ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หัวใจเทียม - นักเลงNC+

ชื่อตอน : หัวใจเทียม - นักเลงNC+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.4k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ส.ค. 2563 18:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หัวใจเทียม - นักเลงNC+
แบบอักษร

วันต่อมา..

@มหาลัย

“กูไม่เเดก มึงฟังไม่รู้เรื่องหรอวะ”

ไมล์ปฏิเสธเเดนที่ถือขนมปังอมเนยเจ้าประจำที่อิงฟ้าเอามาฝากเขาบ่อยๆ

“อิงตั้งใจให้มึงเลยนะเว้ย”

เเดนกับไผ่มองกล่องขนมที่คุ้นตาดีเพราะเธอมักจะเอามาให้เพื่อนรักเขาอยู่ประจำ

“กูต้องสนด้วยหรอวะ?”

ร่างสูงพูดออกไปโดยไม่คิดอะไรเขานีกอยากจะพูดอะไรก็พูดไม่ค่อยเเคร์คนอื่น

“สัสไมล์ นี่กูว่าเกินไป”

เเดนที่เข้าข้างอิงฟ้าเป็นพิเศษเพราะเขาเคยชอบเธอมาก่อนเเต่พอรู้ว่าเธอชอบเพื่อนรักเขาก็ตัดใจ

ตุ่บ!

ไมล์คว้ากล่องขนมเเล้วจับโยนลงถังขยะหน้าตาเฉยเขาเป็นพวกมีอคติกับผญ.เลยเกลียดผญ.เข้าเส้น

“ไอเชี่ยไมล์”

ไผ่เริ่มหงุดหงิดกับสิ่งที่เพื่อนทำปกติไมล์ไม่กินเเต่ก็ไม่เคยโยนทิ้งไปเเบบนั้น

“อะไร? กูบอกละว่าไม่เเดก”

“มึงเกลียดผญ.ได้เว้ยเเต่อย่าไปลงกับอิง”

เเดนเอ่ยเตือนเพื่อนรักที่ทำท่าทางไม่สนโลกของเขา

“ถ้าไม่กินก็เอาให้หมาดิเสียดาย”

เสียง..อิงฟ้าเธอเอ่ยขึ้นเเอบดูเขาอยู่ตั้งเเต่ตอนโยนขนมเธอทิ้งเเล้วล่ะ..

“อิงฟ้า..”

เเดนตกใจที่อยู่ดีๆเธอก็โผล่มาไม่ทันตั้งตัวในจังหวะที่พอเหมาะพอดีเหลือเกิน

“ไอ้ไมล์มันเเค่อารมณ์ไม่ดีอ่ะ”

ไผ่เเก้ตัวเเทนเพื่อนที่ทำท่าทางเสียมารยาทไป

“...”

ไมล์ปรายตามองร่างบางเงียบๆเเอบเห็นสีหน้าเธอซึมๆไปเลย

มือน้อยคว้ากล่องขนมขึ้นมาจากถังขยะเเล้วเเกะขนมปังกลมๆสามก้อนป้อนให้หมากิน

“ไว้จะซื้อมาฝากบ่อยๆนะน้องหมา”

“เอ่ออ..//ชิบหายเเน่//”

ไผ่กับเเดนหันมองหน้ากันเเล้วส่งสายตาให้รู้ว่าอิงฟ้าเธอดูน่ากลัวกว่าทุกครั้งที่โกรธ

“หมามันยังเห็นค่าเลยเนอะเเดนไผ่”

ร่างบางหันมาส่งยิ้มให้เพื่อนๆเขาเเล้วเอ่ยลอยๆ

“จะ ใจเย็นกันก่อนนะเพื่อนๆ”

เเดนรีบห้ามก่อนที่อิงจะโกรธเเล้วประชดมากกว่านี้

เเต่อิงเดินออกไปโดยไม่สนอะไร..

เเต่พออิงฟ้าเดินออกไปเเดนก็หันไปมองเพื่อนที่ไม่สนใจโลกอย่างเขาเเล้วรีบตามไปปลอบเธอ

“อึก ใจร้ายเกินไปเเล้ว”

ดวงตากลมโตมีน้ำสีใสๆคลออยู่เต็มเบ้า

“ฮึก ช่างเเม่ง”

อิงฟ้าเดินบ่นพิมพำพลางเอามือปาดน้ำตาที่เปื้อนหน้าจิ้มลิ้ม

“อิง โอเครึเปล่า?”

เเดนที่วิ่งตามมาเอ่ยถามเป็นห่วงเป็นใย

“อื้อ ปกติม๊ากก”

อิงฟ้ายิ้มกลับไปให้เขา

“ไอ้ไมล์มันเป็นคนเเบบนี้เเหละ”

“เเต่มันดีนะ เเค่มันมีปัญาในใจเยอะ”

เขาเกลียดผู้หญิงเเละไม่เคยคิดจะมีความรักเหมือนพ่อกับเเม่เขามะนเลยกลายเป็นปมในใจมาตลอด

“อื้อ”

“อิงอาจจะไม่รู้ เเต่มันอ่ะจริงๆเเล้วดีกับเพื่อนมาก”

“เเต่ที่มันทำตัวเหี้ยๆใส่อิงอ่ะ”

“เพราะมันอคติกับผญ.ไม่ชอบการมีค.รัก”

“มันเป็นปมของมันเองอ่ะ อิงอย่าคิดมากนะ”

ร่างสูงพยายามช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้น

“ขอบคุณนะ ใครได้เเดนเป็นเเฟนโชคดีตายเลย”

เป็นผช.ใจเย็น สุภาพบุรุษ ใส่ใจคนอื่นมากๆ

“หึๆ ชมเกินไปละ”

“เราคงน่ารำคาญสำหรับไมล์มั้ง”

“มันปากหมาใส่ทุกคนเเหละ”

“ช่างเถอะๆ เเดนจะไปไหนต่อมั้ย?”

“จะไปส่งงานอ่ะ เเล้วก็ว่างละ”

เเดนถือรายงานอาจารย์ที่อยู่ตึกเดียวกับห้องชมรมที่เธอกำลังจะไปเอากีต้าร์พอดี

“งั้นเราไปด้วยนะ เมื่อวานฝากกีต้าร์ไว้ที่ชมรม”

“อื้ม เคๆ”

@ห้องชมรม

“เเล้วนี่กลับไงอ่ะ”

เเดนเอ่ยถามพลางจับกีต้าร์มาสะพายไว้ที่ไหล่

“เห้ยไม่เป็นไร เราถือเอง”

อิงฟ้าทำท่าจะยื่นไปรับกีต้าร์มาเพราะเกรงใจเขา

“เราถือให้นี่เเหละ”

“ขอบคุณนะ อ๋อใช่ๆเรารอพี่มารับ”

“งั้นเดี๋ยวเราเดินไปส่ง”

“อื้อ เค”

ผ่านไปสักพัก

Rrrrrr (เสียงโทรศัพท์เเดน)

“โหล ว่าไงไอ้ไผ่”

ร่างสูงล้วงมือถือในกระเป๋ากางเกงขึ้นมา

[ไอ้ไมล์ไปหามึงป่ะวะ]

เสียงคนปลายสายดูถามหาเพื่อนรักรีบร้อนกว่าปกติ

“ไม่ มีไรวะ”

[ไอพวกเด็กวิศวะที่มันมีเรื่องที่ผับวันนั้นจำได้มั้ย]

“อืมได้”

[กูเห็นเเม่งทักมานัดไอ้ไมล์ออกไป]

“สัส! เเล้วมันไปคนเดียว?”

[เออดิ กูโทรหาเเม่งก็ไม่รับ]

“เชี่ยเอ้ย มึงรีบเอารถมากูอยู่หน้าตึก”

[เออ]

ติ้ด!

“มีอะไรรึเปล่าเเดน”

ร่างบางเห็นเขาดูหัวเสียขึ้นมาก็เลยถาม

“ไมล์มันไปมีเรื่องกับพวกวิศวะ”

“หะ ห่ะ! เเล้วไปที่ไหน”

“ยังไม่รู้เลยอ่ะ น่าจะเเถวมหาลัยนี่เเหละ”

“...”

ติ้ด ติ้ดติ้ด ติ้ด

เสียงนาฬิกาเธอดังขึ้นเตือนว่าใจมันกำลังเต้นผิดปกติอยู่ตอนนี้

“เราต้องรีบไปก่อนนะ กลับดีๆ”

“อื้ม”

เเดนรีบวิ่งออกไปที่รถไผ่ส่วนเธอก็กำลังคิดวิธีจะช่วยเขา

18.00 น.

หลังจากที่เเยกกับเเดน20นาทีเธอเองก็ช่วยหาเขาด้วยเหมือนกัน

@หลังม.

สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะถามเพื่อนๆวิศวะเเล้วก็รู้จนได้ว่ามีคนนัดไปตีกันที่ด้านนอกหลังมหาลัย

“หึ มาคนเดียวเลยหรอวะ”

เขาชื่อธารหนุ่มวิศวะที่ดันไปมีเรื่องไม่ลงรอยกับไมล์ในผับวันก่อนที่เจอ

“กูคนเดียวก็เอาพวกมึงร่วงได้”

เขามาคนเดียวเเต่พวกวิศวะมีกันตั้ง5คน

“ปากดีจังวะ”

ผั๊วะ!

“เเต่หมัดกูก็ดีว่ะ”

ไมล์ซัดเข้าหน้าคู่อริเข้าไปเต็มเปาทำเอาคนร่างสูงเลือดซิบมุมปาก

“ไอสัสมึง!”

ธารตั้งหลักขึ้นมาเเล้วพุ่งเข้าหาไมล์อย่างไว

ไมล์กับกลุ่มเพื่อนๆเป็นคนมีเรื่องชกต่อยเป็นประจำตั้งเเต่มัธยมอยู่เเล้ว

พวกเขาชอบโดนหาเรื่องอยู่บ่อยๆไผ่กับเเดนยังพอห้ามได้เเต่ไมล์ฉุดไม่อยู่หรอก

“หึ”

ไมล์เเสยะยิ้มใส่

“ล็อคมัน”

ธารออกคำสั่งกับเพื่อนในเเก๊งที่มารุมไมล์วันนี้

“โถ่ หมาหมู่หรอวะ”

“อย่าปากดีไปหน่อยเลยมึง”

ผั๊วะ!!

“นี้สำหรับที่มึงซัดหน้ากูวันก่อน”

ผั๊วะ!

“หมัดนี้ที่มึงยุ่งผู้หญิงของกู!”

“ถุ้ย! ใครผู้หญิงของมึง”

ไมล์บ้วนเลือดออกมาเเล้วเอ่ยถามเสียงเข้ม

วันนี้ที่เขาสู้ไม่ค่อยไหวเพราะร่างกายเขาเองก็อ่อนเเอมือยังซ้นจากวันก่อนที่ไปมีเรื่องมา

ส่วนจิตใจไม่ต้องถามถึงมีปัญหาร้อยเเปดอย่่างที่เเทบจะไม่อยากมาชกต่อยกับใครตอนนี้

“เเล้วเหี้ยตัวไหนมันไปจูบเมียกูวะ!”

จูบ...?

“เหี้ยไรของมึง”

“เพื่อนกูเห็นมึงจูบเมียกูตอนมันผ่านห้องเก็บของ”

ยัยโง่อิงฟ้า? หรอวะ

“เมียมึง?”

ผั๊วะ!

เลือดออกตามมุมปากเเละบนใบหน้าหล่อคมของไมล์เองก็เป็นเเปล

“เออ!!”

เธอมาตามจีบไมล์ตั้ง4-5เดือนเเล้วเเต่เขาไม่รู้ว่าเธอมีเเฟน

“อั่ก”

“ทืบเเม่งดิ้”

ตุ่บ! ตุ่บ

เเก๊งวิศวะปี3กำลังจะรุมตีไมล์ที่อยู่ปี2เเต่เขาก็ไม่ยอมทำท่าทีอ่อนข้อให้คนอย่างธาร

“ไมล์ระวัง!!!”

เสียงอิงฟ้าดังขึ้นจังหวะที่มีคนอยู่ข้างหลังเเล้วถือไม้จะตีเขาพอดี

ร่างบางรีบวิ่งเข้ามาดักคนพวกนั้นที่จะทำร้ายเขาเหมือนกับหมาหมู่

“ยัยโง่”

ไมล์โดนฟาดเเค่ปลายไม้เพราะเธอดึงเขาเข้าหาตัวจนล้มลงไปนอนกองกับพื้นกันทั้งคู่

“ไมล์เจ็บมากมั้ย”

เธอละสายตาจากไมล์ก่อนที่จะมองไปที่คนที่กำลังทำร้ายเขาเเล้วใบหน้าที่คุ้นเคยก็ยืนอยู่ตรงหน้า

“พี่ธาร”

ชื่อที่คุ้นเคยดีเเฟนเก่าที่พึ่งเลิกไปเมื่อประมาณ 5เดือนก่อนหน้านี้เเต่เขาก็ยังตามง้อเธออยู่

“อิงออกมาเดี๋ยวนี้”

ธารออกคำสั่งให้เธอออกมาจากไอ้เด็กนิติ

ตุ่บ! ผั้วะ!

จังหวะที่อิงโดนธารดึงเเขนเเล้วพาเธอออกมาจากชายหนุ่มที่กำลังถูกผช.ร่างสูงอีก4คนต่อยเขา

เเต่ไมล์ก็สวนกลับไม่ยอมให้พวกมันเช่นกันเเต่ตัวเขาเองก็เริ่มอ่อนเเรงลงเเล้ว

“ฮึก หยุดได้เเล้ว”

อิงฟ้าพยายามสะบัดเเขนสุดเเรงเเต่มือหนาก็ไม่ยอมปล่อยให้เธอไปขัดขวาง

ติ้ดติ้ด ติ้ดติ้ด

“อิงเดี๋ยววูบหยุดดิ้นได้เเล้ว”

เขารู้ว่าเธอเป็นโรคหัวใจอ่อนเเรงตั้งเเต่คบกันเมื่อก่อนเขาก็ดูเเลเธอดีมาก

“อึก พี่ธารอย่าทำเขา ฮึก”

น้ำตาสีใสๆไหลอาบเเก้มนวลจนหน้าเธอเเดงก่ำไปหมด

ติ้ดติ้ดติ้ด ติ้ดติ้ด ติ้ด

“อิง พี่บอกให้อยู่นิ่งๆเดี๋ยวอาการกำเริบ”

“ไมล์!! ฮือ พี่ธารปล่อยอิง”

เธอเห็นเลือดที่บนหน้าเขาออกมาตามมุมปากตามหน้าคมของเขา

“หนูเป็นห่วงไอเหี้ยนั่นมากรึไง”

“อย่าทำเขา พี่ธาร อึก”

ร่างบางหายใจติดขัดจากการสะอื้นจนเเทบหมดเเรง

สุดท้ายเธอก็สะบัดเเขนออกมาพ้นจากธารจนได้เเล้วร่างบางก็รีบเข้าไปหาไมล์

“มะ ไมล์ ฮึก เราขอโทษ”

“ยัยโง่ ออกไป”

ธารรีบเข้ามาทำท่าจะรั้งตัวเธอให้ออกมาเเต่ก็ไม่ทัน

ร่างบางลงไปโอบตัวเขาให้พิงไหล่เธอเเล้วเช็ดเลือดตามใบหน้าออก

“หยุดเถอะนะคะ ฮึก อย่าทำเขา”

อิงฟ้ามือสั่นไปหมดเพราะเธอเห็นเลือดตามตัวเขาเต็มไปหมด

“มึงเอาอิงออกมากูจัดการไอเหี้ยนี่เอง”

ธารบอกเพื่อนอีกคนที่ทำท่าจะกระทืบร่างสูงที่นอนราบกับพื้นอยู่

“ฮึก ฮืออ ปล่อย!”

ติ้ดติ้ด ติ้ดติ้ด ติ้ด

“อิงอย่าดื้อได้มั้ย!”

ธารเห็นร่างบางที่กำลังพยายามจะช่วยเขาเเต่ตัวเองดันเหนื่อยจนเกิดเสียงเตือนจากนาฬิกา

“พี่ธาร ฮึก ไมล์เขาเจ็บเเล้วพอเถอะ อึก”

เขาเเทบจะไม่มีสติเเล้วด้วยซ้ำเพราะทั้งโดนไม้ฟาดโดนกระทืบซ้ำอีก

“พวกมึงหยุด”

ทุกคนถอยออกมาจากเขาทั้งสองคนอิงฟ้าประคองตัวไมล์ที่ล้มอยู่ส่วนเขาก็ตัวช้ำไปหมด

“เห้ย!! พวกมึง!”

เสียงไผ่ดังมาเเต่ไกลเเล้วก็เห็นเเดนรีบวิ่งเข้ามาช่วยจัดการกับคนพวกนี้

“ไอเชี่ยไมล์!”

เเดนอุทานดังลั่นไม่ค่อยสภาพเพื่อนเขาเป็นหนักขนาดนี้สักเท่าไหร่

“อั่ก เเค่กๆ”

ไมล์มีเลือดไหลออกมาจากหน้าผากเพราะเขาหัวเเตกตอนโดนฟาด

“เเกไหวมั้ย อึก”

ไผ่กับเเดนไปจัดการพวกรุ่นพี่วิศวะจนนอนกระอักเลือดกันเกือบทุกคนเหลือเเต่พี่ธารที่ยังรอด

“ดะ เเดน พอเเล้ว”

อิงฟ้าร้องห้ามปรามเสียงสั่นไม่อยากให้พี่ธารเจ็บตัวมากกว่านี้เธอไม่อยากให้พวกเขาต้องมีเรื่องกันอีก

“อิง ไอเหี้ยนี้ใคร?”

เเดนกระชากขอเสื้อธารเเล้วเอ่ยถามเสียงโกรธ

“ก็เเค่..เเฟนเก่า ปล่อยเขาไปเถอะ”

“อืม อย่าให้กูเจอมึงอีกละกัน”

เเดนยอมปล่อยธารไปเขาก็รีบทรงตัวเเล้วพยุงเพื่อนขึ้นมา

“ฮึก ไมล์ ไมล์!”

“มึงเรียกรถโรงบาลดิ้”

เสียงสุดท้ายของไผ่ที่บอกเเดนก่อนที่เพื่อนรักเขาจะสลบไปเเละไม่รู้สึกตัว..

23.00 น.

@โรงพยาบาล

“อึก ขอโทษนะ ฮึก”

มือเขาต้องใส่เฝือกเพราะข้อมือร้าวเเต่เเขนไม่เป็นไรตามตัวก็ช้ำมีเเผล

มีหัวเเตกที่ขมับตามใบหน้าก็มีเเผลมุมปากก็มี เเผลอยู่

ตั้งเเต่ออกจากห้องฉุกเฉินมาเขาก็ยังไม่ฟื้นตอนนี้ก็หลายชั่วโมงเเล้วเพื่อนๆก็ออกไปหาอะไรมาให้อิงกิน

เพราะเธอเอาเเต่นั่งเฝ้าข้างเตียงทั้งชุดเปื้อนเลือดไม่ยอมออกไปไหน

“ไมล์ อึก เเกเจ็บมากเลยใช่มั้ย”

“Zzzz”

“เราผิดเองที่ปล่อยให้พี่ธารมาทำร้ายเเก”

“ฮึก เเกต้องรีบตื่นนะ”

“ฮืออ ถ้าเเกไม่ตื่นเราจะไม่ยอมไปไหนนะ”

“เราอยากเห็นว่าเเกปลอดภัย ตื่นไวๆนะ อึก”

ร่างบางประคองมือเขาอยู่ตลอดเวลาน้ำตาไหลเปรอะเปื้อนเต็มไปหน้าจิ้มลิ้มจนตาบวมไปหมด

ยัยโง่..

ไมล์รู้สึกตัวเเล้วเเต่ทำเป็นหลับเขาได้เเต่คิดเงียบๆว่าทำไมผญ.เเบบเธอต้องมาปกป้องเขา

เเกร๊ก!

“อิง..มากินข้าวก่อนสิ”

เเดนกับไผ่ถือถุงที่ใส่อาหารมาเเละเครื่องดื่มมาให้คนตัวเล็กทาน

“เราไม่หิว เเกกินกันเลย”

เธอรีบเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าเเล้วยิ้มตอบ

“ไอ้ไมล์มันตายยาก มันปลอดภัยเเล้ว”

ไผ่เเกะกล่องอาหารออกมาให้เธอเขาเเอบเห็นไมล์ลืมตาขึ้นมาเเว๊บนึงตอนเธอเช็ดน้ำตา

ไอเพื่อนปากเเข็งเอ้ย

“เเล้วนี่จะเฝ้ามันหรอ”

“อื้อ ไผ่กับเเดนไปพักเถอะ”

“อิจฉาไอไมล์โว้ยยย มีคนดูเเลด้วย”

ไผ่ทำเป็นพูดล้อคนที่เเอบทำเนียนเป็นหลับอยู่

“นี่เราเอาเสื้อเรามาให้เปลี่ยน”

เเดนยื่นถุงกระดาษที่ใส่เสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นที่เขาพกติดรถไว้

“ขอบคุณนะ”

“พรุ่งนี้เราจะกลับตอนตี5นะ”

อิงฟ้าเอ่ยขึ้นมาพลางหยิบถุงกระดาษมาจากเเดน

“ทำไมอะ?”

“ถ้าไมล์ตื่นมาเจอเดี๋ยวเขาหงุดหงิดเปล่าๆ”

“มันไม่หงุดหงิดหรอก”

เเดนพูดเเย้ง

“ไม่ต้องบอกไมล์นะว่าเรามาเฝ้า”

“เอางั้นก็ได้”

เเดนทำเป็นรับปากเเต่จริงๆเขาเองก็เห็นเเล้วล่ะว่าไผ่ส่งซิกว่าเพื่อนเขาฟื้นเเล้ว

สักพักทุกคนก็เเยกย้ายกันกลับบ้านอิงฟ้าก็เข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าพักใหญ่ก่อนจะออกมา

เเกร๊ก!

Rrrrr

“ฮัลโหลพี่เหนือ”

ดาวเหนือพี่ชายของเธอโทรมาถามไถ่อาการว่าปกติดีหรือเปล่่า

[หนูโอเคดีใช่มั้ย?]

“ค่ะ ปกติม๊ากก”

[ฝันดีนะตัวเเสบ นอนได้เเล้ว]

“ฝันดีค่ะ จุ้บๆ”

[หึๆ]

ใครวะ? มีจงมีจุ้บ

ไมล์ฟังเงียบๆเเล้วคิดในใจ

เชี่ยเอ้ย ตัวหอมชิบหาย...

“คะน้าหมูกรอบ..ราดหน้า..ข้าวต้ม?”

ร่างบางนั่งบ่นพึมพัมอยู่คนเดียวทำเอาคนร่างสูงที่นอนฟังนิ่งๆเเอบเห็นท่าทางตลกของเธอ

“กินถึงชาติหน้ามั้งเนี่ย..”

“เอ่อออ เก็บข้าวต้มไว้ให้ไมล์ดีกว่า”

หึ ยัยบ๊อง

เพล้ง!

พูดไม่ทันขาดคำเเก้วในมือเธอก็ตกเเตกลงบนพื้นตอนไมล์กำลังจะเคลิ้มหลับพอดี

เขาทำเป็นนิ่งเเต่ก็เเอบมองนิดๆว่าเป็นไรรึเปล่า

“อ๊ะ โอ้ยย”

เธอเผลอเดินไปเหยียบเเก้วที่เเตกกระจายบนพื้นจนเลือดออกที่เท้าเธอ

“เห้ย! ยัยโง่เอ้ย”

ไมล์รีบถือสายน้ำเกลือเเล้วลุกพรวดขึ้นมาช่วยพาเธอไปนั่งโซฟา

“ขอโทษที่ทำให้ตื่น..”

“...”

ไมล์รีบพยุงเธอไปล้างเเผลที่ห้องน้ำด้วยน้ำสะอาดเเผลไม่ได้ใหญ่เเค่มีเลือดซิบนิดหน่อย

“เราทำเองได้ เอ่ออ ขอบคุณมาก”

“นั่งนิ่งๆดิ้”

ยังน่ากลัวไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆคนนี้น่ะ

“เดี๋ยวเจ็บเเผลเอานะ เราทำได้หน่า”

“...”

เขาไม่ได้ฟังพลางเอาพลาสเตอร์ยาปาเเปะให้เธอ

“อ่า โอ้ยเชี่ย”

จังหวะที่เขากำลังจะเดินกลับที่เตียงพร้อมเสาที่มีสายน้ำเกลือเเขวนอยู่

เเต่ดันเจ็บเเปลบขึ้นมาที่เเผลบนหัวเเล้วก็มือที่ถูกดามไว้ในเฝือก

“ไปนั่งที่เตียงก่อน โอเคขึ้นมั้ย”

“อืม”

“ถ้าเเกอึดอัดเดี๋ยวเรากลับเลยก็ได้นะ”

เขาพึ่งขับไล่เธอเมื่อตอนกลางวันเองตอนนี้คงรำคาญหน้าเธอจะเเย่เเล้ว

“มีข้าวต้มมาด้วยนะกินหน่อยมั้ย”

“อืม ขอบคุณ”

“เพื่อนเเกซื้อมาต่างหากล่ะ”

“หมายถึง ขอบคุณที่ช่วย”

ร่างสูงเเพ้ใจตัวเองกับท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูของเธอต่างจากปมในใจเขาที่เกลียดผู้หญิงเเบบเเม่มาตลอด

เรียกว่าตั้งเเต่เเม่ทิ้งเขากับพ่อไปเขาก็เกลียดผญ.ตั้งเเต่นั้นเหมือนเป็นปมในชีวิตเลยล่ะ

ก็เลยไม่เคยมีเเฟนมีความรักหรือไปจีบใครหรือใกล้ผญ.สักเท่าไหร่

“ไม่เป็นไร เรารู้จักคนที่เเกมีเรื่องก็เเค่นั้น”

“อืม”

ติ้ง

เธอเอาข้าวต้มไปอุ่นให้ร้อนเเล้วยกมาตั้งบนโต๊ะที่เตียงเขา

“จะเอาไรอีกมั้ย”

“ไม่”

“มันร้อนระวังนะ”

“โอ๊ะ สัสเอ้ย”

ร่างสูงเจ็บมือขึ้นมานี่ก็ไม่รู้ว่าเจ็บจริงหรืออยากให้ใครป้อนกันเเน่

“เจ็บหรอ”

“อือ เเต่หิวว่ะ”

นี่วิธีอ้อนฉบับคนเย็นชาหรอเนี่ย?

“เอ่อ เราช่วยป้อนมั้ย”

“อืม เร็วๆดิ”

“ฟู่วว อ่ะ”

เธอเป่าข้าวต้มในช้อนให้หายร้อนเเล้วจ่อไปที่ปากร่างสูง

จังหวะที่ไมล์กำลังจะงับช้อนข้าวต้มเเต่เธอดันดึงมือถอยออกซะก่อน

หมับ

“ป้อนเเบบนั้นจะได้กินมั้ย”

ไมล์คว้ามือเธอที่ถือช้อนอยู่เเล้วป้อนให้ตัวเอง

“จับมือเราทำไม..จับช้อนสิ”

“ขี้เกียจ ป้อนเร็วๆหิว”

“ระ รู้เเล้ว”

ใบหน้าจิ้มลิ้มเเดงซ่านเป็นลูกมะเขือเทศสุก

“เธอกินบ้างดิ”

“ให้เเกกินเสร็จก่อน”

“อือ”

รู้สึกเหมือนกับเค้าสองคนจะสนิทกันมากขึ้นอาจเป็นเพราะไมล์ยอมคุยกับเธอมากขึ้นก็ได้

เวลาผ่านไปสักพัก

“กินช็อคโกเเล็ตมั้ย”

อิงฟ้าถือช็อคโกเเล็ตในมือยื่นให้ไมล์ที่นั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย

ดึกป่านนี้เเต่เธอยังไม่ยอมนอนเพราะเห็นเขาเปิดทีวีดูบอลอยู่ก็เลยนั่งเป็นเพื่อน

“เจ็บมือ”

“งะ งั้นไม่ต้องกิน”

“อยากกิน”

“หึ่ยย เรื่องเยอะจริงๆ”

ร่างสูงอ้าปากงับช็อคโกเเล็ตที่เธอถือมาป้อนเเต่กลับใช้ริมฝีปากงับนิ้วเธอเบาๆด้วย

“นี่นาย! งับโดนฉัน”

“ปากเธอเลอะ”

“หยิบทิชชู่ที่หัวเตียงให้หน่อยสิ”

ร่างสูงเอื้อมไปหยิบทิิชชู่ที่โต๊ะข้างๆเตียงเขาเเต่ทำท่าจะยื่นให้เธอ

“อ้ะะ ว๊ายยย”

หมับ

เเต่เขาได้จังหวะดึงตัวเธอเข้ามาเเล้วจับท้ายทอย เเล้วก้มลงประกบปากช้าๆ

ลิ้นร้อนดูดเลียช็อคโกเเล็ตที่ติดอยู่ที่ริมฝีปากเธอออกจนหมดกลิ่นหอมหวานทำเอาเขาเคลิ้มตาม

“อืมม”

จุ้ป จ๊วป เเผล่บๆ

“เช็ดให้ละ”

“อื้ออๆไอบ้า”

ใบหน้าจิ้มลิ้มเปลี่ยนสีอีกครั้งดวงตากลมโตตกใจรายกับหัวใจจะหยุดเต้นดีที่เธอถอดนาฬิกาเเล้ว

“ตรงนี้..ก็เลอะ”

“หยุดเลย ทะลึ่ง!”

เขามองไปที่ซอกคอขาวน่าดูดกลืนของเธอด้วยสายตาหิวโหย

“อยู่เฉยๆ”

“อ๊ะ อ๊า! อย่า”

ปากร้อนๆประกบซอกคอขาวของร่างบางเเล้วดูดสร้างรอยทำเอาเธอเสียวจนร้องเสียงหลง

“ฮื่มม”

จังหวะจากเนิบนาบเริ่มเปลี่ยนเป็นความร้อนเเรงมือบางขยุ้มผมร่างสูงเเกเความเสียว

เขาเริ่มดูดดื่มทำรอยไปทั่วคอมือหนาค่อยๆล้วงเข้าไปในเสื้อยืดตัวโคร่งที่เธอใส่

“งื้อออ ไมล์พอเเล้ว”

“ให้หยุดก็อย่าครางดิ”

“อ๊าา ก็มัน..”

“เสียว?”

“อะ อือ ไม่เอาเเล้ว”

มือหนาค่อยๆปลดตะขอบราเเล้วจับเธอมานั่งบนเตียงใบหน้าหล่อเหลามึดเข้าไปในเสื้อ

เเล้วดูดดื่มกับหน้าอกอวบใหญ่ที่จับทีก็ล้นมือหนา

“อ๊ะ อิ๊ อย่าดูดเเบบนั้น”

จ๊วป เเผล่บๆ

“อ่าส์”

“มะ ไมล์ อ๊ะ”

“เสียวก็ครางดังๆ”

สายตาคมกริบมองไปที่ใบหน้าจิ้มลิ้มของเธอที่กำลังเขินจนตัวบิด

ก๊อกๆๆ

“ไอสัส ใครวะ”

“ปล่อยได้เเล้ว เดี๋ยวเราไปเปิดเอง”

พอร่างบางเดินไปเปิดประตูก็เป็นคุณหมอกับพยาบาลที่เดินเข้ามาเปลี่ยนน้ำเกลือให้เขา

ขัดจังหวะจริงๆ

ไมล์คิดในใจ

เเล้วระหว่างคุณหมอเปลี่ยนสายน้ำเกลือให้เธอก็หนีไปนอนหน้าซื่อๆทำเอาร่างสูงต้องข่มตานอนตาม

.

.

.

ไม่ได้อัพนานเลยคิ้กๆ5555ขอโต้ดก้าบบ

มาเเบบเบาๆก่อนน้าอีพีนี้เเกล้งคนอ่านวนไป

ค้างคากันมั้ยเอ่ยยย

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น