email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 15.เมื่อเจอกันอีกครั้ง ข้าจะตอบทุกคำถาม.

ชื่อตอน : ตอนที่ 15.เมื่อเจอกันอีกครั้ง ข้าจะตอบทุกคำถาม.

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 157

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ธ.ค. 2563 01:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15.เมื่อเจอกันอีกครั้ง ข้าจะตอบทุกคำถาม.
แบบอักษร

สายลมอ่อนๆ โชยมาเป็นระยะ อียูและนางในตัวแสบทั้งสองคน กำลังนั่งบนพื้นที่ปูด้วยเบาะนิ่มขนาดใหญ่พร้อมกับคุยหัวเราะร่าอยู่ภายใต้กระโจมภายในสวนพันธุ์ไม้ ถึงจะไม่มีดอกไม้สวยงามเหมือนดังในสวนลับ แต่ที่นี่ก็ดีกว่าสวนลับเป็นไหนๆ ทั้งล่มรื่น สงบ และส่วนตั๊วส่วนตัว

“คุณหนูอียูของเรา มีเมตตากับเราสองคนเหลือเกินเจ้าค่ะ”

“หืมม...!”

“คุณหนูไม่เหมือนกับนายหญิง หรือขุนนางคนอื่นๆ ที่พวกเราเคยรับใช้เลยเจ้าค่ะ”

“ข้าไม่ต้องการบรรยากาศที่ตรึงเครียดเกินไป ข้าชอบอะไรที่สบายใจมากกว่า และพวกเจ้าก็ทำให้ข้ารู้สึกสบายใจ”

“คุณหนู!!”

“ฮ่าๆๆๆ!”

จีมินและจีซูเมื่อได้ยินเช่นนั้นจึงทำหน้าคล้ายกับว่าจะร้องไห้ขึ้นมาเสียอย่างนั้น อียูเองถึงกับหัวเราะกับการกระทำของทั้งสองคนเพราะไม่คิดมาก่อนว่าตนจะเอ็นดูนางในตัวแสบขนาดนี้

“.......”

“!!!อะ องค์......!”

ร่างสูงของใครบางคนเดินมาหยุดอยู่ข้างหลังของอียูเมื่อจีมินและจีซูเงยหน้าขึ้นเห็นว่าเป็น องค์ชายซอลมินนางในทั้งสองเตรียมที่จะอ้าปากอุทาน แต่องค์ชายกลับขยิบตาใส่ พรางยกมือขึ้นสะบัดเป็นเชิงไล่ให้ทั้งสองคนออกไปจากที่นี่เสีย

เมื่อเห็นดังนั้นทั้งสองจึงหันมายิ้มเล็กยิ้มน้อยใส่กันก่อนจะก้มหัวให้อียูเพื่อที่จะออกไปอย่างรู้งาน

“นั่นพวกเจ้าจะไปไหน?!!”

“หม่อมฉันกับจีซู มีงานที่ต้องทำให้เสร็จนะเจ้าค่ะ”

“อ่อ อย่างนั้นหรือ”

พูดจบทั้งสองก็พากันเดินออกไปจากสวนทันที ทิ้งให้อียูนั่งนิ่ง มองตามหลังของทั้งสองคนอย่างงงๆ

“อะฮึ่ม!”

“...!!!!”

เสียงกระแอมของใครบางคนดังอยู่ทางด้านหลัง เมื่อได้ยินอย่างนั้นอียูถึงกับสะดุ้งสุดตัวอย่างตกอกตกใจพร้อมกับหันกลับไปมอง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นไปอีกเมื่อคนที่ยืนอยู่คือซอลมินภาพในวันวานที่แม่น้ำไหลย้อยเข้ามาเป็นฉากๆ ไม่สามารถควบคุมได้เลย

“เอ่อออ!!! เจ้ามาตั้งแต่เมื่อไรหรอ?!!”

อียูรีบลุกขึ้นยืนสีหน้าเลิกลั่กจนซอลมินเองยังสังเกตได้ ร่างสูงในชุดองครักษ์ก้าวเข้ามาใกล้จนอียูต้องกระเถิบถอยหลังหนี เพราะยังเขินอายไม่หาย

“หายดีแล้วสินะ”

“หืมม?!”

อียูทำหน้างงกับคำพูดของซอลมิน แต่ยังไม่ทันจะได้ถามอะไรออกไป ร่างสูงก็กลับไปยืนตรงอมยิ้มเล็กๆ ไม่ได้หวังคำตอบอะไรจากอียู

“ข้านั่งด้วยได้หรือไม่?”

“......!”

ปากเล็กๆ ยังไม่ทันได้เอ่ยปากอนุญาต ซอลมินก็ถือวิสาสะเดินอ้อมไปนั่งลงบนเบาะนิ่มข้างๆ กับนางด้วยท่าทางสบายใจ เมื่อเห็นอย่างนั้นอียูจึงนั่งลงบ้าง

“อยู่ในวัง คงเป็นเรื่องยากสำหรับเจ้าไม่น้อยเลยสินะ”

“อืมม ก็ไม่ได้ยากอะไรขนาดนั้น..!”

“ข้า......ต้องขอโทษ”

“.......เรื่องอะไรหรอ!??”

“อ่าา ชั่งเถอะ”

“...!!”

ร่างสูงมองไปยังด้านหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า อยู่ๆ เขาก็พูดอะไรแปลกๆ ขึ้นมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว เกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่...

“ว่าแต่....เจ้าสอบคัดเลือกผ่านใช่หรือไม่?”

“อ่อ เรื่องนั้น....อื้อ”

อียูก้มหน้าตอบคำถามด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก

“อะ ฮึ้มม..!! ครั้งที่เจ้าเคยพูดว่า ไม่อยากเป็นชายาของข้..เอ่ออ องค์ชาย เจ้าพูดจริงสินะ?”

“เจ้าอยากรู้จริงๆ อย่างนั้นหรือ?”

“.....อืม”

ซอลมินหันกลับมามองใบหน้าขาวใสพรางทำสีหน้าไม่มั่นใจนัก ทั้งที่อุตส่าตั้งใจออกมาในสภาพองครักษ์ เพราะไม่อยากจะเปิดเผยตัวในตอนนี้ เพราะแค่อยากได้ข้อมูลประกอบการตัดสินใจ

“ตอนแรก ข้าไม่ได้จะต่อต้านไปซะทีเดียว สิ่งเดียวที่ข้าทำให้ท่านพ่อผิดหวังคือข้าเกิดมาเป็นหญิง”

“.....”

“ข้าไม่อยากทำให้ท่านผิดหวังอีก ไม่ว่าจะด้วยเรื่องใด ฟังดูเป็นคุณหนูที่สมบูรณ์แบบใช่ไหม? ฮ่าๆๆ”

“......”

อียูหัวเราะเหมือนกำลังเล่าเรื่องตลก แต่ซอลมินไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลย เขากลับตั้งใจฟังที่นางเล่า

“แต่พอได้เจอกับคนๆ หนึ่งโดยบังเอิญ มันทำให้ใจข้าไม่เหมือนเดิม มันควบคุมไม่ได้ ทำให้ทุกอย่างยากขึ้น การต่อต้านในใจเพิ่มมากขึ้นในทุกๆวัน โดยที่ไม่รู้ตัว”

“โหววว....!”

ใบหน้าของซอลมินเริ่มกระตุกแปลกๆ เมื่อได้ยินในสิ่งที่บาดหูเช่นนั้น

“แต่ ข้าคงไม่หวังรมๆ แร้งๆ อีกต่อไป เพราะมันคงเป็นไปไม่ได้ ถึงอย่างไร ข้าก็ไม่สามารถที่จะเลือกคนๆ นั้นได้”

“หมายความว่ายังไง?”

“......!”

อียูนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย เพราะคำถามของซอลมิน ข้าเหมือนกำลังสารภาพรักกับเขา แต่อีกนัยหนึ่งก็กำลังจะตัดความรู้สึกนั้นออกเช่นกัน เจ็บปวดไม่น้อยเลย เหมือนหัวใจกำลังจะหยุดเต้นเอาดื้อๆ เสียอย่างนั้น

“ข้าทรยศต่อท่านพ่อและทุกคนที่คอยอยู่ข้างๆ ข้าไม่ได้”

“....!!”

“สิ่งที่ข้าจะเลือก ไม่ใช่เพื่อตัวเอง แต่เพื่อทุกคน”

“หมายความว่า เจ้าเลือกข้...! องค์รัชทายาท อย่างนั้นหรือ?”

สีหน้าของซอลมินดูตื่นเต้นราวกับไม่เชื่อหูตัวเอง อียูหันมองหน้าชายหนุ่มด้วยความแปลกใจ เมื่อเห็นดังนั้นซอลมินจึงรีบปรับเปลี่ยนสีหน้าให้กลับมาราบเรียบดังเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เป็นเช่นนั้น”

“เจ้าจะไม่เสียใจภายหลังอย่างนั้นหรือ?”

“ถึงคราวของข้าบ้าง”

ซอลมินขมวดคิวเป็นปมอีกรอบหลังได้ยินอย่างนั้น อียูไม่สนใจในคำถามของเขา แต่กลับจ้องเขาเขม็งราวกับกำลังจะสอบสวน

“ทำไม?.....เจ้าจึงทำอย่างนั้นกับข้า?”

“ทะ ทำอะไร?”

“งานเทศกาล”

“อ๊าาาาาา! ก็....”

“เดี๋ยว ข้าขอเวลาหน่อย!!”

“...!!”

อียูยกมือขึ้นห้ามร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างๆเอาไว้ก่อนที่เขาจะพูดอะไรออกมา หัวใจเจ้ากรรม หยุดเดี๋ยวนี้นะถ้าเกิดเขาตอบว่าชอบข้าขึ้นมา จะทำอย่างไร ข้าจะทำอย่าไรข้าตัดสินใจไปแล้ววววววนะะะะะะ

“ฟู่ ข้าพร้อมแล้ว”

“เจ้าแน่ใจนะ?”

อียูพ่นลมหายใจสุดปอดเพื่อสงบสติอารมณ์ของตน ก่อนจะหันกลับไปจ้องหน้าซอลมินอีกครั้งอย่างตั้งใจ

“ในวันนั้น....ข้า...”

“....?”

“ข้า......”

“......!!??”

“เจ้าจ้องข้าแบบนั้น ข้าพูดไม่ออกหรอกนะ”

“เจ้าคง ไม่ได้ชอบข้าอยู่ใช่หรือไม่?”

“ฮะ?!!”

ซอลมินถึงกับสะดุ้งอย่างแรงด้วยความตกใจ นางเป็นผู้หญิงอะไรกัน?! กล้าถามเรื่องแบบนี้ต่อหน้าผู้ชายอย่างข้าได้อย่างไรกัน!!! ช่างไม่อายเอาเสียเลย ร่างใหญ่โตแข็งแรงของซอลมินตอนนี้ไม่ต่างไปจากเด็กเล็กที่ถูกหญิงอย่างอียูโต้กลับ ใบหน้าหล่อเหลานั้นหดลงเหลือเพียงแค่สองนิ้ว

“ข้าจะให้คำตอบเจ้าในครั้งต่อไปที่เจอกัน”

“.......เอ๋?!!!”

ซอลมินชิงตัดบทลงกลางอากาศ ทำเอาอียูย่นจมูกด้วนความไม่พอใจ

“ข้าจะบอกเจ้าทุกเรื่องที่เจ้าอยากรู้ เชื่อเถอะ ว่าเจ้าจะมีคำถามมากมายเป็นร้อยข้อ จนข้าตอบแทบไม่หมดเชียวหละ”

“.....?”

ซอลมินใช้แขนทั้งสองข้างยันไวด้านหลังพรางเงยหน้ามองไปบนท้องฟ้าก่อนจะเผยรอยยิ้มที่ข้าไม่เคยได้เห็นมาก่อน ทำอย่างไรดี ข้าไม่อยากยอมรับเลยว่าข้าชอบเขาเสียเหลือเกิน อย่าทำให้ข้าต้องหลงทางไปมากกว่านี้ได้หรือไม่...!

“ชิ....คนเห็นแก่ตัว”

“อ่าาา เย็นสบายเสียจริง”

“......!!”

พรึบ!!

ซอลมินแสร้งทำไม่สนใจเสียงบ่นอุบอิบจากคนตัวเล็ก กลับเอนหลังนอนราบลงไปบนผ้าปูอย่างสบายใจยกแขนข้างหนึ่งขึ้นเพื่อรองศรีษะเอาไว้ พรางหลับตาลง อียูทำสายตาเลิกลักเล็กน้อยเพราะไม่รู้จะทำอย่างไรต่อ ทำไมเขาจะต้องมานอนตรงนี้ด้วย ช่างไม่มีความเกรงใจเอาเสียเลย

ร่างเล็กก้มมองมือของตนสลับกับแอบมองร่างสูงใบหน้าของซอลมินไม่ว่าจะมองมุมไหน เขาก็ยังคงโดดเด่น ทั้งจมูก ปาก คิ้ว ร่างกายสูงใหญ่ ต่างก็ถูกสรรสร้างมาอย่างศิลปะชิ้นเอก เขาจะต้องมีผู้หญิงมากมายที่ผ่านเข้ามาให้เลือกไม่ซ้ำหน้าอย่างแน่นอน น่าอิจฉาเสียจริง

“ซะ ซอลมิน!”

“......”

เมื่อเห็นว่าซอลมินเงียบไป ตนจึงลองเรียกชื่อเขา แต่ไร้การตอบกลับ อากาศคงดีอย่างที่เขาว่าไว้จริงๆ หลับไปทั้งที่ข้ายังนั่งอยู่ตรงนี้ได้ยังไงกัน

มือเล็กเอื้อมไปหยิบขนมจากสำรับที่นางในทั้งสองเตรียมไว้ให้ตั้งแต่แรกขึ้นมากินหนึ่งชิ้น สายตาเหลือบไปเห็นดอกไม้ที่ใช้ตกแต่งสำรับ รอยยิ้มร้ายกาจจึงผุดขึ้นอย่าไม่ได้ตั้งใจ

นิ้วเรียวหยิบดอกไม้สีชมพูขึ้นมาถือไว้ก่อนจะค่อยๆขยับตัวเข้าไปใกล้กับร่างสูงอย่าระมัดระวัง ซอลมินยังคงหลับตานิ่ง นั่นถือเป็นโอกาสที่ดี ไม่รอช้ามือเล็กบรรจงนำดอกไม้ทัดหูทั้งสองข้างของซอลมินอย่างเบามือ เพราะกลัวว่าเขาจะตื่นขึ้นมาเสียก่อน

ร่างเล็กใช้มือทั้งสองข้าปิดปากกลั้นหัวเราะจนตัวโยน ร่างสูงอดทนในความซนของนางไม่ไหวอีกต่อไป จึงค่อยๆ ยันตัวเองลุกขึ้นนั่งแล้วหันไปมองอียูด้วยสายตาคาดโทษ แต่ก็ไม่ได้เอาดอกไม้ออกจากหูของตน

“เอ่ออ ข้าแค่!!!!..”

เมื่อเห็นว่าซอลมินลุกขึ้นมามองหน้าตนด้วยสีหน้าดุๆ ทำเอาเจ้าตัวค่อยๆ หยุดขำ แต่ก็ยังคงแอบยิ้มอย่างชอบอกชอบใจ

“ฮัชชิ่วววว!!”

“อุ๊วว!!”

อียูสะดุ้งเพราะตกใจเสียงจามจากซอลมิน เขาไม่พูดไม่จารีบหยิบดอกไม้นั่นออกจากใบหูกำเอาไว้ในมือแล้วใช้มืออีกข้างขยี่จมูกโด่งๆ ของตนจนเริ่มเป็นสีแดงละเรื่อ

“เจ้า แพ้เกสรดอกไม้หรอ?”

“เปล่า....ฮัชชิ่ววว!!!”

“โถ่ซอลมิน ข้า!! ข้าขอโทษ”

ข้าดูออกนะ ถึงเขาจะโกหกก็ตาม ด้วยความตกใจปนรู้สึกผิด ร่างเล็กรีบแย่งดอกไม้ในมือของเขาเพื่อที่จะทิ้งไปเสีย แต่ต้องถูกคนตัวสูงเอามือหลบไปเสียก่อน ทำให้ในตอนนี้ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ ถึงตอนนี้จมูกของซอลมินจะแดงจนเป็นลูกมะเขือเทศ แต่เขาก็ยังคงยิ้มอย่างไม่รู้สึกรู้สา และเริ่มที่จะขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ อย่างเอาแต่ใจ

หมับ!!

“ฮ่าๆๆๆ เจ้าควรจะระวังตัวให้มากกว่านี้สิ มันอันตรายนะรู้ไหม? หากมีดอกไม้อยู่ใกล้ๆแบบนั้น”

“....!!”

ซอลมินนิ่งอึ้งทำสายตาปริบๆ เพราะร่างเล็กอาศัยช่วงเวลาคำคัญของเขาแย่งดอกไม้ในมือหนาไปอย่างง่ายดาย ทิ้งให้ใบหน้าหล่อเหลาอารมค้างเติ่งกลางอากาศ เมื่ออียูเห็นว่าร่างสูงนิ่งไปจึงหัวเราะออกมาอย่าเสียไม่ได้

“ฮัชชิ้วววววววววว!!!!!”

ความคิดเห็น