pienika

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 18

ชื่อตอน : รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 18

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มี.ค. 2559 01:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 18
แบบอักษร

 

รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 18

 

นานไปป่ะวะเป้พึมพำพลางมองนาฬิกานี่มันผ่านไปยี่สิบนาทีแล้วนะไลน์ไปก็ไม่ตอบร่างสูงเปิดรถลงมาแล้วเดินไปตามที่ห้องน้ำ

พี่เซียเป้เรียกเบาๆเพราะไม่อยากให้คนที่ยืนทำธุระตกใจเป้เปิดประตูห้องน้ำที่ปิดงับเอาไว้ก็พบว่ามันเปิดได้หมดแปลว่าพี่เซียไม่ได้อยู่ที่นี่ใจเขาหวิวๆไม่ดีเอาซะเลยเป้รีบออกจากห้องน้ำคิดในใจไปในทางดีว่าพี่เซียอาจจะกลับไปรอที่ห้องแล้วเป้ขับรถกลับคอนโดพลางกดโทรหาเซียไปด้วยทว่าไม่รับ

พอไปถึงห้อง....ไม่อยู่ห้องมืดสนิทเข้าไปดูในห้องนอนก็ไม่เจอเป้นั่งลงกลางห้องแล้วกดโทรศัพท์โทรออกอีกครั้งแต่สุดท้ายก็....เหมือนเดิม

เขาจึงไลน์เข้าไป

พี่อยู่ไหนผมเป็นห่วง

----------------------------------------------------------------

พี่เซีย...พี่เซียครับ...”เสียง....เสียงของเป้เซียพยายามลืมตาเมื่อได้ยินเสียงของเป้ที่เหมือนจะห่างไกลออกไปแสงสว่างสาดเข้าตาจนเขาต้องหลับตาลงไปใหม่แล้วค่อยๆกระพริบตาช้าๆเพื่อปรับชินแสง

คุณเซียตื่นแล้วไปตามคุณท่านเร็วเสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นก่อนจะมีผู้หญิงอีกคบรับคำเซียลืมตาแล้วมองไปรอบๆหรี่ตาลงเมื่อเห็นห้องนอนสีครีมและเขานอนอยู่บนเตียงใหญ่ข้างๆเตียงมีหญิงที่อายุอานามใกล้เข้าเลขหกยิ้มดีใจให้เขา

ป้าฉ่ำเซียเรียกชื่อหญิงคนนั้นซึ่งเธอก็ยิ้มกว้ากว่าเดิมรุดเข้ามาหา

เป็นอย่างไรบ้างคะคุณเซียป้าฉ่ำจับมือของเซียบีบไปมาเซียยิ้มบางๆให้กับคนที่เลี้ยงดูเขามาตั้งแต่เล็ก

พลันประตูก็เปิดออกพร้อมกับร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทดูภูมิฐานและชายอีกสองคนในชุดลำลองธรรมดาแต่ไม่ได้ลดเลือนความหล่อเหลาแต่อย่างใดนั่นคือพี่ชายของเขาทั้งสองคนส่วนชายวัยกลางคนคนนั้นเหรอพ่อของเขาเอง

เซียยันตัวขึ้นนั่งพิงหัวเตียงโดยมีป้าฉ่ำช่วยพยุงแล้วกอดอกไม่มองพ่อและพี่ทั้งสอง

พ่อมีอะไรถึงพาผมกลับบ้านเซียถามเสียงเรียบแบบที่ไม่มองหน้าผู้เป็นพ่อทำให้สารัฐอารมณ์ขุ่นมัว

แทนที่จะพูดทักทายพ่อกับพี่ก่อนนะพี่เซมพูดขึ้นเซียตวัดสายตามองนิ่งๆ

หึมีพ่อคนไหนเขาจับลูกตัวเองมาบ้างละเซียทำเสียงขึ้นจมูกก่อนจะเชิดหน้าขึ้นไม่สนใจหน้าของผู้เป็นพ่อเท่าไหร่นัก

เซียเซมเรียกน้องชายเสียงต่ำแต่เซียก็ไม่ได้สนใจ

โทรศัพท์ของผมอยู่ไหนเซียหันไปถามเรื่องโทรศัพท์ของตัวเองกับป้าฉ่ำซึ่งป้าฉ่ำก็หยิบจากบนตู้มายื่นให้

เซียคุยกับคุณพ่อก่อนมั้ยซีฟพี่ชายคนที่สองของเขาถามขึ้นเซียถอนหายใจแล้วเงยหน้ามองชายทั้งสาม

ผมถามไปแล้วและจะไม่พูดซ้ำเซียตอบก่อนจะก้มมองโทรศัพท์ตัวเองอีกครั้งคิ้วเรียวขมวดมุ่นเมื่อเห็นสายเรียกเข้าของเป้โทรเข้ามา 34 สายพร้อมกับไลน์ที่เข้ามาอีกหลาย 10 ข้อความเซียสะดุดอยู่ที่ข้อความสุดท้าย

พี่อยู่ไหนผมเป็นห่วง

เซีขขยับตัวลงจากเตียงถึงจะยังมึนๆยาสลบอยู่บ้างแต่ยังไงเขาก็ต้องโทรไปหาเป้ก่อนแต่ยังไม่วายมองไปยังพ่อและพี่ของตัวเองแต่ไม่ได้พูดอะไรแล้วเดินไปที่หน้าต่างห้องตัวเองจะว่าไปเขาก็แทบจะลืมไปแล้วว่ามันคือห้องของเขาแน่ล่ะไม่ได้เข้ามาอยู่ตั้ง 8 ปีตั้งแต่เขาเข้าเรียนมหาวิทยาลัยเขาก็ทำงานหาเงินเลี้ยงดูตัวเองและออกจากบ้านหลังนี้ไปเลย

แต่ตอนนี้อย่าเพิ่งสนใจเรื่องอดีตสนใจคนปัจจุบันของเขาก่อนเสียงในโทรศัพท์ยังไม่ทันจะสิ้นเสียงเป้ก็รับ

[พี่เซียพี่อยู่ไหนวะไปไหนทำไมไม่บอกรู้มั้ยเป็นห่วงแค่ไหน ผมแม่งแทบจะบ้าเลย ตอนนี้พี่อยู่ไหน] เสียงของเป้กระวนกระวายและเป็นห่วงจนเซียรู้สึกได้เซียหัวเราะออกมาเบาๆแล้วยิ้มแบบที่ทำเอาทุกคนในห้องตะลึงแม้จะไม่เห็นรอยยิ้มแต่ได้ยินเสียงหัวเราะ...เซียหัวเราะ

ฉันอยู่บ้านเดี๋ยวก็จะกลับแล้ว

[แล้วทำไมไม่บอกผมเลย]

ฉันโดนจับมา

[ห๊ะ...ห๊า]

อืมเดี๋ยวกลับแล้วเซียพูดแค่นั้นก็วางสายไปอย่างน้อยเขาก็โล่งที่ได้บอกเป้ไปแล้วว่าตัวเองอยู่ไหนเขาไม่อยากให้เป้เป็นห่วงพอหันกลับมาก็พบว่าทั้งห้องมองเขาเป็นสายตาเดียวเซียนั่งลงบนเตียงไขว่ห้างและกอดอก

มาคุยกันจริงๆสักทีพ่อมีอะไรอารมณ์เปลี่ยนเร็วจนแทบตามไม่ทัน

แกกลับมาอยู่บ้านได้มั้ยสิ้นคำเซียก็ตอบแบบไม่คิดสักนิด

ไม่เข้าเรื่องเถอะพ่อเซียเบื่อที่จะต้องถามอะไรแบบนี้ทำไมจะต้องให้พูดซ้ำๆและทำไมจะต้องวกวนอ้อมไปมาจนมันน่าเบื่อด้วยไอ้เรื่องของให้อยู่บ้านนี่มันงี่เง่าพ่อเขาไม่เคยคิดจะให้เขากลับบ้านสักครั้งหรอก

หึหึผู้เป็นพ่อหัวเราะในลำคอก่อนจะหันไปทางซีฟซึ่งร่างสูงก็รู้งานหยิบรูปใบหนึ่งยื่นให้เซียที่รับมาดูเป็นรูปของหญิงสาวที่อายุพอๆกับเขารอยยิ้มสดใสทว่าแฝงด้วยความร้อนแรงเซียเงยหน้ามองพ่อตนเองเป็นเชิงถามเขาไม่ได้โง่พอที่จะไม่รู้อะไรพ่อยื่นรูปผู้หญิงมาให้เขาแบบนี้เป็นอะไรไม่ได้นอกจาก....

เธอชื่อรันเป็นลูกสาวของหุ้นส่วนอันดับสาม...”

ผมไม่ขอยุ่งเกี่ยวไม่ทันที่สารัฐจะพูดจบ เซียว่าแล้ววางรูปลงเตียงก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาเคยพูดไปเมื่อนานมาแล้วว่าเขาจะไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของกิจการงานของครอบครัวในเมื่อไม่สนใจเขาแล้ว ในเมื่อตอนนั้นพ่อพูดออกมาแล้วว่าจะตัดเขาออกจากกองมรดกแท้ๆ เขาก็ไม่ได้สนใจ เขาอยู่คนเดียวได้

หึแล้วไอ้เรื่องรักษาความสัมพันธ์ทางธุรกิจอะไรนั่นเขาก็ไม่เอาด้วยหรอก!

เซียเซมเดินเข้ามาขวางทางน้องชายพลางมองเซียด้วยแววตาวอนนิดๆเซียถอนหายใจ

ก็แต่งเองสิเซียดันอกเซมแล้วเดินชนไหล่ของซีฟไปอีกเซียรู้ว่าทำไมถึงต้องหันมาสนใจไอ้ลูกนอกคอกอย่างเขาก็พี่ชายทั้งสองน่ะแต่งงานไปแล้วน่ะสิส่วนพี่สาวก็เป็นผู้หญิง

เซียเดินลงมาจากบันไดเรื่อยๆไม่หันกลับไปมองข้างบนบ้านนี้มันไม่ใช่บ้านของเขาไม่ใช่เลยเขาไม่เหมาะกับที่นี่สักนิดภาพในอดีตฉายซ้ำเหมือนวิดีโอ

 

ปังๆๆ

คุณเซียคะเปิดประตูเถอะค่ะเปิดประตูค่ะสาวใช้ของบ้านที่ใหญ่โตเรียกได้อีกชื่อว่ามันคือคฤหาสน์กำลังเคาะประตูห้องนอนของคุณหนูคนเล็กของบ้านที่หนีเข้าห้องล็อคประตูด้วยเหตุผลเพียงแค่ไม่อยากไปงานเลี้ยงงานสังคมกับพ่อ

เซีย เปิดประตูสารัฐตะโกนบอกลูกชายข้างๆคือลูกคนโตและคนรองที่อายุเพียงสิบแปดและสิบห้าขวบส่วนเซียนั้นอายุเพียงสิบขวบ

ไม่เซียไม่ไปงานกับคุณพ่อ

เซียต้องไปไปเจอเพื่อนๆไงครับสารัฐเกลี้ยกล่อมแต่เซียที่นั่งกอดอกอยู่บนเตียงตะโกนกลับไป

ทำไมเซียต้องไปเจอคนพวกนั้นเซียไม่ได้อยากรู้จักมีแต่คนไม่จริงใจผู้เป็นพ่ออึ้งไปเล็กน้อยเซียอายุแค่สิบขวบแต่รู้เรื่องราวมากมายด้วยการอ่านหนังสือที่ไปรื้อมาจากห้องหนังสือของเขาจนขนาดนี้

คนพวกนั้นก็แค่เข้าหาเราเพื่อผลประโยชน์

 

แล้วภาพก็ตัดมาอีกฉาก

 

พ่อครับฮึกเปิดประตูให้เซียหน่อยเซียทุบประตูห้องหนังสือรัวๆพร้อมร้องเรียกบิดาที่อยู่ในห้องนั้นสารัฐไม่ยอมให้เซียเข้าห้องหนังสือมาเกือบเดือนเพราะเขาคิดว่าเป็นเพราะเซียอ่านแต่หนังสือเซียถึงไม่ยอมเข้าสังคมเลือกในการคุยกับผู้อื่นถ้าเป็นอย่างนั้นเซียจะทำธุรกิจได้อย่างไร

แต่แล้วในวันหนึ่งเด็กชายเซียก็แอบขโมยกุญแจห้องหนังสือและแอบเข้าไปในวันที่พ่อและพี่ๆออกไปงานเลี้ยงเซียวิ่งเข้าไปหยิบหนังสือนิยายเล่มหนึ่งที่เขาเคยได้เป็นของขวัญวันเกิดจากแม่ก่อนที่แม่จะ....หายไปแม้ว่าเขาจะอ่านมันไม่ออกเพราะเป็นภาษาอังกฤษทั้งเล่มแต่เขาก็พยายามอ่านพายามแกะโดยใช้พจนานุกรมแปลอ่านทีละตัวทีละประโยค

เซียกอดนิยายเล่มนั้นไว้แน่นก่อนจะวิ่งออกมาจากห้องทว่าผู้เป็นพ่อยืนหน้าดุอยู่ที่ประตูสารัฐโกรธมากกระชากแขนอันบอบบางของลูกชายออกจากห้อง

ทำไมถึงได้ดื้อด้านแบบนี้เซีย! พ่อบอกว่าห้ามเข้าห้องหนังสือทำไมไม่ฟังพ่อ!”สารัฐตะคอกเซมและซีฟกอดกันด้วยความกลัวเซียน้ำตาคลอก่อนจะไหลออกมา

เซีย...เซียแค่อยากอ่านหนังสือเด็กน้อยตอบมาด้วยเสียงสั่นทรายวิ่งเข้ามากอดแขนผู้เป็นพ่อ

พ่อคะ...อย่าทำน้องเลยแค่นี้เซียก็กลัวมากแล้วสาวเจ้าพูดกลัวเกรงพ่อแต่ก็เป็นห่วงน้องสารัฐสงบลงบ้างแล้วดึงนิยายออกจากมือของเซียเซียร้องพลางเอื้อมมือจะแย่งคืนแต่ผู้เป็นพ่อปัดมือออก

ฉ่ำ! ฉ่ำ!”สารัฐเรียกสาวใช้ที่เป็นคนช่วยดูแลเด็กๆมาตลอดฉ่ำวิ่งเข้ามาหาตามเสียงเรียกสารัฐยื่นนิยายเล่มนั้นให้

เอาไปเผาที

พ่อ!”เซียกรีดร้องพลางจะวิ่งไปคว้าหนังสือเล่มนั้นแต่ผู้เป็นพ่อดึงเอาไว้ฉ่ำมองคุณหนูตัวเล็กของเขาด้วยความสงสารเธอเห็นมาตลอดว่าเซียรักหนังสือเล่มนี้ขนาดไหนก็เป็นของที่คุณผู้หญิงให้มานี่นะ

อย่าขัดคำสั่งฉันล่ะถ้าฉันรู้เธอจะไม่ได้เห็นคุณหนูของเธอฉ่ำพยักหน้าแล้วรีบลงไปข้างล่างจัดการตามที่เจ้านายบอกในใจก็ร้องขอโทษคุณหนูเซียเซียทรุดตัวลงนั่งโดยมีทรายกอดเอาไว้แน่น

เซียโกรธคุณพ่อเซียเกลียดคุณพ่อ

ตั้งแต่วันนั้นเซียก็เก็บตัวเงียบไม่สนใจใครน้อยครั้งที่จะมาร่วมทานอาหารแต่ไม่ปริปากพูดสักคำเซมและซีฟไม่กล้าเข้าใกล้น้องชายเพราะกลัวว่าเซียจะอึดอัดมีแต่ทรายที่เข้าหาเซียได้และทำให้เซียได้ยิ้มได้หัวเราะบ้าง

เวลาที่เซียอยู่คนเดียวก็จะเอาแต่วาดรูปหรืออ่านหนังสือที่ทรายแอบเอามาให้อ่านมีวันหนึ่งที่ทรายถูกพ่อจับได้เลยโดยทำโทษด้วยการให้อยู่แต่ในห้องไม่ให้เข้ามาเล่นกับเซียเป็นอาทิตย์

 

จนกระทั่งเซียจบมอหกถึงเวลาเลือกทางเดินชีวิตของตนซึ่งพี่ชายเรียนบริหารเพื่อที่จะเป็นผู้บริหารของบริษัทพ่อ ซีฟก็เดินตามรอยพี่ พี่ทรายก็เรียนการโรงแรมส่วนเขา...

นิเทศศิลป์ซึ่งทันทีที่พ่อรู้ก็โกรธเป็นฝืนเป็นไฟ

แกจะเรียนไปทำอะไรเป็นนักวาดรูปไส้แห้งรึไง! ทำแล้วมันช่วยอะไรที่บ้านได้ห๊ะเซียยืนพิงกำแพงนิ่งๆก่อนจะเดินขึ้นห้องไม่สนใจเสียงโวยวายที่จริงเขาไม่ได้บอกเพียงแต่พ่อรู้เพราะครูที่โรงเรียนเป็นคนบอกซึ่งเซียสอบติดแล้วได้ที่เรียนแล้วเงินต่างๆเขาก็หาเองด้วยการทำงานเสริมแบบที่ครอบครัวไม่รู้ด้วยการใช้พรสวรรค์ในการวาดภาพของตนมาหาเงินและเขารู้ตัวว่ามันใช่เขาที่สุดแล้ว

แกจะไปไหน!”สารัฐสามเสียงร้อนเมื่อเห็นเซียเดินลงมาด้วยกระเป๋าเสื้อผ้าสองใบและกระเป๋าใส่ของอีกใบ เซียหยุดวางของแล้วยกมือไหว้พ่อของตัวเองก่อนจะหิ้วกระเป๋าเดินออกจากบ้าน ผู้เป็นพ่อนิ่งไปเซมและซีฟเองก็อึ้งไม่คิดว่าน้องจะทำแบบนี้ พอดีกับที่ทรายกลับบ้านเห็นน้องชายตัวเองหอบของก็รีบลงรถวิ่งเข้าไปหา

เซีย...เซียจะไปไหน

ผมว่า....ผมออกไปอยู่ที่อื่นดีกว่าฝากดูแลเขาด้วยนะครับ

แล้วมีที่อยู่แล้วรึไงทรายถามอย่างเป็นห่วงน้อง เซียพยักหน้า

พี่ไปส่งทรายตอบก่อนจะช่วยเซียหอบของขึ้นรถ

 

ภาพเป็นอันตัดสิ้นตรงนั้นหมดแล้วกับความทรงจำในบ้านหลังนี้

 

 

 

ความคิดเห็น