DK (ดาร์คเค่น)

คอมเม้นสักนิด บอกกล่าวกันสักหน่อย ก็ดีใจแล้ว ..

ชื่อตอน : [6] วันเกิด

คำค้น : #วิดวะแทคทีมแพทย์ #ซิกซ์โซ่เงิน #ซิกซ์เซ้นส์ #โซ่ #เงิน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.8k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ธ.ค. 2560 10:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[6] วันเกิด
แบบอักษร

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/155582/1284150742-member.jpg


6

วันเกิด


"พวกมึงกะไปไหนกันต่อป่ะ กูกับไอ้ทีมว่าจะไปแข่งบาสเอาตังค์กับพวกเด็กวิดยา พวกมึงเอาด้วยม๊ะ" ไอ้คิงหันมาถามระหว่างที่กำลังเดินออกจากห้องบรรยายวิชาสุดท้ายของวันนี้

"แข่งกับพวกไหน ไอ้เติ้ล?" ไอ้ซีลหันไปถาม

"ป่าว กับพวกไอ้เหี้ยมิก ไอ้สัสเติ้ลเดือนนี้ถังแตก" มันว่าเสียงกลั้วหัวเราะ

"เออกูเอาด้วย เดือนนี้กูก็ใกล้ถังแตกเหมือนกัน เพิ่งโดนไอ้เหี้ยซิกซ์ปล้นไปพันนึง"

"อย่ามาโทษกู ใครสั่งใครสอนให้มึงเอากระบอกซูมใส่งานกูไปให้ไอ้ยูโรแทะเล่นล่ะ" ผมบอกกลั้วหัวเราะ

"เออๆ แล้วมึงเอาไง เอาด้วยไหม"

"ไม่ว่ะ วันนี้กูไม่ว่าง"

ไอ้ซีลขมวดคิ้วฉับ

"ไปไหน? วันนี้มึงไม่ไปบริษัทป๊าไม่ใช่?"

ผมหันไปมองหน้ามัน ชั่งใจอยู่ว่าจะบอกดีไหม แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจบอกมันไปตรงๆ

"วันนี้วันเกิดน้องไอ้โซ่กับไอ้เงิน แล้ว..น้องมันอยากเจอกู"

ไอ้ซีลยืนเงียบไปเกือบพักใหญ่ได้ ก่อนมันจะพูดออกมาเรียบๆ

"ถ้ามึงไป กูจะถือว่ามึงตัดสินใจแล้ว มึงรู้ใช่ไหม ว่านั่นหมายถึงกูจะไม่ยื่นมือเข้าไปยุ่ง ไม่ว่าอะไรจะเกิดอะไรขึ้น.."

ผมพยักหน้า

"กูจะถามมึงอีกครั้ง มึงจะไปเล่นบาสกับพวกกู หรือมึงจะไปงานวันเกิด..."

ผมยืนนิ่ง ในใจคิดถึงสิ่งที่จะตามมา แน่นอน ถ้าผมไป นั่นหมายถึงผมได้ตัดสินใจให้ไอ้สองตัวนั่นเข้ามามีบทบาทในชีวิตผมนับแต่นี้เป็นต้นไป และนั่นหมายความว่าไอ้ซีลจะไม่เข้ามาก้าวก่ายใดๆทั้งสิน เพราะมันถือว่าเรื่องนี้คือเรื่องส่วนตัวของผมแล้ว

"..กู..."

"..............."

"ขอโทษจริงๆว่ะ วันนี้กูไม่ว่างจริงๆ"

ทันทีที่ผมพูดออกไป ก็บังเกิดความเงียบขึ้นมาในบันดล ต่างฝ่ายต่างยืนมองหน้ากันเงียบๆ จนผมเริ่มอึดอัด

"กะ"

"ถ้างั้นก็แยกกันตรงแล้วกัน ดูแลตัวเองด้วยล่ะ" มันตบบ่าผม ยิ้มให้ ก่อนจะหันไปชวนไอ้คิงกับไอ้ทีม

"ถ้ามีไร โทรหาพวกกูได้นะ" ไอ้คิงว่า เดินเข้ามาตบบ่าผมพร้อมยิ้มให้

ไอ้ทีมก็ไม่ต่างกัน

"ถ้ามีเรื่องโทรมา แบบไอ้หมอคิดเล่นมึงแต่มึงไม่ยินยอมไรงี้ โทรหากู เดี๋ยวกูชวนเพื่อนสมัยม.ปลายไปกระทืบให้ แต่..เฮียโซ่ กูขอบายนะ กูว่าเฮียมันแม่งพวกเยอะ และดูท่าตีนจะหนักกันไม่ใช่น้อย กูยังไม่อยากไปนอนให้น้ำเกลือในโรงบาลว่ะ" มันว่า ยิ้มแหยๆมาให้

ผมที่ได้ยินแบบนั้นก็อดจะหลุดหัวเราะออกมาไม่ได้ ไอ้ซีลกับไอ้คิงพร้อมใจกันยกขาถีบมันคนละที

"พวกมึงแม่งชอบรุนแรงกับกูจังวะ!" มันหันไปชี้หน้าไอ้คิงกับไอ้ซีล

แล้วมหกรรมวิ่งไล่ถีบก็เกิดขึ้น แต่ละตัวนี่เล่นไม่ดูอายุกันเลย ผมได้แต่ส่ายหัวอย่างปลงๆ ก่อนจะหมุนตัวแยกไปอีกทาง เดินลงมาจากตึกก็เจอไอ้เงินนั่งอยู่ที่โต๊ะม้าหินหน้าคณะ ผมชะงักไปนิดหน่อยไม่คิดว่ามันจะมานั่งรอจริงๆ ก่อนตัดสินใจเดินเข้าไปหามันที่ขยับตัวลุกขึ้นทันทีที่เห็นผม

"มานานรึยัง"

"ก็..ตั้งแต่เมื่อสี่โมงครึ่งน่ะครับ พอดีเงินเลิกไว กลัวมาไม่ทันซิกซ์"

เออ ตรงดี นึกว่าจะตอบว่าไม่นาน ไม่งั้นผมจะกวนประสาทให้มันรอต่อไป

"เออ..วันนี้..ซิกซ์จะไปด้วยกันไหม ครับ.."

"...อืม.."

"...ดีจัง"

ให้ตาย...

ผมเคยบอกไปรึยังว่าผมน่ะโคตรเกลียดเวลาไอ้เงินมันยิ้มตอแหลลวงโลกที่สุด แต่..เกลียดสุดๆก็ไอ้ยิ้มทั้งปากทั้งตาแบบไม่เสแสร้งนี่ แหล่ะ!! โอ๊ยย เกลียดดดดด..

"มึง..อย่ายิ้มแบบนี้อีกนะ..." ผมบอกเสียงอุบอิบ ยกมือขึ้นบังสายตาเพื่อจะได้ไม่ต้องเห็นยิ้มมัน

"ครับ? เมื่อกี้ซิกซ์ว่าอะไรนะครับ เงินฟังไม่ค่อยถนัด"

"กูบอกว่าจะไปกันได้ยัง? ถ้าไม่ กูจะได้กลับห้อง" ผมบอกเสียงห้วน

ใครมันจะไปพูดอีกรอบกันวะ!

"ครับๆไปครับ" มันบอกแล้วรีบกุรีกุจอเดินพาผมไปที่รถ

พอไปถึงรถมัน ผมก็ต้องแปลกใจนิดหน่อยที่ไม่เห็นไอ้โซ่ และดูเหมือนไอ้เงินจะรู้ว่าผมคิดอะไร

"เออ โซ่มันบอกให้ไปกันก่อนเดี๋ยวมันตามไปทีหลังน่ะครับ ซิกซ์โอเคไหม? แต่ถ้าซิกซ์ไม่สบายใจที่จะไปกับเงิน 2 คน เออ ซิกซ์ขับรถตามไปก็ได้นะครับ"

ผมหันไปเลิกคิ้วมองหน้ามัน ถึงตอนเช้าจะพอจับสังเกตได้อยู่บ้าง แต่ก็คิดว่าคงคิดไปเอง แต่ดูท่าจะไม่ใช่แล้วสิ

"วันนี้มึงมาแปลกนะ"

"ครับ?"

"ป่าวหรอก ช่างเถอะ ไปรถมึงนั่นล่ะ เสร็จแล้วมึงค่อยมาส่งกูที่คณะก็ได้ คงไม่ดึกเท่าไหร่หรอกมั้ง แค่กินเลี้ยงวันเกิด"

"อ้อ ครับ งั้นเชิญเลยครับ" มันว่ายิ้มๆ ผายมือไปทางประตูรถ

"มันต้องเปิดประตูให้ด้วยไม่ใช่?" เอาดิ มันเล่นมาผมก็เล่นกลับ แฟร์ๆไม่โกงครับ หึ

"อ่า นั่นสินะครับ" แล้วมันก็ทำท่าจะเดินไปเปิดให้จริงๆครับ

"กูพูดเล่น ไม่ต้อง" ผมรีบบอก แล้วเปิดประตูเข้าไปนั่งเอง

แค่คิดว่ามีผู้ชายมาเปิดประตูให้นั่ง ทำเหมือนผมเป็นผู้หญิงนี่ก็...ขนลุกฉิบหาย!

"ซิกซ์จะเปิดเพลงฟังก็ได้นะครับ แผ่นอยู่ในนี้" มันว่า ชี้ที่กล่องเก็บของตรงกลาง

"ไม่เป็นไร แบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว" ผมบอก ตาก็ยังคงมองวิวข้างทางไปเรื่อย

"ครับ" แล้วมันก็เงียบไป ไม่ได้พูดอะไรอีก

แต่กลับเป็นผมซะเองที่เริ่มจะอึดอัด ผมว่าไอ้เงินแปลกไปจริงๆนั่นล่ะ มันดูไม่เซ้าซี้แบบทุกที เหมือน…มันกำลังเว้นระยะห่าง...

"ไอ้โซ่ไปเอาเค้กวันเกิดหรอ" และเป็นผมที่หมดความอดทนก่อน

ผมไม่ชอบจริงๆนะ ไอ้บรรยากาศอึดอัดเนี่ย เป็นคนที่มีภูมิต้านทานอะไรแบบนี้ต่ำมากถึงมากที่สุด ไอ้เงินหันมามองหน้าผมนิดนึงก่อนจะหันไปตั้งใจขับรถต่อ

"เปล่าครับ"

"บ้านมึงไม่มีเป่าเค้กวันเกิดหรอ?"

"มีครับ" มันว่าเสียงกลั้วหัวเราะ

"อ่าว ก็มึงพูดเหมือนจะไม่มีนี่หว่า"

"เงินพูดตอนไหน?"

เออ..ก็จริงของมัน มันยังไม่ได้พูดสักคำนี่หว่า..

"แล้ว.."

"เค้กมีแล้วครับไม่ต้องซื้อ ส่วนถ้าซิกซ์สงสัยว่าไอ้โซ่ไปไหน มันไปคุยกับอาจารย์ที่ปรึกษาเรื่องฝึกงานน่ะครับ"

"..กูไม่ได้อยากรู้เรื่องไอ้เหี้ยโซ่สักหน่อย..."

"อ้อ ครับ"

แล้วต่างคนก็ต่างนั่งเงียบๆกันไปเกือบพักใหญ่ได้

"..เงินดีใจนะครับ"

"......?......"

"...ที่ซิกซ์ยอมมาด้วยวันนี้"

"ก็..ว่าง ทำไม มันแปลกนักรึไง"

"เปล่าหรอกครับ..เงินแค่..คิดว่าซิกซ์จะเกลียดพวกเงินจนไม่อยากยุ่งเกี่ยวด้วย..ก็เท่านั้น..." ท้ายประโยคแผ่วจนแทบจับใจความไม่ได้ แต่เพราะภายในรถค่อนข้างเงียบ เพราะงั้นผมเลยได้ยินมันอย่างชัดเจน

"..พวกมึงนี่สมเป็นแฝดกันดี" ผมพึมพำเบาๆกับตัวเอง

"ครับ? เมื่อกี้ซิกซ์ว่าอะไรนะครับ?"

"กูบอกว่าเมื่อไหร่จะถึงสักที"

"อ๋อ..ถ้ารถไม่ติดก็ 30 นาทีได้ครับ" มันหันมาตอบยิ้มๆ

ผมก็อือออไปตามเรื่องตามราวแล้วก็นั่งเงียบมองวิวข้างทางตามเดิม

"เงินขอโทษจริงๆนะครับสำหรับเรื่องวันนั้น"

ผมเลิกคิ้วหันไปมองหน้ามันงงๆ

"เรื่อง?"

"ก็เรื่องที่เงินโกหกตอนไปซื้อของขวัญให้ไอกับซารางไงครับ"

อ้อ...

"ช่างเถอะ กูจะพยายามคิดว่ามึงก็คงมีเหตุผลของมึงนั่นล่ะ แต่ก็อยากจะบอกอะไรมึงไว้อย่าง เล่นสนุกกับความรู้สึกคนอื่นมากๆระวังสักวันมึงจะไม่เหลือใคร แล้วก็..ไอ้นิสัยตอแหลของมึงน่ะ ทิ้งๆไปบ้างก็ได้นะ ไม่มีใครเค้าว่าหรอก หัดแสดงความรู้สึกมึงจริงๆซะบ้าง แสดงละครบ่อยๆระวังจะหาตัวตนตัวเองไม่เจอเข้าสักวัน..."



♥ วิดวะ แทคทีม แพทย์



"มาทำอะไรที่นี่วะ? ไหนบอกเค้กมีแล้ว?" ผมถาม ชะโงกมองร้านเบเกอรี่ที่ไอ้เงินขับรถมาจอดเทียบริมฟุตบาทหน้าร้าน

แต่มันกลับหันมายิ้มให้ผม ปลดเบลล์แล้วดับเครื่อง ทำให้ผมจำต้องลงจากรถเดินตามมันเข้าไปในร้านอย่างเลี่ยงไม่ได้ เปิดประตูเข้าไปก็เห็นพี่ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังทำอะไรสักอย่างอยู่ตรงหลังเคาน์เตอร์

"ร้านTwins ยินดีต้อนรับค่ะ อ่ะอ่าว สวัสดีค่ะน้องเงิน"

"สวัสดีครับพี่หมวยเล็ก" มันว่าเสียงกลั้วหัวเราะ "แล้ว นายแม่ล่ะครับ?"

"พี่อังอยู่ในครัวน่ะค่ะ" พี่แกตอบยิ้มๆ หันมาพยักหน้าให้ผมพร้อมกับยิ้มให้ "สวัสดีค่ะ"

"เออ สวัสดีครับ" พร้อมผงกหัวให้ แต่พอนึกได้ว่าอีกฝ่ายน่าจะอายุเยอะกว่าหลายปี ก็รีบยกมือไหว้อย่างไว

พี่แกก็หัวเราะ ผมก็ได้แต่ยิ้มกับหัวเราะแห้งๆ

"แล้วนี่น้องโซ่ไม่ได้มาด้วยหรอคะ เห็นพี่อังบอกวันนี้น้องโซ่ไม่ต้องเข้าร้านนู๊นนี่ค่ะ"

"โซ่มันอยู่คุยกับอาจารย์น่ะครับ"

พี่เค้าทำปากร้องอ๋อพร้อมพยักหน้าให้ไอ้เงินเป็นเชิงเข้าใจ

"ป่ะครับซิกซ์" มันหันมาพยักพเยิดให้ผม ก่อนจะหันไปคุยกับพี่เค้า "เดี๋ยวเงินไปหานายแม่ก่อนนะครับ"

"คร่า"

"ไปครับซิกซ์ เดี๋ยวไปหานายแม่กัน" มันว่ายิ้มๆ

ไอ้ผมก็ได้แต่พยักหน้าหงึกงักเดินตามมันต้อยๆไปยังส่วนด้านหลังร้านอย่างงงๆ จากหางตาผมเห็นพี่หมวยเล็กหัวเราะคิกคักแว๊บๆด้วย

พอเข้ามาในส่วนที่น่าจะเป็นห้องครัว ก็เจอผู้หญิงผอมสูงกำลังยืนหันหลังทำอะไรสักอย่างอยู่ตรงเคาน์เตอร์ยาว ไอ้เงินหันมาขยิบตาให้พร้อมกับยกนิ้วชี้ขึ้นแตะที่ปากเป็นสัญญาณบอกให้ผมเงียบๆไว้ ก่อนที่มันจะค่อยๆย่องไปทางด้านหลังผู้หญิงคนนั้น แล้ว..

"นายแม่!" พร้อมกับจับหมับเข้าที่เอวอีกฝ่าย

เพลี๊ยะ!

สวนกลับได้รวดเร็วมาก!

แต่ถ้าผมเป็นแม่มันนะ บอกเลยว่ามันไม่โดนแค่ตีแขนแน่

"ลูกชาย เดี๋ยวเถอะ!"

ไอ้เงินยืนหัวเราะจนตัวสั่น ลูบแขนตรงที่โดนตีปรอยๆ มันสำนึกไหมก็ลองถามใจตัวเองดู

"เกิดนายแม่หัวใจวายไปทำไงคะลูกชาย"

"นายแม่อายุยืนอยู่แล้วเงินรู้" มันว่าเสียงกลั้วหัวเราะ

เหี้ยจริงๆ แต่ก็ทำผมอดจะยิ้มออกมาไม่ได้ เห็นมันเล่นแล้วก็นึกถึงตัวเองเวลากลับบ้านผมก็ชอบแกล้งแม่แบบนี้บ่อยๆเหมือนกัน พอโดนดุกลับมาก็ทำหน้าทำตาไม่ต่างจากที่มันทำหรอกครับ ก็...อารมณ์นั้นคือสนุกไงครับ ไม่ได้คิดอะไรหรอก

"อ่า จริงสิ" จู่ๆมันก็ร้องขึ้น ก่อนจะหันมาทางผมแล้วกวักมือเรียก

แม่มันเลยหันมามอง อีกฝ่ายเลิกคิ้วแปลกใจปนสงสัย ไอ้ผมที่เห็นแบบนั้นก็ได้แต่เดินเก้ๆกังๆเข้าไปหา

"นายแม่ครับ นี่ซิกซ์ ซิกซ์ครับนี่นายแม่เงินเอง"

"เออ สวัสดีครับคุณอา" ผมบอกพร้อมกับยกมือไหว้แบบประดักประเดิด

ก็ใครมันจะไปคิดวะว่าจะต้องมาเจอแบบตัวต่อตัวงี้ ผมก็นึกว่ามันจะพาไปที่งานเลย แบบเหมือนงานวันเกิดพวกเพื่อนผมหรือพวกรุ่นน้องที่จัดกันที่บ้านไรงี้

แม่มันก็ยิ้มๆพร้อมกับรับไหว้

"หวัดดีค่ะ เรียกนายแม่แบบเจ้าลูกชายก็ได้ค่ะ" แม่มันบอกพร้อมกับยิ้มให้ผม

แต่..ไม่รู้ทำไม ผมกลับรู้สึกแปลกๆ สายตาแม่มันแบบ..ไม่รู้ดิ แต่มันทำให้ผมรู้สึกร้อนๆหนาวๆแปลกๆไงไม่รู้

"ไหนๆก็มาพอดีเลยลูกชาย" นายแม่หันไปพูดกับไอ้เงิน ผมเลยทำตัวเป็นผู้ฟังที่ดีโดยการยืนเงียบๆ ถ้าแทรกพื้นหายตัวไปได้ ผมทำแล้วครับ...

ส่วนไอ้เงินหรอครับ เลิกคิ้วเอียงคอมองหน้าแม่มันสีหน้าสงสัย

"ลูกชายมาก็ดีแล้วค่ะ ช่วยแต่งหน้าเค้กวันเกิดให้น้องหน่อย"

อ้อ แบบนี้สินะ ไอ้เงินมันถึงได้บอกว่าเค้กมีแล้ว

"ทำไมไม่ให้โซ่มันทำล่ะ มันทำเก่งกว่าเงินอีก" มันบอกเสียงอุบอิบ หน้าก็มุ่ยลงอย่างเห็นได้ชัด

"นายแม่จะให้ลูกชายคนโตทำกับข้าวค่ะ" แม่มันบอกยิ้มๆ

"แล้วนายแม่ล่ะ ทำอะไร" อื้อหือ ดูมันย้อน

นายแม่ยกยิ้มน้อยๆจนเลยไปถึงขั้นหวานหยด แต่..ดูสยองในสายตาผมโคตรๆยังไงก็ไม่รู้... ผมเห็นแม่ผมยิ้มแบบนี้ทีไร แขนไม่เขียวก็เอวเขียวเป็นจ้ำๆทุกที แล้ว...

"นายแม่จะไปนั่งคุยกับลูกซิกซ์รอเวลาค่ะ"

อ้อ คุยกับผมนี่เอง....

ห๊ะ!

ผมนี่เบิกตามองหน้าแม่ไอ้เงินเลยครับ โชคดีที่แม่มันมัวแต่มองหน้าลูกตัวเอง ท่านเลยไม่เห็นว่าผมส่ายหน้ารัวๆให้ไอ้เงินเป็นคำตอบ

"อ้อ" มันพยักหน้าหงึกหงัก "...งั้น ก็ได้ครับ"

เฮ๊ยยยยย~ ผมรีบแอบโบกไม้โบกมือปฏิเสธไม่เอา แต่ไอ้เหี้ยเงินแม่งทำเมินครับ หันหลังเดินไปที่เคาน์เตอร์ยาวตัวที่แม่มันอยู่ตอนแรกเฉย

เหยด!

"เดี๋ยวเราออกไปนั่งคุยกันข้างนอกดีกว่าเน๊อะลูกซิกซ์ ในนี้มีแต่กลิ่นแป้งกลิ่นขนม" แม่มันหันมาพูดกับผมยิ้มๆ

ไอ้ผมนี่รีบเก็บไม้เก็บมือที่กำลังโบกแทบไม่ทัน

"ขะ ครับ" ผมจะทำอะไรได้มากกว่านี้ครับ ตอบ!

ระหว่างที่เดินออกมายังส่วนที่เป็นด้านหน้าร้าน นายแม่ก็ชวนผมคุยนั่นคุยนี่ ถามว่าชอบกินอะไร ไม่ชอบกินอะไร มีเพื่อนเยอะไหม ยันลามไปถึงบ้านผมนั่นล่ะว่าผมมีพี่น้องไหม แล้วมีกี่คน สนิทกันรึเปล่า ผมก็ตอบบ้างไม่ตอบบ้าง แต่ส่วนใหญ่จะเลี่ยงไม่ตอบซะมากกว่า ไม่รู้สิครับ เหมือนโดนตำรวจซักประวัติยังไงไม่รู้ คุยด้วยนานๆแล้วอึดอัด ผมไม่ค่อยชอบอะไรแบบนี้เท่าไหร่ เรียกว่าเข้ากับผู้ใหญ่ได้ค่อนข้างยากพอสมควร ปกติถ้าโดนแม่หรือป๊าลากให้ไปเจอเพื่อนฝูงมิตรสหายของพวกท่าน ผมจะนั่งเงียบไม่ก็ขอออกไปเดินเล่นซะเป็นส่วนใหญ่

"จริงสิคะ แล้วนี่ลูกชายคนโตนายแม่ไปไหนล่ะเนี่ย ไม่เห็นเลย"

ลูกชายคนโต?

ผมก็ได้แต่หันไปมองหน้านายแม่งงๆ

"อ๋อนายแม่ลืมไป นายแม่หมายถึงโซ่น่ะค่ะ" ท่านว่าพร้อมกับหัวเราะ

อ้อ..

"เห็นเงินบอกว่าไปพบอาจารย์ที่ปรึกษาเรื่องฝึกงานน่ะครับ"

"อ้อ...แล้ว..ลูกซิกซ์เรียนคณะอะไรคะเนี่ย แพทย์หรือวิดวะ?"

"ผมเรียนถาปัตย์ครับ ถาปัตย์ออกแบบ"

"หื้ม?" นายแม่เลิกคิ้วหันมามองผมสีหน้าแปลกใจ "ถาปัตย์? ออกแบบด้วย? แล้วนี่มาเจอเจ้าพวกลูกชายแม่ทั้งสองคนได้ไงคะเนี่ย"

เป็นคำถามที่ไม่อยากตอบเล๊ย

"...ร้านเหล้าครับ" แต่ก็ต้องตอบ

นายแม่หัวเราะน้อยๆพร้อมกับพยักหน้าให้ผม

"แล้วรู้จักกันมานานรึยัง" ถามเสียงกลั้วหัวเราะ

"ก็..เกือบๆเดือนได้แล้วมั้งครับ"

"อ่า...ลูกซิกซ์เรียนอยู่ปี3หรอคะ?"

"เออ เปล่าครับ ผมเรียนปี2"

"หือ? อ่าวหรอคะ นายแม่ก็คิดว่าเรียนปีเดียวกับโซ่แล้วก็เงินซะอีก ที่คณะเราเค้าไม่เคร่งเรื่องรุ่นพี่รุ่นน้องหรอคะ? " ไม่อยากจะบอกว่าเคร่งสุดๆ ก็เลยได้แต่หัวเราะแห้งๆเสตามองไปทางอื่น ยกมือเกาหัวเกาแก้ม

นายแม่พาผมเดินมานั่งที่เคาน์เตอร์ด้านหน้า ผมผงกหัวกับยิ้มนิดๆให้พี่หมวยเล็กที่ยืนเช็ดอุปกรณ์อยู่นิดหน่อย พี่เค้าก็ยิ้มให้ผมกลับมา

"หมวยเล็กกลับเลยก็ได้ เดี๋ยวที่เหลือพี่จัดการเอง" นายแม่บอกพร้อมกับเดินเข้าไปด้านหลังเคาน์เตอร์

"งั้นหมวยกลับเลยนะพี่อัง"

"จ้ะ ขับมอไซต์กลับใช่ไหม ระวังตัวด้วยล่ะ"

"คร่า ไปแล้วค่ะพี่ สวัสดีค่ะ" พี่หมวยเล็กบอกยิ้มๆ พร้อมกับยกมือไหว้นายแม่ที่พยักหน้ารับ

ผมที่เห็นแบบนั้นก็ยกมือไหว้พี่แกที่กำลังเดินผ่าน พี่แกก็ยกมือรับไหว้ผมพร้อมกับยิ้มให้

"อย่าขับรถเร็วล่ะหมวย!" นายแม่ตะโกนบอกพี่หมวยที่เดินยิ้มเข้าไปยังส่วนด้านหลังร้าน

คงไปเอาของมั้งครับ เพราะตอนเดินออกมาจากครัว ผมเห็นมีอยู่หลายห้องเหมือนกัน หนึ่งในนั้นมีห้องที่เขียนว่าห้องเก็บของพนักงานด้วย ละสายตาจากพี่หมวยกลับมายังหน้าเคาน์เตอร์ผมก็แทบผงะตกเก้าอี้ เมื่อหันมาเจอนายแม่นั่งเท้าคางอมยิ้มมองผมอยู่ก่อนแล้ว ผมนี่ถึงกับทำหน้าไม่ถูก ได้แต่เสหลบตามองนั่นมองนี่ไปเรื่อย หูก็แว่วได้ยินเหมือนเสียงหัวเราะแผ่วๆดังมาจากคนที่นั่งเท้าคาง

ให้ตาย! ผมว่าไอ้เงินได้นิสัยงี้มาจากแม่มันแน่ๆ เชื่อดิ!

"อึดอัดไหมคะ"

ห๊ะ?

..เล่นถามกันงี้เลยหรอวะ

"เออ แหะๆ ก็..ไม่(เท่าไหร่)ครับ" ละไว้ในฐานที่เข้าใจครับ ตอบเสร็จผมก็ได้แต่ส่งยิ้มแห้งๆไปให้ท่าน

แต่อีกฝ่ายกลับหัวเราะเหมือนชอบใจออกมาซะงั้น

"ทานอะไรไหม เดี๋ยวนายแม่ชงให้ค่ะ" ท่านบอกพร้อมกับยื่นเมนูของร้านมาให้

"เออ ไม่ล่ะครับผมยังไม่หิว" ผมบอกพร้อมกับส่ายหัว พลางดันเมนูกลับคืนไปให้

ท่านก็ยิ้ม ไม่ได้เซ้าซี้อะไรต่อ

"แล้ว..ระหว่างลูกชายคนโตกับลูกชายคนรองนายแม่ ลูกซิกซ์เกลียดใครมากกว่ากันคะ"

"ห๊ะ!?"

...ถึงกับค้างสิครับงานนี้...

ปากผมน่ะนะที่ค้าง!

ให้ตายเถอะพระเจ้า! จะมีแม่ที่ไหนเค้าถามคนอื่นว่าเกลียดลูกตัวเองคนไหนมากกว่ากันแบบนี้บ้างวะ ถาม!

...ผมอยากกลับบ้าน~ เปลี่ยนใจกลับตอนนี้ทันไหมวะ...

"คิก แต่ถ้าให้นายแม่เดา ลูกซิกซ์ต้องเกลียดพ่อลูกชายคนรองนายแม่มากกว่าแน่ๆ"

เหยด!

สิบไอ้เงินก็ไม่รับมือยากเท่าหนึ่งนายแม่... เด็ดกว่านี้มีอีกไหม!? เอามาเลยครับ ขากรรไกรจะค้างก็ให้มันค้างวันนี้วันเดียวเถอะ...

"เออ ทะ ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะครับ" รู้สึกว่าเสียงตัวเองมันดูแหบแห้งอย่างเห็นได้ชัด และหน้าตาก็คงจะดูตลกไม่มากก็น้อย

"จากการคาดเดานิสัยของพ่อลูกชายน่ะค่ะ" ท่านว่าแล้วหัวเราะร่วน

อ่า... ผมนี่ถึงกับพูดอะไรไม่ออก

"แต่ว่านะ คนเรามันก็เหมือนเหรียญนั่นล่ะจ้ะ มีสองด้านในตัวเองเสมอ..." พูดจบท่านก็ยิ้มให้ผมน้อยๆ ก่อนจะหันไปหยิบแก้วทรงสูงออกมาจากตู้ด้านหลัง นำมันมาวางที่เคาน์เตอร์ ตามด้วยอุปกรณ์และวัตถุดิบที่จะใช้ชงกาแฟ

ผมทำเพียงแค่นั่งเงียบๆ มองดูท่านเริ่มนำเมล็ดกาแฟเข้าเครื่องคั่ว กลิ่นหอมของกาแฟลอยอวนอยู่ในอากาศ ภายในหัวก็คิดถึงสิ่งที่ท่านได้พูดไปก่อนหน้านี้

คนเรา...ก็เหมือนกับเหรียญ ขึ้นอยู่ที่ว่า จะแสดงด้านไหนออกมาให้เห็น...

"เมื่อก่อน..สมัยเด็กๆ สองคนนั้นเค้าไม่ค่อยมีเพื่อนหรอกค่ะ ส่วนมาก เค้าจะเล่นกันแค่สองคนพี่น้อง" แล้วท่านก็ยิ้มออกมาน้อยๆ สายตาที่ทอดมองแก้วตวงเบื้องหน้าดูอ่อนโยนและอบอุ่นจนผมสัมผัสได้ "อาจารย์ประจำชั้นเค้าก็มาคุยกับนายแม่นะคะ ท่านกลัวทั้งสองคนจะเข้าสังคมไม่ได้ ตอนนั้นนายแม่กับท่านข้าทาส อ่า ขอโทษทีจ้ะ พ่อเค้าน่ะ ก็ค่อนข้างกังวลเหมือนกัน โซ่น่ะ..เป็นเด็กที่แสดงความรู้สึกไม่เก่งมาแต่ไหนแต่ไร ส่วนตาเงิน..."

ผมเลิกคิ้ว อดแปลกใจกับท่าทางของนายแม่ไม่ได้ ถึงท่านจะยังยิ้มน้อยๆแต่แววตากลับดูแปลกไป จะว่าเศร้า หนักใจ อะไรยังไงผมก็บอกไม่ถูก

"นายแม่ก็เคยถามเค้านะคะว่าทำไมถึงไม่เล่นกับเพื่อนคนอื่นบ้าง เจ้าลูกชายคนโตนี่เอาแต่นั่งเงียบลูกเดียวเลยค่ะ" พูดไปก็ยิ้มไป สีหน้าแสดงชัดถึงความอ่อนอกอ่อนใจ

"..แล้ว.."

"ตาเงินน่ะหรอคะ" แล้วท่านก็หัวเราะ ส่ายหัวเหมือนจะปลง "รายนั้นเค้าก็ตอบฉะฉานตามสไตล์เค้านั่นล่ะค่ะ"

............

"เค้าบอกว่าเด็กพวกนั้นไม่เล่นกับโซ่ เค้าก็เลยไม่เล่นกับเด็กพวกนั้นเหมือนกัน" พูดไปก็หัวเราะไป "นายแม่นี่ยังจำได้เลยค่ะ หน้าตาพ่อลูกชายคนรองนี่ฮึดฮัดสุดๆเลย"

ถึงจะแปลกใจอยู่บ้าง แต่ก็อดหัวเราะและยิ้มตามออกมาไม่ได้

"เฮ้อออ นายแม่ก็บอกเค้านะคะ ว่าพวกเค้าควรจะมีเพื่อนคนอื่นบ้าง พวกเค้าจะอยู่ด้วยกันแค่สองคนไปตลอดไม่ได้ พวกแกก็เข้าใจนะคะ วันต่อมาพ่อลูกชายคนรองก็เอาเลยค่ะ"

............

"เล่นพาเพื่อนมาซะเต็มบ้าน นายแม่นี่งงเลย ถามไปถามมาปรากฏว่าพ่อตัวดีเค้าเอาของเล่นที่บ้านไปล่อเพื่อนค่ะ พอเพื่อนเค้าอยากเล่นด้วย เจ้าตัวเค้าก็บอกเพื่อนว่า ถ้าอยากเล่นก็ให้ไปขอโซ่เอาเองเพราะของเล่นทุกอันเป็นของโซ่"

ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ผมนี่ลั่นเลยครับ!

นายแม่เองก็หัวเราะจนตัวสั่นเหมือนกัน

โอ๊ยย หัวเราะจนเจ็บท้องอ่ะครับ

"เฮ้ออ พูดไปแล้วก็คิดถึงวันเก่าๆ" ท่านว่า ยกยิ้มน้อยๆ

จากที่ได้ฟังมา ดูท่าพวกมันคงจะมีวีรกรรมสมัยเด็กไม่ใช่น้อย

"สำหรับนายแม่...เงินก็เหมือนกระจกอีกด้านของโซ่นั่นล่ะค่ะ....นายแม่ขอโทษนะคะ"

"ครับ?"

"คนที่บอกให้เงินโกหกเรื่องของขวัญ คือนายแม่เองล่ะค่ะ"

....พูดไม่ออก...นั่นล่ะคือความรู้สึกที่ผมกำลังประสบอยู่ตอนนี้... ให้ตายเถอะ...นี่มันอะไรกันวะ...

"คนเป็นแม่ ย่อมอยากให้ลูกได้แต่สิ่งดีๆทั้งนั้นล่ะ..ลูกซิกซ์ว่าจริงไหม?"

อ่า...

"...ครับ.."

ผมหลุบตามองพื้นกระเบื้องมันวาวของเคาน์เตอร์เงียบๆ หัวสมองมันโล่งและว่างเปล่าอย่างไม่น่าเชื่อ ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่มีอะไรบางอย่างกระทบกับพื้นกระเบื้องตรงหน้า พอเงยขึ้นมอง ปรากฏว่าเป็นแก้วเครื่องดื่มสีเข้มราดด้วยวิปปิ้งครีมขาวสดและโรยด้วยช็อกโกแลตขูดเป็นฝอยๆ

"โกโก้ปั่นราดด้วยวิปปิ้งครีมโรยด้วยช็อกโกแลตเข้มข้นขูดฝอยค่ะ สูตรนี้นายแม่คิดเองเลยนะ สำหรับคนที่ไม่ชอบทานหวานค่ะ" ท่านบอก ปิดท้ายด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

...ผมว่า..ผมรู้แล้วล่ะว่าลูกบ้านนี้ทั้งสองคน เวลายิ้มออกมาจากใจ...เหมือนใคร...

"ขอบคุณครับ.." ผมบอกเสียงแผ่วก่อนจะเลื่อนแก้วทรงสูงตรงหน้ามาใกล้ๆ

เข้มข้นปนมันนิดๆ ได้ทั้งความขมจากโกโก้และความมันหวานจากวิปปิ้งครีม อ่า..ช็อกโกแลตขมๆที่ตัดกับวิปปิ้งครีมก็สุดยอดเหมือนกัน..

"เป็นไงคะ? โอเคไหม" ถามยิ้มๆ นั่งเท้าคางมองผม

"อร่อยครับ ไม่หวานเกินไป ผมชอบนะครับแบบนี้" ผมบอกพร้อมกับยิ้มจนตาแทบปิดไปให้

"ดีใจจังค่ะที่มีคนชอบ นายแม่ดีใจนะคะที่โซ่กับเงินได้เจอคนดีๆแบบลูกซิกซ์"

มือที่กำลังตักวิปปิ้งครีมเข้าปากถึงกับชะงัก ผมเหลือบตามองท่านอย่างไม่เข้าใจ ท่านก็ส่งยิ้มน้อยๆมาให้

"นายแม่เป็นคนเลี้ยงสองคนนั้นมาเองกับมือ ย่อมรู้ดีว่าลูกตัวเองนิสัยเป็นยังไง" แล้วท่านก็เงียบไป สายตาดูเหม่อลอยก่อนจะจางหายไปกลับมาอบอุ่นและใจดีอีกครั้ง "โซ่น่ะ เพราะแสดงความรู้สึกไม่เก่ง เค้าเลยมักจะใช้สิ่งของเป็นตัวช่วยในการแสดงออก..นายแม่เลยค่อนข้างห่วงเค้าในเรื่องนี้.."

อ้อ...

"ส่วนตาเงิน..." ท่านหยุดพูดแค่นั้นก่อนจะค่อยๆยิ้มออกมา

แต่ไม่รู้ทำไม...ผมกลับมองว่ารอยยิ้มนั้นดูเศร้าๆ

"ตาเงินน่ะ...เป็นเด็กที่ชอบซ้อนอารมณ์ตัวเอง ต่อให้โกรธแค่ไหนเค้าก็จะทำเพียงแค่ยิ้ม ใครจะว่าจะอะไรเค้าก็จะทำเพียงแค่ยิ้มและหัวเราะรับ แต่ถ้ากับคนที่เค้าไว้ใจและสนิทใจด้วย เค้าจะกลายเป็นอีกคนนึงเลยล่ะจ้ะ เด็กคนนี้เลยเหมือนคนสองบุคลิกไปเลย...ถ้าจะโทษใครสักคน ก็คงเป็นนายแม่เองนี่ล่ะ ที่ดูแลเค้าได้ไม่ดี ถ้าไม่เพราะไว้ใจคนอื่นเพียงแค่เห็นว่าเค้าแสดงออกว่ารัก แท้ที่จริงมันคือการเสแสร้งแกล้งทำเพื่อหวังผล บางที...อะไรๆมันคงไม่เป็นแบบนี้..."

................

"ลูกซิกซ์รู้ไหมคะ"

"....?...."

"สำหรับเด็กฝาแฝดน่ะ ตามโบราณเค้าเชื่อกันว่าคนที่เกิดก่อนเป็นน้อง ส่วนคนที่เกิดทีหลังเป็นพี่"

"..ครับ ก็เคยๆได้ยินมาบ้าง" แต่ก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่านายแม่ต้องการอะไร

"ก็ถ้าเอาตามหลักการแพทย์ โซ่ก็คือพี่ ส่วนเงินคือน้อง..." ท่านบอกแล้วยิ้มอ่อนๆให้ผม

ผมว่า...ผมพอจะเข้าใจแล้วล่ะ เพราะแบบนั้น เพื่อน้องจึงยอมสละอะไรหลายๆอย่าง ยอมแม้แต่เก็บซ้อนอารมณ์และตัวตนของตัวเอง... ถ้า...สิ่งที่ผมคิด มันไม่ผิดไปน่ะนะ...

"นายแม่ต้องขอโทษด้วยจริงๆนะจ๊ะที่ทำให้ลูกซิกซ์รู้สึกแย่แบบนั้น"

หือ?

"เออ..ไม่เป็นไรครับ...ผมเข้าใจ..." ก็หวังว่าจะเข้าใจเรื่องเดียวกันน่ะนะ ถ้าท่านหมายถึงเรื่องของขวัญที่ไอ้เงินโกหกล่ะก็..อย่างที่บอก ผมไม่อะไรแล้ว ถึงจะอดรู้สึกโมโหไม่ได้เวลานึกถึงก็ตามทีเถอะ เอาเป็นว่าผมจะไม่เอามาคิดเล็กคิดน้อยแล้วกัน เสียสุขภาพจิตเปล่าๆ

"นายแม่ดีใจจริงๆที่เจ้าลูกชายสองคนของนายแม่ได้เจอคนดีๆแบบลูกซิกซ์ ถึงแม้...จะเป็นผู้ชายเหมือนกันก็เถอะ..."

ห๊ะ?

"..แถมยังคนเดียวกันอีกต่างหาก.." พึมพำเสียงเบาจนผมจับใจความไม่ได้ อะไรเดียวๆ อะไรต่างหาก?

กรุ๊งกริ๊ง~

ปากที่กำลังจะอ้าถามมีอันได้หุบฉับ หันไปตามเสียง เป็นไอ้โซ่ครับที่ผลักประตูเข้ามา ตามหลังมาด้วยเด็กผู้ชายและผู้หญิงในชุด นักเรียนม.ปลาย ไม่ต้องให้ใครมาบอก ผมก็พอเดาได้ นั่นคงเป็นซารางกับไอ

"อ่าว?"

"นายแม่หวัดดีคร๊าบ/คร่า" แทบจะประสานเสียงกันเลยทีเดียวพร้อมทั้งวิ่งทั่กๆมาที่เคาน์เตอร์ทั้งคู่

ส่วนไอ้โซ่ก็เดินล้วงกระเป๋าตามหลังมาเอื่อยๆเนิบๆตามสไตล์มัน มาถึงก็เดินอ้อมมานั่งแหม่ะลงข้างผม

"สวัสดีค่ะ แล้วนี่ทำไมมาด้วยกันได้ล่ะคะ หื้ม?"

"เจอกันหน้าร้านมินิมาร์ทครับ" น้องผู้ชายเป็นคนตอบ พูดไปตาก็เหล่มองมาทางผมไป ส่วนน้องผู้หญิงไม่มีเหล่มองครับ น้องท่านเล่นหันมามองผมแบบจังๆเลย จังๆชนิดที่ว่า เรียกว่าจ้องเขม็งเลยจะดีกว่า

ถ้าผมไม่ได้จำสลับ น้องผู้ชายน่าจะชื่อไอ ส่วนน้องผู้หญิงก็ซาราง อื้ม...น่าจะเป็นแบบนั้น ผมว่าผมจำไม่ผิดหรอก

"ไอ้เงินล่ะ?"

ขอบคุณสวรรค์ เพราะเสียงไอ้โซ่ทำให้ทุกคนหันไปสนใจที่มันได้ แม้จะแค่แว๊บเดียวก็ตามทีเถอะ...

"นายแม่วานให้ช่วยแต่งหน้าเค้กให้ค่ะ" ท่านว่าเสียงกลั้วหัวเราะ=

"ช็อกโกแลตใช่ไหมคะ! ซารางชอบช็อกโกแลต ไอก็ชอบช็อกโกแลต" เจ้าตัวว่าเสียงใส

"โหยย ตัวมั่วว่ะซาราง พูดเองเออเองทั้งนั้นใครชอบช็อกโกแลตกัน"

"ถ้าตัวไม่ชอบก็ไม่ต้องกิน เค้าจะกินคนเดียว!"

"เรื่องดิ!"

"พอๆๆ มาทะเลาะอะไรกันต่อหน้าพี่เค้าเนี่ยหื้ม" นายแม่ว่าเสียงดุ

ทำให้สองแฝดที่กำลังเถียงกันอย่างเมามันถึงกับหยุดกึกหันมามองทางผมเป็นตาเดียว เออ...ถ้าจะแบบนี้ กลับไปเถียงกันตามเดิมก็ได้นะ ผมไม่ถือ...

"ใครอ่ะ" ปากถามนะ แต่ตานี่มองผมไม่ห่าง

"เสียมารยาทจริงเลยไอ ไปจ้องพี่เค้าแบบนั้นได้ไง" นายแม่ว่าเสียงระอา

"ไอมองคนเดียวทีไหน ซารางก็มอง!" เจ้าตัวสวนขวับชนิดทันควัน แต่พอโดนนายแม่มองด้วยสายตาดุๆก็ถึงกับเงียบกริบสงบปากสงบคำทันที

เออ หนอ...

"ลูกซิกซ์คะ นั่นเจ้าสองแฝดเจ้าของวันเกิดวันนี้ ผู้ชายชื่อไอ ส่วนผู้หญิงชื่อซารางจ้ะ"

ผมทำปากร้องอ๋อแบบไม่มีเสียงพยักหน้าหงึกหงัก

"สวัสดีครับ" ผมบอกยิ้มๆ

ไอกับซารางมองผมตาโต โดยเฉพาะไอ น้องมันอ้าปากพะงาบๆเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง มองหน้าผมที แล้วก็มองเลยไปที่ไอ้โซ่ที่นั่งอยู่ข้างผมที ก่อนจะยกมือไหว้สวัสดีผม เล่นเอาซะผมรับไหว้แทบไม่ทัน ตกใจกับปฏิกิริยาของไอไม่ทันหาย ก็ต้องตกใจซ้ำอีกรอบเมื่อซารางเล่นผลักไอออกนอกวงโคจรแล้วตัวเองเข้ามายืนแทนที ยิ้มกว้างมองผมตาวาววับ

"พี่ใช่พี่ซิกซ์ที่พี่เงินกับพี่โซ่บอกเรียนอยู่ถาปัตย์รึเปล่าคะ" น้องมันถามเสียงตื่นเต้น ยกไม้ยกมือชี้นู่นนี่ไปทั่ว

ผมที่เห็นแบบนั้นก็ได้แต่หัวเราะน้อยๆ

"ครับ" ผมบอกเสียงกลั้วหัวเราะพร้อมกับพยักหน้ายืนยัน

"ว๊าววว ดีใจจัง! ไม่คิดว่าพี่จะยอมมาด้วย ซารางชื่อซารางนะคะ!"

"ครับ เป็นชื่อที่ความหมายดีนะ ซาราง ไอ แปลว่ารัก ทั้งคู่ คล้องจองกับโซ่เงิน ที่อาจเปรียบได้ว่าเป็นสายโซ่คล้องคนสองคนไว้ด้วยกัน"

"หื้ม? ว๊าว รู้ด้วยหรอจ๊ะเนี่ย" นายแม่ว่ายิ้มๆ ยกนิ้วโป้งให้ผม "สุดยอดค่ะ คนแรกเลยนะ"

"ใช่ๆๆๆๆๆ" ไอร้องขึ้น ก่อนจะเป็นคราวของซารางบ้างครับที่โดนผลักกระเด็น

เออ...

ผมนี่ผงะจนหลังชนกับตัวไอ้โซ่ที่นั่งอยู่ข้างๆเลย

"พี่รู้ด้วย!" ไอถามเสียงตื่นเต้น นัยน์ตาเบิกกว้างและเต้นระริกเหมือนเด็กเจอของเล่นถูกใจมากๆ

และผมคงจะทำหน้างงหนักไปหน่อยน้องมันเลยขยายความให้ฟัง

"ก็ชื่อซารางน่ะ ถ้าพี่จะรู้ผมไม่แปลกใจเท่าไหร่หรอก แต่ชื่อผมน่ะ" พูดไปหน้าก็เริ่มบูด มือก็ลากเก้าอี้มานั่งใกล้ๆผม ก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาอธิบายต่อ "น้อยคนนะที่จะทายถูกตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ยิน แต่ละคนชอบคิดว่าเป็นตัวอักษรลำดับที่9ในภาษาอังกฤษทุกที ผมนี่อย่างเซ็งอ่ะพี่ พี่เข้าใจผมใช่ม๊ะ แล้วก็ บลาๆๆๆๆ"

ยาวเป็นหางเว่าเลยครับ เอาเป็นว่าผมโดนสองแฝดล็อคตัวไปโดนปริยาย คุยกันจนลืมไอ้โซ่กับนายแม่ไปเลย อ้อ ไอ้เงินที่อยู่ในครัวด้วย ตายคาครัวไปแล้วมั้ง ไม่รู้แต่งหน้าเค้กหรือนอนหลับ นานเป็นชาติ

แต่คุยกับไอแล้วก็ซารางก็เพลินดีครับ น้องมันสรรหาเรื่องนู๊นเรื่องนี้มาเล่าให้ผมฟังเยอะแยะ อย่างเรื่องปากกา SketchSet 72 สี ของ Copic ที่ไอ้เงินกับนายแม่ยอมซื้อให้ ก็เพราะน้องเอาไปใช้ทำงาน...ครับ ทำงาน งานในที่นี้คืองานจริงๆ ไม่ใช่งานส่งครู น้องเป็นนักวาดปกนิยายให้กับสำนักพิมพ์วัยรุ่นแห่งหนึ่งครับ ผมที่ได้ยินตอนแรกนี่ถึงกับอึ้งเลย น้องบอกน้องเริ่มทำมาตั้งแต่ม.3 วาดให้ สำนักพิมพ์บ้าง รับจ๊อบส่วนตัวบ้าง เดี๋ยวนะ..นึกถึงตัวเองสมัยนั้นแล้วอายเลยครับ ตอนนั้นผมยังผีบ้าผีบอไม่เป็นผู้เป็นคนอย่างตอนนี้หรอกครับ เรียกว่าแม่กับป๊าแทบจะนอนเอามือก่ายหน้าผากวันละสามเวลายังได้เลย ผมรู้สึกทึ่งนะ ยิ่งได้ฟังเหตุผลของน้องแล้ว ถ้าผมเป็นพ่อเป็นแม่น้องผมคงภูมิใจอ่ะครับ น้องบอกว่าน้องอยากช่วยนายแม่กับท่านข้าทาส แบ่งเบาภาระค่าใช้จ่ายบ้าง อย่างน้อยก็ค่ากินค่าเดินทางไปโรงเรียน โอ้โห..ฟังแล้วผมแทบลุกขึ้นปรบมือให้เลย

ส่วนไอ เจ้าตัวบอกว่า เรียนฟรีทุ่นค่าเทอมไปได้มากโข ตอนแรกผมก็งง จนซารางอธิบายให้ฟังนั่นล่ะถึงได้รู้ว่าไอเป็นนักกีฬาของโรงเรียน แล้วทำเรื่องใช้โควต้าเรียนฟรีของนักกีฬา และที่สำคัญ..PC All-in-One ตัวนั้น ครึ่งนึงเป็นเงินเก็บไอมันเอง แต่เงินไม่พอ ไอมันเลยไปขอให้ไอ้โซ่ช่วยออก แล้วบอกว่าถือว่าให้เป็นของขวัญวันเกิด ยิ่งคุยผมก็ยิ่งรู้สึกทึ่งวิธีการเลี้ยงลูกของนายแม่ไม่น้อย ไอบอกว่า นายแม่ไม่เคยโอ๋ ไม่เคยเข้าข้างลูกตัวเอง ผิดก็ว่าไปตามผิด ผิด1ครั้งให้คิดว่านั่นคือบทเรียน แต่ถ้ายังทำผิดซ้ำซาก ท่านบอกว่านั่นคือความไม่ใส่ใจ วิธีทำโทษก็มีหลากหลาย และที่ผมเพิ่งรู้อีกอย่าง ไอ้โซ่กับไอ้เงินก็ทำงานหาเงินใช้เองครับ ไอ้เงินเป็นเด็กเสิร์ฟที่ร้านนี้ให้นายแม่มัน ส่วนไอ้โซ่ ซารางบอกมันเป็นผู้ช่วยกุ๊กอยู่ที่ร้านอาหารอีกทีนึง ซึ่งเป็นธุรกิจของที่บ้านอีกนั่นล่ะ เห็นที ผมคงต้องขอถอนคำพูดที่เคยบอกว่าบ้านนี้เลี้ยงลูกเลี้ยงน้องสปอยเกินเหตุแล้วล่ะครับ เพราะเท่าที่ฟังมา ถ้าน้องมันไม่ตอแหลผมนะ ผมว่า..นายแม่เลี้ยงลูกออกมาได้สุดยอดเลยล่ะครับ เออ..ยกเว้นไอ้เหี้ยสองตัวนั่นน่ะนะ สำหรับพวกมัน ละไว้ในฐานที่เข้าใจของผมครับ เอาเป็นว่า ถ้ามันไม่มีคดีนั้นติดพันกับผมอยู่ ผมคงมองพวกมันในแง่ที่ดีมากกว่านี้ล่ะครับ

"คุยอะไรกันครับ น่าสนุกเลย" ผมที่กำลังฟังซารางโม้เพลิน จำต้องละความสนใจหันไปมองไอ้คนพูด

ไอ้เงินเดินยิ้มมาทางพวกผม มันลูบหัวน้องมันสองคนก่อนจะเดินมานั่งลงข้างผม ตรงที่ไอ้โซ่เคยนั่ง เออ..ว่าแต่ไอ้โซ่ไปไหนวะ คุยกับสองแฝดเพลินๆ หันมาอีกที มันก็ไม่อยู่แล้ว

"กำลังเม้าเรื่องคุณลูกค้าค่ะ" ซารางบอกเสียงใส

"อ้อ งั้นเบรคก่อนเน๊อะ พี่ต้องเก็บร้านแล้วครับ เอาไว้ไปคุยกันต่อที่บ้านแล้วกัน" ไอ้เงินบอกเสียงนุ่ม

ซารางกับไอก็เชื่อฟังดีครับ สองแฝดลุกขึ้นยกเก้าอี้วางไว้บนเคาน์เตอร์

ทำไมผมรู้สึกจั๊กจี้แปลกๆวะ คือถึงมันจะชอบพูดสุภาพกับผมนะ แต่มันยังแฝงความกวนตีนไงครับ แต่นี่...พระรองในซีรี่ย์เกาหลีที่ป้าวันชอบดูยังต้องชิดซ้าย แม่ง ขนลุก..

"ไม่ได้จะฉลองกันที่นี่หรอ?" ผมหันไปถามไอ้เงิน ระหว่างที่ช่วยมันยกเก้าอี้ตัวอื่นขึ้นวางไว้บนโต๊ะ

"เปล่าครับ เดี๋ยวไปทานที่บ้านน่ะ" มันหันมาบอกผมยิ้มๆ

อ้อ...

แล้วผมก็ช่วยมันเก็บร้านจนเสร็จนั่นล่ะครับ แล้วก็ต้องเลิกคิ้วแปลกใจ เมื่อเห็นซารางกำลังล็อคประตูหน้าร้าน ผมเลยถามไอ้เงินที่กำลังเดินมาทางผมพอดี

"อ่าว ที่ร้านมีประตูหลังด้วยหรอ?" เท่าที่มองจากสายตา พื้นที่ตั้งร้านไม่น่าจะมีทางออกหลังร้านนะ...

"มีครับ" มันบอกยิ้มๆ "มาครับ เดี๋ยวเงินถือเอง"

และผมก็เป็นคนดีมากพอครับ ในเมื่อมันอาสาผมก็ส่งทุกอย่างในมือตัวเองไปให้มันเลย

พอเดินออกมาหลังร้านผมก็เข้าใจทุกอย่าง สิ่งที่ผมคิดไม่ได้ผิดไปหรอกครับ สไตล์และที่ตั้งร้านไม่น่าจะมีที่จอดรถหรือพื้นที่ด้านหลังร้านจริงๆนั่นล่ะ แต่ที่ผมคาดไม่ถึงก็คงจะเป็น...ร้านตั้งอยู่ในบริเวณบ้านมันเอง! ถ้าให้เปรียบ ร้านก็เหมือนประตูรั้วหน้าบ้าน ทางเดินด้านหลังก็คือทางเดินระหว่างประตูรั้วหน้าบ้านสู่ตัวบ้านนั่นล่ะ....

ยังมีอะไรอีกไหม? รู้สึกวันนี้ผมจะโดนน็อคเอาท์หลายรอบมาก...

"เข้าบ้านก่อนครับ" มันหันมาเรียกผมที่ยังยืนแหงนหน้ามองตัวบ้านตาปริบๆ

พอเดินเข้ามาในบ้านผมก็อดร้อง'อู้ว'ในใจไม่ได้ นับถือในการจัดบ้านเลยครับ ทั้งเฟอร์นิเจอร์ ทั้งสไตล์การแต่งบ้าน เก๋ดี

"มากันแล้วหรอจ๊ะ"

ผมหันไปมองตามเสียงก็เห็นนายแม่เดินยิ้มๆมา สองมือดูเลอะนิดหน่อย

"ลูกซิกซ์ดูทีวีรอไปก่อนนะคะหรือจะเดินดูรอบๆบ้านก็ได้ค่ะ เดี๋ยวนายแม่กับโซ่เตรียมอาหารเสร็จแล้วจะเรียก" ท่านบอกยิ้มๆก่อนจะเดินกลับไปที่ครัว

ไอ้เงินหันมายิ้มให้ผม

"เอาไงครับ จะดูทีวีรอ หรือจะทัวร์บ้าน" มันถามเสียงกลั้วหัวเราะ

"บ้าน"

"โอเค งั้นตามไกด์สุดหล่อคนนี้มาเลยครับ" มันว่าท่าทางทะเล้น มีขยิบตาให้ผมด้วย

ผมได้แต่เบะปากส่ายหัว แต่ก็ยอมเดินตามหลังมันไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ ครันจะบอกว่าเดี๋ยวเดินดูเองก็ดูจะเสียมารยาทเกินไป

ระหว่างพาทัวร์รอบบ้านมันก็อธิบายไปเรื่อยว่าตรงนั้นตรงนี้มีความเป็นมายังไง  มุมไหนเป็นมุมโปรดของใครบ้าง ส่วนใหญ่เวลาทุกคนอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันมักจะทำอะไร แล้วก็นู่นนี่นั่นของมันไปเรื่อย ผมก็ฟังบ้างปล่อยผ่านบ้าง พยักหน้าเออออไปกับมันบ้าง จับใจความคราวๆได้ว่า บ้านนี้พ่อมันเป็นคนหาแบบ นายแม่เป็นเจ้าของไอเดียตกแต่งภายใน

"ที่นี่มีทั้งหมด 4 ห้องนอน 5 ห้องน้ำครับ ด้านบนเป็นห้องนอน 2 ห้อง  ด้านล่างอีก 2 ห้อง นายแม่กับซารางจะอยู่ด้านบน ส่วนด้านล่างก็เป็นห้องของไอกับไอ้โซ่แล้วก็เงิน"

"มึงกับไอ้โซ่นอนห้องเดียวกัน?"

"ครับ"

ผมอดจะเลิกคิ้วแปลกใจกับคำตอบของมันไม่ได้

"ไม่อึดอัด?"

"ก็ไม่นะครับ ชินด้วยมั้ง ก็อยู่กับมันมาตั้งแต่อยู่ในท้องนายแม่นี่ครับ" มันว่ากลั้วหัวเราะ

ผมพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ และตัดสินใจหุบปากเดินดูบ้านไปเงียบๆ

"ลองไปดูด้านหลังบ้านกันไหมครับ" มันหันมาถาม

ผมพยักหน้าให้มันเป็นคำตอบ

พอเดินไปถึงส่วนด้านหลังของตัวบ้าน ผมก็ต้องเลิกคิ้วอย่างแปลกใจอีกรอบ เพราะบรรยากาศด้านหน้ากับด้านหลังมันต่างกันลิบ ด้านหน้านี่จัดแต่งสวนแบบทันสมัย แต่ด้านหลัง...สวนครัวขนาดย่อมครับ มีแต่แปลงผักเต็มไปหมด

"ความคิดนายแม่เค้าน่ะครับ แต่คนทำน่ะท่านข้าทาส" มันบอกน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ

"เข้าใจคิดดี" ผมบอก อดยิ้มออกมานิดๆไม่ได้เมื่อคิดตาม

ดูท่าบ้านนี้ นายแม่จะเป็นใหญ่สุดในบ้าน ฮ่ะๆๆ

มันพาผมเดินทัวร์สวนผักได้สักพักก็ชวนเข้าบ้าน เพราะฟ้าเริ่มมืดลงทุกทีและจากที่ดูนาฬิกา ป่านนี้อาหารคงเสร็จแล้ว

"เออ กูจะถามก็ลืม"

"ครับ?"

"พ่อมึงอ่ะ ตั้งแต่กูมายังไม่เจอเลย เค้าจะกลับตอนไหนหรอ"

มันยิ้มแล้วหัวเราะ ผมที่หันไปมองก็ได้แต่ขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่เข้าใจ มีอะไรน่าขำ?

"เงินก็ลืมไปเลยเหมือนกัน ปีนี้พ่อไม่ได้ร่วมวันเกิดด้วยครับ ติดงานอยู่ต่างประเทศ" มันบอกยิ้มๆ

ผมเลิกคิ้วแปลกใจ

"พ่อมึงทำงานอะไรวะ?"

"ช่างภาพอิสระครับ งานที่รับส่วนใหญ่จะอยู่ต่างประเทศ แต่เดี๋ยวก่อนกินข้าวคงวิดิโอคอลคุยกัน"

อ้อ.... ถึงว่ามีตังค์

มีลูกแฝดนี่ใช้ตังค์เยอะนะครับ ยิ่งแฝดสองคู่ ถึงอายุจะห่างกันพอสมควร แต่ค่าใช้จ่ายก็ยังสูงอยู่ดี เห็นได้ชัดจากอาผม ชอบมาบ่นกับป๊าบ่อยๆว่าตังค์จะหมุนไม่ทันอยู่แล้ว คงจะทันหรอก ลูกแฝด 1 เมียอีกกี่คนที่ส่งเสียน่ะ เห๊อะ... นึกถึงแล้วก็อารมณ์เสีย ใครล่ะที่เดือนร้อนถ้าไม่ใช่ป๊าผมที่ต้องให้เงินไปเพราะสงสารหลาน

"บ้านมึงนี่ดีนะ ดูอบอุ่นดี" ผมเปรยออกมาเบาๆ

มันคราง'หื้ม'ในคอ

"ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ"

"ไม่มีไรหรอก" ผมเอ่ยตัดบท รีบเดินเข้าบ้านไป

มันก็ไม่ได้เซ้าซี้ถามอะไร เดินเข้าบ้านมาก็เห็นไอกับซารางกำลังช่วยกันจัดโต๊ะเลย

"มาครับพี่ช่วย" ผมบอก เอื้อมมือจะไปรับจานที่น้องยกมา

แต่น้องยกหนี

"อ๊ะ ไม่เอา พี่ซิกซ์ไปนั่งรอเลยเดี๋ยวไอกับซารางทำเอง" น้องบอกพร้อมกับเดินถือจานไปวางบนโต๊ะกินข้าว

ไอ้ผมนี่ยืนมองตามตาปริบๆในสภาพมือยังค้างอยู่กลางอากาศอยู่เลย

"เออ.."

"ไปนั่งรอเถอะครับ ไอกับซารางไม่ยอมให้ทำหน้าที่เค้าหรอก" ไอ้เงินเดินเข้ามาบอกเสียงกลั้วหัวเราะ ดึงผมให้ไปนั่งรอที่โซฟากับมัน

เฮ้ย!

มันไม่ใช่ดิ วันนี้วันเกิดน้องมันสองคนนะ! ไม่ๆๆ ผมทนนั่งไม่ได้หรอกครับ

"ให้พี่ช่วยเถอะ" ผมเดินเข้าไปบอกไอที่กำลังวางจานวางช้อนตามตำแหน่งนั่งของแต่ละคน

"ไม่เป็นไรพี่ พี่ไปนั่งรอเถอะ"

"เฮ้ย ได้ไง วันนี้วันเกิดนายกับซารางนะ จะให้เจ้าของวันเกิดทำได้ไง" ผมบอก คิ้วขมวดกันมุ่น

แต่ไอกลับหัวเราะ

"แค่กินข้าวแล้วเป่าเค้กตอนสุดท้ายเองพี่ ไม่ได้อะไรขนาดนั้น อีกอย่าง พี่เป็นแขก ไปนั่งเถอะครับ"

"หลายๆคนช่วยกัน เสร็จไว" ผมยังคงไม่ยอมแพ้

"ใกล้เสร็จแล้วครับ" แต่น้องมันก็สวนกลับมาได้อีก

"แต่พี่อึดอัด" เอาดิ ลองผมพูดงี้แล้วยังบอกให้ผมไปนั่งรอ ผมก็ยอมล่ะ

ไอเงยหน้าขึ้นมามองผมตาปริบ แล้วมองเลยไปทางด้านหลังผม ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนเป็นกระอักกระอวน

"งั้นพี่ก็เช็ดแก้วไปนะ เช็ดเสร็จก็วางตามตำแหน่งโต๊ะนั่งนั่นล่ะ ผมไปช่วยซารางมันยกกับข้าวก่อน"

ฮ่าๆๆๆๆๆ สุดท้ายผมก็ชนะ!

ใช้เวลาไม่นานทุกอย่างก็พร้อม กับข้าวแต่ละอย่างก็น่ากินทั้งนั้น เห็นแล้วท้องร้องเลยครับ ต่างคนต่างนั่งประจำที่ตัวเอง นายแม่ประจำที่หัวโต๊ะ ถัดมาเป็นไอ้เงิน ผม ไอ้โซ่ ฝั่งตรงข้ามก็ไอกับซาราง

"เดี๋ยววิดิโอคอลคุยกับพ่อเค้าก่อนนะ ลูกซิกซ์หิวรึยังคะ?" นายแม่ว่า ท้ายประโยคหันมาถามผม

ผมควรจะตอบว่าไงดี? นายแม่ท่านเล่นถือไอแพดพร้อมสัพขนาดนั้น...

"..เออ..ยังครับ" ก็ได้แต่ต้องตอบงี้ล่ะ

รอสายไม่นานครับ ปลายสายก็ตอบรับ

"ท่านข้าทาสสสสสสส" เสียงซารางนี่นำล่องก่อนเลยครับ

[ว่างายลูกสาวววววววว~]

"คิดเถิงงงงงง"

[ท่านข้าทาสก็คิดถึงคุณลูกสาวเหมือนกาน~]

เอ๊อะ.. น่ารักว่ะ

ผมอดจะยิ้มออกมาไม่ได้

[หื้ม? แล้วสมาชิกใหม่นั่น ใครกันล่ะน่ะ]

"เออ สวัสดีครับ" ผมบอกพร้อมกับยกมือไหว้

พ่อไอ้โซ่ไอ้เงินขมวดคิ้ว แต่ก็พยักหน้าให้ผมเป็นเชิงรับไหว้

"ลูกซิกซ์ค่ะคุณ วันนี้ลูกมาร่วมด้วย" นายแม่บอกยิ้มๆ

[หื้ม? อ้อๆๆ ดีๆๆ ว่าไงเรา เสียดาย พ่อดันติดงานเลยอดเจอตัวเป็นๆเลย เอาไว้มาอีกนะ]

เออ..คุยกับผม..ใช่ไหม?

ไม่รู้อ่ะครับ คุยไม่คุยไม่รู้ รู้แต่ผมพยักหน้าเออออไปก่อนแล้ว

"ท่านข้าทาสจะกลับวันไหน" ไอถามแทรกขึ้นมา

[อีกสองวันน่ะ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดนะ]

"อย่าลืมของฝากผม!"

"ซารางด้วย~"

[รู้แล้วน่า ไม่ลืมๆๆๆ ของนายแม่ก็ไม่ลืม]

น่าน มีหยอดคนที่ถือไอแพดด้วยครับ นายแม่ก็ยิ้มแก้มปริไปตามระเบียบสิครับ

[ส่วนของลูกชายคนโตกับคนรอง อดนะ ตามนั้น]

อ่าว....

ผมเลิกคิ้วแปลกใจ เหลือบมองไอ้เงินก็เห็นมันทำหน้าเซ็ง พอหันไปมองไอ้โซ่ มันก็นั่งเท้าคางสีหน้าเบื่อหน่าย

[แล้วลูกซิกซ์ล่ะ อยากได้อะไรไหม? เดี๋ยวท่านข้าทาสซื้อไปฝาก]

ผม?

ผมชี้นิ้วเข้าหาตัวเองเป็นการถามย้ำให้แน่ใจ พ่อก็หัวเราะร่วน

[ใช่ ท่านข้าทาสหมายถึงลูกซิกซ์นั่นล่ะ เอาอะไรไหมเดี๋ยวซื้อกลับไปฝาก]

"ซิกซ์อยากได้รองเท้า" ไอ้เงินแสลนตอบแทน

[นั่นมันแกมากกว่ามั้งไอ้ลูกชาย]

มันหัวเราะ

[ว่าไงซิกซ์ เอาไรไหม]

"เออ ไม่เอาครับ แหะๆ" ผมบอก หัวเราะแห้งๆ

ว่าแต่...มันแปลกๆนะ ว่าไหม? อะไรเอ่ย ไม่เข้าพวก...

คือ.. ได้ข่าวว่าญาติโกโหติกากันไหม ก็ไม่นะ แล้วอะไรคือ...คุยกันเหมือนสนิทกันมาเป็นชาติ แล้ว...

[วันเกิดปีนี้ ขอโทษนะที่ท่านข้าทาสไม่ว่างอยู่ฉลองด้วย รักลูกทั้งสองคนนะ ท่านข้าทาสภูมิใจในตัวลูกทั้งสองคนมากนะครับ ขอให้เป็นเด็กดีแบบนี้ของท่านข้าทาสและนายแม่ต่อไปนะครับคุณลูกชายคนเล็ก คุณลูกสาว]

"คร๊าบ/คร่า"

แล้วก็ตามประสาครอบครัวเค้าคุยกันนั่นล่ะครับ ไอ้ผมที่เป็นคนนอกก็มีตอบบ้างเวลาถูกถาม นอกนั้นก็นั่งยิ้มนั่งเงียบไปตามระเบียบ คุยกันต่อเกือบ 10 นาทีได้มั้งครับก่อนที่ท่านข้าทาสจะขอตัวไปทำงานต่อ

"เอาล่ะๆๆ ทานข้าวกันเถอะจ้ะ"

โอ๊ยยยย ผมรอคำนี้มานานมากบอกเลย!

"ทานให้เต็มที่เลยนะลูกซิกซ์ ไม่ต้องเกรงใจนะคะ" นายแม่บอกยิ้มๆ ตักกุ้งในถ้วยต้มยำมาใส่ในจานข้าวผม

"ขอบคุณครับ" ผมบอกพร้อมกับยกมือไหว้

"เห็นโซ่บอกลูกซิกซ์ชอบต้มยำกุ้ง ถ้าชอบก็ทานเยอะๆเลยนะคะลูก"

ผมก็ได้แต่พยักหน้าให้หงึกหงัก เพราะปากไม่ว่างกำลังเคี้ยวข้าวอยู่

"พี่ซิกซ์ๆๆ" ซารางร้องเรียก ทำให้ผมจำต้องเงยหน้าขึ้นมอง

"ครับ?"

"พี่ซิกซ์สนใจมาเป็นนายแบบปกนิยายให้ซารางไหม"

แค่กๆๆ

ผมป่าวสำลัก ผมมองไอทีมองซารางที

"นายแบบ...นิยาย?"

"ช่ายยยยยย~"

"ผมแนะ"

"หุบปากไปเลยไอ้ไอ" ซารางบอกเสียงเย็นพร้อมทั้งตวัดสายตามอง

"อื้ม! ทานข้าวกันดีกว่าครับ" ไอ้เงินแทรกตัดบทขึ้นมา "ลองทานนี่ดูนะครับ อร่อยนะ"

"เออ ขอบใจ"

"ถ้าตักไรไม่ถึงก็บอก" ไอ้โซ่พูดขึ้นมาเรียบๆ

ผมพยักหน้าให้มัน ตอนนี้ไม่อยากพูดไม่อยากตอบไรทั้งนั้นล่ะครับนอกจากกินแล้วก็กิน

"นายแม่ก็ลืมถามเลย ลูกซิกซ์อยู่หอหรือบ้านค่ะ"

"หอครับ จะกลับไปนอนบ้านก็วันเสาร์-อาทิตย์ แต่ถ้าวันไหนอยากกลับไปกินข้าวที่บ้านก็กลับครับ"

"อ้อ ถ้าวันไหนไม่ได้กลับบ้านแล้วอยากทานอะไรอร่อยๆ แวะไปทานที่ร้านนายแม่ได้นะคะ ไม่ไกลจากม.หรอกค่ะ"

ผมรีบกลืนข้าวลงคอ

"ได้ครับ เดี๋ยวผมพาเพื่อนไปอุดหนุนนะครับ เออ..ที่ร้านมีเป็นแบบนั่งห้องแอร์ไหมครับ"

"มีค่ะ มีทั้งนั่งด้านนอกชมบรรยากาศชิวๆ หรือจะนั่งในห้องแอร์ก็มีค่ะ"

"ร้านนายแม่เปิดกี่โมงหรอครับ?"

"นายแม่เปิดแค่ช่วงเย็นน่ะค่ะ ตั้งแต่ 16.00 – 23.30 น.น่ะค่ะลูก"

น่าเสียดาย...

"หื้ม? ทำไมทำหน้าตาเหมือนผิดหวังงั้นล่ะคะ" ท่านถามยิ้มๆ ทำเอาผมต้องยิ้มแหยๆไปให้

นี่หน้าตาผมแสดงออกขนาดนั้นเลย?

"ก็..ว่าจะแนะนำร้านให้ป๊าน่ะครับ เวลาที่บริษัทส่งงานอะไรแบบนี้" เผื่อจะได้ลดราคาบ้างอะไรบ้าง อันนี้ละไว้ในฐานที่เข้าใจครับ ฮ่ะๆๆ

"อ๋อ นี่ที่บ้านเปิดบริษัทหรอคะลูก"

"เป็นบริษัทคอนเซาท์น่ะ" ผมเปล่าตอบนะ ไอ้โซ่มันเป็นคนตอบ

"คอนเซาท์?"

"บริษัทควบคุมงานก่อสร้าง มีทั้งควบคุมการก่อสร้างตึก ก่อสร้างถนน แต่ส่วนใหญ่เห็นรับแต่งานก่อสร้างทางมากกว่า"

โอ้โห..ข้อมูลมึงแน่นไปไหม? ได้ข่าวนั่นบริษัทพ่อผมไม่ใช่?

"อ๋อ แบบนี้ก็ตรงกับที่ลูกเรียนมาเลยสิ งี้จบมาก็ไปทำที่บริษัทป๊าลูกซิกซ์ได้สิเนี่ย ดีๆๆ"

ไม่ดีมั้งครับ... แต่ก็พูดอะไรไม่ได้นอกจากยิ้มแห้งๆ

ไอ้โซ่ไม่ได้ตอบอะไรแม่มันกลับไป มันนั่งกินข้าวของมันไปเงียบๆ ตลอดเวลาที่นั่งกินข้าวไป ก็มีคุยกันบ้าง ส่วนใหญ่จะเป็นนายแม่ที่เป็นคนเปิดหัวข้อ ผมก็ตอบบ้างอันไหนที่เกี่ยวกับตัวเอง จนกระทั่งกินกันเสร็จนั่นล่ะครับ

"ผมช่วยครับ" ผมรีบบอก และไม่รอให้โดนปฏิเสธ ผมจัดการเก็บกวาดจานชามที่กินเสร็จแล้วไปไว้ในครัวก่อนจะออกมาช่วยเก็บของที่เหลือ

"ที่เหลือนายแม่จัดการเองค่ะ ลูกซิกซ์ไปนั่งรอที่โซฟากับพวกโซ่เงินเถอะจ้ะ"

"แต่"

"ไปเถอะค่ะ ไม่มีอะไรแล้ว เหลือแค่เช็ดโต๊ะเองลูก เสร็จนี่เดี๋ยวจะได้เป่าเค้กกัน" ท่านเงยหน้าบอกยิ้มๆ

ผมก็เลยเดินไปนั่งรอที่โซฟาตามที่ท่านบอก

"ตื่นเต้น?" ผมถาม เลิกคิ้วมองซาราง เพราะเห็นน้องหันไปมองทางครัวหลายรอบมาก

"ตื่นเต้นสิพี่ซิกซ์ ซารางแอบถามพี่เงินตั้งหลายทีแล้วว่าเป็นเค้กอะไร พี่เงินก็ไม่ยอมบอกสักที เอาแต่บอกว่าเดี๋ยวก็รู้เองนั่นล่ะ" น้องว่า ท้ายประโยคหน้ามุ่ยปากยื่นนิดๆ

ผมหัวเราะ โคลงหัวให้กับความน่ารักของน้อง

"พี่เงิน~~เมื่อไหร่จะไปเอาเค้กอ่า ซารางอยากเห็นเค้กแล้ว" น้องหันไปงอแงกับไอ้เงินที่นั่งไขว้ห่างอ่านนิตยสารในมือด้วยท่าทางสบายๆ

หมั่นไส้...

"นายแม่ยังเช็ดโต๊ะไม่เสร็จเลย" มันตอบน้องนิ่งๆตาจดจ้องอยู่ที่นิตยสารในมือ

"นายแม่~ ซารางช่วย!"

หางตาผมเห็นไอ้โซ่ส่ายหัว หน้าตาเหมือนจะขำก็ไม่ขำ ส่วนไอนี่ลงไปนอนกุมท้องกับโซฟาแล้ว

"มึงก็ไปแกล้งลูกสาวท่านข้าทาส" ไอ้โซ่ว่าเสียงเอือมๆ

โอเค เก็ท...

"พี่เงินนนนนนนน~ เค้กอยู่ไหนทำไมซารางไม่เห็น!~"

เท่านั้นล่ะครับ ไอที่นอนตัวสั้นกึกๆเพราะกลั้นขำ ถึงกับปล่อยก๊ากออกมาแบบไม่มีกั๊ก

"เดี๋ยวเถอะ แกล้งน้องกันนะเจ้าพวกลูกชาย" นายแม่เดินเข้ามา เท้าเอวกวาดตามองแต่ละคน

"เออ ผมเปล่า" ผมรีบบอกเสียงเบา

"นายแม่รู้จ้ะ" ท่านบอกยิ้มๆ ก่อนจะหุบยิ้มฉับหันไปพูดกับไอ้โซ่ "ไปเอาเค้กมาเลยนะพ่อลูกชาย"

"บอกไอ้เงินเลยครับ" มันพยักพเยิดโยนไปที่แฝดมันแบบทันที

"ลูกชาย~" นายแม่กดเสียงต่ำเรียกไอ้เงิน

มันก็ยกสองมือเป็นเชิงยอมแพ้ เดินหัวเราะขลุกขลักหายไปในส่วนที่เป็นตัวบ้านอีกฝั่ง ถ้าผมจำไม่ผิด นั่นมันทางไปห้องมันนี่...

ผมหันไปเลิกคิ้วเป็นเชิงถามไอ้โซ่

"ที่ห้องมีตู้เย็นแยก"

อ้อ...

ไอ้เงินหายไปไม่ถึง 5 นาทีมันก็กลับมา ในมือมีกล่องเค้กที่ถูกเปิดและจุดเทียนไว้แล้วเรียบร้อยมาด้วย ทันทีที่มันเดินมาถึงโซฟา ไฟกลางบ้านก็ถูกดับลง

happy birth~dayto you~Happy birthday to you~Happy birthday Happy birthday

Happy birthday to you.

จนครบทั้งสามรอบนั่นล่ะครับ

"อย่าลืมอธิษฐาน" ไอ้เงินบอกยิ้มๆ

"ไม่ลืมๆๆๆ" ทั้งไอทั้งซารางร้องบอกแทบจะพร้อมกัน ตาก็หลับพริ้มเพื่ออธิษฐาน

จนผ่านไปเกือบ 10 นาทีได้มั้งครับ ทั้งสองคนก็ยังไม่ลืมตาขึ้นมาเป่าเทียนสักที เหลือบมองนายแม่ก็เห็นท่านส่ายหัวมองไอกับซารางยิ้มๆ พอหันไปมองไอ้โซ่ มันทำหน้าเซ็งปนเอือมนิดๆ ส่วนไอ้เงิน ยกมือขึ้นเท้าเอวข้างนึงแล้วครับ หน้าตาก็บ่งบอกว่าใกล้แล้ว ใกล้องค์ด้านมืดมันลงแล้ว

"ถ้ายังไม่ลืมตานะ พี่จะเอาเค้กคว่ำหัวเราทั้งคู่เลย"

ผมเหล่ตามองมันเลยครับ ในขณะที่ไอกับซารางก็พากันหัวเราะ

"พี่ซิกซ์ดูไว้นะครับ นี่ล่ะนิสัยอีกด้านของพี่ชายผมเลยล่ะ" ไอว่าเสียงกลั้วหัวเราะ กระโดดหลบไปด้านหลังนายแม่เมื่อไอ้เงินยกขาทำท่าจะถีบ

ถึงไม่บอกผมก็รู้ ในเมื่อเคยเจอมากับตัวเองแล้วไง

"อ๊ายยย พี่เงินเดี๋ยวเค้กซารางคว่ำ" พูดไปเจ้าตัวก็กระโดดเย้วๆ

"รีบๆเป่าสักทีเถอะ เทียนมันจะละลายหมดแล้ว" ไอ้โซ่ว่าเสียงเย็น ท่าทางเบื่อหน่ายสุดๆ

นั่นล่ะครับ ถึงได้ฤกษ์เป่าเทียนกันได้สักที นายแม่ถึงกับยืนส่ายหัวหน้าตาอ่อนอกอ่อนใจ

"ทำใจหน่อยนะลูกซิกซ์"

ผมก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆตอบกลับไป

กว่าจะจัดการตัดเค้กแจกได้ ก็เรียกได้ว่าป่วนสุดๆ ทั้งพี่ทั้งน้องพอกันหมดครับบ้านนี้

"จริงสิคะ นายแม่ก็ลืมถามเลย ลูกซิกซ์กลับยังไงคะ?"

ผมชะงักมือที่กำลังจะจ้วงเค้กเข้าปากเหลือบตามองหน้าไอ้เงินแบบอัตโนมัติ ก่อนจะหันไปตอบนายแม่

"ก็..คงกลับไปเอารถที่คณะก่อนนะครับ"

"หือ? นี่ก็สามทุ่มกว่าแล้วนะคะ กว่าจะไปม.อีก มันจะไม่ดึกกันพอดีหรอคะลูก"

"ก็..."

"เอาแบบนี้สิคะ คืนนี้ลูกซิกซ์ก็นอนค้างที่บ้านนายแม่สักคืน พรุ่งนี้ค่อยไปม.พร้อมโซ่กับเงินก็ได้"

เออ...

"..ผมเกรงใจน่ะครับ แหะๆๆ"

"เกรงใจอะไรกันคะ คนกันเอง"

เองตรงไหนวะ!?

"เออ.."

"งั้นก็ตามนี้เลยเน๊อะ"

หือออ~

"เดี๋ยวนายแม่ไปดูผ้าห่มมาเพิ่มให้แล้วกัน ลูกซิกซ์นอนห้อง.."

"ผมนอนกับไอก็ได้ครับ เห็นเงินบอกไอนอนคนเดียว"

เอาวะ ถ้ามันหมดทางปฏิเสธแล้วน่ะ

"เออ ผมก็ไม่ขัดนะถ้าพี่ซิกซ์จะมานอนด้วย แต่พอดีห้องผมเตียงมันแค่ 5 ฟุตเองว่ะพี่ แถมที่พื้นก็โมเดลวางเกลื่อนเลยอ่ะ แหะๆๆ"

"นอนห้องพี่โซ่กับพี่เงินก็ได้นี่ค่ะ ห้องกว้างจะตาย แถมเตียงก็ใหญ่ นอน 3 คนยังสบายๆเลยด้วยซ้ำ"

...เออ...




โปรดติดตามตอนต่อไป.... ฮ่ะๆๆๆๆ



เจอกันใหม่ตอนที่ 7 นะครับ

งานนี้ก็ต้องมาดูกันว่า ไอ้ซิกซ์จะยอมค้างหรือไม่ค้าง

เห็นนายแม่แล้ว รู้เลย ลูกบ้านนี้ได้ใครมา นี่มาแค่นายแม่ ส่วนท่านข้าทาสมาแต่เสียง

ถ้าอยู่รวมกันทีเดียว ไอ้ซิกซ์คงปวดหัว ฮ่าๆๆๆๆ

เค่นโบกแท่งไฟกับป้ายผ้าเชียร์นายแม่ครับ นายแม่~ ไอ้เค่นขอปาวนาเป็นแฟนคลับนายแม่ครับ!

ส่วนเฮีย ไม่ต้องเรียกร้องแฟนคลับมั้ง ได้ข่าว ทีมเฮีย นี่เยอะกว่าเพื่อน ส่วนหมอ หวังว่าตอนนี้จะทำให้หมอมีFCเพิ่มขึ้นนะ

หมอออกจะดี ทำม๊ายยยย ทำไม ไม่มีคนสนใจ ถถถถถถ~

ปล. ตอนนี้มันสมควรเสร็จตั้งนานแล้วครับ ถ้าเค่นไม่ติดเฮโรอีน ฮ่าๆๆๆๆๆ ขอสารภาพผิดรัวๆ สุดท้ายก็ต้องบอกว่า ขอบคุณสำหรับการติดตามและคอมเม้นทุกคอมเม้นเลยนะครับ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น