รดามณี-ไหมขวัญ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 2 ผู้ชายหน้าไม่อาย (3)

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 ผู้ชายหน้าไม่อาย (3)

คำค้น : จ้างรัก, เล่ห์รักลวง, นิยายรัก, โรแมนติก, รดามณี, ไหมขวัญ, มายา

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2563 06:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 ผู้ชายหน้าไม่อาย (3)
แบบอักษร

อนามิกายืนตะลึงมองภาพตรงหน้าครู่หนึ่งก่อนจะสะบัดศีรษะแรงๆ หญิงสาวหน้าแดงก่ำอย่างรู้สึกอายแทน นี่เรามามัวยืนมองอะไรเนี่ย คนพวกนี้ก็เหมือนกัน ทำอะไรไม่รู้จักอายฟ้าอายดินเลยจริงๆ เธอสบถในใจก่อนจะเดินเลี่ยงคนทั้งคู่ที่ยืนจูบกันขวางทางเพื่อกลับห้อง 

“เดี๋ยวสิคุณ…” เสียงทักจากด้านหลังทำให้อนามิกาหยุดชะงักโดยอัตโนมัติแล้วหันกลับไปมองด้วยความสงสัย พบว่าคนที่ทักคือผู้ชายหน้าไม่อายจูบสาวโชว์ชาวบ้านเมื่อครู่ ตอนนั้นเองที่เธอจำได้ว่าเขาคือผู้ชายเสน่ห์เหลือร้ายที่เธอเดินชนในซุปเปอร์มาเก็ตเมื่อตอนกลางวันนั่นเอง 

“คุณนั่นเอง นึกว่าจะทักคนผิดเสียแล้ว” ชายหนุ่มผละจากคู่ควงเดินมาหาอนามิกาด้วยความดีใจ เขาไม่คิดว่าจะได้เจอเธออีกครั้ง แต่พอได้เจอ เขากลับพาผู้หญิงอีกคนติดไม้ติดมือมาด้วย แถมยืนจูบกับเจ้าหล่อนอย่างดูดดื่มกลางถนนอีกด้วย ไม่น่าเลยจริงๆ เขารู้ว่าเรื่องแบบนี้สำหรับคนไทยแล้วถือเป็นเรื่องที่น่าอาย เขาคงดูไม่ดีในสายตาสาวไทยคนนี้แน่ๆ 

“ผมไม่คิดว่าเราจะได้เจอกันอีก” 

“ค่ะ ไม่คิดว่าเราจะได้พบกันในลักษณะนี้” อนามิกาบอกพลางยิ้มแหยๆ ก่อนจะหน้าแดงระเรื่อขึ้นอีกครั้งเมื่อสายตาเผลอไปมองที่ริมฝีปากหนาที่ยังมีรอยลิปสติกสีแดงเลอะอยู่เล็กน้อย 

“เอ่อ…” ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้พูดต่อ เสียงของแม่สาวที่เขาติดไม้ติดมือมาก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะพร้อมกับกล่องถุงยางอนามัยที่เขาเพิ่งซื้อมา 

‘โอ้... มันไปอยู่ตรงนั้นได้อย่างไร’ 

“ของคุณหรือเปล่าคะ ฉันเห็นมันหล่นอยู่ตรงนั้น ถ้าใช่…” เจ้าหล่อนลากเสียงยาวพลางปรือตามองคู่ควงสุดหล่อที่ยืนกลอกตาขึ้นฟ้า ขณะที่มือบางลูบไล้ไปทั่วแผ่นอกกว้างอย่างยั่วยวน 

“คืนนี้เราจะใช้มันให้หมดเลยดีไหมคะดาร์ลิง” 

เท่านั้นแหละ อนามิกาที่ยืนนิ่งหน้าแดงก่ำร้อนผ่าวมองการกระทำของคนทั้งคู่ก็รีบสะบัดหน้าเดินหนีอย่างรับไม่ได้ 

“ทุเรศที่สุด จูบโชว์ยังไม่พอ ยังจะมาโชว์ถุงยางอีก กลัวคนจะไม่รู้ว่าตัวเองร้อนแรงหรืออย่างไรกัน” หญิงสาวตั้งหน้าตั้งตาเดินฉับๆ ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง ปากก็อดที่จะนินทาคนทั้งคู่ไม่ได้ และขณะนั้นเองเธอก็ได้ยินเสียงเขาเรียกอีกครั้ง 

“เดี๋ยวสิคุณ!” 

เธอไม่หันไปตามเสียงเรียก หากแต่เร่งฝีเท้าจนเกือบจะเป็นวิ่ง แต่ดูเหมือนมันจะยังช้ากว่าคนตัวโตที่ก้าวเร็วๆ ยาวๆ เพียงไม่กี่ก้าวก็สามารถประชิดตัวมากระชากแขนจากด้านหลัง 

กรี๊ด! อุ๊บ…” อนามิกาที่กรีดร้องไม่ทันจะเต็มเสียงดีนักก็ถูกตะปบปากด้วยมือหนา ก่อนจะถูกลากเข้าไปกอดในมุมมืด 

หญิงสาวทำเสียงอู้อี้พลางดิ้นเร่าๆ น้ำตาคลอเบ้าอย่างหวาดกลัวระคนตกใจ ไม่เข้าใจว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมอยู่ๆ ผู้ชายหน้าไม่อายคนนั้นต้องมาฉุดเธอเอาไว้ด้วย เขาจะทำอะไร เขาจะปล้นชิงทรัพย์หรือฆ่าข่มขืน 

‘โอ้! พ่อแก้วแม่แก้วช่วยน้องนางด้วย’ 

“อยู่นิ่งๆ สัญญานะว่า ถ้าผมยอมปล่อย คุณจะไม่ร้อง” 

อนามิการีบพยักหน้าอย่างไม่ต้องคิดให้เสียเวลา น้ำตาที่คลอเบ้าจะไหลแหล่มิไหลแหล่อยู่แล้ว ตอนนี้คนที่เธอเคยคิดว่าหล่อเหลาราวเทพบุตรได้กลายเป็นซาตานไปแล้ว เขาบอกอะไรก็ต้องยอมเออออไปก่อน แต่สบโอกาสเมื่อไร เธอหนีแน่ๆ 

เคเลอร์พยักหน้ายิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะค่อยๆ ลดมือที่ปิดริมฝีปากบางลง แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยร่างบางที่ยืนสั่นเทา ขอแอบสูดกลิ่นหอมอ่อนๆ จากกายสาวครู่หนึ่งค่อยตัดใจคลายวงแขน แล้วสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อหญิงสาวที่สัญญาว่าจะไม่ร้องส่งเสียงหันมากระแทกเข่าเข้าที่กล่องดวงใจของเขาเต็มๆ จากนั้นเธอก็วิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต 

ความคิดเห็น