียเวลาหรอก ใครจะเสี่ยงเอาห่วงที่พร้อมจะรัดไม่ยอมปล่อยมาคล้องคอ 

เมื่อทุกอย่างไม่เป็นไปอย่างที่คาด เธอกับอรณีจึงคิดว่า จะกลับไปนอนดูหนังที่เพิ่งซื้อมาด้วยกัน แต่พอกลับถึงห้อง คุณหมอแจ๊คกลับโทร.ให้เพื่อนของเธอให้เอาของที่ลืมไปให้ที่โรงพยาบาลด่วน ดังนั้นจึงกลับกลายเป็นว่าเธอต้องอยู่ห้องคนเดียว ระหว่างรออรณีกลับจากโรงพยาบาล เธอเลยออกมาเดินเล่นนั่งเล่นที่สวนสาธารณะฆ่าเวลา และคิดว่าออกมาสัมผัสบรรยากาศดีๆ หัวสมองอาจจะปลอดโปร่ง แล้วทำให้สามารถคิดอะไรดีๆ ออกก็เป็นได้ 

หญิงสาวคิดก่อนถอนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกกำลังใจที่มีอยู่น้อยนิด พลางดึงสายตาที่ทอดมองไปเรื่อยเปื่อยกลับมาที่แฮมเบอร์เกอร์ชิ้นใหญ่ในมือ 

“กินแก้กลุ้มดีกว่า 

ถ้าเธอกินทุกครั้งที่กลุ้มคงต้องอ้วนเป็นหมูแน่ เธอคิดขำๆ ก่อนจะอ้าปากเตรียมจะกัดแฮมเบอร์เกอร์ชิ้นโต แต่ก็ต้องหยุดชะงักท้องร้องดังมาจากใครบางคน เธอมองหาที่มาของเสียงแล้วก็ได้เห็นผู้ชายตัวใหญ่ ใบหน้ารกไปด้วยหนวดเครา หัวยุ่งเหยิงคล้ายคนเพิ่งตื่นนอนกำลังนั่งลูบท้องพลางส่งยิ้มแห้งๆ มาให้ เธอยิ้มตอบก่อนจะตัดสินใจถามออกไปอย่างคนใจดีว่า 

“หิวหรือคะ” 

ผู้ชายหน้ารกนิ่งพักหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า เธอรู้สึกไปเองหรือเปล่าว่าเขากำลังอมยิ้มด้วย แต่เขาจะยิ้ม หรือบึ้งตึงก็ช่างเถอะ ในเมื่อเขาหิวจัด เธอก็ให้เขาแล้วกัน 

“ถ้าอย่างนั้นฉันยกให้” อนามิกายกทั้งน้ำทั้งแฮมเบอร์เกอร์ของตัวเองให้กับชายหนุ่มแปลกหน้าที่พิจารณาดีๆ แล้วเขามีแววตาคุ้นๆ เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน 

ความคิดเห็น