email-icon facebook-icon Line-icon

ตอนที่27 ยืนยิ้มอะไรคนเดียว

ชื่อตอน : ตอนที่27 ยืนยิ้มอะไรคนเดียว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ต.ค. 2563 05:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่27 ยืนยิ้มอะไรคนเดียว
แบบอักษร

“พี่ตาลครับ นี่ครับ เอาไปแบ่งกันนะครับ …“เป็นเอกยื่นถุงกระดาษที่มีสามถุงให้กับแม่บ้าน แล้วเก๊กหน้าขรึม เพราะเขาไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน แต่ก็ลองทำดูตามที่คนอ้วนของเขาบอกแค่นั้น เลยเขินนิดๆ ทำหน้าไม่ค่อยถูก พวกเขาแวะซื้อขนมเค้กร้านดังระหว่างกลับจากบ้านแม่ของปลาวาฬ  

“ขอ ขอบคุณค่ะ คุณเป็นเอก … “ตาลรับถุงที่ลูกชายคนเล็กของบ้านยื่นให้งงๆ ที่ยื่นให้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทำให้งง แต่ที่ทำให้งง คือ เอาไปแบ่งกันนะครับ ตั้งแต่ทำงานที่นี่มาก็หลายปี พึ่งจะได้รับของเป็นครั้งแรกจากลูกชายคนเล็กของบ้าน แต่เจ้านายคนอื่นก็ได้กันบ้าง แต่กับคนนี้ แม้แต่จะคุยด้วยก็เวลาสั่งงานเท่านั้นหน้าก็ยังไม่เคยมองเลย พวกเธอยังแอบคิดเลยว่า ถ้าเจอกันข้างนอกจะจำหน้าพวกเธอได้ไหม 

“พี่ตาลเอาไปแบ่งกันเถอะครับ เอกซื้อมาให้ทุกคนนั่นแหละ …”ปลาวาฬพูดยิ้มๆแล้วก็นึกขำที่ตาลทำหน้าไม่ถูกเมื่อรับของไป 

“ขอบคุณค่ะ …”ตาลขอบคุณอีกครั้ง ก่อนจะเดินตัวลอยออกไป 

“ไม่ต้องมายิ้มเลย …”คนตัวสูงมองเห็นคนอ้วนข้างๆที่ยืนยิ้มกริ่มให้ตัวเองอยู่ เลยเขินขึ้นมา แกล้งสะบัดหน้าเดินหนีขึ้นห้องไป 

“หึๆ …”ปลาวาฬยิ้มภูมิใจ ที่คนรักกำลังพยายามทำในสิ่งที่ไม่เคยทำ 

“อ้วนนน !!! ตามขึ้นมาสิ ยืนยิ้มอะไรคนเดียว…“เป็นเอกตะโกนลงมาจากข้างบนเมื่อไม่เห็นคนอ้วนเดินตามขึ้นไป  

แกร๊ก 

ปัง 

“คนที่บ้านของอ้วนน่ารักดีนะ ขนาดพวกแม่บ้านยังน่ารักเลย ทุกคนดูเป็นกันเอง…“เมื่อคนอ้วนของเขาลงมานั่งข้างๆที่โซฟาหน้าเตียง เป็นเอกก็เอ่ยขึ้นอย่างที่คิด เพราะแม่บ้านที่บ้านของปลาวาฬ ทุกคนออกมาคุยเล่นกับเจ้านาย โดยที่ไม่เกร็ง เหมือนออกมาคุยเล่นกันเป็นปกติอยู่แล้ว 

“คนที่บ้านของเอกก็น่ารักทุกคนนะ รวมทั้งคนงานในบ้านด้วย แต่ที่เอกดูไม่สนิทกับพวกเขา เพราะเอก ยังไงดีอ่ะ …“ปลาวาฬนึกคำพูดไม่ออก 

“ผมทำไมอ่ะ …“เป็นเอกนั่งตัวตรงรอคำตอบ เพราะเขาก็ไม่ค่อยจะรู้ตัวเอง เขาก็คิดว่าเจ้านายกับลูกน้องก็ต้องแยกกันไม่คุยเล่นกันอยู่แล้ว เกิดมาเขาก็เป็นแบบนี้ ไม่ค่อยสนใจใคร ที่ซื้อขนมมาฝากวันนี้ คนอ้วนของเขาก็บอกให้ลองทำดูแล้ว จะรู้ว่าการให้มันได้ความสุขทางใจ หรืออิ่มใจ ซึ่งตอนนี้เขาก็ยังไม่ค่อยเข้าใจเลย  

“เอกถือตัว …” 

“ถือตัว ?…” 

“ใช่ อย่างเช่นว่า ไม่คุยเล่น ทำหน้าขรึมตลอด ทำให้พวกเขาไม่กล้าเข้ามาคุย คือเอกไม่ต้องเปลี่ยนตัวเองมากหรอก เพราะคนเราบุคลิกไม่เหมือนกัน เพียงแค่ยิ้มหรือทักทายพวกเขาบ้าง เวลาไปไหนก็ซื้อของมาฝากบ้าง เพราะพวกเขาเป็นคนในบ้านเรา ก็เหมือนคนในครอบครัวเราเหมือนกัน ง่ายๆไม่ต้องฝืนอะไรมากหรอกเอก …“ปลาวาฬบอกยิ้มๆพร้อมกับพยักหน้าให้กำลังใจ 

“หมับ อ้วนนนนี่เหมาะกับเป็นนายหญิงของบ้านอ่ะ งั้นหน้าที่นี้ผมมอบหมายให้เมียทำนะ ผมไม่ค่อยถนัดอ่ะ แต่จะพยายามนะ อือ อื้อ อืออออ …“เป็นเอกอดใจไม่ไหวก้มลงมาจูบริมฝีปากอิ่ม ที่เงยหน้าขึ้นเพื่อจะประท้วงเขาทันทีที่เขากอดรัดตัวของคนอ้วนแน่นด้วยความหมั่นเขี้ยว 

“อื้อ เอก ปล่อย …“ปลาวาฬยกมือดันหน้าคนที่จูบไม่ปล่อยสักที แถมมือไม้ก็หนุบหนับเหนียวดึงไม่ออกยิ่งกว่ามือตุ๊กแกกับหนวดปลาหมึกมารวมกันซะอีก รัดก็แรงจนหายใจแทบไม่ออก  

“ฮ่า ฮ่า ๆๆ…”เป็นเอกปล่อยแล้วก็วิ่งเข้าห้องนํ้าทันที พร้อมกับเสียงหัวเราะที่ดังลั่นห้องไปหมด เมื่อคนที่โดนรัด ยกหมอนจะโยนใส่เขา  

“ชอบแกล้ง คอยดูนะ จะหนีไปนอนกับพี่ตาล …“คนโดนแกล้งตะโกนเข้าไปในห้องน้ำด้วยความเจ็บใจ ที่ไม่เคยเอาชนะคนที่ตัวใหญ่กว่าได้สักที พอบ่นเสร็จก็หยิบมือถือขึ้นมาเล่นเกมส์รอ  

แกร๊ก  

“อึบ อาบนํ้าด้วยกันครับ … “เป็นเอก ยกร่างคนอ้วนที่นั่งเล่นเกมส์อย่างสบายใจขึ้นมาอุ้มโดยอีกคนที่โดนอุ้มไม่ทันได้ตั้งตัว ปล่อยมือถือทันทีแล้วกอดคอคนอุ้มแน่นด้วยความตกใจ 

“เอก !! เล่นอะไรเนี่ย ตกใจหมดเลย ผมไม่ใช่ตุ๊กตานะ …”คนโดนอุ้มหน้ามุ่ยเพราะตกใจที่จู่ๆห็โดนอุ้ม เขาไม่ได้ตัวเบาเลยนะ แต่คนอุ้มทำเหมือนเขาเบาเหมือนปุยนุ่นเลย 

“หึๆ อยากอาบนํ้ากับอ้วนอ่ะ …”เป็นเอกกระซิบเสียงพร่า 

“นํ้าล้นอ่างแน่ ผมไม่ได้ตัวบอบบางนะ …“พอคนอุ้มวางลงปลาวาฬก็หน้าแดงเมื่อหันไปเห็นอ่างที่มีนํ้าและฟองเต็มอ่าง ก้มหน้าอวบอิ่มของตัวเองมุดอกหนาของคนตัวสูงด้วยความอาย เมื่อนึกว่าจะต้องลงไปอาบนํ้าด้วยกัน 

“เป็นเอกค่อยๆถอดเสื้อของคนอ้วนออกแล้วถอดกางเกงให้ทั้งชั้นนอกชั้นใน เพราะคนอ้วนดูเหมือนจะอายจนไม่รู้ตัวว่าเสื้อผ้าโดนถอดแล้ว มาตกใจจนตากลมโตแทบถลนออกมาก็ตอนที่โดนเขาอุ้มลงอ่างแล้ว เป็นเอกก็ค่อยๆลงไปในอ่างนั่งประกบคนอ้วนทางด้านหลัง  

“ถอยออกไปดิ๊ อ่างก็กว้างมาเบียดทำไมเนี้ย …“คนโดนเบียดโวยเบาๆเมื่อรู้สึกว่าอะไรมาทิ่มตรงสะโพกทางด้านหลัง แต่ไม่กล้าหันไปมอง ได้แต่หลับตาด้วยความอาย แถมมือปลาหมึกค่อยๆลูบไปทั่วร่างขาวอวบของตัวเอง  

“อ้า อ่า เอก อื้อ อือออออ…”เมื่อโดนกัดที่หูเบาๆก็คุมอารมณ์ของตัวเองไม่ได้ หันหน้าไปรับจูบทันทีที่อีกคนจับหน้าให้หันไป 

“อื้อ อ้วนครับ ค่อยๆหันมาหาเอกหน่อยสิครับ …“เป็นเอกจูบไซร์ไปทั่วตั้งแต่คอขึ้นไปถึงใบหูแล้ววกมาจูบริมฝีอวบอิ่มอีกรอบที่ตอนนี้เจ่อขึ้นมาเมื่อโดนจูบที่ร้อนแรงตามอารมณ์ของคนคุมเกมส์ 

“อ้า อ่าา เอก …”ปลาวาฬครางเสียงหวานเมื่อเขาหันหน้าเข้าหาคนที่คุมเกมส์ ก็โดนรุกทันที นิ้วมือใหญ่ค่อยๆแทรกเข้าในร่องรักที่ลื่นไปด้วยสบู่ที่ถูกตีฟองแล้วทำให้ไม่ต้องพยายามอะไรมาก เขายกร่างขาวอวบขึ้นตรงกับน้องชายที่พร้อมจะใช้งานตั้งตรงรออยู่แล้ว อ้าาาา อืออออ  

“อ้า อ่า อ้วนขยับสิครับ …”เป็นเอกอ้อนเสียงหวาน เมื่ออีกคนเอาแต่ก้มหน้ามุดซอกคอเขา  

“เอก อื้อ เอกก็ขยับสิ ผมไม่ถนัด …“คนอ้วนอุบอิบตอบมา เพราะความที่ร่างอวบระยะสุดท้ายทำให้ขยับตัวลำบาก แต่ท่านั่งของเขาทำให้เข้าไปลึกและโดนจุดกระสันจนคนร่างอวบต้องกัดริมฝีปากอวบอิ่มของตัวเองด้วยความเสียว  

“อ้วนครับ อย่ากัดปาก …“เป็นเอกจูบปากอวบอิ่มจุ๊บเม้มเบาๆไซร้เรื่อยลงไปซอกคอ พร้อมกับส่วนล่างขยับขึ้นลงเป็นจังหวะ อ้า อ่าาาา อ้วนน มีความสุขไหมครับ กระซิบที่ข้างหูพร้อมกับเม้มเบาๆไปด้วยอารมณ์ที่อยากกระแทกแรงๆแต่กลัวคนอ้วนของเขารับไม่ไหว  

“เอก เอก ผมจะ เอกแรงๆ ผม ผม อ้า อ้าาาา … “คนอ้วนร่างกระตุกแล้วปล่อยนํ้าหนักตัวลงไปพิงร่างหนาด้วยความเหนื่อยและหมดแรง โดยที่อีกคนก็ยังขยับขึ้นลงด้วยอารมณ์ที่ไม่อยากให้ตัวเองถึงไวนัก เลยลุกขึ้นแล้วอุ้มคนอ้วนขึ้นในขณะที่ส่วนนั้นยังคาอยู่ 

“เอก อื้อ อ่า อ้า อ่าาา …“คนที่เหนื่อยหอบเงยหน้าขึ้นมาครางเบาๆอีกครั้งเมื่อโดนอุ้มออกมานอกอ่าง ในระหว่างเดินมาที่ฝักบัว ทุกอย่างมันเสียดสีกันจนทำให้ทั้งคู่ครางออกมาเสียงดัง จนคนที่อุ้มต้องก้มลงไปจูบไว้ เพื่อให้บันเทาความเสียวของตัวเอง เป็นเอกค่อยๆวางร่างอวบลงแล้วจับหันหล้งเข้าข้างฝาผนัง แล้วดันน้องชายเข้าไปอีกรอบ กระแทกแรงเร็วจนคนอ้วนร้องไม่เป็นประสา อืออ อ้าาา อาาาเอก เอก ร่างกระตุกพร้อมกัน นํ้าขาวขุ่นเข้าไปในรูรักจนหยดสุดท้าย เป็นเอกถึงค่อยๆถอดออกมา 

เป็นเอกเปิดนํ้าฝักบัว อาบนํ้าให้คนที่จะหลับแหล่ไม่หลับแหล่ ล้วงลึกล่างให้สะอาดทุกที่ และอาบตัวเองจนเสร็จ เอาผ้าเช็ดตัวมาเช็ดตัวให้แล้วห่อร่างที่ไม่มีแรงออกมาวางไว้ที่เตียงหาเสื้อผ้ามาใส่ให้เหมือนดูแลเด็กแรกเกิดที่ทำอะไรเองไม่ได้ เพราะคนอ้วนของเขาหลับไปตั้งแต่เช็ดตัวให้แล้ว ค่อยๆอุ้มขึ้นไปนอนในที่ของตัวเองแล้วห่มผ้าให้แล้วค่อยไปจัดการกับตัวเองแล้วมาล้มตัวนอนลงข้างๆ ดึงร่างขาวอวบเข้ามากอดแล้วหลับไปด้วยกัน 

 

“อ้วนน ตื่นได้แล้วผมหิว …”วันนี้เป็นเอกตื่นนอนก่อนคนอ้วนเขาเลยลุกขึ้นไปอาบนํ้าก่อนเพราะอยากให้คนอ้วนที่โดนเขารังแกได้นอนอีกสักหน่อย แต่พอนานไปเขาก็เริ่มหิว และผิดสังเกตว่าทำไมคนอ้วนของเขาที่ปกติ จะตื่นก่อนถึงได้นอนหลับสนิทขนาดนี้ 

“อื้อ เอก ผมปวดหัวขอนอนก่อน …”คนที่นอนอยู่ถูกรบกวนเลยพลิกตัวหนี เมื่อถูกมือหนาที่จับหน้าจับคางเขาอยู่ 

“อ้วน อ้วนไม่สบายอ่ะ …”เป็นเอกตกใจ รีบลงไปข้างล่างเพื่อไปถามแม่ว่าต้องทำยังไง เพราะตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยดูแลใครเลย  

“นี่เอ่อ แม่ไปไหนครับ …“พอวิ่งลงมาบ้านก็เงียบแล้ว วันนี้เขาตื่นสายและก็ไม่มีใครขึ้นไปปลุกเพราะเขาสั่งไว้แล้วว่าห้ามปลุก และแม่บ้านคนนี้เขาก็ไม่รู้จักชื่อด้วย เห็นยืนปัดฝุ่นอยู่ก็เลยเดินเข้าไปถาม 

“คุณผู้หญิงออกไปซื้อของกับพี่ตาลค่ะ เห็นบอกว่าจะซื้อของไปวัดกันพรุ่งนี้ค่ะ …“เธอตอบแต่ไม่กล้าสบตากับลูกชายคนเล็กของบ้าน ที่พึ่งได้คุยด้วยเป็นครั้งแรก ถึงจะเป็นดาราที่เธอชอบ แต่ก็เป็นเจ้านายเลยไม่กล้า 

“เอ่อ คือ คนเป็นไข้ตัวร้อนต้องทำยังไงอ่ะ …“เป็นเอกเกาท้ายแก้เก้อถามออกไป 

“คุณปลาวาฬไม่สบายเหรอคะ งั้นเดี๋ยวเอี้ยงขึ้นไปดูให้ค่ะ … 

“เธอรู้จักปลาวาฬด้วยเหรอ เอี้ยง …”เมื่อได้ยินอีกคนแทนตัวเองว่าเอี้ยงเขาก็เลยเรียกตาม 

“ค่ะ ก็คุณปลาวาฬชอบซื้อขนมมาให้พวกเราบ่อยๆ แล้วก็มากินส้มตำไก่ย่างกับพวกเอี้ยงบ่อยๆค่ะที่สวนหลังครัว …“เอี้ยงบอกยิ้มๆ 

”ห๊ะ !! ส้มตำ อ่ะๆๆๆ แค่บอกวิธีมาก็พอเดี๋ยวฉันทำเอง แล้วเอายาตามขึ้นไปให้นะ …“เป็นเอกรีบตัดบท เพราะเริ่มเป็นห่วงคนที่นอนป่วยอยู่ข้างบนแล้ว 

“ค่ะ รอสักครู่ค่ะ เดี๋ยวเอี้ยงไปเตรียมให้ …”พูดเสร็จเอี้ยงก็วิ่งปู๊ดไปห้องข้างๆครัว กลับออกมาพร้อมกะระมังเล็กๆกับผ้าที่อยู่ในกะระมังแล้ว 

“นี่ค่ะ คุณเป็นเอกบิดอย่างนี้นะคะ แล้วก็เช็ดจากหน้าไปที่ตัวที่แขนนะคะ เดี๋ยวเอี้ยงจะเอายาตามขึ้นไปให้ค่ะ …“เอี้ยงยืนมองคนที่ทำหน้างงๆ เมื่ออธิบายเสร็จ 

“อือ ๆ …“เป็นเอก รับคำแล้วก็เดินขึ้นไปด้านบนทันที แล้วก็คิดออกว่าต้องทำยังไงเมื่อนึกถึงละครที่เคยเล่น เมื่อกี้ด้วยความห่วงคนตัวอ้วนของเขาทำให้ลืมไปว่าต้องทำยังไง นึกแล้วก็อยากจะเขกหัวตัวเอง 

“เอก จะนอน …“เมื่อโดนรบกวนอีกครั้งก็ค่อยๆกระดึ๊บตัวหนีไปทีละน้อย จนเป็นเอกต้องส่ายหัวให้กับวาฬเกยตื้น  

“อ้วนนน จะหนีไปไหน …“เป็นเอกนึกเอ็นดูคนป่วยที่ทำเหมือนตัวเองตัวเล็กๆที่พยายามจะมุดตัวหนีเข้าไปในผ้าห่ม แล้วจมหายไปได้  

ก๊อก ก๊อก  

“เอี้ยงเอายามาให้ค่ะ อุ๊ย ตัวขาวน่ารักจัง …”เอี้ยงอุทานออกมาด้วยความลืมตัว เมื่อเห็นคนที่นอนคดตัวกลมดิ๊กหนีการเช็ดตัวอยู่ แล้วคนเช็ดให้ก็พยายามอุ้มออกมาจากผ้าห่ม 

“ผมขอข้าวต้มด้วยนะ …”เป็นเอกเอ่ยขึ้นเมื่ออุ้มคนหนีการเช็ดตัวมาไว้ที่ตักแล้ว  

“ค่ะ เอี้ยงเตรียมมาด้วย ให้เอี้ยงช่วยป้อนไหมคะ …”เอี้ยงเห็นคนตัวขาวนอนที่ตัก ก็นึกเอ็นดู เวลาป่วยก็น่ารักไปอีกแบบ ถึงผมจะยุ่งเยิง กลับยิ่งทำให้น่าเอ็นดูเข้าไปอีก เลยเสนอตัวอยากดูแลบ้าง 

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมป้อนเอง เอ่อ เอี้ยงช่วยยกชามให้ผมก็พอ …“เป็นเอกกำลังจะไล่ออกไป แต่พอนึกถึงคำของคนอ้วนที่ว่าเขาถือตัวกับคนในบ้านเกินไป เลยทำให้เป็นเอกไม่ไล่ และให้ช่วยดูแลคนอ้วนของเขาด้วย เพราะเห็นจากสายตาที่เอี้ยงมองมาที่คนอ้วนของเขาเหมือนมีความเอ็นดูอยู่ไม่น้อย 

“เอก …”คนป่วยปรือตาขึ้นเมื่อได้กลิ่นหอมของอาหาร เขาหิวนานแล้วแต่ปวดหัวเลยไม่อยากตื่น  

“อ้วน กินข้าวนะจะได้กินยา …”เป็นเอกขยับให้คนที่เขาอุ้มให้นั่งตัวตรงระหว่างขาของเขา  

“ผมกินเอง …“คนอ้วนที่หนีการเช็ดตัวอยู่เมื่อกี้ลุกขึ้นมานั่งตักข้าวกินเองด้วยความหิว ส่วนมากคนที่ไม่สบายจะกินข้าวไม่ได้ แต่ไมใช่กับปลาวาฬคนนี้ เพราะเขาแยกแยะทุกอย่างออกจากการกินได้มันไม่เกี่ยวกัน  

“หึๆ …”เป็นเอกนึกขำ ขนาดไม่สบายยังกินข้าวจนหมดชามได้อย่างรวดเร็ว 

“เอี้ยง หมดยังอ่ะ ผมไม่อิ่ม ขออีกชามได้ป่ะ ถ้าได้อีกชามผมหายป่วยแน่ๆ …”พูดพร้อมกับยื่นชามเปล่าให้เอี้ยงที่นั่งดูเขากินเพลินๆ 

“ได้ค่ะๆเดียวเอี้ยงไปเอามาให้ รอแป๊บ …”เอี้ยงรับชามเปล่าแล้วรีบลงไปเอามาให้ทันที 

“หึๆ ฟอด ฟอด …”เป็นเอกหมั่นเขี้ยวคนป่วยที่เกือบจะหายเมื่อได้กินข้าวต้มไปถ้วยหนึ่ง คิดว่าถ้าได้อีกถ้วยคงจะหายเลย 

ความคิดเห็น