เจ้าชีวัน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter 52 (end)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.8k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มี.ค. 2559 20:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 52 (end)
แบบอักษร

 

 

 

ร่างเล็กของฟ้าครามรีบอุ้มเจ้าชีวันลงจากรถและตรงไปที่หน้าห้องฉุกเฉินทันทีที่ถึงโรงพยาบาล

 

 

 

"ม๊า! ม๊ามาทำไม" เจ้าเหนือถาม ฟ้าครามก้ทหน้ามองลูกด้วยสายตาสั่นๆ

 

 

 

 

"มาหาป๊าลูก  ม๊า มาหาป๊า " ฟ้าครามพูดเสียงสั่นเครือ เจ้าชีวันที่ได้ยินว่ามาหาป๊าก็ร้องไห้งอแงทันทีเพราะพิษไข้

 

 

 

 

"ฮื้อออออออ ป๊าาาา จะหาป๊า" เจ้าชีวันร้องไห้ลั่น ฟ้าครามเม้มปากแน่นไม่นานประตูห้องฉุกเฉินก็ถูกเปิดออกพร้อมกับเตียงที่เข็นร่างไร้วิญญาณที่คลุมผ้าสีขาวออกมา

 

 

 

 

"คุณเป็นญาติคนไข้ใช่ไหมครับ"บุรุษพยาบาลที่เข็นเตียงออกมาถามขึ้น ฟ้าครามพยักหน้ารับทันที ร่างเล็กน้ำตาไหลพราก

 

 

 

"นี่คือ....."

 

 

 

 

"คนไข้ที่รถคว่ำเมื่อตอนเย็นครับ" บุรุษพยาบาลบอก

 

 

 

" อึ่ก.,  พะ...พี่เวลหรอ ฮึก พี่เวล ทำไมล่ะทำไมถึงทิ้งผมกับลูก ฮึก ทำไม" ฟ้าครามเขย่าร่างนั้นอยากแรงจนเตียงโยกพร้อมกับร้องไห้สะอึกสะอื้น

 

 

 

 

"ป๊าาาาา หาป๊า ฮึก ม๊าจะหาป๊า ฮื้ออ"  ฟ้าครามรั้งลูกชายทั้งสามเข้ามากอดแนบอก

 

 

 

 

"ป๊าเขาไปสบายแล้วลูก ฮึก ป๊าทิ้งเราแล้ว" 

 

 

 

 

.

.

 

 

"ใครทิ้งมึง!" เสียงคุ้นเคยดังขึ้นด้านหลังทำให้ฟ้าครามชะงักเงยหน้าขึ้นมอง ใบหน้าหวานทำหน้าเหลอหลามองร่างที่อยู่บนเตียงกับคนที่อยู่ตรงหน้าสลับไปมา

      "เป็นอะไร" เลเวลถามเมื่อเห็นสีหน้าของคนรัก

 

 

 

"นี่ไม่ใช่พี่หรอกหรอ ฮึก" ฟ้าครามถามพร้อมกับชี้ไปที่เตียง เลเวลส่ายหน้าไปมา เด็กน้อยทั้งสามรีบวิ่งเข้าไปกอดพ่อของตนเองทันที เลเวลย่อตัวลงรับลูกๆ

 

 

 

 

"ฮื้อออออ ป๊า จะหาป๊า" เจ้าชีวันพูดทั้งน้ำตา เลเวลชะงักมองลูกชายนิ่งๆ แต่ในใจดีใจอยู่ไม่น้อยร่างสูงหันไปมองลูกชายอีกสองคนก็ไม่มีแววว่าจะพูดเรียกออกมาเหมือนเจ้าชีวัน

      "จะหาป๊า ป๊ากอด ฮึก กอดหน่อย" เจ้าชีวันกระตุกแขนเสื้อเลเวลเบาๆเมื่อคนเป็นพ่อยังนิ่งอยู่ เลเวลรวบตัวลูกชายเข้ามากอดแน่นพร้อมกับหอมขมับอย่างรักใคร่

 

 

 

"กอดครับกอด คิดถึงป๊าหรอ" เลเวลถาม เจ้าชีวันพยักหน้ารับอยู่กับไหล่กว้าง

 

 

 

"อยากกอดป๊า ฮึก ป๊ากอดอุ่น" เลเวลยกยิ้มกับคำพูดของลูกชาย มือหนาลูบหัวทุยเบาๆในขณะที่ฝาแฝดทั้งสองยืนมองเงียบๆ ฟ้าครามเดินเข้ามาหาเลเวลทันทีที่พูดคุยกับหมอที่เพิ่งออกมาจากห้องฉุกเฉินเสร็จ

 

 

 

 

"ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้ห๊ะ!!!" ร่างเล็กแหวใส่คนรักทันที เลเวลเงยหน้ามองพร้อมกับหัวเราะในลำคอ

 

 

 

 

"กูจะไปรู้ไหมว่ามึงจะยืนร้องไห้คร่ำครวญขนาดนี้อ่ะ อีกอย่างกูเข้าไปทำแผลอยู่จะรู้ได้ไงว่ามึงมา" เลเวลพูดบอก ฟ้าครามกัดปากนิดๆเพราะรู้สึกเก้อเขินไม่น้อย

       "แล้วนี่มากันยังไง" เลเวลถาม

 

 

 

 

"มากับพี่คิส" ฟ้าครามตอบ 

 

 

 

"แล้วเฮียไปไหนล่ะ" 

 

 

 

"ลุงคิสบอกว่าจะกลับไปทำงานครับ ให้รออยู่ที่โรงพยาบาลเดี๋ยวจะเข้ามารับ" เจ้าเมืองบอกเพราะก่อนจะออกไปคิสได้สั่งเอาไว้แบบนี้ เลเวลพยักหน้ารับก่อนจะหยิบโทรศัพท์ของฟ้าครามขึ้นมาโทรหาคิสเพราะของตัวเองพังยับเยินไปแล้ว

 

 

 

 

"ฮัลโลเฮียนี่ผมเองนะ.....เออ ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกบอกป๊ากับม๊าด้วยว่าไม่ต้องเป็นห่วง.....อืมๆ จะพากลับบ้านเลยเฮียไม่ต้องมารับหรอก....อืมๆ" เลเวลคุยอีกนิดหน่อยก็วางสาย ร่างสูงเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าก่อนจะอุ้มเจ้าชีวันขึ้นพาดบ่าเพราะเด็กน้อยไม่สบายอยู่ ฟ้าครามจูงมือลูกชายอีกสองคนเดินตามทันที ทั้งหมดนั่งแท็กซี่มาลงที่บ้าน กว่าจะมาถึงเด็กน้อยทั้งสามก็หลับลงไปแล้ว เลเวลและฟ้าครามอุ้มลูกๆไปส่งที่ห้องก่อนจะกลับไปห้องตนเองเพื่อพักผ่อนบ้าง

 

 

 

 

"พี่ไปอาบน้ำเหอะจะได้มาพักผ่อน" ฟ้าครามบอก เลเวลพยักหน้ารับก่อนจะหยิบผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไป พออาบน้ำเสร็จร่างสูงก็เดินไปปิดไฟและล้มตัวลงนอนข้างๆฟ้าคราม ร่างเล็กพลิกตัวเข้าหาคนรักโดยอัตโนมัติ

 

 

 

 

"เป็นยังไงบ้าง" ฟ้าครามถามถึงแม้จะไม่เจาะจงว่าเป็นเรื่องอะไรแต่เลเวลก็รู้ว่าฟ้าครามอยากจะถามเรื่องอุบัติเหตุ

 

 

 

 

"ก็ไม่เป็นไร พอดีรถมันขับสวนเลนมากูก็เลยหักหลบแต่รถมันเสียหลังชนกับรถกระบะคันนั้นทำให้พลิกร่วงลงข้างทางทั้งคู่ดีที่กูคาดเข็มขัดนิรภัยไว้เลยไม่เจ็บมาก" เลเวลพูดบอก ฟ้าครามพยักหน้ารับแขนเรียวกอดคนรักแน่นขึ้น

 

 

 

 

"รู้ไหมตอนที่ผมเห็นเขาเข็นเตียงนั้นออกมาผมนึกว่าเป็นพี่ ผมแทบจะหมดแรงลงตรงนั้นคิดว่าพี่คงทิ้งผมก็ลูกไปซะแล้ว ฮึก ผมกลัว กลัวว่าพี่จะไม่กลับมาอยู่ข้างๆผม ฮึก ตลอดเวลที่ผ่านมาผมรักพี่มาตลอด ฮึก ผมรักพี่มากจนไม่อยากจะสูญเสียพี่ไป อยากจะกุมมือพี่ไว้แบบนี้ อยากกอดพี่ไว้แบบนี้ ฮึก" ฟ้าครามพูดสะอื้น เลเวลจูบที่ขมับเบาๆ เขารู้ว่าร่างเล็กกลัวแค่ไหน วินาทีที่รถคว่ำร่างสูงเองก็กลัว กลัวว่าจะไม่ได้กลับมาหาฟ้าครามและลูกๆอีก

 

 

 

 

 

"กูไม่ทิ้งมึงไปไหนหรอกกูรักมึงขนาดนี้ กูรักมึงมากกว่าชีวิตกูอีกคราม  มึงทำให้กูรู้จักคำว่ารักจนอยากดูแลเมื่อก่อนมีคนเคยถามกูว่าทำไมไม่มีคนรักจริงๆสักทีจนเขาบอกว่ากูเป็นคนไม่มีหัวใจ จนได้มาเจอมึงก็กล้ายอมรับเลยว่ากูรักมึง " เลเวลบอก ยิ่งทำให้ฟ้าครามร้องไห้หนักขึ้นอีก

 

 

 

 

"ผมก็รักพี่ ฮึก" เลเลเวลยิ้มรับ ถึงฟ้าครามไม่บอกเลเวลก็รู้ว่าฟ้าครามรักเขามากแค่ไหนร่างสูงก้มลงหอมแก้มคนรักเบาๆ

 

 

 

เชื่อไหมว่าฉัน ไม่เคยเจอคนที่รักจริง

เจ็บทุกครั้ง เมื่อเป็นคนที่ถูกทิ้ง

และต้องผิดหวัง ทุกครั้งที่รักใครก่อน

จนตอนนี้ กลัวจะซ้ำเดิมอีกที

 แต่พอเมื่อได้พบเธอ ก็เจอว่าใช่ แต่อยากรู้ว่ามันเป็นเพราะอะไร และพอเมื่อหาดูเหตุผล ก็ไม่รู้คืออะไร

เพราะความรักมันก็แค่ได้รักไป 

แค่รู้ว่าฉันรักเธอ รู้แค่ว่าฉันรักเธอ

มันมากมายจนหยุดมันไม่ไหว ไม่รู้ปลายทางเป็นอย่างไร ไม่รู้จะจบลงอย่างไร

รู้แค่เพียงฉันนั้นรักเธอหมดใจ

แค่รู้ว่าฉันรักเธอ รู้แค่ว่าฉันรักเธอ เมื่อรับฟังเธอคงจะเข้าใจ

ให้ฉันนั้นรักเธอต่อไป ขอเธออย่าห้ามกันได้ไหม และจากนี้

ชีวิตของฉันไม่อาจรักใครได้อีก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ร่างสูงร้องกระซิบเบาๆที่หูของฟ้าครามถึงแม้ว่าเสียงจะเบาแต่ฟ้าครามก็ได้ยินมันชัดทุกคำ

 

 

 

"กูรักมึง รักมึงที่สุดและจะรักมึงคนเดียวตลอดไปจนกว่าจะหมดลมหายใจของกูฟ้าคราม หัวใจของกู"

 

 

 

 

"ผมรักพี่ รักพี่ที่สุด และจะรักพี่คนเดียวจนกว่าจะหมดลมหายใจของผมพี่เวล หัวใจของผม"ทั้งสองคนสบตากันในความมืด ถึงแม้ว่าในห้องจะมืดสักแค่ไหนแต่หัวใจของทั้งคู่ยังคงมีความรัก ความห่วงใยที่เป็นแสงสว่างนำทางให้กันเสมอและตลอดไปตราบนานเท่านาน

 

 

 

              The end....

 

+++++++++++++++++++++

 

 

ขอโทษนะค่ะหากตอนจบไม่ถูกใจ ที่ไม่ได้เอาสามแฝดมาในตอนจบเพราะอยากจะเน้นเลเวล ฟ้าครามมากกว่า เรื่องของแฝดเอาไว้ติดตามกันอีกทีนะค่ะ ยังไงก็อย่าลืมติดตามนิยายของไรท์คนนี้ด้วยนะค่ะ สำหรับคนที่ถามหาตอนพิเศษเดี๋ยวไรท์จะลงให้ทีหลังนะค่ะ ^^

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น