ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 4 : ทำไมนะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 366

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ค. 2563 01:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 4 : ทำไมนะ
แบบอักษร

ตอนที่ 4 ทำไมนะ 

Past แก้วเก้า 

ฉันที่เดินไปทั่วสนามเพื่อหาเจ้าเอยแต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ เจอแต่สายตาอันน่าขยักแขยงของพวกบ้ากามที่มองมาทางฉันเหมือนอยากกลืนเข้าไปทั้งตัว 

ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้ชายในความคิดฉันคือสิ่งที่น่ารังเกลียดที่สุด.. 

เจ้าชู้ บ้ากาม เอาไม่เลือก.. 

สัตว์ชั้นต่ำที่ไม่น่าเกิดขึ้นมาบนโลกนี้..เห็นแล้วรกหูรกตา 

rtrrr  

เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ที่ดังขึ้นมันปลุกให้ฉันตื่นจากความคิดเรื่อยเปื่อยที่มีอยู่ในหัวออกไปจนสิ้น 

' นะโม ' 

"ฮะ.." 

(แก้วแกอยู่ไหนรีบมาหาฉันด่วนเลย!!) เสียงของนะโมที่ดูร้อนรนแปลกๆ 

"เกิดอะไรขึ้น? เจอเจ้าเอยแล้วหรอ"

(ไอเจอน่ะเจอแต่ว่า..) 

"..." 

(ตอนนี้ยัยเอยกำลังโดนพวกผู้ชายเอ่อ..1 2 3.. 7 คน ฉุดกระชากเยื้อแย่งกันอยู่น่ะสิ!!) 

"ว่าไงนะ! แล้วทำไม.." คิ้วบางทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันยุ่ง 

(เออ!! ตอนนี้แกมาตรงที่มีคนมุงๆกันเยอะอ่ะนั่นแหละฉันอยู่ตรงนั้นแหละรีบมานะ) 

"อืม..ไปเดี๋ยวนี้แหละ" 

ติ๊ด 

พอวางสายฉันก็รีบมองซ้ายขวาหาจุดเกิดเหตุที่ยัยนะโมบอกทันทีจนสายตามองไปเห็นกลุ่มคนมากมายที่วิ่งไปมุงกันตรงแถวลานสนามแข่ง เมื่อรู้เช่นนั้นฉันก็รีบวิ่งไปตรงนั้นทันที 

ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมนะ..ทำไม ถึงต้องเป็นเจ้าเอยตลอด-*- 

ตั้งแต่เด็กๆที่เป็นเพื่อนกับเจ้าเอยมา..ไม่เคยมีครั้งไหนที่จะหาความสงบสุขได้ 

ง่ายๆก็คือ..ถ้ายัยเอยอยู่ที่ไหนที่นั่นมักจะเกิดอาเพศเสมอ อย่างเช่นตอนนี้ไง 

ตึกๆๆ 

พอวิ่งมาถึงจุดหมายฉันก็ใช้สรีระอันบอบบางพริ้วไหวในการมุดแวกว่ายฝูงชนที่เบียดเสียดกันแทบไม่มีรูอากาศให้หายใจ 

"ขอทางหน่อยค่ะๆ"  

หมับ 

"อ่ะ! นะโม" โห่!ตกใจหมดนึกว่าใครมาจับไหล่ฉันซะอีก 

"นั่น! ยัยเอยอยู่นั่น" นะโมชี้ไปทางเจ้าเอยที่อยู่ด้านหลังของผู้ชายคนหนึ่ง ผู้ชายคนนั้นมีสีหน้าที่เรียบนิ่ง คือ นิ่งมากแม้จะถูกรุม4ต่อ1ก็เถอะ 

"เจ้าเอย! เจ้าเอยทางนี้!!!" ฉันตะโกนเรียกเจ้าเอยให้หันมาทางนี้แต่เรียกยังไงยัยนั่นก็ไม่ได้ยินเพราะเสียงเชียร์รอบข้างมันดังกลบเสียงฉันน่ะสิ-*- 

"กรี๊ดดดดดดพี่สงครามสู้ๆ ต่อยมันเลยค่าาาา" 

คนพวกนี้เป็นบ้าอะไรกันไปหมด คนเขาทะเลาะกันแทนที่จะไปช่วยหยุดไหงมายืนเชียร์โชวป้ายไฟเจ็ดสีตะโกนเสียงล้านแปดเดซิเบลแบบนี้นะ 

"เฮ้! ยัยแก้วระวัง!!" นะโมร้องเสียงหลงเนื่องจากมีผู้ชายที่ต่อยกันในวงคนหนึ่งได้เสียหลักถอยหลังเซเข้ามาชนแก้วเก้าอย่างจังจนทั้งคู่ล้มลงไปกับพื้นด้วยกัน 

"อ๊ายยย" 

"อ่ะ ซี๊ดดดโถ่เว้ย!! ไอ้เวรนั่นแม่งเล่นมีดหรอว่ะ" นักรบสบถด่าอย่างหัวเสียเพราะเขาถูกอีกฝ่ายใช้มีดตอนเขาเผลอจ้องหน้าเจ้าเสียงหวานนั้นจนหลบมีดได้อย่างฉิวเฉียดแต่ก็โดนปลายมีดแค่เฉียดๆเพียงเล็กน้อยที่แขนขวาเขาจึงโดนบาดแค่ถากๆเท่านั้น 

"ก็มึงเสือกโง่ทำไมล่ะ:)" 

"จิ๊! น่ารำคาญ!!"  

ดูสิ! เสื้อผ้าสวยๆของฉันต้องเปื้อนฝุ่นเปื้อยดินเละเทะไปหมด แล้วยิ่งเป็นชุดคอเลชั่นใหม่ล่าสุดที่มีมาขายแค่3ตัวในโลกตอนนี้ดูไม่ได้เลยสภาพเหมือนผ้าขี้ริ้ว ผ้าเช็ดตีน และที่สุดของที่สุดคือ..กระเป๋า กระเป๋าที่เป็นดั่งดวงใจของฉัน..ตอนนี้มันทะลอก!! กระเป๋าของฉันมันทะลอก~ 

โกรธมาก..บอกได้คำเดียวว่า โกรธ โกรธสุดๆ 

พลึบ 

ร่างอรชรลุกตามอารมณ์โทสะนำพาให้ขาสวยเดินจ้ำอ้าวไม่กลัวใครหน้าไหนทั้งนั้นจนมาถึงหน้าตัวก่อเหตุที่ทำให้ชุดสวยๆของเธอต้องเละเทะ 

"เดี๋ยวคุณ! นั่นคุณจะไปไหน! ไอ้นั่นมันมีดนะ!!" นักรบรีบกู้ริ้วกู้จอรีบห้ามแก้วเก้าแต่แล้วมันก็ไร้ผล..เพราะตอนนี้ร่างบางนั้นสติแตกเป็นที่เรียบร้อย 

พลึบ 

เพลี๊ยะ!! เพลี๊ยะ!! 

ตวัดหน้ามือหลังมือจัดเต็มแรงจนผู้ชายตรงหน้าเลือดกบปากฟันกระเดนไปสองซีก 

"โอ๊ยยยยย" 

"กล้ามากนะ! กล้ามากที่ทำให้ชุดแสนสวยของฉันต้องเปื้อน!!"  

ตบไม่พอเดินไปกระชากจิกหัวร่างหนาที่มีเส้นผมอยู่น้อยนิดให้เงยหน้าขึ้นมาปะทะกับแววตาคมเฉียวดุจนางพญาของเธอที่ตอนนี้จ้องเหมือนดาบคมนับพันเล่มที่พร้อมจะปักใส่ร่างหนา 

"โอ้ยยยยหัวกู" 

เพลี๊ยะ 

"โอ้ยยยยย" 

"นี่สำหรับค่าเสื้อ chanal รุ่นลิมิเต็ดของฉัน!!" 

เพลี๊ยะ 

"ส่วนนี่! ค่ากางเกงหนัง parda ตัวโปรดของฉัน!!" 

เพลี๊ยะ 

"และนี่!! ค่ารองเท้า Gucci คู่เก่งของฉัน!!" 

เพลี๊ยะ 

"และสุดท้าย..ค่ากระเป๋าหนัง Louis Vuitton ดวงใจของฉัน!!" 

ตุบ.. 

ไม่ต้องตกใจกัน..นั่นมันก็แค่เสียงของกายยาบที่ล้มลงกระแทกกับพื้นน่ะ 

ใช่แล้วฉันตบจนไอ้หมอนี่สลบเมือกเลือดกบปากคาที่เลยน่ะสิ-_-* 

และพึ่งจะตรัสรู้ได้ว่า..ตัวเองไม่ได้อยู่คนเดียว เผลอใช้แรงเหนือมนุษย์นี่ซะได้ พอมองไปรอบๆตัวก็เห็นถึงสายตานับพันคู่ที่มองมาที่ตัวเอง 

เป็นไงล่ะแก้วเก้า.. <-- พูดกับตัวเอง 

"o[]o 0.0 o_O *0* =0= -0-" (สายตาของคนในสนาม) 

โดนคนทั้งสนามมองด้วยสายตาตะลึง อึ้ง กันไปเลย 

ตอนนี้แกเป็นจุดสนใจมากกว่ายัยเอยแล้วไงล่ะ.. 

30% 

Past นักรบ 

ภาพตรงหน้าทำเอาผมนิ่งอึ้งปากอ้าค้างอยู่หลายนาทีแต่ผมเชื่อว่าไม่ใช่แค่ผมคนเดียวแน่ๆที่อึ้ง คือมันอึ้งกันทั้งสนามแข่งเลยล่ะเว้ย 

ผู้หญิงตัวเล็กๆเล่นเดินเข้าไปตบหน้าผู้ชายร่างกระทิงจนสลบคาที่.. 

เป็นอะไรที่โครตอเมซิ่ง!! 

"ลูกพี่!!!" เสียงเหล่าลูกน้องของมันร้องลั่นอย่างตกใจพลางรีบวิ่งเข้าไปพยุงลูกพี่ของมันที่นอนแน่นิ่งอยู่กับพื้นอย่างทุลักทุเล 

"กล้าดียังไงมาทำลูกพี่กูว่ะ!!" หนึ่งในสี่คนนั้นเดินตรงดิ่งเข้ามาหาแก้วเก้าหวังจะจับตัวเธอ แต่เธอกลับไหวตัวทันรีบเบี่ยงตัวหลบแล้วใช้มือปัดมือหนาที่กำลังจะจับแขนเธอออกอย่างรวดเร็ว 

"อย่าเอามือสกปรกๆของแกมาจับตัวฉัน เสนียด!!"  

ว้าว~ใจกล้าไม่พอ ปากก็กล้าใช่เล่น=0= 

"อีนี่นิ!!" มันง้างมือขึ้นเตรียมจะตบเข้าที่หน้าของเธอเห็นอย่างนั้นสุภาพบุรุษอย่างผมใช่จะนิ่งดูดายรีบลุกขึ้นวิ่งตรงดิ่งไปช่วยเธอทันที แต่ก็ไม่ทันแล้วเพราะว่า.. 

"อั๊ก!!" เธอที่ไวกว่าสวนกลับด้วยนิ้วมือเพียงสองนิ้วเท่านั้นที่จิ้มตรงไปที่ลิ้นปี่ทำให้อีกฝ่ายเกิดอาการจุกจนตัวงอไม่พอตามด้วยฝ่าพระบาทกุชชี่ของเธอที่เตะเข้าที่หน้าหมอนั่นจนสลบไปอีกคน 

"หึ! คิดจะตบฉันมันยังเร็วไปร้อยปีไอ้อ่อน-_-" เธอยกขาเรียวสวยขึ้นแล้วใช้ปลายเท้ายีๆไปที่หน้าของไอ้หมอนั่นด้วยสีหน้าสะใจสุดๆ 

o_O อะไรมันจะเก่งขนาดนั้นแม่คุณ นี่ผมอยู่ในยุคที่ผู้หญิงกระทืบผู้ชายแล้วรึ 

"นี่มันเรื่องอะไรกัน!!!" เสียงตะโกนจากด้านหน้าทำเอาทุกคนต่างพากันหลีกทางให้เพราะเจ้าของเสียงนั้นไม่มีไม่รู้จักเขา 

มาแล้วพระเอกกู มึงคิดว่ามึงเป็นอิจิโกะบลีทเทพมรณะไงฟะ มึงเล่นมาตอนจบพอดีไอ้เพื่อนเวร 

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น ตอบกูมาเดี๋ยวนี้" ไอ้เก้าทัพตะคอกถามผมที่ยืนสะบัดสะบอมซึ่งต่างกับไอ้สงครามที่หน้านิ่งโดยที่เนื้อตัวมันแทบไม่มีฝุ่นเกาะสักตารางนิ้ว 

"=_=" สงคราม 

"เฮ้ๆอย่าต่อยกันโว้ย~อย่าต่อยกันรอกูลงข้างก่อน~อ่าว-0-;" ตามมาด้วยเสียงของเฮียเจ้าทัพที่โผล่มาจากด้านหลังพวกผมเช่นกัน 

"เฮีย.." 

"ทำไมจบเร็วแท้ นี่กูอุส่าห์รีบวิ่งมาดูมวยคู่เอกเลยนะเว้ย" เจ้าทัพพูดพลางมองสถานการณ์รอบๆ 

"อ้อ~ไอ้ที่วิ่งหน้าตื่นมาเนี่ยไม่ได้เป็นห่วงพวกผมสินะ" 

"กูจะไปห่วงพวกมึงทำไม? เมียก็ไม่ใช่" เจ้าทัพยักไหล่อย่างโนสนโนแคร์ 

"เจ้าเอยเรากลับกันเถอะ" แก้วเก้าที่ไม่สนใจรอบข้างรีบเดินเข้าไปคว้าข้อมือเจ้าเอยให้รีบออกไปจากที่นี่โดยเร็ว เพราะตอนนี้เธอเป็นจุดสนใจเกินไป ซึ่งมันไม่ดีแน่ 

ผมที่มัวแต่ยืนพูดกับเฮียเจ้าทัพอยู่ก็ต้องรีบหันไปโฟกัสกับเสียงของเธอที่เดินผ่านหน้าผมไป ตาผมตอนนี้เอาแต่จ้องมองเธอไม่กระพริบพอได้มองดูเธอใกล้ๆเธอทั้งสวยทั้งมีเสน่ห์ ยิ่งคาริสม่าของเธอที่แผ่ออกมารอบๆแม่งโครตมีพลังทำลายล้าง ใจนี่สั่นแทบทุละออกมาเต้นระบำนอกอกได้อ่ะ 

ผู้หญิงอะไรทำไมถึงมองแล้วไม่รู้จักเบื่อ ยิ่งมองยิ่งอยากได้ ยิ่งมองยิ่งใจเต้น.. 

ตึกตักๆ 

และผมรู้ตัวดี..ว่าใจผมน่ะไม่ได้เต้นผิดจังหวะกับใครได้ง่ายๆจนมาเจอเธอคนนี้ 

หมับ 

ไวกว่าความคิดก็ความมือไวของผมนี่แหละที่จู่ๆก็เกิดบ้าเอื้อมไปจับแขนเธอเพื่อรั้งไม่ให้เธอเดินจากไป 

"??" 

"เอ่อ..คะ คุณ ชะ ชื่อ.." ตายห่าแค่เธอหันหน้ามามองด้วยสายตาง้องอน(พิโรธ)? มันก็พลางทำเอาลิ้นผมพันกันเป็นเลขแปดพูดติดอ่างไม่เป็นภาษาคน 

"ปล่อย!!" จับแขนเธอได้เพียงสามวิเธอก็สะบัดแขนผมออกอย่างไว 

มีสัมผัสที่ว่องไวใช้ได้เลย.. 

"เดี๋ยวก่อนอย่าพึ่งไป คุยกับผมก่อนได้ไหม" ผมเดินไปขวางหน้าเธอเพื่ออยากจะคุยด้วย แต่ด้วยสีหน้าและแววตาของเธอที่มองมาทางผมมีแต่ความรำคาญกับหงุดหงิด 

อะไรก็แล้วแต่ที่ผมสนใจ..สิ่งๆนั้นผมต้องได้มันมาครอบครองให้ได้ 

"ฉันไม่คุยกับสัตว์ตัวผู้-_-*" 

อู้ว~แร๊งงงงงงง นอกจากความสวยดุเผ็ดองค์แม่ลงแล้วปากร้ายๆนั่นก็ชั่งมีเสน่ห์~น่าจับจูบเป็นบ้าเลยว่ะ:) 

"หวา..ก็จริงอยู่ที่ผมมันสัตว์ตัวผู้ แต่จะว่าไปสัตว์ตัวผู้อย่างผมก็สามารถสืบพันธุ์กับเพศเมียปากร้ายๆอย่างคุณได้นะ^^" 

"ไอ้ทุเรษ!!" นั่นไง! หัวร้อนซะแล้ว 

"ผมจะไม่ถอยจนกว่าจะรู้จักชื่อของคุณนะครับคุณแก้มสะลาเปา^_^" เห็นแก้มยุ้ยๆนั่นแล้วอดที่จะตั้งฉายาให้เธอไม่ได้เลย 

"ใครแก้มสะลาเปาห่ะ-_-*" ถ้าสมมุติว่าตาเธอมันยิงเลเซอร์ได้ตัวผมคงมีแต่รูแน่แท้..ก็ดูตาเธอดิ 

"เอ่อ..ฉันต้องขอบคุณพวกคุณทั้งสองคนด้วยนะคะที่ช่วยฉันเอาไว้ และก็ขอโทษแทนเพื่อนฉันด้วยที่เสียมารยาทกับพวกคุณ" ผู้หญิงผมทองหน้าตาจิ้มลิ้มรูปร่างนางแบบที่ผมช่วยเธอไว้ก่อนหน้านั้นก้มหัวให้ผมและไอ้สงคราม90องศา 

ขาว สวย หมวย น่ารัก แถมมารยาทงามดั่งนางวรรณคดีไทย จัดได้ว่าเป็นสเปคของชายชาตรีเกือบทั้งชาติ..แต่เสียดายผมดันชอบนางมารมากกว่านางเอกนี่สิฮ่าๆๆ 

โดยเพราะผู้หญิงตรงหน้าที่ยืนน่าหงิกบอกบุญไม่รับนี่ไง:) 

"ไปขอบคุณมันทำไมคนที่ช่วยแกคือฉันต่างหากไม่เห็นรึไง-*-" แก้วเก้า 

"แต่เราก็อยากขอบคุณนิ ถ้าเป็นการตอบแทนในสิ่งที่คุณอยากรู้เมื่อกี้ฉันจะบอกชื่อเพื่อนของฉันให้นะคะ^^" 

"อย่าพูดนะ!!" แก้วเก้า 

"เธอชื่อ แก้วเก้า ค่ะ" คนดีศรีสยามอย่างเจ้าเอยมีหรอจะฟัง 

แก้วเก้า..ชอบจังผมชอบชื่อนี้ทั้งไพเราะและมีคุณค่ายิ่งนัก งื้อออออ อยากได้..ชื่อเมียในอนาคต:) 

End นักรบ 

70% 

ต่อ 

Past แก้วเก้า 

เกิดมาตั้ง400กว่าปี พึ่งจะเคยเจอคนหน้าด้านหน้าหนายิ่งกว่าปูนราดยางมาตอย? ด้านชนิดที่ว่าด่าแล้วยังไม่สะทกสะท้านหรือสะเทือนหน้าตัวเอง ยืนฉีกยิ้มกวนประสาทกันอยู่ได้!! 

"เจ้าเอยกลับบ้าน!!!" เมื่อหมดความอดทนก็กระชากลากถูเจ้าเอยให้เดินตามโดยไม่สนไอ้คนน่ารำคาญที่ยืนขวางทางอยู่  

"เราเจ็บนะแก้วToT" เจ้าเอยร้องโอดโอยทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ 

"เงียบ!! วันนี้แกทำฉันโกธรมากรู้ตัวไหม?" หันไปจ้องตาเจ้าเอยอย่างโมโหว่าตอนนี้ฉันน่ะ..อยู่ในอารมณ์ที่ไม่อยากจะเสวนากับใครหน้าไหนทั้งนั้น 

"เค้าขอโทษToT"  

"นี่คุณจะรุนแรงไปไหม นั่นเพื่อนคุณนะ" นักรบที่ยืนดูอยู่ก็อดที่จะเข้าไปยุ่งไม่ได้  

"อย่ามายุ่ง!!" เพียงเสี่ยววินาทีดวงตาคมสวยแดงก่ำดั่งสีเลือดจ้องมองร่างสูงตรงด้วยจิตสังหารอันแรงกล้า จนคนที่ถูกมองถึงกับชะงักค้างเสียวสันหลังวาบ 

พลึบ 

"แก้วใจเย็นๆ" นะโมที่ยืนอยู่ไม่ไกลนักเห็นท่าจะไม่ดีรีบวิ่งเข้ามาจับใบหน้าของแก้วเก้าให้หันมาสบตากับเธอเพื่อดึงสติให้กลับมา 

ฉันที่ถูกนะโมเรียกสติให้กลับมาก็พยายามระงับอารมณ์ส่วนลึกของจิตใจที่มันพุ่งพ่านให้กลับมาปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ ดวงตาสีแดงฉานเริ่มกลับมาเป็นสีดำดั่งเช่นเดิม..แต่ใครจะรู้ว่าเหตุการณ์เมื่อกี้นั้นมีคนเห็นอยู่สองคนที่ไม่ใช่พวกเธอ 

"งั้นพวกฉันขอตัว" นะโมเอื้อมมือมาจับมือฉันบีบเบาๆอย่างให้สติแล้วกระตุกให้เดินตามเธอออกไป จากตรงนี้ ฉันที่จับมือเจ้าเอยอยู่ก่อนแล้วก็กระตุกมือให้เจ้าเอยเดินตามมาเช่นกัน 

เราทั้งสามเดินออกมาจากฝูงชนที่ล้อมรอบพวกเราออกมาเงียบๆไม่พูดไม่สบตาใครทั้งนั้น 

end แก้วเก้า 

 

Past สงคราม 

หลังจากเหตุการณ์สงบลงเก้าทัพที่เป็นนเจ้าของสนามก็รีบเครียพื้นที่ให้กลับมาอยู่สภาพปกติดั่งเช่นเดิมที่สนามมักจะมีเสียงเอะอะโวยวาย เสียงเพลงดังกระหึ่ม เสียงเชียร์ เสียงพิธีกร เสียงเครื่องยนต์ 

แต่สิ่งที่ผิดปกติไปจากเดิมคือพวกเขาทั้งสอง.. 

"พวกมึงสองตัวเป็นห่าไรวะกูเห็นนั่งเหม่อลอยมาสักพักและ-0-?" เฮียทัพที่ยืนเท้าสะเอวมองผมกับนักรบสลับไปมา 

"..." ผมเลือกที่จะเงียบเพราะ..ขี้เกียจตอบ 

"เปล่านิเฮียไม่มีอะไร" นักรบยังคงนั่งจ้องแก้วไวน์ตัวเองไม่เลิก สมองก็คิดย้อนแต่ภาพที่เจอะเจอมาเมื่อไม่นานมานี้ 

"อมพระมาพูดก็ไม่เชื่อ!!" เฮียเจ้าทัพหากปากใส่พวกผมที่นั่งอึมครึมเหมือนอยู่ในโลกของตัวเอง 

"กลับละ/เฮียผมกลับก่อนนะ" ผมกับไอ้นักรบพูดขึ้นพร้อมกันและทำท่าจะลุกอย่างใจตรงกัน 

"เดี๋ยวๆๆพวกมึงสองตัวจะรีบกลับไปไหนวะ พวกมึงกลัวบ้านหายหรอ" เฮียเจ้าทัพรีบเดินเข้ามาขวางหน้าพวกผม 

"ผมแค่จะกลับไปกินเด็กที่คอนโด นี่ก็ได้เวลานัดแล้วไปละ" นักรบพูดรัวๆโบกมือไปมมแล้วเบี่ยงตัวเดินหนีเจ้าทัพออกไปอย่างไว 

"แล้วมึง.." เฮียเจ้าทัพหันมามองผม 

"มีคดีด่วนต้องไปตรวจสอบ-_-" พูดจบผมก็เดินผ่านเฮียทัพไปทางประตูห้องทันที 

"เออไอ้พวกเด็กเวรอยู่เป็นเพื่อนแดกเหล้ากับกูหน่อยก็ไม่ได้ ชิ:(" เฮียเจ้าทัพบ่นตามหลังผมอย่างเคืองๆ 

พอเดินมาถึงประตูมือที่กำลังจับราวเหล็กประตูก็ถูกดึงไปด้านหน้าจากฝีมือไอ้เก้าทัพ 

"จะไปแล้ว?" มันเลิกคิ้วถามผมอย่างสงสัย 

"อืม" 

"ทำไมกลับไววะ" 

"มีคดี" 

"อ่อ แล้วไอ้พี่เวร.." เก้าทัพที่ยังไม่ทันพูดจบประโยคเจ้าตัวก็ถูกดึงเข้าห้องโดยฝีมือเจ้าทัพพี่ชายตัวเองที่มีสีหน้าเง้างอนสุดๆ 

"อะไรของเฮียวะ-*-" 

"เก้าจ๋า~ เก้า~พวกมันทิ้งเฮียหนีกลับบ้านไปหมดเลยอ่ะ เก้ามาอยู่เป็นเพื่อนเฮียหน่อยจิOoO" เจ้าทัพวิ่งเข้าไปกอดแขนล่ำน้องชายตัวเองด้วยท่าทางจริตจะก้าน 

บอกตามตรงผมไม่ค่อยจะที่ชินกับพฤติกรรมการกระทำที่เหมือนเด็กๆเรียกร้องความสนใจและเอาแต่ใจของเฮียเจ้าทัพเท่าไหร่นัก ผมสงสารเมียในอนาคตเฮียมาก-_- 

ผมไม่สงสัยเลยว่าทำไมไอ้เก้าถึงไม่เคยจะเคารพพี่ชายตัวเองนัก 

"เป็นเด็กห้าขวบรึไง จะต้องมานั่งเฝ้าตอนแดกเหล้า?" เก้าทัพที่ถูกกอดแขนอยู่หน้านี่หงิกงอมองพี่ชายตัวเองอย่างรำคาญใจแต่ก็ยอมเดินเข้าไปข้างด้วยกัน 

"ไว้เจอกันเพื่อน" ไอ้เก้าทัพหันมาบอกผม 

"อืม" 

 

# เซฟเฮาส์ส่วนตัวของสงคราม # 

(ได้ข่าวอะไรมามั่ง) ปลายสายที่เสียงคุ้นเคยถามด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิด 

"ไม่ครับ..ยังไม่มี"

(ฉันอยากจบคดีบ้าๆนี่สักที่ พรุ่งนี้นายเอาหลักฐานทั้งหมดที่เกี่ยวกับคดีนี้มาที่สำนักงานใหญ่ตอน9.00 ฉันจะนัดประชุมหน่วยของนายทุกคนเข้าใจไหมคุณหัวหน้าหน่วย) 

"รับทราบครับ..ท่านนายพล" 

ติ๊ด เสียงปลายสายที่กดตัดไป 

สงครามได้แค่นั่งนิ่งๆพลางถอนหายใจหลังจากรับโทรศัพท์จากผู้บังคับบัญชาที่สั่งเขาเสียงเข้ม พรุ่งนี้เขาต้องหูชาอีกแล้วแน่ๆ แค่คิดว่าต้องโดนเทศนายาวเยียดเป็นเวลาอย่างต่ำก็น่าจะ6-8ชั่วโมง 

"น่าเบื่อชะมัด" ร่างสูงที่อยู่ในชุดคลุมอาบน้ำที่เจ้าตัวพึ่งอาบน้ำเสร็จ หงายหลังล้มนอนใส่เตียงตัวเองอย่างเหนื่อยล้า ตาคมเหม่อมองเพดานด้านบนโดยสายตาที่ว่างเปล่า 

"ผู้หญิงคนนั้นทำไมถึงมีตาสีแดง..แล้วทำไมผู้ญิงคนนั้นถึงทำให้ใจฉันเต้นแรงขนาดนี้" มือหนาเลื่อนไปจับบริเวณอกข้างซ้ายที่มันเต้นผิดจังหวะทุกทีที่นึกถึงเธอ 

ผมนึกย้อนไปตอนที่ไอ้นักรบพยายามช่วยผู้หญิงคนนั้น..ผู้หญิงที่ผมเอาแต่มองหาเธอตั้งแต่แรกพบและจนตอนนี้ก็ยังคงติดตาไม่จางหายไปไหน เหมือนเซลล์สมองจะสั่งการเก็บภาพเธอไว้ในเมมเมอร์รี่ในหัว  

คนที่ผมควรโฟกัสควรจะเป็นผู้หญิงหน้าเวี่ยงๆตาสีแดงคนนั้น แต่ทำไมนะ..ผมถึงได้นึกถึงแต่หน้าเธอ ยัยกระรอกแก้มยุ้ยคนนั้นด้วย ไม่ยุติธรรมเลย.. 

End สงคราม 

100% 

ความคิดเห็น