แทคฮยองจี
email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ช่วยใจดีกับเราด้วยนะคะ

น่านฟ้าล่ารัก 09 | Rewrite

ชื่อตอน : น่านฟ้าล่ารัก 09 | Rewrite

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.7k

ความคิดเห็น : 34

ปรับปรุงล่าสุด : 26 เม.ย. 2563 20:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น่านฟ้าล่ารัก 09 | Rewrite
แบบอักษร

น่านฟ้าล่ารัก

 

09

 

"หม่าม๊า!!"

 

ฮึบ!

 

ผมอุ้มเจ้าอ้วนขึ้นด้วยแขนข้างเดียวพาเดินไปขึ้นรถของคุณน่านฟ้าที่จอดอยู่ริมทางเท้า วันนี้เรามีนักสำคัญกันซึ่งก็คือการเข้าไปพบพ่อของคุณน่านฟ้า 

 

หลังจากที่กลับมาจากสเปนผมก็ได้เล่าเรื่องที่คุณพ่อของเขาได้โทรมาหาผมคุณน่านฟ้าตกใจมากนึกว่าพ่อของตนเองจะมาข่มขู่อะไรหรือว่ามาบอกให้ผมเลิกยุ่งเกี่ยวกับเขา แต่พอผมบอกว่าคุณพ่อของเขาชวนไปกินข้าวที่บ้านคุณน่านฟ้าก็นิ่งไป และรีบโทรหาพ่อของตนเองทันที เมื่อได้คุยกันแล้วคุณน่านก็บอกว่าวันมะรื้นจะพาเข้าไปกินข้าวด้วยที่บ้านผมก็ไมไ่ด้ขัดข้องเลยตกลงไป

 

"คุณพ่อหิว" เจ้าอ้วนเมื่อขึ้นมานั่งบนรถก็งอแงอยากกินขนมอยู่ที่เบาะหลัง

 

"กินซาลาเปาไปก่อนนะครับ เดี๋ยวคุณพ่อพาไปหาคุณปู่" ผมบอกและแกะซาลาเปาที่ซื้อมาจากร้านสะดวกซื้อแบ่งครึ่งเป่าไล่ความร้อนแล้วยื่นไปให้เจ้าอ้วนที่ด้านหลัง

 

"น้ำอยู่ที่ข้างประตูนะลูก" คุณน่านฟ้าบอก

 

เมื่อได้ของกินแล้วเจ้าอ้วนก้เลิกงอแงทำให้ภายในรถมีแต่ความเงียบกับเสียงเคี้ยวอาหารของเจ้าอ้วนดังแจ๊บๆที่ผมหันไปดุอยู่หลายครั้ง รู้ว่าเจ้าอ้วนกำลังอร่อยแต่ก็ต้องเรื่องมารยาทไว้จะได้ไม่ขายหน้าเวลาเจอผู้ใหญ่ 

 

“อย่าเข้มงวดนักเลย” คุณน่านฟ้าพูดขึ้นระหว่างที่รถจอดติดไฟแดง 

 

“คุณพ่อหนูให้” 

 

“กินไม่หมดก็ให้คุณพ่อกินตลอด” ผมรับซาลาเปาที่เหลือประมาณสองคำมากินต่อจนหมด เพราะไม่อยากให้คุณน่านฟ้าต้องมากินของเหลือจากเจ้าอ้วน 

 

“หม่าม๊าแย่งคุณพ่อ” 

 

“นั่นสิ”

 

ผมเคี้ยวซาลาเปาและรีบกลืนลงท้องแล้วตอบกลับไป คุณน่านห็หยิบกาแฟที่อยู่ตรงช่องวางแก้วยื่นให้ผมโดยที่มือข้างหนึ่งก้กำลังบังคับพวงมาลัยจนผมต้องรีบรับมาดื่ม

 

"ขมปี๋เลย" ผมหลับตาปี๋เพราะความขมและรีบวางลงที่เดิม "ทำไมคุณดื่มกาแฟขมแบบนี้" 

 

"เพิ่มช๊อต"

 

"รู้แล้วครับแต่ก้ไม่เห็นต้องดื่มขมขนาดนี้"

 

ผมบ่นกระเปราะกระแปดเพราะไอ้กาแฟที่พึ่งดื่มไปก็เป็นของคุณน่านฟ้า ผมเป็นคนง่ายไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้อยู่แล้วแค่กินขนมเหลือจากลูก กับดื่มกาแฟจากแก้วของสามีแค่นี้ถือว่าธรรมดามาก 

 

"เดี๋ยวเลี้ยงซอยข้างหน้าก็ถึงบ้านผมแล้ว" คุณน่านฟ้าบอกและเลี้ยวเข้าไปในซอย

 

เจ้าอ้วนตื่นตามากที่ได้เห็นบ้านสองชั้นหลังใหญ่ที่ล้านหน้าบ้านเป็นวงเวียนน้ำพุสำหรับวนรถ ทั้งยังมีรถหรูที่จอดอยู่ในโรงรถอีกหลายคัน เจ้าอ้วนถึงกับเกาะกระจกมองด้วยความสนใจ คุณน่านฟ้ามองกระจกมองหลังแล้วก็ยิ้มออกมา 

 

“สงสัยจะชอบรถ” 

 

“ชอบรถ ชอบเครื่องบินมากครับ” ผมบอก 

 

“เอาล่ะ ลงรถได้” คุณน่านฟ้าบอกเมื่อจอดรถที่หน้าบ้าน ผมเห็นมีป้าคนหนึ่งแต่งตัวดูดีกว่าสาวใช้อีกสองคนแต่ก็ไม่ได้ดูหรูหรามาก “คนนั้นหัวหน้าแม่บ้าน” 

 

“อ่อครับ” 

 

“ลงรถได้แล้ว สกายเปิดประตูได้มั้ยลูก” 

 

“ได้ครับ” 

 

สกายยิ้มแล้วถอดกระเป๋าไว้บนรถก่อนจะเปิดประตูลงไปผมก็รีบลงไปตาม เห็นเจ้าอ้วนยืนมองบ้านหลังใหญ่อย่างตื่นเต้น 

 

“คุณหนูเล็กใช่มั้ยคะ” คนที่คุณน่านฟ้าบอกว่าเป็นหัวหน้าแม่บ้านเดินเข้ามาหาสกายเป็นคนแรก แต่เจ้าอ้วนกลับเดินมาหลบหลังผมแล้วโผล่แค่หน้าออกมา 

 

“แกคงยังไม่คุ้นน่ะครับ” คุณน่านฟ้าเข้ามาอุ้มเจ้าอ้วน รายนั้นก็อ้อนเก่งทั้งซบทั้งซุกพ้อไม่ห่าง 

 

“คุณแสงเหนือ สวัสดีค่ะ” 

 

“ไม่ๆต้องไหว้ผมครับ ผมเป็นเด็กผมต้องไหว้ป้าสิครับ” 

 

“ไม่ได้ค่ะ คุณเป็นเจ้านาย” 

 

“เจ้านายอะไรครับไม่เอาๆ ไม่ต้องไหว้ผม แล้วก็เรียกผมว่าแสงเฉยๆก็ได้ครับ” 

 

“ค๊า” ป้าแม่ขานรับแล้วยิ้มอย่างใจดี “เราเข้าบ้านกันเถอะค่ะ คุณท่านรอแล้ว” 

 

“ครับ” 

 

ป้าแม่บ้านเดินนำหน้าไปก่อน ส่วนผมหันไปมองคุณน่านฟ้าที่กำลังอุ้มเจ้าอ้วนที่เกาะเป็นลูกลิง คุณเขาก็พยักหน้าให้ผมตามหลังมา 

 

ผมเดินตามหลังคุณน่านฟ้าเข้ามาในบ้านที่ตกแต่งอย่างหรูหราเจ้าอ้วนก็ชี้นู้นชี้นี่อย่างสนใจและตื่นเต้น ผมเองก็ได้แต่เดินตัวลีบๆกลัวจะไปชนอะไรเข้า ถ้าเกิดว่าเสียหายขึ้นมาผมไม่มีปัญญาใช้คืนแน่ๆ 

 

“มากันแล้วหรอ โอ๊ยๆ น่ารักจริงๆหลานปู่” พ่อคุณน่านฟ้าแทบจะวิ่งเข้ามาหาผมกับเจ้าอ้วน แต่กูท่าท่านจะชอบเจ้าอ้วนมากเป็นพิเศษ 

 

“สกายสวัสดีครับก่อน” 

 

“สวัสดีครับ” เจ้าอ้วนยกมือป้อมๆสวัสดีคุณพ่อของคุณน่านฟ้า แล้วก็หันไปวบกับไหล่คนเป็นพ่อเหมือนเดิม 

 

"สวัสดีครับคุณท่าน"

 

"อะแฮ่ม"

 

"เอ่อ คุณพ่อ" ผมรีแก้คำที่เรียกผิด 

 

"มากันก็ดีแล้วมาๆกินข้าวก่อนแล้วค่อยคุยกัน หลานฉันหิวแล้วมั้ง" 

 

บนโต๊ะอาหารมีอาหารหลายอย่างทั้งรสจัดและรสอ่อน คุณพ่อคุณน่านฟ้านั่งที่หัวโต๊ะ และเพื่อลดความอึดอัดคุณน่านฟ้าจึงนั่งข้างพ่อของเขาทางขวาของเขา คั่นกลางด้วยเจ้าอ้วนและสุดท้ายเป็นผมที่นั่งอยู่สุดท้าย 

 

อาหารมื้อนี้อร่อยมากเจ้าอ้วนก็กินเยอะมากเติมข้าวไปสองรอบจนผมต้องห้ามไว้เดี๋ยวดึกๆจะนอนปวดท้อง 

 

“ของหวานค่ะ” สาวใช้นำถ้วยลอดช่องใส่น้ำแข็งมาเสิร์ฟให้หลังจากทานอาหาร 

 

นอกจากของคาวที่อร่อยเหมือนสั่งจากโรงแรมขนมหวานก็เช่นกันเพราะเจ้าอ้วนก็ขอเพิ่มอีกสอง สงสัยคืนนี้คงมีเด็กปวดท้องเพราะกินเยอะแน่ๆ 

 

หลังจากมื้อเย็นพ่อของคุณน่านฟ้าก็ขอให้เราทั้งสามคนค้างที่บ้าน โดยจัดห้องให้ผมและลูกชายอีกห้อง 

 

“คุณพ่อนอนกับหนู” เจ้าสกายจับมือคุณน่านฟ้าไม่ปล่อย

 

“เดี๋ยวคุณพ่อแวะไปหาที่ห้องนะครับตอนนี้สกายไปอาบน้ำกับหม่าม๊าก่อน” คุณน่านฟ้าบอกเสียงนุ่มเจ้าอ้วนก็พนักหน้าไม่ได้ดื้อหรืองอแง 

 

“คุณผมไม่มีชุดอะ” 

 

“เดี๋ยวเอามาให้” 

 

“ครับ” 

 

เราต่างแยกกันไปคนละห้องของผมเป็นห้องรีบรองแขกที่พ่อคุณน่านฟ้าให้คนมาจัดไว้รับรอง ผมพาเจ้าสกายเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนอนเด็กที่ผมจัดใส่กระเป๋าไว้ให้เผื่อเจ้าอ้วนเล่นซนที่โรงเรียนแล้วไม่มีชุดเปลี่ยน แต่ตัวผมเองนี่สิไม่มีอะไรสักชุด 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงแเรียกที่กน่าประตู ผมจำได้เป็นเสียงของสาวใช้เธอบอกให้ผมเอาเสื้อผ้าที่ใส่แล้วมาให้เธอจะซักและตากให้เผื่อพรุ่งนี้สกายจะได้เลยไปโรงเรียนเลย 

 

“จริงๆไม่เป็นไรเลยนะครับเดี๋ยวผมซักเองก็ได้” ผมออกมาบอกด้วยความเกรงใจ “แค่พี่บอกว่าเครื่องซักผ้าอยู่...” 

 

“ไม่ได้นะคะคุณ คุณเป็นแม่ของคุณหนูเล็กพวกเราก็ต้องรับใช้...” สาวใช้พูดตัดขึ้นแต่ยังพูดไม่ทันจบก็มีคนพูดแทรกอีก 

 

“ให้เขาทำเถอะ เขาขี้เกรงใจ” 

 

“คุณน่าน แต่คุณท่านบอกว่า....” 

 

“ให้เขาทำนั่นแหละครับ” 

 

สายใช้พยักหน้าเขาใจและขอตัวไปทำอย่างอื่น คุณน่านฟ้าบอกผมว่าเครื่องซักผ้าอยู่ตรงไหน และอาสาดูแลเจ้าอ้วนให้ผมจึงเดินถือเสื้อผ้าของลูกลงมาซักที่หลังบ้าน 

 

“ตายแล้ว! ทำไมคุณแสงมานั่งซักมือแบบนี้คะ” 

 

“คุณป้า” 

 

“เด็กๆมีตั้งหลายคนเรียกใช้สักคนก็ได้ค๊า” ป้าแม่บ้านบอก 

 

“ผมอยากทำเองครับ เกรงใจอีกอย่างแค่ชุดนักเรียนชุดเดียวซักมือเอาก็ได้ครับเร็วดี” 

 

ผมยิ้มหวานแล้วตั้งใจขยี้เสื้อนักเรียนของเจ้าสกายอย่างตั้งใจ โดยมีป้าแม่บ้านนั่งอยูาเป็นเพื่อนเธอก็เล่าเรื่องของคุณน่านฟ้าตอนเด็กๆ ให้ฟัง 

 

“คุณน่านซนมากเลยนะครับ”

 

“ใช่ค่ะ ดื้อเงียบอีกด้วย”

 

“ฮ่าๆ เหมือนเจ้าสกายเลยครับ แต่เลี้ยงง่ายไม่ค่อยดื้อเท่าไหร่แต่ถ้าจะดื้อก็ไม่ฟังใครเลย” 

 

“สมกับเป็นพ่อลูกนะคะ” 

 

“ครับ”

 

 

 

ผมเปิดประตูเข้าไปในห้องหลังจากที่ตากชุดนักเรียนของเจ้าอ้วนแล้ว เห็นคุณน่านฟ้านอนเล่นไอแพดอยู่บนเตียงส่วนเจ้าอ้วนหลับไปแล้ว 

 

“แสงเหนือผมเอาเสื้อผ้ามาให้ คุณไปอาบน้ำเถอะเดี๋ยวผมดูลูก” 

 

“ครับ ขอบคุณนะ”  

 

คืนนี้ผมนอนไม่ค่อยจนเวลาล่วงมาเกือบเที่ยงคืนแต่ก็ยังไม่สามารถข่มตาหลับได้ ผมนอนพลิกไปมาจนในที่สุดก็ลุกขึ้นไปชงอะไรอุ่นมาดื่มเพื่อจะได้หลับง่ายขึ้น

 

“ทำอะไร” 

 

“คุณน่าน” ผมยิ้มให้กับคนที่พึ่งเดินเข้ามาในครัวเหมือนกัน “มาทำอะไรครับ” 

 

“ดื่มน้ำ คุณล่ะ” 

 

“นอนไม่หลับครับ เลยว่าจะมาหาอะไรอุ่นๆดื่ม” 

 

“งั้นไปนั่งรอก่อน ผมชงโกโก้ให้” 

 

“ขอบคุณครับ”

 

โกโก้ร้อนช่วยได้มากเมื่อผมรู้สึกผ่อนคลายและสบายใจขึ้นที่ค้องมานอนในต่างที่ ผมกลับมานอนที่ห้องนอนอีกครั้งไหว้พระอีกสักรอบเพื่อความสบายใจและหลับไปแทบจะทันที

 

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นทำให้ผมต้องรีบลุกขึ้นปลุกเจ้าสกายมาอาบน้ำเตรียมตัวไปโรงเรียน

 

“ตื่นหรือยังลูก หม่าม๊าจะพาไปอาบน้ำ” 

 

“อื้อ งืมๆ” 

 

“ตื่นเร็วๆเจ้าอ้วนเดี๋ยวไปสาย”

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

ผมเปิดประตูออกมาเห็นสายใช้คนเมื่อวานเดินถือชุดนักเรียนของเจ้าอ้วนที่รีดจนเรียบมาให้ 

 

“ขอบคุณครับ” 

 

“ค่ะ”

 

ผมกลับมาปลุกเจ้าอ้วนอีกรอบเช้านี้กว่าจะอาบน้ำได้ก็ทำเอาเหนื่อยมาก คุณน่านฟ้าเอาเสื้อผ้าไซส์เล็กของเขามาให้ผมใส่ไปทำงานก่อนในวันนี้ และทุกอย่างก็เป็นเหมือนปกติคือเขาไปส่งผมและลูกที่โรงเรียนกับที่ทำงาน 

 

“เย็นนี้ผมมีบินไฟท์สี่โมงเย็น” 

 

“ไปไหนครับ” 

 

“มาเก๊า” เขาบอก “แล้วอยากได้อะไรไหม” 

 

“ไม่ครับซื้อมาให้แค่เจ้าอ้วนก็พอ” 

 

“ได้ วันนี้ให้ก็ให้เด็กสองคนนั้นไปรับลูกแทนแล้วกัน” 

 

“ครับ ถึงแล้วผมไปทำงานก่อนนะ” ผมบอกและรีบเปิดประตูลงไปทำงานทันที 

 

 วันนี้เป็นอีกวันที่งานเยอะมากและมนุษย์เงินเดือนที่รับเงินจากเขาเป็นรายเดือนเขาสั่งให้ทำอะไรก็ต้องทำ แล้วตอนนี้ก็ใกล้เวลาเลิกเรียนของเจ้าอ้วนแต่งานยังเยอะอยู่เลยก็คงต้องขอใช้บริการไฟกับเปี๊ยกก่อน 

 

“ฮัลโหลไฟว่างมั้ย ช่วยไปรับสกายให้พี่หน่อย” 

 

[พ่อเขาล่ะพี่] 

 

“มีบินไปมาเก๊า” ผมบอก

 

ไฟตอบตกลงและบอกจะรีบไปรับให้ พอวางสายจากไฟได้ไม่นานคุณน่านฟ้าก็ส่งข้อความกลับมาว่าบินกลับพรุ่งนี้ ผมเลยตอบกลับด้วยสติ๊กเกอร์น่ารักว่า ‘OK’

 

ผมกลับมาที่อพาร์ทเม้นช่วงทุ่มนึงเปี๊ยกกำลังสอนการบ้านให้เจ้าอ้วนส่วนไฟก็นั่งเล่นเกมอยู่ข้างๆเปี๊ยก ผมที่พึ่งถูกเชิญเข้ามาในห้องก็กำลังกินข้าวเงียบๆ โชคดีได้เด็กสองคนนี้หาไว้ให้เรียบร้อยไม่อย่างนั้นคงลำบากแน่ 

 

“งานยุ่งหรอพี่” 

 

“ใกล้สินเดือนแล้วก็แบบนี้แหละ”

 

“อ่อทงานเยอะ” 

 

“อือ” 

 

“การบ้านน้องเสร็จแล้วจ้ะเดี๋ยวผมอาบน้ำให้น้องเลยพี่แสงจะได้ไม่เหนื่อย” 

 

“ขอบใจนะ” ผมยิ้มหวานแล้วเก็บจานข้าวที่พึ่งกินไปล้างเก็บให้ 

 

 

 

 

 

“น้องสกายคุณพ่อมารับแล้วค่ะ”

 

คุณครูที่รับหน้าที่ดูแลส่งนักเรียนกลับบ้านบอกกันเด็กชาย สกายเลิกเล่นของเล่นและวิ่งไปหยิบกระเป๋าของตัวเองเพื่อกลับบ้าน 

 

คุณครูจูงมือเด็กชายมาส่งที่รถให้น่านฟ้าที่ยืนรออยู่ สกายเห็นว่าพ่อมาแล้วก็รีบปล่อยมือคุณครูวิ่งไปกอดคนเป็นพ่อ 

 

“ขอบคุณครับ” น่านฟ้ารับสกายมาแล้วบอกขอบคุณคุณครูที่ช่วยดูแลลูกชายให้ “หิวมั้ยลูก” 

 

“หิวครับ” สกายบอกแล้วมองอ้อนๆ 

 

“งั้นขึ้นรถก่อนคุณพ่อซื้อขนมมาในรถ” น่านฟ้าบอกและเปิดประตูให้สกายขึ้นไปนั่งบนรถ 

 

“คุณพ่อไปไหน” สกายถามขึ้น 

 

“ที่ทำงานพ่อครับ วันนี้มีงานด่วนพ่อเข้าไปทำแป๊บเดียว โอเคมั้ย” น่านฟ้ายกมือทำท่าโอเคเจ้าสกายที่ถือบิ๊กเปาไส้หมูแดงอันใหญ่ก็พยักหน้าหงึกหงัก 

 

สกายยังคงเป็นขวัญใจของสาวๆในที่ทำงานของน่านฟ้าดังนั้นการดูแลเด็กชายจึงไม่เป็นผลกระทบต่องานของน่านฟ้า เขาฝากลูกชายไว้กับสาวๆที่ด้านนอกส่วนตัวเองก็รีบจัดการให้เรียบร้อยเพื่อจะได้ไปซื้อข้าวเย็นก่อนกลับบ้าน 

 

น่านฟ้าใช่เวลาทำงานด่วนไม่นานก็เรียบร้อยเดินออกมาเห็นว่าสกายนั่งกำลังนั่งดินขนมและน้ำหวานอยู่กับพี่ยุ้ยลูกพี่ลูกน้องของแสงเหนือ 

 

“สวัสดีครับพี่ยุ้ย” 

 

“สวัสดีค่ะ จะกลับแล้วหรอคะ” ยุ้ยถาม 

 

“ครับ ต้องแวะไปรับแสงเหนือด้วย” น่านฟ้าบอกแล้วยกนาฬิกาขึ้นดู “สกายป่ะ ไปรับหม่าม๊ากัน” 

 

น่านฟ้ายื่นมือให้ลูกชายสกายก็รีบไถลตัวลงจากโซฟามาจับมือของคุณพ่อไว้ 

 

“สกายสวัสดีคุณป้ายุ้ยกับพี่ๆก่อน” 

 

“สวัสดีครับ” สกายยกมือไหว้ยุ้ยและคนอื่นๆหนึ่งรอบก่อนกลับ 

 

 

 

 

 

อาหารถุงสองสามอย่างถูกเทใส่ภาชนะจัดไว้บนเสื่อปิกนิกสี่เหลี่ยมกลางห้องเช่า น่านฟ้าอยู่ในสภาพพับแขนเสื้อสูงถึงข้อศอก กระดุมปลดออกจนเห็นแผงอกกำยำ ขากลางเกงถูกพับขึ้นถึงกลางหน้าแข้ง 

 

“คุณครับกินข้าว” แสงเหนือบอกเมื่อข้าวในหม้อขึ้นหม้อได้ที่แล้ว 

 

“คุณนั่งเลยเดี๋ยวผมตักข้าว” 

 

“ครับ” แสงเหนือยิ้มแล้วไปนั่งขัดสมาธิข้างๆลูกชายที่กำลังนั่งกินไก่ทอด

 

วันนี้น่านฟ้าไม่ได้ค้างคืนด้วยเขากลับออกมาในตอนสี่ทุ่มกว่าๆหลังจากอ่านนิทานพาสกายเข้านอนและให้แสงเหนือได้อาบน้ำเรียบร้อยก่อน 

 

“กลับดีๆนะครับ” 

 

“อือ ถึงบ้านผมจะส่งข้อความบอกนะ” 

 

“ครับ เอ่อ แล้วมีบินอีกทีวันไหนครับ” แสงเหนือถาม

 

น่านฟ้าเลิกคิ้วอย่างสงสัยปกติแสงเหนือไม่เคยถามแต่วันนี้อยู่ๆก็ถามจนแอบสงสัยไม่ได้ 

 

“คือว่า...” 

 

“มีมะรื้อน่ะ ช่วงนี้ผมบินบ่อย” 

 

“อ๋อครับ” แสงเหนือพยักหน้า “ผมจะได้บอกเปี๊ยกกับไฟให้ไปรับลูกให้” 

 

“อ่อ” น่านฟ้าพยักหน้า “คุณขับรถเป็นไหม” 

 

“ไม่ครับ ทำไมหรอ?” 

 

“ไว้ผมหาโรงเรียนสอนขับรถให้” น่านฟ้าบอก แสงเหนือตาโตทันทีที่พอจะเดาความคิดของอีกคนได้ “ไว้ผมจะดูรถบ้านคันเล็กๆให้สักคันไว้ขับไปรับลูก” 

 

“คุณคือ...ผมว่า...” 

 

“ตกลงตามนั้นแหละ ดึกแลเวผมกลับก่อนคุณก็รีบนอนพรุ่งนี้ไปทำงานแต่เช้า” 

 

“...” 

 

น่านฟ้าไม่รอให้แสงเหนือปฏิเสธรีบขึ้นรถแล้วขับออกไปทันที ส่วนแสงเหนือได้แต่ส่ายหน้ากับความเอาแต่ใจของอีกคน ก่อนจะรีบกลับเข้าไปข้างในเพราะปล่อยลูกไว้คนเดียวกลัวตื่นมาแล้วไม่เจอจะงอแง

 

 

 

 

 

วันนี้ผมตื่นสายกว่าทุกวันเลยต้องฝากเจ้าอ้วนไปเรียนกับไฟที่มีเรียนตอนเช้าพอดี 

 

“พี่ฝากเจ้าอ้วนด้วยนะไฟ” 

 

“ได้ครับเดี๋ยวส่งให้ถึงโรงเรียนอย่างปลอดภัย” ไฟรับปากแล้วส่งมือไปให้เจ้าอ้วนจับ 

 

“ตั้งใจเรียนนะลูก” 

 

“ครับ :)”

 

เมื่อจัดการเรื่องเจ้าอ้วนแล้วผมก็รีบจัดการเรื่องตัวเองเซ็ตผมให้เรียบร้อยแล้วคว้ากระเป๋าเอกสารออกจากห้องไปทันที โชคดีได้วินมอไซค์ที่เขามาส่งลูกค้าหน้าอพาร์ทเม้นเลยไม่ต้องเดินออกไปเรียก

 

ผมวิ่งหอบร่างตัวเองยัดเข้าไปในลิฟต์ก่อนที่ประตูจะปิดโชคดีที่ทีนไม่งั้นมีหวังเข้างานสายแน่ๆ ผมแตะบัตรพนักงานที่ประตูเป็นการลงเวลาเข้างานก่อนจะรีบเดินสับขาไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง 

 

“ทำไมพึ่งมาค่ะพี่แสง” 

 

“ตื่นสายนะ กว่าจะอาบน้ำแต่งตัวลูกอีก” ผมบอกแล้วรีบเปิดคอมขึ้นมาทำงาน 

 

“พี่แสงคะบอสเรียก” 

 

...

 

“พี่แสงคะงานเมย์ได้หรือยัง” 

 

...

 

“พี่แสงคะอันนี้พี่ดาฝ่ายจัดซื้อขอก่อนบ่าย” 

 

...

 

วันทั้งวันผมแทบไม่ได้ขยับตัวไปไหนเพราะนี่ก็ใกล้สิ้นเดือนแล้วที่แผนกเลยวุ่นวายสักหน่อย 

 

“กาแฟค่ะพี่ เหนื่อยหน่อยนะวันนี้พี่ภพลาไม่มีคนทำแทน” 

 

“อือ” แสงเหนือพยักหน้าแต่มือก็ยังพิมพ์ไปที่คีย์บอร์ดตลอด 

 

“เที่ยงนี้กินข้าวด้วยกันนะคะ” 

 

“ได้ครับ” 

 

 

 

ช่วงพักกลางวัน

 

คุณน่านฟ้าข้อความมาว่าจำบินกลับคืนนี้อยากได้อะไรผมก็บอกแค่ว่าไม่ได้อยากได้อะไร แต่เขาก็ยังยืนยันที่จะซื้อ 

 

ตื้ด~ 

 

“ฮัลโหลครับ” 

 

[คุณแม่น้องเหนือฟ้าใช่ไหมคะ] ปลายสายเป็นเสียงผู้หญิงและนั่นทำให้ผมเริ่มรู้สึกใจไม่ค่อยดีเท่าไหร่ 

 

“ครับ เกิดอะไรขึ้น” 

 

[น้องเกิดอุบัติเหตุหัวแตกค่ะ] 

 

“หัวแตก!!! ครับๆผมจะรีบไป” 

 

“มีอะไรพี่แสง” เพื่อนร่วมงานหญิงที่กำลังนั่งกินข้าวด้วยกันถามขึ้น 

 

“ลูกพี่หัวแตก พี่ไปดูลูกก่อนนะบ่ายพี่ลางานที่พี่ดาสั่งพี่ทำเสร็จแล้วอยู่บนโต๊ะบอกพี่ดาด้วยนะ” 

 

ผมรีบฝากงานไว้กับเธอแล้วคว้ากระเป๋าเงินกับมือถือไปเรียกวินมอไซค์ที่หน้าตึกเพื่อไปโรงเรียนลูก ผมร้อนใจมากไม่รู้จะทำยังไง จะส่งข้อความไปบอกคุณน่านฟ้าผมก็กลัวเขาจะกังวล 

 

“ครูครับผมเป็นผู้ปกครองเด็กชายเหนือฟ้า” ผมรีบบอกครูที่ห้องพักพรางมองหาว่ามีเจ้าอ้วนอยู่ในห้องนี้ไหม “แล้วสกายอยู่ไหนครับ” 

 

“ครูพาไปส่งห้องพยาบาลแล้วค่ะ” 

 

“พาผมไปหน่อยครับ”

 

คุณสาวพาผมไปส่งที่ห้องพยาบาลเห็นเจ้าอ้วนร้องไห้น้ำตานองหน้าเห็นแล้วก็สงสารลูก ยิ่งเห็นหน้าผมเจ้าอ้วนก็ยิ่งร้อง จนต้องรีบเข้าไปกอเปลอม 

 

“หม่าม๊าเจ็บ หนูเจ็บ” เจ้าอ้วนงอแงสะอึกสะอื้นกอดผมแน่นไม่ยอมปล่อย 

 

“ครูทำแผลให้น้องแล้วนะคะ แผลไม่ลึกมากไม่ต้องเย็บค่ะ” 

 

“ครับ” ผมกอดลูกไว้ไม่ยอมปล่อย “แล้วทำไมลูกผมถึงหัวแตกได้” 

 

“เอ่อคือว่า...” 

 

“เนี่ยนะหรอเด็กคนนี้อีกแล้วนะ คราวนี้ทำลูกฉันข้อเท้าพลิกหรอ!!” ก่อนที่จะรู้ความจริง เสียงแว๊ดๆของผู้ปกครองเด็กอีกคนก็ดังขึ้น 

 

ผมจำได้ว่าเธอเป็นแม่ของเด็กที่เคยล่อสกายครั้งก่อน ผมจึงอุ้มสกายขึ้นแล้วหันไปมองเธอ 

 

“อย่าพึ่งโวยวายสิครับ เรานังไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นเด็กอาจจะเล่นกันก็ได้” 

 

“เล่นกันจนลูกฉันเจ็บตัวแลลนี้..” 

 

“ลูกผมก็หัวแตก คุณเห็นไหม” ผมชี้รอยแผลปิดผ้าก๊อซให้แม่ของเด็กอีกคนดู 

 

“ยังไงคุณก็ต้องรับผิดชอบลูกฉันไม่เป็นเด็กดีจะไปมีเรื่องกับเด็กคนอื่นได้ยังไง” 

 

“เอ่อ ครูว่าใจเย็นๆกันก่อนนะคะ” คุณครูที่มาพร้อมผมเอ่ยห้าม “เดี๋ยวเชิญไปคุยกันที่ห้องพักครูดีกว่านะคะ”

 

“เชอะ!!” 

 

ผมมองตามหลังเธอที่อุ้มลูกเดินกลับไป ส่วนผมก็ได้แต่ถอนหายใจและเดินตามไปเช่นกัน

 

 

 

Talk; ใครทำหลานชุ้น!!!! แม่จะตีๆๆๆๆๆๆ เจ้าสกายน่าสงสารเรื่องนี้ต้องถึงหูคุณน่านฟ้า!! หรือถึงหูคุณปู่ดีน๊า~ 

 

ช่วงนี้มันอืดจริงๆนะหมดแพชชั่นคอมเม้นเงียบเหงามาก ขอเม้นเป็นกลจ.สักหน่อยนะคะ ขอแบบจรรโลงใจอ่านแล้วอยากอัพให้อีกสักสิบตอนไรงี้ ไว้เจอกันตอนหน้านะคะ :) 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น