my angel

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.40 คน ( เคย ) สำคัญ

ชื่อตอน : EP.40 คน ( เคย ) สำคัญ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.พ. 2559 23:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.40 คน ( เคย ) สำคัญ
แบบอักษร

 

 

 

 

 

          "กูเจ็บเพราะมึง มาตั้งนานแล้ว" 

 

 

          "คือกู" ดรีฟพูดไม่ออกเพราะรู้ดีว่าต่อต้านต้านหมายความว่าอะไร

 

 

          "แกร็ก" เสียงประตูดังขึ้นเรียกความสนใจของดรีฟกับต่อต้านให้หันไปมองในทันที

 

 

          "ขอโทษครับ ผมมารบกวนรึเปล่า"  เอวาเปิดประตูเข้ามาในห้องของต่อต้านและเอยปากทักทายเจ้าของห้องด้วยน้ำเสียงสดใส

 

 

          "มาทำอะไร" ดรีฟถามเมื่อเห็นว่าคนที่เดินเข้ามาเป็นเอวา

 

 

          "ทำไมถามซะไรเยื่อใยขนาดนั้นละครับพี่ดรีฟ ไม่ดีใจหรอครับที่เจอเอวา" เอวาถามดรีฟด้วยน้ำเสียงร่าเริง

 

 

          "ไม่เลยสักนิด" ดรีฟปฏิเสธเอวาได้โดยไม่ต้องคิดให้เสียเวลาเลยสักนิด

 

 

          "ตอบซะเสียงแข็งเชียวนะครับ ทำอย่างกับเราเป็นคนอื่นคนไกลกันไปได้ พี่ดรีฟไม่ดีใจแต่เอวาดีใจนะครับเนี่ย ที่มีโอกาสได้มาเยี่ยมคุณต่อต้านเพื่อนของพี่ดรีฟ" เอวาพูดพร้อมกับมองต่อต้านอย่างเป็นมิตร ซึ่งดรีฟรู้ดีว่ามันคือการแสแสร้งและดรีฟเชื่อว่าต่อต้านก็ดูออกเช่นเดียวกัน

 

 

          "เรารู้จักกันด้วยเหรอครับคุณถึงมาเยี่ยมผม" ต่อต้านถามเอวา

 

 

          "คุณไม่รู้จักผมหรอกครับ แค่คุณเป็นเพื่อนของพี่ดรีฟก็ถือว่าเป็นเพื่อนของผมเหมือนกัน" เอวาเดินเข้ามาหาต่อต้านที่เตียงและวางกระเช้าดอกไม้ไว้ที่หัวเตียงของต่อต้าน

 

 

          "หายากนะครับเนี่ย  คนที่มีน้ำใจขนาดคุณ คนที่ไม่รู้จักกันยังมีน้ำใจมาเยี่ยม" ต่อต้านพูดขึ้น

 

 

          "จริงสินะครับ ผมคงลืมแนะนำตัวอย่างเป็นทางการคุณเลยยังไม่รู้จักผม ผมเอวา เพื่อนรุ่นน้องคนสนิทของพี่     ดรีฟยินดีที่ได้พบกันนะครับ และหวังว่าอีกไม่นานคุณต่อต้านก็จะจำชื่อผมได้ไม่มีวันลืม" เอวาบอก

 

 

          "ผมว่าผมคงไม่จำเป็นต้องรู้จัก หรือจดจำเพื่อนสนิทของคุณดรีฟหรอกครับ พอดีว่าเราเป็นแค่คนรู้จักกัน แต่ไม่ได้สนิทอะไรกันมากมาย ขนาดนั้นขอบคุณอีกครั้งนะครับสำหรับดอกไม้คราวหน้าคงไม่ต้องลำบากคุณเอวาหรอกครับ ผมเกรงใจ" ต่อต้านบอก

 

 

          "ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับผมหวังว่าคุณต่อต้านจะชอบ เพราะผมมีความรู้สึกว่าเราคงชอบอะไรหลาย ๆ อย่างที่เหมือน ๆ กัน ว่าแต่คุณต่อต้านเป็นอะไรหรือครับถึงต้องเข้าโรงพยาบาลผมรู้แค่ว่าเพื่อนของพี่ดรีฟเข้าโรงพยาบาลเลยถือโอกาสมาเยี่ยม "เอวาถามพร้อมกับมองสำรวจต่อต้าน

 

 

          "ผมไม่ระวังเองนะครับก็เลยหกล้ม" ต่อต้านตอบพร้อมกับเอามือกระชับผ้าห่มปิดท้องของตัวเองเอาไว้ ถึงแม้คำพูดของเอวาดูเหมือนไม่มีอะไรแต่ต่อต้านกลับรู้สึกว่ามันมีอะไรมากกว่านั้น

 

 

          "แค่หกล้ม ถึงกับต้องเข้าโรงพยาบาลเลยหรอครับ ผมว่ามันไม่น่าจะต้องนอนโรงพยาบาลนานขนาดนี้นะครับแน่ใจนะครับว่าไม่ได้เป็นอะไรมาก" เอวาถามขึ้นอย่างสงสัย

 

 

          "อ้อ ครับ พอดีที่บ้านฐานะดีนะครับเลยอยากมานอนเล่นที่โรงพยาบาลสักสองสามคืน" ต่อต้านตอบคำถาม พร้อมกับท่าทางที่แสดงออกถ้าคนที่ไม่โง่จนเกินไปก็ยังดูออกว่าต่อต้านเริ่มรำคาญเอวา

 

 

          "งั้นผมกลับก่อนดีกว่าคุณต่อต้านคงต้องการพักผ่อน แล้วเจอกันนะครับพี่ดรีฟ" เอวาพูดจบก็รีบเดินออกจากห้องในทันที

 

 

          "หึ อวดดีเข้าไปเถอะ ฉับก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าแกจะอวดดีได้อีกนานแค่ไหน ชั้นให้เวลาพวกแก 3 วัน ไปสืบมาให้ได้ว่าต่อต้านป่วยเป็นโรคอะไรกันแน่" เอวาระเบิดอารมณ์ใส่ลูกน้องของตัวเองเพราะไม่รู้ว่าจะเอาอารมณ์เน่า ๆ ไปลงกับใคร อารมณ์เน่า ๆ ที่เกิดขึ้นเพราะต่อต้าน

 

 

          "แต่ที่นี่เป็นโรงพยาบาลของครอบครัวคุณต่อต้านนะครับนาย มันคงจะยาก" คนสนิทของเอวาพูดขึ้น

 

 

          "ทำไมเรื่องแค่นี้ไม่มีปัญญา ถ้าทำไม่ได้ก็ลาออกไปซะ" เอวาสั่งอะไรที่เอวาอยากรู้ เอวาต้องได้รู้

 

 

          "ครับนาย ผมจะจัดการให้ คนสนิทของเอวารับคำในที่สุด" เขาจะคัดอะไรเมียนายได้

 

 

          "เอ้า ยืนบื้ออยู่ได้เปิดประตูรถสิ ชั้นจะกลับแล้ว อ้อแล้วเรื่องอย่าบอกให้คุณผู้ชายของพวกแกรู้เป็นอันขาด เข้าใจไหม" นี่เป็นอีกสิ่งที่เอวาต้องสั่งลูกน้องของตัวเองให้ดี ต้องปิดปากให้สนิทไม่งั้น อีธาน คงไม่พอใจที่เขาทำนอกเหนือคำสั่ง

 

 

          "แต่ว่า ถ้านายใหญ่รู้เรื่องนี้ทีหลังมันจะเป็นเรื่องใหญ่นะครับ" คนสนิทของเอวาเตือนเพราะไม่มีใครรู้นิสัยนายใหญ่ดีเท่ากับเอวาอีกแล้ว แต่ถึงรู้จักดีแต่ก็ยังทำ แต่ถึงรู้จักดีก็ยังกล้าท้าทายอำนาจ

 

 

          "มีอะไรเกิดขึ้นชั้นรับผิดชอบเอง" เอวาบอกอย่างไม่ใส่ใจในคำเตือนของลูกน้องตัวเอง

 

 

Part "ต่อต้าน"

 

 

          "มึงหิวอะไรไหม" ดรีฟพูดขึ้นเพื่อทำลายความเงียบหลังจากที่เอวากลับไปแล้วห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ ต่อต้านไม่พูดว่าไม่พอใจที่เอวามาเยี่ยม แต่จากท่าทางก็รู้ว่าไม่พอใจ

 

 

          "กินอะไรสักหน่อยเถอะป่านนี้ลูกคงหิวแย่แล้ว" ดรีฟยังคงตื้อ เพราะรู้ดีว่าปล่อยไว้แบบนี้ไม่ดีแน่

 

 

          "อะไรกันสองคนนี้ทะเลาะกันอีกรึไง" หมอก้างเปิดประตูเข้ามา อย่างเร่งรีบเพราะได้ข่าวว่าน้องชายสุดที่รักฟื้นนานแล้ว

 

 

          "พี่หมอมาช้า" ต่อต้านหันหน้ามาทางหมอก้างทันทีที่ได้ยินเสียงพี่ชายตัว

 

 

          "ไม่ต้องทำเสียงแบบนั้นหรอกพี่ติดเคสอื่นอยู่นะเลยมาช้า เอ้านอนดีๆ พี่จะได้ตรวจเจ้าตัวเล็กหน่อย" หมอก้างบอกน้องชายของตัวเองด้วยรอยยิ้ม

 

 

          "หึ หัวใจเต้นแรงจังนะเจ้าตัวเล็ก" หมอก้างยิ้มออกมาอย่างพอใจเมื่อตรวจดูอาการแล้วหลานของเขาแข็งแรงดี

 

 

          "เป็นไงบ้างลูกผมแข็งแรงดีไหม" ต่อต้านรีบถามด้วยความเป็นห่วง เพราะกลัวว่าลูกจะเป็นอะไร

 

 

          "แข็งแรงดี หลานของพี่นี่อึดสุดยอดเลย ดูท่าทางจะอารมณ์ดีด้วยนะเนี่ย คงมีแต่คุณแม่คนสวยที่อารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ" หมอก้างบอกกับต่อต้านแต่ก็มิวายแซวน้องชายสุดที่รัก

 

 

          "แต่ช่วง 2-3 วันนี้ก็พยายามอย่าขยับตัวมากละกัน แล้วก็ทานอาหารให้ครบ 5 หมู่ อยากกินอะไรก็บอกไอ้ดรีฟมันก็แล้วกัน"

 

 

          "แต่ผมอยากอยู่คนเดียว" ต่อต้านพูดขึ้นโดยไม่สนใจสีหน้าอ้อนวอนของดรีฟเลยสักนิด

 

 

          "ไม่ได้หรอก เกิดหกล้มขึ้นมาอีกจะทำยังไง ให้ดรีฟอยู่ด้วยนะดีแล้วอย่าดื้อกับพี่" หมอก้างบอกด้วยน้ำเสียงดุแกมบังคับ

 

 

          "รู้แล้วครับ รู้แล้ว ว่าแต่เมื่อไหร่พี่ผมจะได้กลับบ้าน ผมไม่อยากอยู่โรงพยาบาลนาน  ๆ มันมีแต่สิ่งไม่เจริญหูเจริญตา" ต่อต้านพูดด้วยน้ำเสียงกึ่งประชด

 

 

          "อีกสัก 2-3 วันก็แล้วกัน ต่อไปทำอะไรก็ระวังหน่อยไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วยังเจ้าตัวเล็กหลานพี่อีกตั้งสามคนอยู่ในนี้ ป่านนี้คงบ่นคุณแม่คนสวยแย่แล้วที่ทำอะไรไม่ระวัง" หมอก้างบอกพร้อมกับรอยยิ้ม

 

 

          "ผมก็ไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้สักหน่อย" ต่อต้านบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วลง

 

 

          "เอาล่ะ พักผ่อนเถอะมีอะไรก็บอกไอ้ดรีฟมันล่ะกัน รายนั้นอยู่เฝ้าเราตั้งแต่เข้าโรงพยาบาลแทบไม่ได้กระดิกไปไหนเลย แต่ก็ไม่รู้ว่าคนแถวนี้จะเห็นความดีบ้างรึเปล่า" หมอก้างบอกพร้อมกับหันไปมองเพื่อนของตัวเองที่นั่งหน้าเศร้าอยู่ที่โซฟา นั่งหน้าเหมือนหมาหงอยแบบนี้แสดงว่าเมียงอนอีกแน่ ๆ

 

 

          "คงจะยากนะครับ พอดีความเลวมันมีให้เห็นเยอะ ไม่ใช่สิ ผมต้องพูดว่ามีคนพร้อมที่จะเห็นใจเค้าอยู่ตั้งเยอะแยะ ความเห็นใจของผมคงไม่สำคัญเท่าไหร่หรอกครับ" ต่อต้านพูดประชดและพาดพิงไปถึงเอวาด้วย

 

 

          "หมายความว่ายังไง มึงมีอะไรที่ยังไม่ได้บอกกูไหม"

 

 

 

 

มาแล้วจ๊าาาาาา

หลังจากหลบรองเท้าอยู่นาน

 

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/64_1.pnghttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/64_1.pnghttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/64_1.png

 

 

 

 

ความคิดเห็น