email-icon facebook-icon Line-icon

ตอนที่32 เธอว่าใคร !!

ชื่อตอน : ตอนที่32 เธอว่าใคร !!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.5k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.พ. 2564 08:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่32 เธอว่าใคร !!
แบบอักษร

“อ้วนกับน้องหนึ่งนั่งรอตรงนี้นะครับ เอกไปเปลี่ยนชุดเดี๋ยวมา … “ทั้งสามคนเดินเข้ามาที่ห้องที่ทางบริษัทจัดไว้ให้นักแสดงได้ซ้อมร้องซ้อมเต้นกัน มีกระจกล้อมรอบไปทั่วทั้งห้องนี้

“เอกไปซ้อมเถอะผมกับน้องหนึ่งอยู่ได้ … “ปลาวาฬที่นั่งลงกับพื้นแล้ว เงยหน้าขึ้นไปบอกคนที่ยืนทำหน้าเป็นห่วงตัวเองอยู่ ทั้งที่ตรงที่ปลาวาฬนั่งอยู่ก็ไม่ได้ไกลจากที่เป็นเอกซ้อมนัก

“อืม อ้วนถ้ามีอะไรเรียกนะ … “เป็นเอกเดินไปแล้วก็ไม่วายหันมามองด้วยความเป็นห่วง วันนี้พวกเขามาก่อนเวลาเลยยังไม่มีแฟนคลับมาหา และเขาก็ยังเข็ดจากคราวที่แล้วที่มีแฟนคลับแฝงตัวมาทำร้ายคนอ้วนของเขา เขาเลยอยากจะเลี่ยงที่จะเจอแฟนคลับในช่วงนี้

 

“พี่ปลาวาฬสวัสดีครับ พี่เป็นเอกมาแล้วเหรอครับ …” คนเล็กเดินเข้ามาทักทายยิ้มๆ

“สวัสดีครับคนเล็ก เป็นเอกกำลังเปลี่ยนชุดอยู่ครับ … “ปลาวาฬที่กำลังจะแกะขนมให้ลูกชายที่เริ่มจะซนตามนิสัยของเด็กและไม่อยู่นิ่ง เขาเลยจะเอาขนมที่แม่ของเป็นเอกเตรียมไว้ให้หลานก่อนจะออกมาจากบ้านเอามาให้ลูกชายกินเพื่อไม่ให้ลูกชายดื้อแล้วไปรบกวนนักแสดงคนอื่นๆ ที่ตอนนี้เริ่มทยอยกันเข้ามาแล้ว

“น้องคะ ที่นี่ห้ามเอาของเข้ามากินค่ะนอกจากนํ้า … “เจ้าหน้าที่สาวเดินเข้ามาบอกด้วยความไม่พอใจเมื่อเห็นปลาวาฬกำลังแกะกล่องใส่ของกินกางออกมาแล้วยื่นให้ลูกชายกิน

“ครับ ขอโทษครับ …” ปลาวาฬรับคำแล้วรีบเก็บกล่องของกินเข้าที่ทันที

“งั้นผมไปเปลี่ยนชุดก่อนนะครับ … “คนเล็กบอกยิ้มๆ ก่อนลุกเดินออกไปทันที

“น้องมาทำอะไรที่นี่เนี่ย ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องเขาห้ามเข้ามานะ … “เจ้าหน้าที่สาวคนเดิมพูดขึ้นอีกครั้งและดังจนคนหันมามอง

“แม่ กลัวยักษ์ … “น้องหนึ่งตกใจเสียงที่ดังและหน้าที่ไม่พอใจของเจ้าหน้าที่สาวคนนี้รีบเดินไปกอดคอแม่ตัวเองแล้วเอาหน้ามุดหนีทันที

“เอ่อ คือ … “ปลาวาฬรีบหันไปมองเป็นเอกที่เปลี่ยนเสื้อมาและเดินตรงมาทางนี้พอดี ปลาวาฬกลัวว่าพนักงานสาวคนนี้จะเดือนร้อนเลยคิดหาวิธีช่วย เพราะพนักงานสาวคนนี้อาจจะไม่เคยเห็นเขามากับเป็นเอกมาก่อน

“น้องรีบๆ เก็บของแล้วออกไปเลยค่ะ ที่นี่เขาให้นักแสดงเท่านั้นที่เข้ามา … “เจ้าหน้าที่สาวเห็นท่าทีเหมือนจะหาทางแก้ตัวของปลาวาฬเลยยิ่งตวาดเสียงดังขึ้นไปอีก

“เธอว่าใคร!!!!! … “เป็นเอกตะคอกเสียงดังทันทีที่มั่นใจว่าเจ้าหน้าที่สาวคนนี้ว่าคนอ้วนของเขา

“เออ เออ คือ คุ คุณ … “เจ้าหน้าที่สาวตกใจจนสะดุ้ง เมื่อหันไปเห็นเป็นเอกที่ตะคอกเสียงดังใส่แถมตาคมกริบที่มองมาเหมือนจะฆ่าเธอให้ได้

“เอกๆ ไม่มีอะไรเขาแค่เข้าใจผิดน่ะ … “ปลาวาฬรีบจับขาคนที่ยืนหน้ายักษ์ใส่พนักงานสาวคนนั้น เพราะเขาลุกไม่ได้ ลูกชายกอดคอแน่นเข้าไปอีกเมื่อได้ยินเสียงพ่อตะคอกเสียงดัง

“อ้วน เขาว่าอะไรอ้วนบอกมา …” เป็นเอกโมโหจนเก็บอารมณ์ไม่อยู่ ตัวเขาเองเขายังไม่เคยตวาดกับคนอ้วนของเขาเลย แล้วผู้หญิงคนนี้เป็นใครตวาดเมียเขา

“คึ คือ … “พนักงานสาวรนราน หันไปมองปลาวาฬอย่างขอความช่วยเหลือ เพราะเธอเคยได้ยินมาว่าเป็นเอกเป็นคนที่ปากร้ายแค่ไหน จะว่าอะไรใคร จะด่าอะไรใคร โดยที่ไม่สนใจความรู้สึกของคนคนนั้นเลย และตอนนี้เธอกลัวจนฉี่จะราดแล้วด้วย

“เอกๆ เขาแค่เข้าใจผิดน่ะ เอกไปซ้อมเถอะเดี๋ยวผมคุยกับเขาเอง ทุกคนรอเอกอยู่นะ … “ปลาวาฬหันไปดูทุกคนที่อยู่ในห้อง ที่ตอนนี้ หยุดการเคลื่อนไหวทุกอย่างและหันมามองตรงที่เขาอยู่กันเป็นตาเดียวรวมทั้งคนเล็กที่พึ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าออกมาด้วย

“อ้วนจะบอกเองหรือจะให้ผมไล่เขาออก … “เป็นเอกโมโหที่ได้ยินเจ้าหน้าที่สาวพูดจาไม่ดีกับคนอ้วนแล้วเขายังเห็นลูกชายสะดุ้งตกใจเข้าไปกอดคอคนอ้วนด้วย

“เอก หมับ!! …” ปลาวาฬเรียกเสียงนิ่ง เพื่อให้อีกคนตั้งสติ หลังจากที่พยายามลุกขึ้นมาได้แล้วบีบมือคนที่อารมณ์เสียให้ใจเย็นลง

“ชิ๊ … “เป็นเอกจิ๊ปากอย่างระงับอารมณ์ของตัวเองเมื่อสบเข้ากับตากลมโตที่ส่งมาให้เขานิ่งๆ ไม่ไหวติง

“น้องคะคือพี่ขอโทษนะคะพี่ไม่รู้ว่า …”

“ถึงไม่รู้เธอควรถามก่อนไหม ไม่ใช่จะว่าเขาโดยไม่ถาม ไม่ว่าจะกับใครทั้งนั้น จะออกไปไหนก็ไปอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าเธออีก ไป๊!!! … “เป็นเอกหมดความอดทนทันทีที่พนักงานสาวเอ่ยกล่าวขอโทษคนอ้วนของเขา

“ค่ะ …” พนักงานสาวค่อยๆ เดินออกไปด้วยใบหน้าที่ซีดขาว ไม่คิดว่าสิ่งที่เคยได้ยินจะเกิดขึ้นกับตัวเอง

“เอกครับผมไม่เป็นไรนะ ใจเย็นๆ … “ปลาวาฬจับใบหน้าของคนอารมณ์เสียให้หันมาสบตากับตัวเองแล้วส่งยิ้มไปให้จนตาหยี

“เนี่ย !! อ้วนก็เป็นซะแบบเนี่ย หึๆ … “เป็นเอกยิ้มตามคนอ้วนแล้วหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเดินไปซ้อมกับทุกๆคนที่พากันกลั้นหายใจกันเพื่อเอาใจช่วยพนักงานสาวคนนั้นไม่ให้ฉี่ราดออกมาซะก่อน

 

ตลอดเวลาที่รอเป็นเอกซ้อม ไม่มีใครกล้าเดินมาเฉียดปลาวาฬอีกเลย ขนาดน้องหนึ่งวิ่งซนยังไม่มีใครกล้ามองด้วยซ้ำ บางคนก็อยากเล่นด้วยแต่พอเห็นหน้าของเป็นเอกที่คอยมองมาแทบจะตลอดเวลา ทำให้ทุกคนทำหน้าที่ของตัวเองจนซ้อมครบตามเวลาที่กำหนด ทุกคนก็รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและรีบออกไปหายใจข้างนอกให้คล่องขึ้นหลังจากที่หายใจไม่ทั่วท้องกันตลอดเวลาที่ซ้อม

“อ้วนหิวยังออกไปกินข้าวกัน น้องหนึ่งน่าจะหิวแล้ว … “เป็นเอกเปลี่ยนเสื้อผ้าออกมาก็เดินตรงมาหาสองคนที่อ่านหนังสือนิทานให้กันฟังอยู่

“หิว ผมเนี่ยหิว …” ปลาวาฬหันไปพูดกับเป็นเอกยิ้มๆ อย่างประจบ

“แล้วทำไมไม่บอกผมจะได้พาไปกินเร็วๆ กว่านี้ … “เป็นเอกหันมาพูดเสียงดุใส่นิดๆ ด้วยความเป็นห่วง ถึงตอนนี้จะเที่ยงพอดีก็เถอะ เขาก็ไม่อยากให้คนอ้วนของเขาหิวกลัวจะปวดท้องเอา

“เอก ถ้าเอกทำแบบนี้อีกคราวหน้าผมกับน้องหนึ่งจะไม่มาด้วยแล้วนะ ทุกคนกลัวเอกไปหมดแล้ว เอกอย่าใช้อภิสิทธิ์ของความเป็นหุ่นส่วนดุเขาขนาดนั้น ถึงเขาจะว่าผม แต่เราเป็นเจ้านายเราก็อย่าใช้อารมณ์กับเขาแบบนั้น พูดดีๆ เขาก็เข้าใจ … “ปลาวาฬพูดอธิบายอย่างใจเย็นเมื่อเห็นว่าอารมณ์ของเป็นเอกดีขึ้นแล้ว

“ทีเขาไม่เห็นพูดดีๆ กับอ้วนเลย … “เป็นเอกเถียงไม่ยอมตามความคิดของตัวเอง

“แล้วเอกจะลดระดับให้เท่ากับเขาทำไมล่ะ … “ปลาวาฬหันมาพูดเสียงนิ่ง

“อ้วนนนน!!!! …” เป็นเอกพูดไม่ออกเลย ได้แต่อ้าปากแล้วก็หุบฉับลงทันที

“ผมหิวแล้วครับพ่อ…” ลูกชายเดินมาเกาะขาพ่อแล้วเงยหน้าขึ้นไปบอก เพราะหิวนานแล้วแต่พ่อกับแม่ยังยืนคุยกันอยู่

“ครับ งั้นไปกัน อ้วนเก็บของหมดหรือยังครับ …”

“อืม เก็บแล้วไปเถอะผมก็หิวแล้วเหมือนกัน … “ปลาวาฬเงยหน้าขึ้นไปสบตาคมกริบแล้วยิ้มให้คนตัวสูงอย่างอ้อนๆ

“ยิ้มอ้อนแบบนี้มีเมนูในใจแล้วใช่ไหมครับอ้วน … “คนโดยอ้อนถามขึ้นอย่างรู้ทัน ถ้าแววตามีประกายแบบนี้ ไม่พ้นเรื่องกินแน่นอน

“ใช่ วันนี้ผมอยากกินอาหารญี่ปุ่นอ่ะ …” ปลาวาฬเงยหน้าขึ้นไปยิ้มประจบเอาใจเต็มที่

“ครับ แล้วแต่อ้วนเลย …” ตากลมโตที่มองมาและยิ้มจนแก้มจะแตกนั้น เป็นเอกยอมตามใจทันที อย่าว่าแต่เรื่องกินเลย ขอมากกว่านี้เขาก็ให้ได้

………

“อ้วนนนน ครัาบ กินให้หมดก่อนค่อยหยิบใบใหม่ขึ้นมาครับ ยังไงมันก็หมุนกลับมาอีกรอบอยู่ดีครับ … “ตอนนี้ทั้งสามคนเข้ามากินอาหารญี่ปุ่นที่ร้านในที่ห้างสรรพสินค้าชื่อดัง ที่มีอาหารหลากหลายทั้งสุกและดิบไหลมาตามสายพานเรื่อยๆ ช้าๆ รอคนหยิบขึ้นมากิน และคนอ้วนของเขาก็หยิบจานขึ้นมาวางที่โต๊ะเรื่อยๆ และยังกินไม่มีทีท่าว่าจะอิ่มเลย แถมสอนลูกชายกินไม่หยุดเหมือนตัวเองอี๊ก

“ก็มันมาตรงกับที่ผมอยากกินพอดีเลยหยิบ ผมไม่ได้หยิบของที่ตัวเองไม่กินสักหน่อย … “เถียงไปมือก็หยิบเอาเข้าปากตัวเองแล้วก็ป้อนลูกไปด้วย

“หึ ๆ … “เป็นเอกขำคนที่ยัดเข้าปากตัวเองไม่หยุดแล้วยังจะลอยหน้าลอยตาเถียงเขาอีก เรื่องกินนี้เขาแตะไม่ได้จริงๆ สินะ และลูกชายก็มีท่าทีจะกินเก่งเหมือนกันด้วยสิ อ้าปากรับไม่หยุดเลย

“น้องหนึ่งครับ พ่อว่าอิ่มแล้วมั้งครับ เดี๋ยวอ้วกนะครับกินเยอะขนาดนั้น … “เป็นเอกเห็นท่าจะไม่ดี แม่ลูกกินกันไม่หยุดสักที เลยต้องห้ามเอาไว้ก่อน เดี๋ยวได้มีใครสักคนได้อ้วกไม่ก็ท้องอืดแน่ๆ

 

“อร่อยครับ แต่น้องหนึ่งอิ่มแล้วครับพ่อเอก … “น้องหนึ่งตอบเอาใจพ่อทันที แต่ปากก็ยังอ้าปากรับเอาที่แม่ป้อนอยู่ไม่หยุด

“อ้วนนน …” เป็นเอกเรียกเสียงนิ่ง ใบหน้าเริ่มตึง

“อิ่มพอดีเลยเนอะ น้องหนึ่ง แฮร่ๆ … “ปลาวาฬหยุดกินทันที เมื่อสบเข้ากับสายตาคมกริบที่เอาจริงไม่มีแววล้อเล่นอีก

“ครับน้องหนึ่งก็อิ่มพอดีเลยครับ แฮร่ๆ … “ลูกชายก็ทำท่าเหมือนกันกับแม่แด๊ะ เป็นเอกได้แต่ส่ายหัวแล้วยิ้มมุมปากด้วยความเอ็นดูให้กับทั้งคู่

“แล้วจะเดินซื้อของกันไหวไหมครับ อ้วนกับน้องหนึ่ง อิ่มกันขนาดนี้ … “เป็นเอกมองทั้งคู่เหมือนจะเริ่มหาวกัน เมื่อเดินออกมาพ้นร้านที่นั่งกินกันได้สักพักแล้ว เขากลัวเหลือเกินถ้าคนอ้วนของเขาจะง่วง

“เอก ผมง่วง … “ปลาวาฬเดินไปกอดแขนคนตัวสูงแล้วเอาหัวไปถูๆ แขนที่แน่นไปด้วยกล้าม เหมือนเด็กที่เริ่มง่วงนอน แล้วลูกชายก็เดินไปกอดขาอีกข้างแล้วทำเหมือนกันกับแม่ตัวอ้วนแด๊ะ

“คิดไว้ไม่มีผิด งั้นวันนี้เรากลับไปนอนก่อนนะครับ แล้วเย็นๆ ค่อยมาซื้อกันใหม่ … “เป็นเอกไม่คิดว่าตัวเองจะมาถึงจุดนี้ จุดที่ลูกเมียมากอดแขนกอดขาจนเดินไม่ได้ แล้วเขาก็ยืนเฉยๆ เพราะกลัวสองคนจะล้มลงไปเพราะความง่วง เขาต้องยืนหลับตาว่าจะเอายังไงกับชีวิตที่มีลูกสองคน แล้วไหนข่าวหรือเรื่องซุบซิบนินทาที่จะต้องมีแน่ๆ เพราะคนรอบๆตัวเขาตอนนี้ถ่ายรูปเขาทันทีที่จำได้ว่าเขาเป็นใคร แต่เรื่องข่าวเขาไม่สน ตอนนี้เขาสนว่าจะทำยังไงกับลูกของเขาสองคนนี้ดี

“คุณเป็นเอกครับ พาคุณหนูขึ้นไปนอนข้างบนก่อนเถอะครับ …”

“อ้าว!! พี่เมฆ … “เป็นเอกทักคนสนิทของแม่ของคนรักด้วยความดีใจที่หาทางออกได้แล้ว

“คุณเป็นเอกอุ้มคุณหนูนะครับ เดี๋ยวผมจะอุ้มน้องหนึ่งเองครับ … “เมฆเข้าไปอุ้มทันทีอย่างที่ตัวเองพูดเพราะเด็กน้อยหัวเริ่มจะโอนเอนไปมาแล้ว รวมทั้งคุณหนูของเขาด้วย ถ้าง่วงก็จะเป็นแบบทุกที เจ้านายเขาจะรู้ทันทีถ้าคุณหนูของเขาก้าวเท้าเข้าในห้างนี้ และความที่เป็นแม่ลูกกันมา ทำให้รู้ทันทีว่าถ้าลูกหมูน้อยกินเยอะแล้วจะเป็นยังไง

 

“เป็นเอกปล่อยให้สองคนนอนไปก่อนเถอะลูก เราต้องรอให้เขาตื่นกันเอง ตื่นมาจะได้อารมณ์ดี… “แม่ของปลาวาฬบอกลูกเขยคนโปรดเมื่อเขาอุ้มคนอ้วนเข้าห้องพักของผู้บริหารของห้างแห่งนี้แล้ว

“ครับ … “เป็นเอกรับคำยิ้มๆ เขารู้ดีไม่ต่างจากแม่ของคนรักหรอกว่า ถ้าเวลาคนอ้วนง่วงขึ้นมาก็จะเป็นแบบนี้ตั้งแต่ที่เขาเข้าร่างตัวเองยังไม่ได้แล้ว ยังไงเขาก็ต้องนั่งรอจนกว่าคนอ้วนจะนอนได้เต็มที่ก่อนแล้วก็ต้องรอให้ตื่นขึ้นมาเองด้วยไม่งั้นอารมณ์ก็จะไม่ดี เรื่องกินกับเรื่องนอนสองเรื่องสินะที่เขาแตะต้องไม่ได้เลย

ความคิดเห็น