pienika

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 14

ชื่อตอน : รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 14

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.พ. 2559 02:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 14
แบบอักษร

 

รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 14

 

แสงแดดยามเช้าสาดส่องสร้างความสดชื่นให้กับห้องที่เปิดหน้าต่างรับลมรับแดดที่ชั้น 16 ของคอนโดแห่งหนึ่งร่างสูงสะบัดเสื้อนักศึกษาที่แห้งหมาดสองสามครั้งแล้วจับใส่ไม้แขวนเสื้อแขวนไว้ราวบริเวณระเบียงที่มีเอาไว้ให้สำหรับตากผ้าเสื้อตัวสุดท้ายของเขา

เป้ยกตะกร้าเสื้อผ้าเข้ามาในห้องเอาตะกร้าผ้าเข้าไปเก็บในห้องตัวเองก่อนจะออกมาทำหน้านิ่วคิ้วขมวดมองร่างบางที่นั่งขัดสมาธิอยู่ที่พื้นจดจ่ออยู่กับโน้ตบุ๊กตรงหน้าข้างโน้ตบุ๊กมีแก้วกาแฟที่ยังดื่มไม่หมดวางเอาไว้อยู่

หมับ

แขนแกร่งโอบเข้าที่เอวเล็กพลางเอาคางไปเกยบนไหล่บางทำเอาคนที่กำลังตั้งใจทำงานขมวดคิ้วส่งเสียงฮือๆในคอพลางขยับตัวนิดๆ

พี่เซียยังไม่กินข้าวเลยนะเป้พูดเสียงเรียบแล้วกดจมูกลงบนไหล่ของเซีย

ก็งานยังไม่เสร็จเซียตอบออกมาแล้วก็สนใจงานเหมือนเดิม เป้กลอกตาไปมาพูดแบบนี้อีกแล้ว แล้วเมื่อไหร่มันจะเสร็จล่วะ เมื่อวานก็แบบนี้จนปาเข้าไปสี่ทุ่มก็ยังไม่ยอมกินอะไร ต้องให้เขาบังคับขืนใจ (?) ถึงจะยอมกินข้าว

เพราะแบบนี้ไงท้องเลยแบนมีแต่กระดูกแล้วเป้พูดเสียงเข้มขึ้นมือที่กอดเอวลูบไล้แผ่นท้องแบนเรียบเบาๆพร้อมทั้งจูบและกัดไหล่เนียนเบาๆ

อือ...เป้อย่ากวนได้มั้ยเซียบอกเสียงหงุดหงิดแล้วดึงมือหนาที่ซุกซนออกแต่เป้ก็ยังกลับมากอดเอวเอาไว้เหมือนเดิม

ไม่อยากให้ผมกวนก็กินข้าวที่ผมทำให้สักหน่อยสินะครับ....นะครับเป้ทำเสียงอ้อนเขาเป็นห่วงเซียจริงๆเอาแต่ทำงานไม่กินไม่นอนจนผอมลงไปเยอะเลยที่รู้เพราะกอดบ่อยนั่นแหละเดี๋ยวนี้ร่างเล็กยอมให้เขากอดให้หอมแต่เหมือนจะกลัวเวลาที่เขาขอนอนด้วยจะจูบยังโดนตบหัวเลยแน่สิก็ตอนที่ไปส่งพี่ทรายขึ้นเครื่องเขาได้ยินเจ๊จอมโหดกระซิบไว้ว่า

อย่าไปยอมมันง่ายล่ะมันจะเบื่อแกเอาแล้วยังจะหันมายิ้มเยาะเขาด้วยจากนั้นมาพี่เซียก็นอนที่ห้องตัวเองตลอดเลย

นะครับพี่เซียเซียถอนหายใจยอมรับเขาแพ้ลูกอ้อนของเด็กนี่! มือบางห่างออกมาจากเมาส์และคีย์บอร์ดก่อนจะพยักหน้าเป้แสดงท่าทางดีใจจนเขาก็สงสัยว่าแค่เขายอมกินข้าวดีใจขนาดนั้นเลย?

ฟอด~

เป้กดจมูกลงบนแก้มขาวแล้วสูดลมหายใจเต็มปอดก่อนจะผละลุกออกไปหาข้าวมาให้เจ้าหญิงของเขาเซียยกมือจับบริเวณที่ถูกหอมแก้มแล้วอมยิ้มนิดๆไม่นานข้าวผัดอเมริกันหอมๆก็ถูกเสิร์ฟลงตรงหน้ามีซอสมะเขือเทศบีบบนไข่ดาวเป็นคำว่า love you อีกด้วยเซียหรี่ตามองร่างหนาที่ยิ้มกว้างจนตาหายก่อนจะหยิบช้อนมาปากซอสคำเลี่ยนๆจนเป็นหน้าเดียวกับไข่ดาวทำเอาเป้หัวเราะแล้วขึ้นไปนอนเล่นโทรศัพท์บนโซฟาปล่อยให้พี่เซียทานข้าวไปเงียบๆ

เรย์ : มึงๆว่างมั้ยวะเป้อยู่คอนโดพี่เซียป่ะ

เป้ : ว่างทำไมวะ

เรย์ : บัสมันจะไปหาพี่เซีย

เป้ : เมียมึงคิดอะไรกับพี่เซียป่ะเนี่ย

เรย์ : ตลกเหอะไอ่สัส

พี่เซียเสียงเรียกเบาๆทำให้คนที่กำลังกินข้าวอย่างอร่อยเงยหน้าแล้วหันมาหา

ไอ้เรย์กับบัสจะมาเซียพยักหน้าเป็นอันรับรู้เป้จึงตอบกลับเพื่อน

เป้ : เออมาๆเอาพวกเหี้ยนั่นมาด้วยนะแดกเหล้าป่ะ

เรย์ : แดกห่าอะไรเช้าวะเดี๋ยวกูชวนพวกมันก่อนไม่รู้มามั้ยไอ้ห่าฟาร์เซฟแม่งก็นอนกกกันไม่ตื่นหรอก

เป้หัวเราะเมื่อนึกถึงเพื่อนรักทั้งสองไม่คิดเลยว่าพวกมันจะกลายเป็นผัวเมียกันได้ทีนี้ก็คงเหลือแค่เขากับไอ้กายไม่สิเหลือไอ้กายคนเดียวแล้วที่ยังไม่มีแฟนเพราะเขามีเจ้าหญิงของเขาอยู่แล้วนี่ไงเป้คุยกับเรย์ต่ออีกนิดจนกระทั่งเซียลุกเอาจานไปล้างร่างสูงเลยลุกออกไปตามพอเซียล้างจานเสร็จก็จะกลับมาทำงานของตัวเองต่อทว่า

กึก

ชนกับเป้ที่จะเดินเข้ามาในครัวพอดีมือหนายกขึ้นมาโอบเอวเล็กอัตโนมัติก่อนจะเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้เซียผงะไปด้านหลังนิดๆมือหนาเลื่อนขึ้นมาแตะเบาๆที่แก้มก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาเรื่อยๆจนจมูกแตะกันเซียยกมือขึ้นมาดันอกแกร่งออก

หึหึกลัวอะไรแค่จะเอาข้าวออกให้นี่ไงเป้บอกก่อนจะยื่นเม็ดข้าวให้ดู

มันติดอยู่ที่ผมของพี่แหละเซียดันอกของเป้ออกจนได้แล้วรีบเดินกลับไปที่โน้ตบุ๊กทันทีเป้หัวเราะร่าจนเซียหน้าแดงเพราะอายที่คิดว่าเป้จะจูบตนเขากลัวนะเพิ่งกินข้าวมาด้วยนี่!

Rrrrrrrrrrrrr

เป้หยิบโทรศัพท์แล้วเดินออกจากห้องไปเพราะเรย์โทรเข้ามาคงจะถึงหน้าคอนโดแล้วร่างสูงเดินลงมาก็เห็นเดอะแก๊งค์อันประกอบด้วยเรย์บัสฟาร์และเซฟไอ้กายหายไปไหน?

ไอ้กายไม่มาเหรอวะเป้ถามเพื่อนแล้วพาเพื่อนเดินไปที่ร้านสะดวกซื้อใต้คอนโดเพราะต้องหาของกินขึ้นห้อง

กูโทรไปแต่ได้รุทมันรับว่ะบอกว่านอนเซฟบอก

มันมีอะไรกันป่ะวะตั้งแต่ตอนไปเที่ยวละฟาร์ถามเรย์ซึ่งร่างสูงก็ยักไหล่ว่าไม่รู้

เออว่ะวันนั้นมันเกิดอะไรวะพอกลับมาไอ้เหี้ยฟาร์กับเหี้ยเซฟก็ได้กันเองแล้วกายแม่งยังอยู่กับไอ้รุทอีกเป้ว่าพลางหัวเราะแล้ววิ่งหลบตีนของเซฟวนไปมาในร้านสะดวกซื้อจนเหนื่อย

เออวะเผลอๆไอ้กายกับไอ้รุทได้กันนะเว้ยเรย์พูดก่อนจะหัวเราะร่า ทั้งหมดขนของกินมาเยอะเหมือนกัน ถือคนละถุงใหญ่ๆเลย ทุกคนเดินเข้าคอนโดมาหยุดอยู่ที่หน้าลิฟต์รอ ไม่นานลิฟต์ก็เปิดพร้อมกับร่างโปร่งเดินออกมาทำเอาทั้งกลุ่มชะงักก่อนจะยกมือสวัสดี

พี่เซียบัสเรียกแล้วยิ้มเจ้าของชื่อมองน้อยชายตัวเล็กแล้วยิ้มพลางวางมือบนหัวอีกฝ่าย

เป็นไงบ้างเนี่ย

สบายดีครับพี่เซียจะไปไหนเหรอบัสถามเซียมองหน้าเป้ก่อนจะกลับมาที่บัส

ไปคุยงานเซียบอกพลางกระชับสายกระเป๋าสะพายของตนแล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นร่างบางรับโทรศัพท์แล้วรีบเดินออกไปพลางโบกมือให้กับกลุ่มของเป้

ว่าไง....กำลังจะไปเพิ่งออกจากคอนโด....อืม....โอเคเจอกันเซียวางสายแล้วเดินไปที่รถมอเตอร์ไซด์ของตนก่อนจะรีบขับไปยันสถานที่นัดพบ

เซียเดินเข้ามาในร้านกาแฟที่ตกแต่งแบบสบายๆดูน่านั่งเอามากๆที่นี่อยู่ใกล้ๆกับบริษัทแต่เขาเพิ่งเคยจะมาเป็นครั้งแรกในตอนที่เปิดประตูเข้ามากลิ่นหอมๆของกาแฟก็ลอยเข้ามาจนเขายิ้มบางๆเขาชอบกลิ่นนี้มากๆเลยเซียเห็นแผ่นหลังกว้างของจิมก็เดินเข้าไปหาแค่มองด้านหลังเขาก็รู้ว่าคนไหนคือจิม

มาเร็วเหมือนเดิมนะเซียอย่าขับรถเร็วมากนักสิจิมทักด้วยรอยยิ้มเหมือนเคยเซียเองก็ยิ้มบางๆกลับแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามจิมยกมือเรียกพนักงานผู้ชายตัวเล็กๆปากแดงๆดูน่ารักดีให้มารับออเดอร์

เอสเปสโซ่แก้วนึงครับจิมบอกพนักงานรับคำแล้วบอกว่ารอสักครู่ก่อนจะเดินไปส่งออเดอร์จิมหันมายิ้มให้เหมือนเคย

ชอบแต่รสนี้ใช่มั้ยล่ะเซียกลั้นตัวเองไม่ให้ยิ้มกว้างออกมาในอกใจเต้นอย่างดีใจที่จิมจำสิ่งที่เขาชอบได้จิมหยิบกระดาษขึ้นมาแล้วเริ่มร่างธีมโปรเจ็คให้เซียดูคร่าวๆตามคำสั่งจากลูกค้ามันเป็นปกอัลบั้มเพลงของนักร้องคนหนึ่งเกี่ยวกับความเศร้าที่มาพร้อมกับรอยยิ้ม

เซียคิดว่าไงจิมเงยหน้าขึ้นมาถามขณะที่ใบหน้าสวยยังคงจ้องมองกระดาษบนโต๊ะ

เราว่ามันก็ยากอยู่นะเซียพูดเบาๆพลางยกมือขึ้นมาเท้าคาง

แต่เราว่ามันง่ายมากเลยเสียงของจิมดูเจ็บปวดจนเซียต้องเงยหน้าขึ้นมองทันได้เห็นดวงตาที่มักจะสดใสแต่ตอนนี้มันกลับหม่นหมองแต่เพียงแค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้นจนเซียคิดไปเองว่าเขาอาจจะตาฝาดไป

ความเศร้า...กับรอยยิ้ม....มันก็ดูขัดๆกันนะ

คงเป็นเพราะเซียกำลังมีความสุขล่ะมั้งคำพูดที่ทำเอาคนมีความสุขยืดตัวหลังตรงก่อนจะมองออกไปนอกร้านเพราะตอนนี้เขานึกถึงได้เด็กบ้านั่นขึ้นมาได้น่ะสิ

บ้าน่าพูดอย่างกับจิมไม่มีความสุขเซียแกล้งแซวเล่นจิมหัวเราะในลำคอแล้วมองหน้าร่างบาง

คงงั้นเซียขมวดคิ้วแล้วจับแขนของร่างหนาเมื่อเห็นว่าจิมมีสีหน้าที่ดูเจ็บปวดมากแค่ไหน

เป็นอะไรเซียถามเสียงแผ่ว

เราเลิกกับม่อนแล้วล่ะเซียนิ่งไปตกใจไม่น้อยก็เห็นว่ารักกันมากได้ยินมาว่าวางแพลนจะแต่งงานกันด้วยไม่ใช่รึไงจิมยิ้มกว้างออกมาแล้วจับมือของเซียที่จับแขนเขาอยู่ออกมากุมแล้วลูบเบาๆ

เราไม่เป็นอะไรแล้วอย่าทำหน้าแบบนั้นสิจิมยิ้มเพื่อให้เซียเห็นว่าเขาไม่เป็นอะไรเซียจึงเลิกขมวดคิ้วแล้วถอนหายใจไม่พูดอะไรต่อเขายอมให้จิมกุมมือของเขาเอาไว้อย่างนั้นเพราะไม่รู้ว่าจะปลอบยังไงจะต้องพูดยังไงถึงจิมจะแสดงออกมาว่าไม่เป็นอะไรแต่มือของจิมนั้นสั่นจนรู้สึกได้และเขาแค่อยากให้รู้ว่าจิมยังมีเพื่อนคนนี้อยู่ตรงนี้เท่านั้น

เวลาผ่านไปกว่าชั่วโมงก็ยังคิดไม่ออกว่าจะใส่อะไรดีให้มันตรงกับคาแร็กเตอร์ของนักร้องและกับธีมอัลบั้มเซียฟุบลงกับโต๊ะอย่างเหนื่อยอ่อนกาแฟหมดแก้วแล้วจิมหัวเราะเบาๆแล้วแตะไหล่ร่างบาง

ทำที่นี่ทั้งวันก็ไม่เสร็จหรอกไปที่บ้านเรามั้ยเซียจะได้นั่งคิดนอนคิดสบายเราจะได้เล่าอะไรให้เซียได้ฟังด้วยจะเผื่อจะมีไอเดียอะไรจิมเสนอเซียเงยหน้าขึ้นมาแล้วพยักหน้าก่อนจะเก็บโน้ตบุ๊กและทุกอย่างเข้ากระเป๋า

เอาของมาไว้รถเราดีกว่าจิมพูดพร้อมกับดึงกระเป๋าของเซียมาถือ

แล้วก็ไม่ต้องขับรถเร็วล่ะเซียยิ้มแล้วพยักหน้าช้าๆดูจิมจะเป็นห่วงเรื่องนี้เหลือเกินจิมเดินไปที่รถของตัวเองแล้วขึ้นรถส่วนเซียก็ขึ้นรถตัวเองเหมือนกันรถเก๋งคันสวยขับช้าๆออกจากร้านให้มอเตอร์ไซด์คู่ใจของเซียขับตามไปจิมขับไม่เร็วมากเพื่อให้เซียได้ตามแต่เซียจำทางไปบ้านของจิมได้แม่นแม้ว่าจะเคยไปแค่หนเดียว

พอถึงบ้านหลังไม่เล็กไม่ใหญ่จนเกินไปในหมู่บ้านที่ห่างจากเมืองใหญ่ที่วุ่นวายจิมก็พาเซียเข้าบ้านร่างบางนั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่บ้านหลังนี้จิมซื้อเองเห็นว่าตั้งใจจะให้พ่อกับแม่แต่เกิดอุบัติเหตุขึ้นกับท่านเสียก่อนตอนนั้นเซียก็เพิ่งจะสนิทกับจิมจึงได้รู้ว่าจิมเป็นคนที่แกร่งและเก่งมากจิมเดินเข้ามาวางแก้วน้ำให้เซียแล้วนั่งลงข้างๆ

นานมากเลยนะเนี่ยที่เซียไม่ได้มาบ้านเราจิมพูดพร้อมกับยิ้มบางๆ

แหงสิเราไม่ค่อยชอบออกจากห้องนี่คนพูดไม่มองหน้าอีกคนแต่มองออกไปนอกหน้าต่างที่เผยให้เห็นม้านั่งที่เขาเคยนั่งเล่นตอนมาครั้งแรกจึงทำให้ไม่เห็นว่าคนข้างกายมองเสี้ยวหน้าด้วยสายตาอย่างไร

แล้ว...”พอหันกลับมาก็ชนเข้ากับจมูกของอีกฝ่ายพอดีทำเอาร่างเล็กชะงักดวงตาโตขึ้นอย่างตกใจร่างกายขยับห่างออกอัตโนมัติสายตาของทั้งสองจ้องกันด้วยความรู้สึกที่แตกต่างทว่าจิมนั้นโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

Rrrrrrrrrrrrrr

เสียงโทรศัพท์ดังลั่นทำเอาคนทั้งสองสะดุ้งจิมชะงักแล้วถอยหลังออกมาขณะที่เซียรีบหยิบโทรศัพท์แล้วลุกเดินออกไปที่หน้าบ้านแต่ก็ไม่ลืมบอกกับจิมว่าขอตัว

...ทำอะไรลงไปน่ะเซีย... ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในสมองที่กำลังประมวลผลอย่างช้าๆ

[พี่เซีย...พี่เซีย!!]

อะ...อะไรเสียงดังไปแล้วนะเป้เซียว่ากลับหัวใจเต้นแรงจนกลัวว่ามันจะทะลุออกมาเขาตกใจยิ่งได้ยินเสียงของเป้แล้วมันยิ่งทำให้เขาใจเต้นแรง

[เป็นอะไรรึเปล่าผมเรียกตั้งนานไม่ตอบ] เสียงที่อบอุ่นทำให้เซียถอนหายใจ

เปล่า

[ยังไม่เสร็จอีกเหรอนานแล้วนะ]

ยังไม่ถึงสามชั่วโมงเลยเหอะ

[อีกนานมั้ยกว่าจะกลับให้ผมทำกับข้าวไว้มั้ย]

อืม...ไม่ต้องทำหรอกเดี๋ยวกินที่นี่เลย

[พี่อยู่ไหนเนี่ย]

บ้านเพื่อน

[ที่ชื่อจิมเหรอ] เซียเงียบไปอีกฝ่ายก็เงียบเหมือนรอลุ้นคำตอบสุดท้ายเซียจึงตอบไปว่าอืมแล้วอีกฝ่ายก็เงียบไป

เป้...ยังอยู่มั้ย

[ครับ]

งั้นฉันทำงานก่อนนะ

[ครับ] แล้วก็เงียบไปอีกเซียจึงตัดสายไปก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้านของจิมซึ่งร่างสูงยังคงนั่นอยู่ที่เดิมพอเห็นว่าเซียเดินเข้ามาจิมก็ทำท่าจะพูดอะไรสักอย่างแต่เซียชิ่งพูดก่อน

ทำงานเหอะไหนลองเอาธีมงานมาให้ดูอีกทีเซียเปลี่ยนเรื่องมาสนใจเรื่องงานทั้งสองช่วยกันคิดช่วยกันทำขณะทำก็จะพากันเล่าเรื่องราวที่ดูเศร้าๆเพื่อให้เกิดแนวคิดไปด้วยเลยกลายเป็นเหมือนกับการระบายความในใจกันและปลอบใจกันไปเลยซึ่งแน่นอนว่างานก็ยังไม่เสร็จแต่สิ่งที่เสร็จพร้อมแล้วก็คือแนวคิดความรู้สึกและสถานการณ์ที่จดเอาไว้เหลือแค่ทำให้มันกลายเป็นรูปร่างเส้นและสีตามอารมณ์เท่านั้น

ตึ๊ง!

เป้ : ผมไปทำงานแล้วนะ

เป้ไลน์เข้ามาหาคนที่กำลังจะสตาร์ทรถเซียเอาขาตั้งรถลงแล้วเปิดไลน์ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปสั้นๆแค่ว่า

เซีย : กำลังกลับ

 “อย่าขับรถเร็วล่ะเซียยังไม่วายเตือนเรื่องนี้อีกแล้วเจ้าของบ้าน

รู้แล้วครับ...ถ้าถึงแล้วเดี๋ยวไลน์หาเซียว่าก่อนจะสตาร์ทรถแล้วขับออกไปเจ้าของบ้านยืนพิงประตูแล้วถอนหายใจเบาๆ...ทำไมเขาถึงไม่สนใจเซียตั้งแต่แรก

พอถึงห้องเซียก็ล้มตัวนอนลงที่พื้นกลางห้องเลยขับรถกลับนี่ก็เหนื่อยเหมือนกันว่าจะถึงเกือบๆสามทุ่มระยะทางก็ใช่ว่าจะใกล้เพราะว่าบ้านของจิมกับคอนโดของเขาอยู่กันคนละฟากเลยนี่แหละอีกเหตุผลที่เขาไม่ค่อยไปทำงานที่บ้านของจิม

เซียพักสายตาจนกลายเป็นหลับไปตื่นมาอีกทีก็ห้าทุ่มเลยลุกไปอาบน้ำงานการไว้ค่อยคิดพรุ่งนี้แล้วกันเพราะงานตัวที่เป็นของเขาคนเดียวก็จะเสร็จแล้วเหลือแค่เก็บรายละเอียดตกแต่งอีกนิดหน่อยพรุ่งนี้ก็เสร็จแล้ววันนี้เลยจะนอนเร็วกว่าปกติ

แกร๊ก

เสียงประตูเป้คงจะกลับมาแล้วเซียคิดในใจก่อนจะเอาผ้าขนหนูไปตากที่ระเบียง

หมับ

แรงกอดรัดจากด้านหลังทำให้เซียตกใจเล็กๆแต่ะความอบอุ่นที่แผ่มาทำให้ไม่หนาวเซียจึงรู้ว่าเป็นเป้ร่างบางดิ้นเบาๆแล้วหมุนตัวหันหน้าไปหาคนที่กอดและทันทีที่เซียหันเป้ก็โอบเอวเล็กเข้ามาใกล้ตัวอีกมือจับคางมนให้โน้มใบหน้าจะจูบเซียหน้าหน้าหนีแล้วดันไหล่หนาออก

ดื่มมารึไงเซียถามหัวใจเต้นรัวอีกรอบของวันแล้วเดินเข้ามาในห้องปิดประตูระเบียงสภาพเป้ไม่เหมือนคนเมาสักนิดแล้วก็ไม่มีกลิ่นเหล้าด้วยแล้วเป้เป็นอะไรกันจากคำถามของเซียทำให้เป้ส่ายหัวแล้วเดินเข้ามาดันร่างบางติดผนังแล้วโน้มหน้าลงมาอีกเซียดิ้นอย่างแรงการขัดขืนของเซียทำให้เป้ถอนหายใจแล้วหยุดทำอะไรบ้าๆก่อนจะซบลงที่ไหล่บางแขนทั้งสองข้างก็โอบกอดเอวบางหลวมๆ

ผม....เหมือนจะหึงพี่ว่ะเป้พูดเบาๆเขาหึงหึงจิมทำไมต้องไปบ้านของมันแล้วกว่าจะกลับอีกเขาหึงนะเขามีสิทธิหึงใช่มั้ยเป้ถอนหายใจอีกรอบแล้วเงยหน้าจกไหล่ยิ้มฝืนๆ

ฝันดีนะครับเป้บอกแล้วผละออกมาเดินเข้าห้องคนที่สมองประมวลผลช้ามากเป็นอะไรก็ไม่รู้ทั้งวันเพิ่งจะรู้ตัวหันไปหาแล้วเรียกแต่ก็ไม่ทันเป้เข้าห้องนอนของตัวเองไปแล้ว

หึงเหรอ?....


ความคิดเห็น