ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หัวใจเทียม - ปากเเข็งNC+

ชื่อตอน : หัวใจเทียม - ปากเเข็งNC+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.6k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ส.ค. 2563 18:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หัวใจเทียม - ปากเเข็งNC+
แบบอักษร

@สนามบาสในมหาลัย

วันนี้พวกเราก็มาดูคณะพวกเราเเข่งบาสกันเเต่ไม่หรอกจริงๆก็ตั้งใจมาดูเเค่ไมล์เเหละ

“นู่นๆไมล์เข้าสนามเเล้ว”

อะตอมเพื่อนรักอิงฟ้าที่นั่งดูกลุ่มหนุ่มคณะนิติศาสตร์เเข่งบาสกับคณะเธออยู่

อิงฟ้าเธอกำลังเเอบชอบไมล์เมื่อไม่กี่เดืือนที่ผ่านมานี่เอง โคตรจะปากร้ายเเต่หน้าตาดี สาวๆส่วนใหญ่ก็ชอบกันเยอะ

เเต่ไมล์เป็นเหมือนคนขรึมๆหน่อยไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่หรอกเเม้เธอเองก็มีคนจีบเยอะพอๆกันเขาก็ตาม

“เเห่กๆ เเค่ก”

อิงฟ้าที่ต้องใส่นาฬิกาจับการเต้นของหัวใจไว้ตั้งเเต่เด็กๆเพราะเธอหัวใจอ่อนเเอ

เเต่ช่วงหลังๆมานี้อาการก็ดีขึ้นเหมือนปกติเเค่พยายามอย่าเหนื่อย อย่าทำอะไรเเผลงๆก็เอ

“มึงไหวมั้ย กินยายัง”

ติ้ด ติ้ดติ้ด ติ้ด

เสียงนาฬิกาเริ่มเตือนว่าหัวใจเธอเต้นถี่ขึ้นจนถึง 129 128..เเละเริ่มลดลง

“กินเเล้ว ในนี้มันร้อนมั้ง”

อาการเริ่มดีขึ้นเเล้วเเท้ๆเเต่ช่วงนี้กลับเริ่มเจ็บหน้าอกเหมือนเมื่อก่อนอีกเเล้ว

“ไปข้างนอกกันหน่อยมั้ย”

อะตอมอยู่กับเธอมาตั้งเเต่ม.ปลายจนตอนนี้ปี2เธอรู้ดีว่าอิงฟ้าไม่ชอบให้ใครรู้เรื่องว่าเธอเป็นโรคนี้

มีไม่กี่คนหรอกในมหาลัยที่รู้ก็พี่ชายอิงฟ้าเเล้วก็อาจารย์ที่สนิทๆเพื่อนๆที่สนิท

“มึงอยู่นี่เเหละ เดี๋ยวกูมา”

@ด้านนอกยิม

“เห้อ~”

ร่างบางพ่นลมหายใจออกหนักๆเพราะอากาศตรงนี้ถ่ายเทดีจนอยากสูดดมเยอะๆ

“อิงฟ้า”

ร่างสูงที่ชุดทีมบาสเดินออกมาเจออิงฟ้าที่ยืนทำหน้าเศร้าอยู่คนเดียว

“อ้าวเเดน เเข่งเสร็จเเล้วหรอ”

เเดนเพื่อนสนิทในเเก๊งไมล์ที่เธอพึ่งชอบ4เดือนกว่าๆที่ผ่านมา

“เสร็จเเล้ว ทำไมมายืนคนเดียวล่ะ”

ถึงจะเป็นเพื่อนรักกันเเต่ต่างกันราวฟ้ากับเหวเเดนนี่คนดีตลอด เฟรนลี่ มนุษย์สัมพันธ์ดีเยี่ยม

“ข้างในมันอบอ้าว”

“อ๋อ อ้าวไอ้ไมล์กูอยู่นี่”

อิงฟ้าเธอหน่่ะชอบเอาขนมฝากไปให้ไมล์อยู่ตลอด เเต่มีหรอเขาจะกินไม่เคยยอมกินเลย!

เธอมีเเต่คนชอบเเต่เขาดันใจร้ายใส่ตลอดหลายเดือนที่เธอชอบเงียบๆเเต่เพื่อนในเเก๊งเขาก็รู้กันหมด

“เออ”

หน้าเข้มมาเเต่ไกล

“หวัดดีไมล์”

อิงฟ้ายิ้มทักทายไมล์ที่เดินเข้ามาพร้อมกับสีหน้าที่ทุกคนเห็นจนชิน

“อืม”

อืมเก่งที่สุดเลยคนนี้!

“อิงกลับไง ไปพร้อมกันป้ะ”

เเดนถามหลังจากรอเพื่อนอีกสองคนกำลังเดินมาทางนี้พอดี

“เรารอเพื่อนอ่ะ ไว้เจอกันนะ”

“โอเคๆ”

ไมล์ไม่รอฟังหรือมองหน้าเธอเลยเขาเดินออกไปไม่สนใจใครเลยด้วยซ้ำ

“ยัยอิง เจอไมล์เเล้วใช่มั้ย”

อะตอมรีบเดินเข้ามาหาเพื่อนรักอย่างไว

“เจอเเล้ว เมินกูเหมือนเดิม

ถึงจะเมินเเค่ไหนเเต่ทำไงได้เธอชอบชอบเขาไปเเล้วหนิคนใจร้ายคนนั้นอ่ะ

“ทำการใหญ่ใจต้องนิ่งเว้ยมึง”

“อ่ะจ้าาา”

@บ้านอิงฟ้า

“เฮีย~”

อิงฟ้าเอ่ยทักพี่ชายที่นั่งดูหนังอยู่เสียงหวาน

ดาวเหนือพี่ชายสุดที่รักของเธอเขาใจดีถึงเเม้จะดุเก่งไปหน่อยก็เถอะ

“เป็นไงบ้างวันนี้”

คำถามในทุกๆวันของครอบครัวเธออาการเป็นไง กินยายัง ทานข้าวยัง ร่างกายปกติดีมั้ย ฟังจนชินเเล้ว

“ปกติดีค่ะ สบายบรื๋อออ”

“อย่าไปซนที่ไหนล่ะ”

“รับทราบค่ะ!”

“วันนี้ป๊าม๊าไม่อยู่ พน.เช้าเฮียไปส่ง”

“โอเค~ได้ค้าบ”

“ฝันดีนะตัวเเสบไปนอนได้เเล้ว”

“ฝันดีค่ะพี่ชายย”

วันต่อมา

@ห้องชมรมดนตรีชั้น2

“ไอไมล์ อ่ะของมึง”

ไผ่ส่งกล่องขนมปังอบเนยร้านดังที่มีคนฝากมาให้เขา ไมล์ชอบกินขนมฟังอบเนยร้านนี้มาก

เเละคนที่ซื้อมาให้เขาประจำก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเเต่ก็เป็นอิงฟ้าเนี่ยนะถามว่าเขายอมกินมั้ย..ก็ไม่

“กูไม่เอา”

“มึงน่าอิจฉาชิบหายอิงฟ้าเลยฝากมาให้เลยนะเว้ย”

เเดนทำหน้านึกเอือมกับเพื่อนรักที่ทำตัวโลดส่วนตัวสูงขึ้นทุกวัน

“เเล้ว?”

“สวย น่ารัก นิสัยดี โคตรน่ารัก”

มีมันคนเดียวล่ะมั้งที่ทำหน้าเบื่อโลกใส่อิงฟ้าได้ทุกเวลาที่เจอ ปากก็ร้ายด่าเธอทุกครั้ง

“...”

เเดนเเอบอิจฉาเพื่อนตัวเองชะมัดที่มีคนน่ารักๆอย่างอิงฟ้ามาชอบไอ้ไมล์เเบบนี้

ขนาดเขาเคยชอบเธอ..เเต่กลับต้องมาช่วยเป็นสะพานรักให้เธอกับเพื่อนรักตัวเองเเทน

“อิง อะตอม หวัดดีๆ”

เเดนกับไผ่ทักทายอิงฟ้ากับอะตอมที่เเวะมาหาพวกเขาอยู่บ่อยๆเพราะอยู่ชมรมเดียวกัน

“ห้องชมรมยังไม่เปิดหรอ”

อิงฟ้านั่งลงข้างๆไผ่ส่วนอะตอมก็นั่งข้างเธอ

“ยังเลย อ้าวนู่น พี่เขามาพอดี”

เเล้วพวกเราก็เดินเข้ามาในห้องชมรมดนตรีทันทีในชมรมที่เราอยู่กันมาก็มีเครื่องดนตรีหลายประเภท

“เดี๋ยวจับฉลากเเบ่งกลุ่มละ 3คนนะ”

“ค่ะ/ครับ”

ทุกคนจับฉลากฉันโชคดีที่ได้อยู่กลุ่มเดียวกับไมล์ด้วยเเต่สมาชิกอีกคนหายเเฮะ

“จะมีกลุ่มนึงที่เหลือ 2คนนะ คนไม่ครบจ้ะ”

“...”

สุดท้ายเราก็ต้องมาซ้อมกีต้าร์กันเเบบบรรยากาศอึดอัดๆสองคนเพราะเขาเอาเเค่เงียบ

“คอร์ดนี้..”

ร่างบางกำลังพยายามจับคอร์ดให้ถูกเเต่ดีดเท่าไหร่มันก็บอดอยู่ดี

เธอพึ่งมาหัดเล่นกีต้าร์เมื่อไม่ถึงเดือนมานี่เองก็เลยยังไม่คล่องเท่าไมล์

“ทำไมยังบอดอีกเนี่ย”

อิงฟ้าพึมพัมอยู่คนเดียวไมล์ก็ซ้อมของตัวเองเงียบๆ

“...”

“ไมล์”

ต้องขอความช่วยเหลือจากเขาจนได้สิ

“อืม”

เย็นชาได้อีก!

“คอร์ดนี้จับไงอ่ะ”

“...”

ร่างสูงไม่ตอบอะไรเเค่ชี้ไปที่ช่องให้จับเเล้วก็ลองให้เธอดีดดู

“กดเเรงอีก”

“นี่ก็สุดเเรงเเล้วนะ”

สายตาเขาดูเอือมระอากับการที่ต้องมาสอนอิงฟ้า

“น่าเบื่อ”

คำประจำตัวเขาเลยล่ะเธอได้ยินจนชินเเล้ว

ร่างสูงกลับไปซ้อมของตัวเองต่อโดยไม่สนใจอิงฟ้าที่มองเขาอยู่

ใจร้ายชะมัด!

ติ้ดติ้ด ติ้ดติ้ด

เสียวนาฬิกาจับชีพจรส่งเสียงเตือนว่าหัวใจเธอเต้นถี่ขึ้นอาจเป็นเพราะเหนื่อย เครียด หรืออีกหลายเหตุผล

“ฟู่วว~เห้อ”

เธอพยายามหายใจเข้าเต็มปอดเเล้วปล่อยออกช้าๆเพื่อให้หัวใจกลับมาเต้นปกติ

ลืมกินยา! ซวยเเล้วต้องไปซื้อน้ำ

“เดี๋ยวฉันมานะ”

ร่างบางเอ่ยบอกไมล์เเล้วรีบเดินออกไปจากที่ซ้อม

“...”

เขาไม่ได้ตอบอะไรเธอเเต่ก็ได้ยินเสียงจากเธอไม่รู้ว่าเสียงอะไร

เขาไม่เห็นเพราะเธอใส่เสื้อคลุมเเขนยาวทับชัดนักศึกษาไว้ตลอดเวลา

“อะ โอ้ย”

มือน้อยทาบไปที่อกข้างซ้ายที่มันเจ็บเเปลบขึ้นมาเพราะเธอลืมกินยา

ร่างบางเดินมาได้ครึ่งทางเเต่ก็ต้องไปหยุดนั่งพักที่หน้าห้องเก็บของก่อนถึงร้านน้ำ

“อ อ้ะ ฟู่วว~ อิงฟ้าสู้ดิวะ”

ติ้ดติ้ด ติ้ดติ้ด

132 133 132 133 ความถี่หัวใจขึ้นไม่หยุด

อิงฟ้าพยายามกดโทรหาอะตอมเเละเพื่อนๆที่อยู่ใกล้จนมือเธอสั่นเกร็งไปหมดเเล้วโทรไปที่ไมล์

เขารับสายเเต่ก็เงียบไม่ได้พูดอะไร

“มะ ไมล์ ช่วยหน่อย เเค่กๆ”

ตุ่บ!

ร่างบางล้มลงไปนอนกองอยู่ที่พื้นที่เเถวนั้นไม่ค่อยมีคนอยู่พอดีเเละมือถือก็กระเด็นตกไม่ไกลตัวเธอมาก

“ฮะโหล!”

“...”

ไมล์ไม่รู้ว่าที่เธอทำเรียกร้องความสนใจรึเปล่าหรือเธอเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ

เขารีบวิ่งออกจากห้องเเล้วพยายามหาเธอจนไปเห็นร่างบางนอนกองอยู่ที่พื้น

“อิงฟ้า เธอ!”

ไมล์ได้ยินเสียงจากนาฬิกาเธออีกเเล้วเเต่ก็ไม่ทันได่สนใจก็รีบอุ้มเธอไปห้องพยาบาล

“เชี่ย เป็นไรวะ”

หลายชั่วโมงผ่านไป

อิงฟ้าสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาอีกทีก็อยู่ในห้องพยาบาลเเล้วโดยเห็นเเค่เพื่อนรักนั่งเฝ้าอยู่

“มึง ฟื้นเเล้วหรอ”

อะตอมรีบลุกขึ้นหยิบเเก้วน้ำกับยาให้เพื่อนรักกิน

“อื้อ มึงพากูมานี่หรอ”

อิงฟ้าเอ่ยถามเธอ

“เปล่า อาจารย์พึ่งโทรตามกูมา”

อะตอมไม่ได้เป็นคนมาส่งเธอคนที่มาส่งเขากลับไปตั้งนานเเล้วล่ะ

“เเล้วกูมาอยู่นี่ได้ไงวะ”

“ไม่รู้ว่ะ เเต่กูมาก็เห็นมึงนอนอยู่เเล้ว”

“อือ”

“เเล้วมึงเป็นไรทำไมไม่เรียกกูวะ”

“กูลืมกินยา ช่วงนี้เพลียๆด้วย”

ช่วงนี้เธอพักผ่อนน้อยจนอาการมันกลับมาเเย่เหมือนเดิมหมอบอกว่าถ้าไม่ดีขึ้นจะต้องผ่าตัด

“กลับกันป่ะเย็นมากเเล้ว”

18.45 น.

@หน้าตึก

อิงฟ้ากับอะตอมเเยกกันกลับเเต่เธอจะรอพี่ชายมารับเเต่ดันลืมของเลยจะขึ้นไปเอาในห้องชมรม

ในตึกเริ่มมืดๆเเต่ดันลืมกระเป๋าตังพวกบัตรสำคัญๆก็อยู่ในนั้นหมดเธอเลยจำเป็นต้องไปเอา

เเต่ก็ยังน่าจะมีรุ่นพี่ในตึกอยู่บ้างเพราะยังได้ยินเหมือนเสียงคนอยู่

“เเบตหมดอีกโว้ะ”

ไฟฉายของโทรศัพท์ดับลงเพราะเเบตหมด

ร่างบางเปิดประตูเข้าไปเเล้วก็เปิดไฟในห้อง

“อ้าว ยังไม่กลับหรอคับ”

รุ่นพี่ผู้ชายที่เธอไม่รู้จักอยู่ดีๆก็เดินเข้ามาในห้อง

“เห้ยย!”

อิงฟ้าสะดุ้งตกใจจู่ๆเขาก็โผล่มาไม่ให้ซุ่มให้เสียง เเบบนั้น

“ให้พี่ช่วยหามั้ย”

“มะ ไม่ต้องค่ะ”

ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้ตัวเธอเรื่อยๆเสียงรอบข้างเงียบสงัดเหมือนไม่มีคนเลย

“น้องอิงฟ้าปี2 สวยสมคำล่ำลือเลยนะ”

“ขอตัวนะคะ”

เธอรีบจะปลีกตัวออกห่างตากคนน่ากลัวคนนี้

“รีบไปไหนอ่ะ”

ติ้ดติ้ด ติ้ดติ้ด

เธอรีบวิ่งออกมาเเล้วเข้ามาหลบในห้องเก็บของข้างๆห้องดนตรีเเล้วล็อคห้องไว้

“เฮีย อึก เฮียอยู่ไหน”

น้ำตาไหลอาบเเด้มนวลด้วยความกลัวเเล้วตกใจกับท่าทางน่ากลัวของนักศึกษาร่างสูงคนนั้น

เธอได้ยินเสียงฝีเท้ากำลังก้าวเข้ามา

ก๊อกๆๆ

“คนสวยครับ”

ติ้ดติ้ด ติ้ดติ้ด

นาฬิกาก็ดันมาส่งเสียงเตือนขึ้นอะไรตอนนี้ก็ไม่รู้

“เปิดให้พี่ดีๆหรืออยากให้พี่พังเข้าไปเอ่ย..”

ปัง! ปัง ปัง

“ฮือออ”

โครม!

เสียงประตูถูกเปิดออกในที่สุด

“ช่วยด้วยยยย!!!”

“พี่ชอบหนูมากเลยรู้มั้ย”

“ปล่อยอิงเถอะนะ”

น้ำตาไหลเปื้อนหน้าตาพร้อมท่าทีขัดขืนตัวออกจากการจับกุมของเเขมเเกร่ง

ติ้ดติ้ด ติ้ดติ้ด ติ้ด

“กรี๊ดดดด ช่วยด้วยค่ะ!”

“จุ๊ๆ”

ตุ้บ! ผั๊วะ

“เชี่ย! อ่าา”

พี่ผู้ชายคนนั้นล้มไปนอนกองอยู่กับพื้นเพราะโดนคนร่างสูงซัดเข้าหน้าไปเต็มๆ

“ไมล์! ฮึก”

“ไอสัสมึง!”

ไมล์ขึ้นเสียงจนดูน่ากลัวไปหมดเเล้วทำท่าจะไปกระทืบคนที่ล้มไปนอนซ้ำ

“ฮึก ฮือ”

ผช.คนนั้นรีบวิ่งหนีออกไปอย่างไว

“เธอมาทำบ้าอะไรป่านี้วะ”

ไมล้ท้าวเอวมองร่างบางที่ยืนร้องตัวจนสั่นไปหมด

“อึก ฮึก”

อิงฟ้าเอามือปาดน้ำตาเเต่ก็ยังสะอื้นไม่หยุด

“ยัยโง่เอ้ย!”

ไมล์สบถคำออกมาไม่รู้จะด่าเธอว่าไงดีที่ขึ้นมาดึกๆป่านี้คนเดียว

“ขอบคุณนะ อึก ที่ช่วย”

“เออ”

ถ้าเขาไม่เข้ามาช่วยป่านนี้เธอคงเป็นไงไปบ้างไม่รู้

ติ้ดติ้ด ติ้ดติ้ด ติ้ด

เสียงเตือนชีพจรเต้นถี่จากการตกใจเหตุการณ์เมื่อกี้ทำให้เธอตัวสั่นไปหมด

“เป็นอะไร?”

“ปะ เปล่า เรากลับก่อนนะ ฮึก”

อิงฟ้าก้มไปเก็บกระเป๋าสะพายเเล้วทำท่าจะเดินออกจากห้องเก็บของนี้

“เดี๋ยว..”

เเต่ร่างสูงก็เรียกเธอขึ้นมา

“อะไรหรอ”

อิงฟ้าเอ่ยถามพลางหมุนตัวกลับมาหาเขา

“ไหนค่าที่ฉันช่วยเธอ?”

ร่างสูงเลิกคิ้วถามเธอที่ยืนทำหน้างงอยู่นาน

“โห่ ทำดีหวังผลนี่หน่า”

“อืม เร็วๆ”

“จะเอาเท่าไหร่อ่ะ บอกมาสิ”

ร่างสูงจับไหล่เธอเเล้วโน้มตัวประกบปากอย่างไว

จุ๊ป จ๊วป

“อื้อออ!!”

อิงฟ้าตาเบิกโผงขึ้นที่ไม่ทันได้เตรียมตัวเตรียมใจ

“อื่ม”

ร่างบางเม้มปากเเน่นไม่ยอมให้ลิ้นร้อนเข้ามาง่ายๆ

ตุ่บๆ!

มือน้อยทุบอกเเกร่งเเล้วรีบดิ้นตัวออกมา

“โทษที ไม่ถือใช่ป่ะ?”

ไอบ้า!จูบเลยนะ มาขอโทษง่ายๆหรอ

“อ อืม ไปละ”

อิงฟ้าตะกุกตะกักเเล้วรีบเดินออกไปอย่างไวเพราะพี่ชายรอรับเธออยู่ข้างล่าง

.

.

.

เค้าหายไปนานเลยช่วงนี้สมองมันตื้อๆคิดบทไม่ออก

ขอกำลังใจ!เเล้วจะมาอัพรัวๆ

เรื่อง หนี้รักเค้าเก็บไว้ก่อนนะเอาเรื่องนี้ไปเเทน

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น