my angel

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.42 สัมผัสจากหัวใจ

ชื่อตอน : EP.42 สัมผัสจากหัวใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.2k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มี.ค. 2559 21:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.42 สัมผัสจากหัวใจ
แบบอักษร

 

 

 

 

 


          "ได้เวลากลับบ้านแล้วคุณแม่คนสวย" หมอก้างพูดกับต่อต้านที่นั้งรออยู่ที่โซฟา

 

 

          "พี่หมอมาช้าอีกแล้ว" ต่อต้านตำหนิพี่ชายตัวเองพร้อมกับทำหน้างอ

 

 

          "ก็ดีกว่าไม่มาไม่ใช่หรอ งานพี่ก็มีตั้งเยอะตั้งแยะกว่าจะปลีกตัวมาได้ก็แทบตายยังมาบ่นอีก" นิสัยชักจะเหมือนผู้หญิงเข้าไปทุกวันแล้วนะเราหมอก้างบอกและมองท่าทางของน้องชายด้วยสายตาเอ็นดู

 

 

          "รู้แล้วครับรู้แล้ว ทีหลังถ้าพี่หมอมาช้าอีก ผมโกรธจริง ๆ ด้วย " ต่อต้านบอกอย่างไม่ยอมแพ้

 

 

          "เดี๋ยวต่อกลับไปกลับดรีฟก่อนเลยนะ พอดีมีเคสผ่าตัดด่วนตอน 10 โมงเดี๋ยวเย็นนี้เจอกัน" หมอก้างบอกกับต่อต้านทั้งที่ทีแรกตั้งใจว่าจะลางานและพาต่อต้านกลับบ้าน

 

 

          "ได้ไงไหนว่าจะไปส่งผมไง" ต่อต้านค้านเสียงหลงออกมา เพราะถ้าหมอก้างไม่ไปด้วย นั่นหมายความว่าเขาต้องไปกับดรีฟแค่สองคน

 

 

          "อย่างอแงสิโตแล้วนะเรา เดี๋ยวเย็นนี้ก็ได้เจอกันแล้ว กลับไปกับดรีฟนะดีแล้วพี่รับรองว่าเราจะถึงบ้านอย่างปลอดภัยหายห่วง พี่ไปเตรียมตัวผ่าตัดก่อนนะ" หมอก้างบอกต่อต้านและรีบเดินออกจากห้องไปทันที

 

 

          "จำไว้เลยนะ พี่หมอผิดสัญญากับผม" ต่อต้านพูดและเดินที่เตียงเพื่อหยิบกระเป๋าที่ดรีฟเก็บของเตรียมไว้ แต่ก็คงไม่เร็วเท่าดรีฟที่เดินไปหยิบกระเป๋ามาถือไว้ในมือเรียบร้อยแล้ว

 

 

          "กูถือกระเป๋าให้" ดรีฟบอกและเข้าไปยกกระเป๋าของต่อต้านขึ้นมาถือไว้ เพราะถึงยังไงคนท้องโตอุ้ยอายอย่างต่อต้านก็ไม่มีวันไวกว่าดรีฟแน่

 

 

          บ้านต่อต้าน

 

 

          "คุณหนู คุณหนูกลับมาแล้ว แววดีใจที่คุณหนูได้ออกจากโรงพยาบาลสักที" แววดูแลต่อต้านรีบวิ่งออกมาจากบ้านเมื่อได้ยินเสียงรถเข้ามาจอดที่หน้าบ้าน

 

 

          "ผมก็ดีใจคิดถึงพี่แววจะแย่ อยู่ที่โรงพยาบาลน่าเบื่อจะตาย  ว่าแต่เค้ากลับมารึยังครับ" ต่อต้านบอกกับแวว

 

 

          "เค้า อ้อคุณท่านนะหรอค่ะ เห็นคุณหมอก้างบอกว่าเลือนกำหนดกลับไปอีก 2 อาทิตย์นะค่ะ"\ สงสัยธุรกิจคงมีปัญหามั้งค่ะ" แววตอบ

 

 

          "หรอครับ ดีแล้วล่ะขืนกลับมาตอนนี้ผมโดนบ่นหูชาแน่ ๆ"

 

 

          "เข้าบ้านกันเถอะค่ะ ยืนนาน ๆ เดี๋ยวเมื่อยเอา คุณหนูเล็กในท้องท่าทางหนักจะตายไป" แววมองไปที่ท้องของต่อต้านและบอกอย่างเอาใจ

 

 

          "ครับ โอ๊ย" ต่อต้านร้องออกมาและเซไปด้านข้าง เพราะทรงตัวไปอยู่เพราะรู้สึกปวดที่ท้องแปลก ๆ

 

 

          "ต่อ/คุณหนู่" ดรีฟและแววร้องเสียงหลงแต่เป็นดรีฟที่ไวกว่าถึงแม้จะยืนอยู่ห่างต่อต้านมากกว่าแวว แต่สายตาของดรีฟจับจ้องอยู่ที่ต่อต้านตลอดเวลา

 

 

          "เป็นอะไรค่ะคุณหนู" แววรีบเข้ามาประคองต่อต้านและถามอย่างตกใจ

 

 

          "ไม่รู้สิครับมันรู้สึกปวดที่ท้องแปลก ๆ" ต่อต้านบอกอาการเมื่อสามารถทรงตัวได้แล้วจึงผละออกมาจากดรีฟ

 

 

          "สงสัยคุณหนู ๆ แผลงฤทธิ์แน่ ๆ เลยค่ะ"แววบอกอย่างตื่นเต้น

 

 

          "แผลงฤทธิ์ยังไงหรอครับ" ต่อต้านถามอย่างสงสัย

 

 

          "คุณหนูเธอดิ้นนะค่ะ แต่สงสัยจะดิ้นแรงไปหน่อยคุณหนูเลยเจ็บ" แววอธิบายให้ต่อต้านฟังด้วยรอยยิ้ม

 

 

          "ลูกผมดิ้นหรอครับพี่แวว" ต่อต้านถามและเอามือลูบไปที่ท้องของตัวเองอย่างอ่อนโยน เพราะเป็นผู้ชายต่อต้านเลยไม่รู้ว่าอาการทั่วๆ ไปของคนที่ท้องเป็นยังไง

 

 

          "ค่ะ แต่ถ้าคุณหนู  ๆ ดิ้นแรง  ๆ คุณหนูจะเจ็บมากนะสิค่ะ" แววบอกพร้อมกับช่วยพยุงต่อต้านให้เดินเข้าบ้านโดยมีดรีฟเดินตามอยู่ไม่ห่าง

 

 

          "แล้วต้องทำยังไงลูกถึงจะไม่ดิ้นแรง ๆ ล่ะครับ" ต่อต้านถาม เพราะไม่ใช่ว่าลูกดิ้นจะเป็นเรื่องที่ไม่ดี แต่ในท้องของต่อต้านมีเด็กอยู่ถึงสามคน ถ้าลูกเกิดอยากดิ้นขึ้นมาพร้อมกัน เขาคงแย่แน่ ๆ

 

 

          "แถวบ้านแววที่บ้านนอกเชื่อกันว่าเด็ก  ๆ มักกลัวพ่อนะค่ะ ลองให้พ่อของคุณหนู ๆ จัดการสิค่ะ แววรับรองว่าคุณหนู ๆ ไม่กล้าดื้อแน่นอน" แววบอก

 

 

          "คุณหนูนอนพักผ่อนนะค่ะ แววจะลงไปเตรียมของว่างมาให้ทาน" แววบอกเมื่อช่วยพยุงต่อต้านขึ้นมาบนห้องนอนแล้ว

 

 

          "จ๊ะ แววไปเถอะ" ต่อต้านบอกกับแววและขยับตัวนอนบนเตียง

 

 

          "กูห่มผ้าให้" ดรีฟพูดขึ้นเมื่ออยู่กับต่อต้านเพียงลำพัง

 

 

          "นึกว่าเป็นใบ้ไปแล้วซะอีก" ต่อต้านพูดและมองหน้าดรีฟนิ่ง ๆ

 

 

          "กูคิดว่ามึงคงไม่อยากได้ยินเสียงกูสักเท่าไหร่ กูไม่อยากให้มึงอารมณ์ไม่ดี กูเลยอยู่เงียบ ๆ ดีกว่า" ดรีฟบอกกับต่อต้านเพราะพักหลัง ๆ ต่อต้านดูจะอารมณ์ไม่ค่อยดี

 

 

          "โอ๊ย" ต่อต้านร้องขึ้นมาเสียงหลงอีกครั้งก่อนจะเอามือลูบที่ท้องของตัวเองเบา ๆ

 

 

          "เป็นอะไร ลูกดิ้นอีกแล้วหรอ" ดรีฟถามด้วยท่าทีตื่นเต้น

 

 

          "ก็เห็นอยู่แล้วจะถามทำไม" ต่อต้านพูดและตวัดสายตาขึ้นมามองดรีฟ

 

 

          "ไม่เอาสิลูกไม่ดิ้นแรงนะ เดี๋ยวคุณแม่เจ็บ" ดรีฟยื่นมือไปลูบที่ท้องของต่อต้านและพูดกับลูกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

 

 

          "ฮือ" ต่อต้านครางออกมา เพราะลูกที่อยู่ในท้องคงรับรู้ได้ว่าคนที่ลูบท้องต่อต้านอยู่นั้น เป็นพ่อของพวกเขา จึงดิ้นทักทายดรีฟ แต่ก็ดิ้นไม่แรงเหมือนครั้งแรก ๆ

 

 

          "ไม่เป็นไรนะ คุณพ่อจะอยู่ข้าง ๆ พวกหนู อยู่ข้าง ๆ คุณแม่ไม่ไปไหน หลับซะนะเด็กดี" ดรีฟพูดและยังคงลูบท้องต่อต้านไปเรื่อย ๆ จนต่อต้านเองเผลอมองหน้าดรีฟอยู่นาน เพราะครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ต่อต้านสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ดรีฟมอบให้ ซึ่งต่อต้านเองก็ไม่แน่ใจว่าความอบอุ่นนี้ต่อต้านจะรับมันไว้ได้อย่างสนิทใจได้รึเปล่า

 

 

 

เค้ามาแล้วนะตัวเอง

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/900168017.gif

 

ความคิดเห็น