pienika

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 12

ชื่อตอน : รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 12

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.7k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.พ. 2559 02:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 12
แบบอักษร

 

รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 12

 

ผ่านไปสามวันเซียรู้สึกเหมือนตัวเองจะเป็นง่อยเข้าไปทุกทีเพราะไม่ว่าจะไปไหนจะทำอะไรอยากได้อะไรแค่ขยับตัวก็ได้ยินแต่คำว่า

พี่จะเอาอะไร/แกจะทำไรสองเสียงดังขึ้นพร้อมกันเซียมองหน้าทั้งสองคนแล้วเงียบไปแต่ทำท่าจะลุกไปเองทว่าพี่สาวดึงแขนเอาไว้เซียถอนหายใจนิดๆ

เซียจะไปเอากล้อง

เดี๋ยวผมหยิบให้เป้รีบบอกแล้วลุกวิ่งเข้าไปในห้องนอนของเซียหยิบกล้องมาให้ทันที

Rrrrrrrrrrrrrrr

ทันทีที่เสียงโทรศัพท์ดังพี่สาวของเขาก็หยิบมันมาวางไว้ตรงหน้าเหมือนทั้งสองคนนี้แย่งกันเอาใจเขาเซียโคลงหัวแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเป็นเบอร์ของพี่เก๋

ครับ............เดี๋ยวผมไปที่บริษัทแล้วกัน........ครับๆ.......ขอบคุณครับพี่เก๋เซียวางสายแล้วลุกขึ้นจากโซฟา

เซียไปที่บริษัทนะ

ฉันไปส่ง/เดี๋ยวผมไปส่งเอาอีกแล้วสองคนนี้เซียส่ายหัวแล้วลุกไปหยิบของที่จำเป็นขณะที่สองคนยืนจ้องตา

พี่ทรายจะไปส่งพี่เซียยังไงมีรถเหรอ?”เป้ถามทำหน้ากวน

เรื่องของฉัน

ปัง!

เซีย!”เจ้าหล่อนร้องเรียกน้องชายเสียงดังเมื่อเสียงปิดประตูห้องดังขึ้นเซียอาศัยจังหวะที่สองคนยืนทะเลาะกันออกไปอย่างเร็ว

เพราะนายนั่นแหละทรายเชิดหน้าใส่ร่างสูงแล้วเดินเข้าไปในห้องนอนของเซีย เป้เกาหัวแกรกๆแล้วไลน์เข้าไปหาคนที่เพิ่งจะออกไปเมื่อสักครู่

เป้ : พี่อยู่ไหนหยุดอยู่ตรงนั้นเลยเดี๋ยวผมไปส่ง

เป้พิมพ์ส่งเสร็จก็วิ่งไปหยิบกระเป๋าและกุญแจ

เซีย : ไม่ต้อง

เป้ : ผมกำลังลงไป

เซียมองข้อความส่งมาแล้วถอนหายใจเขาไม่ฟังหรอกร่างโปร่งตรงไปที่มอเตอร์ไซด์คู่ใจสวมหมวกกันน็อคแล้วขึ้นคร่อมรถเตรียมสตาร์ท

หมับ

ผมบอกว่าจะไปส่งเป้ว่าเสียงดุทันทีที่วิ่งมาจับแขนเรียวที่กำลังจะสตาร์ทรถได้ทันเซียตวัดสายตามามองซึ่งเป้ไม่สามารถมองเห็นสายตาดุๆนั้นเพราะกระจกหมวกกันน็อคสีดำสนิท

ทำไมดื้อแบบนี้เป้ว่าออกมาอีก

ฉันไม่ใช่เด็กนะเซียบอกกลับมาดูอารมณ์เสียนิดหน่อยสังเกตได้จากคิ้วเรียวที่ขมวดเข้าหากัน

แล้วทำไมพูดไม่รู้เรื่อง

อะไรของนายปล่อยเป้ดึงหมวกกันน็อคของเซียออกดึงกุญแจที่เสียบอยู่และดึงแขนเรียวให้ลงมาจากรถมอเตอร์ไซด์เซียขืนนิดๆตัวแต่ก็เดินตามแรงของเป้ ร่างหนาเปิดประตูรถของตนให้เซียเข้าไปนั่งแล้วเดินอ้อมมานั่งอีกฝั่ง ร่างเล็กหายใจแรงๆอย่างหงุดหงิดริมฝีปากเหยียดเป็นเส้นตรงแสดงความไม่พอใจ

อ๊ะ!”เซียเบิกตากว้างเมื่อจู่ๆเป้ก็พุ่งมาที่ฝั่งเขาแล้วล็อคใบหน้าสวยก่อนจะกดริมฝีปากลงมาอย่างรวดเร็วแบบที่เขาตั้งตัวไม่ทัน

อื้อ!”พอได้สติเซียใช้มือดันอกแกร่งออกแต่เป้จับมือทั้งสองของเซียเอาไว้ด้วยมือแค่ข้างเดียวส่วนอีกข้างก็คอยรั้งใบหน้าไม่ให้ขยับไปไหนลิ้นร้อนๆแทรกเข้าไปชิมน้ำหวานที่เขาไม่ได้แตะต้องมาตั้งหลายวันเพราะตั้งแต่พี่สาวของเซียมาแกไม่ยอมปล่อยให้เขาอยู่ด้วยกันเว้นแต่วันที่พี่ทรายไปต่อพาสปอร์ตแต่วันนั้นเซียยังไม่หายดีเขาเลยไม่ได้ทำอะไรตอนนี้แหละโอกาสดี

อืม...”เนิ่นนานกว่าที่เป้จะผละริมฝีปากออกมาแล้วกดจมูกลงบนแก้มของเซียเบาๆคนหน้าสวยนิ่งค้างเม้มปากหน้าแดงก้มหน้างุดมองเข่าตัวเอง เมื่อกี้....เมื่อกี้เขาทำอะไรลงไป!

หึหึหึเสียหัวเราะชั่วๆของคนข้างๆยิ่งทำให้เซียอยากจะกัดลิ้นฆ่าตัวตายเสียตอนนั้น

พัฒนาว่ะจูบตอบด้วยเซียเม้มริมฝีปากแน่นนิ้วเรียวของเป้แตะเบาๆที่ริมฝีปากที่เม้มกันอยู่แล้วลูบมันอยู่อย่างนั้น

ชอบผมแล้วดิเป้ยิ้มกว้างแล้วเอียงหน้าผากชนกับหน้าผากของเซีย

คะ...ใครบอกเขาห้ามแล้วห้ามแล้วจริงๆที่จะไม่ให้เสียงสั่น

การกระทำของพี่เป้ตอบแล้วจูบริมฝีปากบางอีกครั้งแต่ไม่ได้รุกล้ำเข้าไปเซียดันอกหนาออกแล้วกอดอกมองออกไปนอกกระจกรถทำหน้าเชิดแบบไม่สนใจอะไร

จะไปส่งก็ไปเซียเปลี่ยนเรื่องแล้วก็นั่งเงียบไปตลอดทางที่ไปบริษัทเขาชอบเด็กบ้านี่จริงๆงั้นเหรอ? แต่...เป้ก็ไม่ได้แย่อะไรนะเขากลับ...รู้สึกดีกับทุกสัมผัสที่คนข้างๆคนนี้มอบให้ทุกสัมผัสที่มีแต่ความอบอุ่นและห่วงใยทะนุถนอม

----------------------------------------------------------------

น้องเซีย!”เสียงหนึ่งตะโกนดังทันทีที่ร่างโปร่งบางเดินเข้าบริษัทพี่เก๋เองตะโกนแล้วก็วิ่งมาพร้อมกับรอยยิ้มสาวรุ่นพี่กระโดดกอดแขนแล้วซบๆเซียยิ้มบางๆแล้วดันตัวพี่เก๋ออกแบบไม่ให้ดูน่าเกลียดเกินไป

หัวหน้ากำลังรอน้องเซียอยู่เลยค่ะคิดถึงจังไม่ได้เจอเป็นอาทิตย์เลยไม่สบายหายรึยังคะแล้ว^$^&)&*%#$@#()%#@%”พี่เก๋ก็ถามไถ่อีกหลายเรื่องเซียก็ตอบกลับไปสั้นๆเท่านั้นจนกระทั่งถึงชั้นของพวกเขา

เซียยิ้มบางๆให้กับเพื่อนๆและรุ่นน้องที่บริษัททุกคนที่ทักทาย จนสายตาเหลือบไปเห็นร่างสูงที่ยืนถือแก้วกาแฟคุยอยู่กับพนักงานสาวคนหนึ่ง

น้องเซียหัวหน้าบอกเข้าไปได้เลยค่ะพี่เก๋บอกหลังจากที่เดินเข้าไปบอกหัวหน้าแผนกเซียหันมายิ้มขอบคุณอีกครั้งแล้วเดินเข้าไปในห้องจิมที่ยืนคุยเรื่องงานอยู่กับเพื่อนหันมองไปด้านหลังทันทีที่หญิงสาวตรงหน้าบอกว่านั่นเซียแต่เขาเห็นแค่แผ่นหลังบางที่เดินเข้าไปในห้องหัวหน้าแผนกเท่านั้น

ไหวมั้ยทำคนเดียวพี่ตาลผู้เป็นหัวหน้าแผนกถามขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มถึงเซียบอกว่าไม่ไหวเขาก็ไม่เชื่อหรอก

ไหวครับ

ดีจ้ะงานตัวนี้ส่งปลายเดือนหน้าและพี่ไม่ได้ให้เซียทำคนเดียวมีอีกสามคนที่พี่จ่ายงานนี้ให้แล้วพี่จะเลือกอีกทีว่าจะเอาของใครเซียพยักหน้ารับ

เท่านี้เหรอครับ

อ้อมีอีกงานนึงที่ต้องทำคู่กับจิมด้วยแต่เดี๋ยวพี่บอกอีกทีแล้วกันเพราะไม่รู้ว่าทางผู้ว่าจ้างเขาจะเอายังไงยังตกลงกันไม่ได้เลยพี่ล่ะปวดหัวเหนื่อยหน่อยนะเซียพี่ไม่รู้จะเอางานให้ใครดีเพราะเดี๋ยวนี้หาคนเก่งๆแบบเซียและจิมยากมากเลยเด็กคนอื่นๆก็ต้องฝึกอีกเยอะพี่ตาลวางมือบนไหล่ของเซียแล้วยิ้มบางๆเซียพยักหน้าและยิ้มตอบกลับไป

ตึ๊ง!

ทันทีที่เดินออกมาจากห้องของหัวหน้าเสียงไลน์ก็ดังขึ้นเหมือนรู้เวลา

เป้ : เสร็จยัง

เซียอ่านข้อความสั้นๆที่ตามมาด้วยสติ๊กเกอร์รูปแมวมีเครื่องหมายคำถามซึ่งไม่รู้ตัวเลยว่ามุมปากมันกำลังยกขึ้นสูง

เซีย : ใกล้แล้ว

หมับ

เซียสะดุ้งรีบหันไปด้านหลังทันทีที่ถูกบางคนจับไหล่ซึ่งบางคนคนนั้นทำเอาเซียนิ่งไปหลายวินาทีก่อนจะกลับมาเป็นปกติ และฝ่ายนั้นก็ยังคงมีรอยยิ้มให้เขาเหมือนเดิม

ว่าไงจิมเซียทักทายแล้วยิ้มบางๆเหมือนทุกครั้งเหมือนก่อนจะที่มีเรื่องเอ๊ะ! เดี๋ยวนะนี่เขา...ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวด?

เปล่าหรอกแวะมาทักทายน่ะจะกลับแล้วเหรอจิมถามพลางมองปฏิกิริยาของร่างบาง

ใช่พี่สาวมาที่ห้องด้วยเลยรีบกลับ

อ๋อๆงั้นเดี๋ยวเราเดินออกไปด้วยดีกว่าว่าจะไปหาซื้ออะไรกินอยู่พอดีจิมว่าแล้วเดินไปข้างๆร่างบาง

หายไปไหนมาเป็นอาทิตย์เลยเซียชะงักไป

ก็...ออกไปหาแรงบันดาลใจน่ะช่วงนี้เบื่อๆรู้สึกไม่ค่อยดีด้วยยังไงจิมก็ยังเป็นคนเดียวที่เซียคุยด้วยยาวๆได้โดยไม่ตัดบทเหมือนเดิม

อืม....ติสต์เนอะจิมแซวพลางหลิ่วตามองเซียหัวเราะแล้วตีไหล่หนาไปหนึ่งทีแรงๆซึ่งร่างสูงก็ยกมือขึ้นมาลูบตรงที่ถูกตีเจ็บเหมือนกันภาพหยอกกันน่ารักนั้นตกอยู่ในสายตาคมที่มองดูนิ่งร่างบางโบกมือนิดๆให้กับร่างสูงแล้ววิ่งตรงมาที่รถ

เงียบ....

เซียรู้สึกว่าในรถมันเงียบมากจนได้ยินเสียงหายใจของเขาและคนที่ขับรถอยู่เลยจนกระทั่งกลับมาถึงคอนโดเป้จอดรถแล้วนั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น

นายเป็น....”ยังไม่ทันที่เซียจะพูดจบร่างสูงก็ลุกออกจารถเดินไปยังลิฟต์เซียขมวดคิ้วกับท่าทางของเป้อะไรกันเมื่อเช้ายังดีๆอยู่เลย เซียเดินตามร่างสูงที่เงียบไม่พูดไม่จาจนถึงห้อง

กลับมาแล้วเหรอเซียพี่ทำข้าวผัดเบคอน มากินกันนี้ไอ้เด็กบ้าฉันทำเผื่อนาย....เฮ้! กล้าเมินฉันรึไงไม่งั้นจะเอาส่วนของนายลงไปให้หมาจรที่ข้างล่างกินนะยะเฮ้!”พี่ทรายยั๊วใหญ่เมื่อร่างสูงนั้นเดินผ่านไปเหมือนกับเธอเป็นอากาศ

เซียเด็กเวรนี่เป็นอะไรน่ะทรายถามน้องชายอย่างหงุดหงิดเซียเองก็ยักไหล่ส่ายหน้า

เซียก็ไม่รู้เหมือนกัน

ทะเลาะกับแฟนแน่ๆเลยเอ๊ะ? แต่เป้มันมีแฟนด้วยเหรอไม่ยักจะเห็นท่าทีเลยนะพี่ทรายสันนิฐานไปเรื่อยแต่เซียนี่ยืนค้าง

ทะเลาะกับแฟน

??

ไม่ใช่ว่าเห็นเขากับจิมหรอกนะ!!

----------------------------------------------------------------

เซียพี่ง่วงแล้วนะหญิงสาวร่างเพรียวบางดุจนางแบบแต่อ้าปากหาวกว้างๆไม่รักษาภาพพจน์ใดๆบอกหลังจากที่หาวจบไปรอบที่สี่เธอกำลังนั่งดูหนังที่ไปซื้อมาจบโดยมีน้องชายที่รักนั่งดูอยู่ข้างๆไม่สิน้องชายเธอน่ะนั่งแต่ตัวเธอนั้นนอนหนุนตักอยู่

พี่ทรายก็ไปนอนสิครับเซียยังไม่ง่วง

รอไอ้เด็กนั่นรึไงทรายถามเสียงขุ่นพลางเงยหน้ามองน้องชายตาเขียวปั๊ดเป้มันออกไปเล่นดนตรีที่ร้านตั้งแต่สองทุ่ม

เปล่าครับเซียไม่ง่วงจริงๆไม่ง่วงก็เพราะต้องการจะคุยกับคนที่พี่ทรายพูดถึงอยู่นั่นแหละทรายจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่างเสียงโทรศัพท์ของสาวเจ้าก็ดังขึ้นทำเอาอารมณ์ขุ่นมัวไปยกใหญ่

โว๊ยยยยนี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ววะเจ้านายเวรเดี๋ยวก็จับทำผัวซะหรอก!”ทรายเดินลุกจากโซฟาเข้าห้องนอนของเซีย(ซึ่งถูกทำความสะอาดเรียบร้อยโดยตัวเธอเอง)อย่างหงุดหงิดๆพร้อมกับรับโทรศัพท์แล้วทักทายคนที่โทรเข้ามาด้วยคำน่ารักๆว่าฟัคยูเอ่อ....นี่มันเจ้านายกับลูกน้องจริงๆรึเปล่า

ระหว่างนั้นเซียก็เปิดโน้ตบุ๊กดูรายละเอียดงานที่หัวหน้าส่งมาให้ดูในเมลไปเรื่อยๆ เวลาผ่านไปจนตีหนึ่งทั้งๆที่ปกติเป้จะกลับมาไม่เกินห้าทุ่มหรือนานสุดก็เที่ยงคืนทุกครั้ง เซียมองนาฬิกาเป็นครั้งสุดท้ายแล้วปิดโน้ตบุ๊ก ในเมื่อเขารอแล้วไม่มาเขาก็จะไม่พูดอะไรอีก ดีเหมือนกัน เขาเริ่มจะหงุดหงิดความรู้สึกบ้าๆนี่แล้ว ทั้งๆที่ไม่เคยเป็น กระวนกระวายและกลัว...กลัวว่าเป้จะเข้าใจผิด

แกร๊ก

เสียงปลดล็อคประตูดังขึ้นก่อนที่ร่างสูงของคนที่เซียรออยู่จะเดินเข้ามาเป้ชะงักเมื่อเห็นสายตาดุๆของเซียที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาแล้วดวงตาคมก็ละไปเป้เดินผ่านโซฟาไปแบบไม่พูดไม่จาเซียลุกขึ้นยืนแล้วรีบก้าวเข้าไปถึงตัวของเป้

หมับ

แขนแกร่งถูกมือเรียวจับเอาไว้เป้มองหน้าหวานที่นิ่งเรียบชักแขนกลับนิดๆแต่เซียยังดึงเอาไว้

นายเป็นอะไรเซียถามเสียงเรียบเป้ไม่ตอบและดึงแขนตัวเองกลับมาพร้อมทั้งหันหน้าเปิดประตูห้องตัวเองทำเอาเซียหงุดหงิดกระชากไหล่หนาเข้าหาตัวแรงๆจนเป้หันมา

มีอะไรก็พูดสิเงียบแล้วฉันจะรู้เรื่องมั้ยหะ!”เซียตวาดเสียงดังจนกลัวว่าจะทำให้พี่สาวตัวเองออกมาและทันทีที่พูดจบเป้ก็เปิดประตูโดยมือที่จับลูกบิดค้างกระชากร่างเล็กเข้าไปในห้องและดันร่างบางติดกับประตูที่เพิ่งจะปิดไป

มือข้างหนึ่งของเป้จับข้อมือเซียที่เขาคว้าและดึงเข้ามาในห้องกดติดประตูอีกมือก็ยันกับประตูเอาไว้คิ้วหนาขมวดเข้าหากันดวงตาคมตวัดมองนิ่งๆแต่เฉือนลึกเข้าไปถึงผิวทำเอาเซียรู้สึกเย็นเยือกยกมือขึ้นมากันอยู่ที่ช่วงอกอัตโนมัติ ใกล้...จนได้ยินเสียงหายใจและทำให้เซียได้รู้ว่าเป้ดื่มมา

อยากให้ผมพูดเหรอน้ำเสียงที่แข็งกว่าปกติและดวงตาที่เย็นชาทำเอาเซียสั่นเพราะความกลัวไม่คิดว่าเป้จะมีมุมแบบนี้

ผมพูดด้วยร่างกายแล้วกันจบคำเป้ดึงร่างบางแล้วเหวี่ยงลงกับเตียงก่อนจะกระโดดคร่อมเซียยกมือดันอกแกร่งแต่ถูกเป้รวบมือทั้งสองข้างยกขึ้นเหนือหัว

เป้! ปล่อยนะนายจะทำอะไรหยุด!”เซียดิ้นหลังจะให้หลุดจากพันธนาการของร่างหนาทว่ากลังเพิ่มอารมณ์โกรธให้เป้มากขึ้นริมฝีปากหยักประกบลงจูบเรียวกลีบปากอยางรุนแรงบดขยี้จนเซียเจ็บไปทั้งปาก

โอ๊ย!”กลิ่นคาวเลือดจากปากที่ถูกเป้กัดทำให้เซียยิ่งด้วยตัวสั่นกลัว....

แควก!

เสื้อยืดถูกฉีกจากคือเสื้อลงมาเผยให้เห็นแผ่นอกเนียนเซียร้องลั่นและดิ้นแรงขึ้นจนเจ็บไปทั้งตัว

เป้! อย่า! อย่าทำแบบนี้ปล่อยนะฉันเจ็บ! ฮึก....ฉันเจ็บ...”ร่างสูงชะงักก่อนจะผละออกมา

หึหึตอนนี้กับตอนที่ถูกไอ้เหี้ยนั่นปฏิเสธอันไหนมันเจ็บกว่ากันวะพี่!!”เป้ตวาดกร้าวเซียสะดุ้งกอดตัวเองพยายามห้ามไม่ให้มีเสียงสะอื้นออกมา

ร้องไห้เพราะมันจะเป็นจะตายแต่พอเจอหน้ากันกลับหัวเราะเล่นกันมีความสุขทำไมพี่เจ็บแล้วไม่จำบ้างวะ! ไม่รู้สึกเหี้ยอะไรเลยรึไง! มันเป็นคนทำให้พี่เจ็บนะเว้ย!”เป้ตะคอกไปก็หงุดหงิดเป้เสยผมขึ้นอย่างเหนื่อยใจขณะที่เซียนั่งกอดเข่าซบหน้าลงที่เขาเงียบๆจะกระทั่งเสียงสะอื้นหายไป

เพราะนายนั่นแหละเซียเปรยขึ้นมาก่อนจะเงยใบหน้าที่เปรอะเปื้อนน้ำตาไปทั่วหน้า

ฉันคงเสียใจและร้องไห้ทุกครั้งที่คิดเรื่องของจิมฉันคงจะหลบหน้าทุกครั้งที่เจอกันและฉันคงร้องไห้แค่เพียงเพราะได้ยินชื่อจิมถ้า...ไม่มีบางคนที่ทำให้ฉันคิดถึงและคนๆนั้นคือนาย! ฉันจะทำอะไรๆก็คิดถึงแต่เรื่องของนายจนมันลืมความเจ็บที่จิมสร้างไว้ไปหมดทำให้ฉันกล้าสู้หน้ากล้าพูดคุยและเป็นปกติเพราะนายสำคัญฉันคิดถึงแต่นายแค่นายเท่านั้นเข้าใจมั้ย!”เซียเหนื่อยกับการพูดยาวๆซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่ชอบเอาซะเลยน้ำตาที่เอ่อขึ้นมาทำให้ภาพข้างหน้าพร่ามัว

หมับ

แรงกอดรัดทำให้เซียสะอื้นออกมาทิ้งน้ำตาที่กั้นเอาไว้ออกมาเป้กระชับร่างบางที่สั่นเบาๆแล้วจูบที่ขมับ

นี่พี่...ชอบผมแล้วใช่มั้ยเสียงทุ้มที่อ่อนลงจนเซียรู้สึกว่าเป้คนเดิมลับมาแล้วนิ้วเรียวของเป้ปาดน้ำตาออกจากใบหน้าหวานเบาๆจนเซียเห็นหน้าของเป้ชัดขึ้นคนตัวเล็กพยักหน้าเบาๆแล้วซบลงกับไหล่กว้างเป้คลี่ยิ้มออกมาแล้วกอดร่างเล็กแรงกว่าเดิมจนเซียต้องร้องบอก

เป็นของผมนะพี่เซียเงยหน้ามองเป้พลางขยับหนีเป้ส่งเสียงหัวเราะในลำคอแล้วเอนใบหน้าเข้ามาชิดจนจมูกชนกันเซียหลับตาลง

พูดผิดเป็นแฟนกันนะพี่เซียเม้มปากแล้วพยักหน้าเป้แทบจะกระโดดร้องเขากอดร่างบางแน่นแล้วแนบริมฝีปากลงไปบนริมฝีปากที่ช้ำจากการที่เขาจูบทีแรก เซียยังกล้าๆกลัวๆแต่ก็อ้าปากรับลิ้นร้อนที่ค่อยๆไล้เข้ามา ซึ่งมัน อ่อนโยน อ่อนหวาน กว่าเดิม

อืม...”เสียงจูบดังขึ้นเบาๆขณะที่มือของเป้ก็ลูบไล้ไปทั่วแผ่อนหลังและแผ่นอกเสื้อที่ขาดกองอยู่พื้นเรียบร้อย

อ๊ะ....เอ่อ...เป้...หยะ...หยุดนิ้วมือที่บิดวนทำเอาเสียงหวานตะตุกตะกักมือเรียวก็ดันอกของเป้เบาๆขณะที่เป้ยังวุ่นๆอยู่ที่ซอกคอขาว

เป้!”พอเสียงแข็งเป้ก็หยุดกึกแล้วทำหน้าเหมือนหมาหงอยทั้งๆที่เมื่อยี่สิบนาทีก่อนหน้านี้โคตรน่ากลัวเลย

พอแล้วเหรอเป้ถามเสียงอ่อย

อยากจะคบกับฉันแค่เซ็กส์งั้นเหรอเซียถามเสียงจริงจังเป้ส่ายหน้าแล้วรีบกอดอ้อน

เปล่านะเว้ยพี่คือ...โห่...ผมเป็นผู้ชายมันก็ต้องมีบ้างดิอารมณ์เซียยิ้มนิดๆเขารู้สึกดีใจที่เป้กลับมาเป็นเหมือนเดิมกลายเป็นเป้จอมกะล่อนคนเดิมของเขา

ฉันก็เป็นผู้ชาย

งั้นพี่ต้องมีอารมณ์ใบหน้าสวยนิ่งเรียบจนเป้ต้องเลิกกวนบาทามือหนาจับข้อมือเล็กทั้งสองข้างขึ้นมาดูเป็นรอยมือแดงรอบเลย

จุ๊บ

เป้จูบเบาๆที่รอยแดงๆอีกทั้งยังลูบอย่างทะนุถนอม เซียหน้าแดง และหัวใจก็เต้นแรงแค่ถูกจูบข้อมือ

ผมขอโทษที่ทำให้พี่เจ็บเซียส่ายหัวแล้วซบลงกับไหล่กว้างเป้มองนิ่งแอบเม้มปากนี่อ้อนหรือยั่วเสื้อก็ไม่ใส่นี่มันยั่วชัดๆเลยเซียเงยหน้าขึ้นมาจนจมูกไล้ไปกับคอของเป้เบาๆแต่เล่นเอาขนลุกเกรียว

เป้

ครับเสียงเคลิ้ม (?)

เหม็นเหล้า

.....

 

 

 

ความคิดเห็น