junepopo

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

CHAPTER9:ฝากบ้านไว้กับอลัน 100% (NC 18+)

ชื่อตอน : CHAPTER9:ฝากบ้านไว้กับอลัน 100% (NC 18+)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.7k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ต.ค. 2560 22:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER9:ฝากบ้านไว้กับอลัน 100% (NC 18+)
แบบอักษร

CHAPTER9: ฝากบ้านไว้กับอลัน(100%)

““ฤทธิ์เยอะนักใช่มั้ย ฉันจะทำให้เธอคลานลงกับพื้นเลยคอยดู””

อลันอุ้มณฉัตรไว้ ตั้งใจว่าจะพายัยตัวดีไปสำเร็จโทษบนห้อง อยู่ตรงห้องรับแขก ทำอะไรไม่สะดวก

““คุณอลันปล่อยฉัตรนะ ปล่อยสิ””

““ไม่มีทาง!””

““อาแอล ทำอะไรคะ””คริสายืนอยู่ด้านหน้าห้องรับแขกถามขึ้นทันที เมื่อเห็นอลันอุ้ม

ณฉัตรไว้ เธอเพิ่งมาถึง นึกเอะใจทำไมคฤหาสน์เงียบเหมือนป่าช้า จึงเดินมาดูที่ห้องรับแขก แล้วก็ต้อง งงงวยกับภาพภาพที่เห็น อลันชะงักนิ่ง ณฉัตรหยุดดิ้น เธอมีทางรอดแล้ว

““มีอะไรกันครับ””ปวันที่เดินมาสบทบทีหลังถามขึ้น ภาพอลันอุ้มณฉัตรไว้สร้างความแคลงใจให้เขาไม่น้อย

““คนตาบอดเดินเพ่นพ่าน ก็หกล้มนะสิ เดินไม่ไหวฉันเลยต้องอุ้ม “”โกหกเป็นไฟเสียจนคนที่อยู่ในอ้อมกอดไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง เขาช่างแถได้ไม่อายฟ้าดิน

““คุณอลันปล่อยฉัตรลงเถอะคะ ฉัตรเดินเองได้””

““อะไรกัน เมื่อกี้หกล้มบอกเดินไม่ไหว จนฉันต้องอุ้มขึ้นมาเนี่ย””หน้าด้านที่สุด ณฉัตรคิด ทำไมเขาถึงเป็นผู้ชายร้ายกาจอย่างนี้นะ เธอควรจะบอกออกไปดีไหมว่าเขารังแกเธอยังไงบ้าง

““ส่งณฉัตรมาให้ผมครับ เดี๋ยวผมพากลับเรือนกระจกเอง””ปวันบอกเสียงเรียบ อลันมองตาหลานเขย เขารู้ดีว่าปวันดูเขาออก

““เอาไปสิ””

ปวันเข้าไปรับร่างณฉัตรไว้ในอ้อมแขน ทันทีที่สัมผัสร่างบางก็รู้ว่าหญิงสาวตัวสั่นงันงกขนาดไหนหกล้มเหรอ โกหกทั้งเพ

““ทีหลังถ้าฉันไม่เรียกหรือไม่มีความจำเป็นอย่าเที่ยวมาเดินเพ่นพ่านในคฤหาสน์ ไม่ทำประโยชน์แล้วก็อย่าเพิ่มภาระคนอื่น””พูดเสียงขรึม เพื่อกลบเกลื่อนแล้วเดินออกไปจากตรงนั้น คริสาหรี่ตาจ้องมองอาหนุ่มตามหลังอย่างจ้องจับผิด

““คริส พี่จะอุ้มฉัตรไปส่งนะ””ปวันบอกกับคริสา แต่หญิงสาวทำหน้าเอือมระอาแล้วเดินจากไปอีกคน

ระหว่างทาง คนในอ้อมแขนนิ่งเงียบสนิท ใบหน้าหวานฉาบไปด้วยความหม่นเศร้า มือเล็กๆกำแขนเสื้อของคนตัวโตแน่น ปวันรู้ดีว่าณฉัตรอัดอั้นกับความรู้สึกบางอย่าง แต่เขาจะมีวันได้ล่วงรู้ความอัดอั้นหรือเปล่า

““เกิดอะไรขึ้นคะ ฉัตรบอกพี่ได้มั้ย””เขาไม่ถามคงไม่ได้ เพราะรู้ดีว่ามีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น ณฉัตรรู้สึกว่าคนตัวโตเบาฝีเท้าให้ช้าลง เธอควรจะบอกปวันดีหรือเปล่านะ

““ไม่มีอะไรคะ””นั่นคือสิ่งที่ณฉัตรตอบออกไป เธออยากบอกปวันใจแทบขาดว่าถูกอลันรังแกยังไง แต่เมื่อนึกได้ว่าปวันจะไม่ปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไป และสุดท้ายจะต้องกระทบกระทั่งกับอลัน แล้วอาจจะพาลไปทะเลาะกับคริสา คิดได้แค่นั้นก็ปลงใจเงียบปากตัวเองเสียดีกว่า

““ฉัตรมีอะไรต้องบอกพี่นะ เพราะถ้าไม่บอกบางครั้งพี่ก็ปกป้องฉัตรได้ลำบาก””เขาไม่อยากจะคาดคั้นหญิงสาวมากนัก รู้ดีว่าณฉัตรเป็นคนแบบไหน เธออาจดูบอบบางอ่อนแอ แต่แท้ที่จริงมีความอดทนสูงมากกว่าใครๆ

““ไม่มีอะไรจริงๆคะพี่ปัน ฉัตรหกล้มเอง””

““แปลกนะ ปกติฉัตรระมัดระวังมากกว่าคนอื่นเสียอีก แล้วอีกอย่างถ้าใครไม่เรียก ฉัตรก็ไม่เคยเข้าไปห้องรับแขก””ปวันดักทาง ณฉัตรนิ่งเงียบไม่ปริปากอะไรอีก ในที่สุดก็อุ้มาส่งถึงห้อง

“พักผ่อนเถอะ ปิดประตูล็อกห้องให้ดี แล้วก็อย่าเปิดให้ใครง่ายๆเข้าใจมั้ย”ปวันกำชับเหมือนเตือนภัย ณฉัตรพยักหน้ารับทราบก่อนจะปิดประตูแล้วล็อกห้องอย่างแน่นหนาตามที่ปวันสั่ง

คริสาเปิดประตูเข้าไปในห้องนอน ทั้งที่ในหัวยังเต็มไปด้วยความสงสัย ดูจากสภาพณฉัตรไม่น่าหกล้ม แล้วคนอย่างอลันนะเหรอจะช่วยเหลือ ถ้าช่วยซ้ำเติมละไม่ว่า เรื่องนี้มันชอบมาพากล อลันเข้าข่ายทำตัวน่าสงสัย  แต่ที่ทำให้อารมณ์เสียคงจะเป็นอีตาปวัน พอเห็นณฉัตรถูกผู้ชายคนอื่นแตะต้อง รีบปรี่เข้าไปอุ้ม ทำเป็นหวงของจนออกนอกหน้า มันน่าหมั่นไส้นัก

““ไอ้บ้าเอ้ย!”” หยิบหมอนขึ้นมาแล้วเขวี้ยงลงพื้น ทำให้คนที่เพิ่งเปิดประตูห้องเข้ามาชะงักฝีเท้าทันที

“”โมโหใครอีกครับ””ถามพร้อมกับหยิบหมอนขึ้นมากอด สายตาจับจ้องไปยังร่างบางที่นั่งอยู่บนเตียง

“”เข้ามาทำไมเนี่ย””ถามเสียงสูงอย่างไม่เข้าใจ ปวันทำหน้าเหวอ

“”อ้าว!ก็นี่มันห้องนอนคริส ถ้าไม่ให้พี่เข้าห้องนี้จะให้เข้าห้องไหน””

“”กลับห้องตัวเองไปเซ่””ชี้นิ้วไล่ออกไป ปวันพยักหน้ารับรู้ เขาเดินไปที่เตียงวางหมอนลง ก่อนจะยกร่างคนตัวเล็กขึ้นอุ้ม

““ว้าย! ทำบ้าไรปล่อยฉันลงนะ””

““อ้าว!ก็ไหนบอกให้กลับห้องตัวเองไปไง ก็นี่ไงพี่จะพาคริสกลับห้องพี่””ทำมึนเหมือนไม่เข้าใจว่าถูกไล่ คริสาทำตาโตอ้าปากหวอ

““ไม่ใช่แบบนี้ ฉันหมายถึงห้องใครห้องมันย่ะ””

““ได้ไงละ สามีภรรยาก็ต้องนอนห้องเดียวกันสิ””

““ทีเมื่อคืนยังนอนห้องตัวเองได้เลย””

““ก็ของใช้มันอยู่ห้องนู้นหมดนี่นา กะว่าคืนนี้จะขนทุกอย่างมาไว้ที่ห้องนี้ คริสไม่อยากให้พี่อยู่ห้องคริสก็ไม่เป็นไร งั้นพี่ยอมให้คริสไปอยู่ห้องพี่ก็ได้””คนตัวโตทำท่าจะอุ้มคนตัวเล็กออกไปจากห้อง คริสายืดมือคว้าหมับเข้าที่ผมปวัน ก่อนจะดึงสุดแรง

““นี่แน่ะ!””

““โอ้ย! เจ็บนะ เอะอะดึงผมเอะอะทำร้ายร่างกาย อยากมีผัวหัวล้านรึไง””

““ฉันอยู่ห้องนี้ไม่ไปไหนทั้งนั้น แกก็กลับไปห้องตัวเองสิ””

““ไม่กลับ แต่งงานกันแล้วก็ต้องนอนห้องเดียวกันสิ เรื่องอะไรจะถูกไล่ไปนอนที่อื่น””ปวันยืนกรานหนักแน่น คริสาอยากจะข่วนใบหน้าหล่อเหลาให้ยับ ผู้ชายคนนี้ไม่รู้ตัวเลยหรือไง ว่าถูกเกลียดมากมายแค่ไหน

““ให้อยู่ห้องเดียวกับแก ฉันยอมออกไปนอนข้างถนนดีกว่า””

““ไม่ต้องขู่หรอก รู้ว่าไม่กล้าทำจริงๆ เก่งแต่ปาก!””

““ยี้ๆๆ ไอ้ปันบ้า หน้าด้านที่สุดเลย””

““เอาไงจะออกไปนอนข้างถนนหรือนอนสบายๆในห้องตัวเอง บอกไว้ก่อนเลยนะถ้าออกไปนอนข้างถนนละก็ ไม่ตามกลับแน่ๆ หรือจะหนีไปอยู่บ้านคุณจ๋อมอีก ชอบไม่ใช่เหรอเป็นภาระคนอื่นนะ””หมดกัน ไอ้มนุษย์กาฝากที่เอาแต่ยอมเธอ กลายร่างเป็นหมอเถื่อนบังคับกันทุกสิ่งอย่าง ตกลงจะปฏิวัติกันหน้าด้านๆแบบนี้เลยใช่มั้ย

““อยากทำบ้าอะไรก็ทำไปเลย ไม่รู้ด้วยแล้ว””

จบข่าว เป็นอันว่า ยอม ปวันยิ้มอย่างพอใจก่อนจะวางคนตัวเล็กลง

““พี่จะกลับไปเอาของใช้ส่วนตัวที่ห้องเท่าที่จำเป็น พรุ่งนี้ค่อยขนมาไว้ที่ห้องคริส พี่มีของไม่เยอะ ไม่ต้องกลัวว่าจะรก””บอกอย่างอารมณ์ดีทำท่าจะหมุนตัวออกจากห้องก่อนจะนึกขึ้นได้

““อ้อ! แล้วก็อย่าได้คิดล็อกประตูห้อง เพราะถ้าออกมาจากห้องเมื่อไหร่ โดน เมื่อนั้น””

คำว่า โดน ของเขา สื่อได้หลายความหมาย คริสาประมวลผลดูแล้ว ไม่น่าจะส่งผลดีต่อเธอสักเท่าไหร่

ผ่านไปไม่ถึงสิบห้านาที ปวันก็กลับเข้ามาในห้องคริสา ทีแรกเขานึกว่าเธอจะล็อกประตูห้องเสียอีก แต่ก็ไม่ สงสัยจะกลัวคำขู่เขาจริงๆ คนตัวเล็กนั่งกอดเข่าอยุ่บนเตียงทำหน้ามุ่ย สภาพเนื้อตัวยังอยู่ในชุดเดิม

“”ทำไมยังไม่อาบน้ำอีก””ถามพร้อมกับวางกระเป๋าที่ใส่ของใช้ส่วนตัวลงบนโซฟาที่อยู่ตรงมุมห้อง คริสาไม่ยอมขยับเขยื้อนหรือพูดจาตอบโต้

““นั้นพี่อาบก่อน””

ปวันปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีเข้มออกช้าๆสายตาก็จ้องมองคนที่นั่งอยู่บนเตียง คริสาสะบัดหน้าไปทางอื่นทันทีเพราะไม่อยากมองภาพตรงหน้า แค่คิดว่าเขาจะเปลื้องผ้าต่อหน้าเธอก็ใจเต้นโครมคราม เพราะรู้ว่าหญิงสาวตกอยู่ในอาการไหน คนช่างแกล้งจึงอ้อยอิ่งเปลื้องชุดตัวเองช้าๆ เสื้อเชิ้ตถูกถอดออกไปและโยนไว้บนโซฟา จากนั้นก็ถอดเข็มขัดแบรนด์หรูรูดออกจากเอว ตามด้วยกางเกงเนื้อดีลงไปกองบนพื้น แม้ตาจะไม่อมงแต่หูยังได้ยิน คริสาได้ยินเสียงรูดซิบกางเกงแล้วก็ต้องหน้าแดงเห่อ คนหน้าไม่อายแก้ผ้าต่อหน้าผู้หญิง เข้าใจว่าเป็นเรื่องธรรมดาของสามีภรรยา แต่ว่ามันแปลกใหม่ ไม่คุ้นเคยและแสนประดักประเดิด เธอไม่เคยแบ่งปันชีวิตส่วนตัวร่วมกับคนอื่น และคนอื่นที่ว่า คือคนที่เธอ ช่างแสนเกลียด

““คริส””

คริสาสะดุ้งเฮือกแล้วกระเถิบไปจนสุดเตียง เมื่อถูกคนตัวโตเรียกชื่อ เขาอยู่ในสภาพร่างท่อนบนเปลือยเปล่า เผยให้เห็นกล้ามเนื้อทุกส่วน ผิวขาวจัดดูมีออร่าราวกับเรืองแสงได้อย่างที่ผู้หญิงอยากมี โชคยังดีที่เขาเอาผ้าเช็ดตัวพันข้างล่างไว้ ไม่งั้นละก็.

คริสาหยิกขาตัวเองเพื่อเรียกสติ จะปล่อยให้กล้ามล่ำๆและสายตาแบบนั้นเล่นงานเธอไม่ได้

““พี่ไปอาบน้ำนะครับ””

““กะ ก็ไปสิ””

““ไปอาบด้วยกันมั้ย””

กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด คริสากรีดร้องสะเทือนอยู่ในใจ อิตาหมอบ้าทำตาบ้องแบ๊วเหมือนเด็กน้อย แต่แฝงไปด้วยเจตนาไม่บริสุทธิ์ ตอนนี้ใบหน้าเธอร้อนผ่าวเอาไข่ดาวไปทอดยังสุก

““เดี๋ยวพี่อาบให้””

““ไม่ ต้อง ย่ะ!”****”ตะโกนใส่หน้าทำตาเหลือก ปวันแทบหลุดขำ ท่าทางของคริสาในแบบที่เขาไม่เคยเห็น ช่างน่ารักจริงๆ

““โอเคๆ ไม่เห็นต้องทำเสียงประหลาดแบบนั้นเลย””ปวันบอกยิ้มๆแล้วก็เดินสโลว์เหมือนทำอ่อยผ่านหน้าคริสาเข้าไปในห้องน้ำ โดยในมือถือแค่แปรงสีฟันอันเดียว

คริสา เหลือบตามองแผ่นหลังเปล่งออร่านั่นแล้วก็ต้องหน้าแดงอีกครั้งเมื่อเห็นว่าแผ่นหลังปวันเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนแดงเถือกเป็นทางยาวไปทั่ว ถ้าตรวจซอกเล็บเธอ คงเจอดีเอนเอเขาเพียบ  ร่างบางไถลพรืดลงบนเตียงฟุบหน้าตีหมอนรัวๆแล้วดิ้นไปมาจนผ้าปูยับยู่ อยากจะระบายอารมณ์ออกมาเป็นเสียงกรีดร้อง จะได้หายจากอาการบ้าบออย่างที่เป็นอยู่

ปวันยืนอยู่หน้ากระจกห้องน้ำ เขายกมือขึ้นมากุมหน้าตัวเองเพราะความเขินจัด ไม่เคยรู้มาก่อนว่าคริสาตอนหน้าแดงจะน่ารักขนาดนั้น น่ารักเสียจนเขาอยากกระโดดใส่แล้วจัดการเธอเหมือนอย่างคืนก่อน นายแพทย์หนุ่มสะบัดหัวตัวเองเพื่อไล่ความคิดหื่นๆออกไปก่อน หากแสดงออกมากไปกลัวว่าผู้หญิงจอมดื้อจะล่วงรู้ความคิดแล้วพาลตื่นกลัวหนีไปเสียก่อน ผู้หญิงอย่างคริสาบังคับได้บางครั้งแต่ไม่ทุกครั้ง หากเขาอยากครอบครองเธอ คงต้องใช้หลากหลายวิธีในการหลอกล่อ ปวันหัวเราะเบาๆให้กับเงาตัวเองในกระจก ก่อนจะกวาดตาดูกรุเครื่องสำอางประทินผิวที่มีมากเสียจนละลานตา ปวันหย่อนแปรงสีฟันของตัวเองลงในแก้วที่มีแปรงอีกอันใส่อยู่ก่อน เขาอมยิ้มน้อยๆ เมื่อรู้ว่าโลกของเธอมีเขาเพิ่มเข้ามาอีกคน

ปวันออกมาจากห้องน้ำในสภาพที่ต่างจากตอนเข้าไปเล็กน้อย ท่อนบนยังคงเปลือยเปล่าแต่หยดน้ำเกาะพราวไปทั่วร่าง ในขณะที่ผมดำสนิทกระเซอะกระเซิงเปียกน้ำ เขาสะบัดผมไปมาด้วยท่วงท่าน่ามอง ทำให้คนตัวเล็กที่ย้ายที่ไปนั่งตรงโซฟาแอบกลืนน้ำลายลงคอ

““อาบเสร็จแล้วครับ คริสไปอาบบ้างสิ””

คริสาลุกพรวด แล้วเดินตัวลีบทำท่าทางระแวดระวังไม่กล้าเข้าใกล้ปวัน ราวกับเขาเป็นสิ่งอันตราย

““นี่จะนอนด้วยกันจริงๆเหรอ””

““อืม ก็ใช่นะสิ””

““หมายถึงบนเตียงเดียวกันนี่น่ะ””

““ใช่สิ ถ้าไม่ให้นอนด้วยกันบนเตียงแล้วจะให้นอนที่ไหน บนพื้นเหรอ ไม่เอาหรอก หลังเสียหมด””ปวันทำมึนอีกแล้ว ทำไมเขาจะไม่เข้าใจว่าคริสาหมายความว่าอะไร คนตัวเล็กทำหน้ายู่เหมือนจะร้องไห้ ปวันเห็นแล้วนึกสงสาร เขามักหลงลืมอยู่เรื่อยว่าผู้หญิงตรงหน้าเกลียดชังเขาแค่ไหน แค่ตกลงแต่งงานก็เจ็บปวดพออยู่แล้ว ยังจะต้องมาใช้ชีวิตร่วมกับคนที่เกลียด แบ่งเตียงกันนอนเห็นหน้าก่อนหลับตาแล้วพอลืมตาก็ต้องเจอ มันคงเป็นความรู้สึกทรมานที่บรรยายไม่ถูก ยิ่งเขาอยากใกล้เธอมากเท่าไหร่ คริสาคงอยากไปให้ไกลเท่านั้น

““ไปอาบน้ำเถอะ จะได้นอน””

““รู้แล้วแหละน่า!””บอกอย่างขัดใจ เปิดตู้เสื้อผ้าแล้วปิดดังโครมก่อนจะเดินตึงตังกระแทกปิดประตูห้องน้ำจนเสียงดังสนั่นลั่น ปวันถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย เขาต้องอดทนอยู่ในบรรยากาศแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่ ตลอดชีวิตเลยไหม แล้วอีกไกลแค่ไหนถึงจะใกล้เธอคนนั้นสักที ชายหนุ่มจัดการสวมเสื้อผ้าก่อนจะตัดสินใจกลับไปลากผ้านวมมาจากห้อง คืนนี้เขาคงใช้โซฟาเป็นเตียงและไม่แน่ว่าคืนต่อไปก็อาจจะใช้งานมันอีก หรือเรียกว่ายึดโซฟาเป็นเตียงไปเลยก็ว่าได้

รถสปอร์ตสีดำเปิดประทุนคันหรู โลดเล่นไปบนถนนเส้นยาวยามค่ำ เป็นอีกครั้งที่ยัยเด็กใจแตกนั่นหลุดมือเขาไปได้อย่างหวุดหวิดและเป็นอีกครั้งที่อารมณ์ความต้องการของเขาค้างเติ่งอยู่ท่ามกลางความเวิ้งว้าง เขาไม่มีทางปล่อยให้ตัวเองกระหายใคร่เซ็กส์แล้วจบไว้แค่ความอดกลั้น เขาต้องการการปลดปล่อย และไม่มีใครจะเหมาะสมเท่ากับคู่ขาเก่าสมัยเรียนอยู่อเมริกาเธอกำลังตกพุ่มม่ายสามีตายเมื่อต้นปี

““แอลวันนี้คุณจะพาฉันไปดินเนอร์ที่ใหนดีค่ะ””  สาวสวยเซ็กซี่ทรงโต ลูกครึ่งไทย-ฝรั่งเศส ที่นั่งอยู่ข้างๆเอ่ยถามอลันขึ้น เธอเอามือเรียวยาวลูบหน้าขาเขาเบาๆ สายตาเชิญชวนบ่งบอกเป็นนัยให้รู้ว่าดินเนอร์จานหลักในค่ำคืนนี้คืออะไรกันแน่

““เห็นทีคืนนี้ ผมต้องยอมเป็นผู้ชายที่ใจร้ายเสียแล้วล่ะ”” อลัน พูดพลางเอามือจับผมยาวสลวยที่ปลิวไปตามแรงลมเบาๆ

““หมายความว่าคุณจะเขี่ยเกรซทิ้งตั้งแต่คืนนี้เลยใช่มั้ยค่ะ”” หญิงสาวเอ่ยถามตรงๆไม่อ้อมค้อม อลันส่งเสียงหัวเราะในลำคอ

““ทำไมถึงได้คิดยังงั้นล่ะ”” อลันลดความเร็วรถสปอตลงเล็กน้อย เขาชักอยากจะใช้เวลาอยู่กับเธอคนนี้นานขึ้นสักหน่อย คงเพราะถูกใจในความตรงของเธอ

““ฉันมีกฎอย่างนี้ค่ะ แอล ก่อนที่ฉันจะเดทกับหนุ่มคนใหนสักคน ฉันต้องมีโปรไฟล์ของหนุ่มคนนั้นพอสมควร  แล้วอีกอย่างโปรไฟล์ของคุณเนี่ย ก็อยู่ในแบลคลิสของสาวๆหลายต่อหลายคนซะด้วย “” คราวนี้อลันถึงกับระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น

““นี่ผมเพิ่งรู้น่ะเนี่ย ว่าผมอยู่ในแบลคลิส  อย่างนี้ผมมีค่าหัวด้วยรึเปล่า””

““ฉันคิดว่าถ้าสาวๆที่โดนคุณเขี่ยทิ้งมาลงขันกันเนี่ย ค่าหัวคุณคงสูงลิ่วเลยล่ะค่ะที่รัก”” พูดจบทั้งอลันและเกรซต่างพากันหัวเราะ ต้องใช้เวลาเป็นนาทีกว่าทั้งสองคนจะหยุดหัวเราะ

““นานมากที่เราไม่เจอกัน แต่คุณก็ยังเป็นคนโปรดของผม “” อลันหันมาส่งสายตาหวานเยิ้มให้เกรซแม้สายตานั้นจะดูมีความร้ายกาจแอบแฝงอยู่แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความเย้ายวนเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ลดลงเลย

““แต่ก็ไม่ได้ชอบมากพอ ที่จะรั้งคุณไว้ได้ สุดท้ายคุณก็หนีไปแต่งงานกับคนอื่นอยู่ดี”” เกรซหันหน้าไปมองวิวนอกรถ เธอไม่อยากให้สายตาคู่นั้นทำให้เธอต้องหวั่นไหว และคาดหวังอะไรมากเกินไป      เกิดความเงียบขึ้นเล็กน้อยก่อนอลันจะเอ่ยขึ้น

““ที่ผมบอกว่าผมต้องใจร้ายเนี่ยไม่ได้หมายความอย่างที่คุณคิดหรอกน่ะ แต่วันนี้เป็นวันแรกที่ผมย้ายกลับเข้าบ้าน ผมควรจะนอนบ้านใช่มั้ย”” อลันไม่รู้ว่าข้อแก้ตัวนี้ฟังขึ้นหรือเปล่า แต่มันก็คือความจริง ถ้าไม่ใช่เพราะยัยเด็กนั่นทำให้เขาอารมณ์ค้าง เขาก็คงนอนหลับสบายอยู่ในคฤหาสน์ ไม่ต้องดิ้นรนออกมาหาเหยื่อ ตั้งแต่แต่งงานกับเฌอมาลย์ เขาก็ละทิ้งพฤติกรรมเพลย์บอย ปรับปรุงตัวเป็นผู้ชายที่ดีเพื่อจะได้คู่ควรกับความรักของเธอ แต่ในเมื่อตอนนี้ไม่มีเธอ เขาไม่รู้จะดีไปเพื่อใคร

““คุณเข้าใจผมใช่มั้ย”” อลันทำเสียงอ้อนวอน

““ชัวร์ค่ะ คืนนี้เป็นของคุณ คนเดียว โดยสมบูรณ์แบบ”” เกรซยิ้มกว้าง เธอรู้สึกสบายใจมากกว่าที่จะปล่อยเขาไปในตอนที่ความสัมพันธ์ยังไม่ได้ก้าวข้ามไปไกลนัก เพราะถ้าขืนเธอถลำมากไปกว่านี้ คนที่เสียใจคงเป็นเธอเอง

““ส่งฉันที่โรงแรมนะค่ะ คืนนี้ฉันจะแต่งตัวให้สวยฉ่ำ ลงไปจิบมาร์ตินี่ที่บาร์ แล้วก็หาหนุ่มหล่อๆ สักคนมาปลอบใจ  “”

อลันทำตามที่เกรซบอกเขาจอดรถส่งเธอที่โรงแรม หญิงสาวจูบลาเขา ท่าทีเธอดูไม่อาลัยอาวรณ์อย่างที่คิด  ซึ่งนั่นทำให้เขารู้สึกว่าเธอเยี่ยมยอดและแตกต่าง

““นี่เกรซ ผมว่าเราเปลี่ยนแผนกันเถอะ”” อลันตะโกนไล่หลัง ทำให้หญิงสาวหันมามองเขาอย่างแปลกใจ

““คืนนี้ คุณอยากเที่ยวชมคฤหาสน์ผมมั้ย””

เช้าวันเสาร์ ซึ่งเป็นวันหยุดที่หลายต่อหลายคนเลือกจะพักผ่อนโดยการนอนหลับอยู่บนเตียง แต่สำหรับณฉัตร ทุกวันหยุดเสาร์อาทิตย์ หญิงสาวจะต้องไปช่วยงานที่มูลนิแสงวันใหม่ มูลนิธิที่อานนท์ก่อตั้งขึ้นเพื่อดูแลช่วยเหลือคนตาบอด เสียงนาฬิกาบอกเวลาเจ็ดโมงเช้า ณฉัตรรู้ดีว่าช่วงเวลานี้ยังเช้าเกินไป หากแต่ว่าวันนี้เธอมีเรื่องบางอย่างที่ต้องทำและจำเป็นต้องอาศัยช่วงเวลาเช้าตรู่อย่างนี้ เพราะรู้ดีว่าคนในคฤหาสน์ยังไม่ตื่นจากการหลับไหล ร่างบางใช้ไม้เท้านำทางเธอมายังคฤหาสน์ เมื่อมาถึง เปาสาวใช้ที่รอท่าอยู่รีบวิ่งเข้าไปหาทันที

““หนูฉัตรมาแล้ว””

““พี่เปาคะ คุณๆยังไม่ตื่นกันใช่มั้ย””

““ยังเลยคะ””

““แน่ใจนะคะ คุณอลัน เอ่อ…”…”ณฉัตรถามอย่างหวั่นเกรง

““ชัวร์คะ ยิ่งคุณอลันยิ่งไม่มีทางตื่นแน่นอน ท่านกลับมาเที่ยงคืนแล้วก็พาผู้หญิงกลับมาด้วย พี่เปาว่าเมื่อคืนคงจัดหนัก น่าจะตื่นอีกทีก็เที่ยงนั่นแหละคะ””ข้อมูลของสาวใช้ทำให้ณฉัตรถอนหายใจอย่างโล่งอก จากเหตุการณ์เมื่อคืนและก่อนหน้าทำให้หญิงสาวตระหนักได้ว่าเธอไม่ควรเข้าใกล้สถานที่ใดๆก็ตามที่มีอลันอยู่และเขาก็ออกคำสั่งไม่ให้เธอ มาเดินเพ่นพ่านในคฤหาสน์หากไม่ได้รับอนุญาต หากแต่วันนี้ณฉัตรมีความจำเป็นต้องแอบเข้ามาเพราะเธอต้องการหนังสืออักษรเบรลล์ที่อานนท์ซื้อสะสมไว้ในห้องหนังสือ เพื่อนำไปสอนเด็กๆที่มูลนิธิ

“นี่ถ้าพี่เปารู้ว่าว่าหนังสือมันวางอยู่ตรงไหน หน้าตาเป็นยังไง คงไปเอาให้หนูฉัตรแล้ว””

““ไม่เป็นไรคะ ฉัตรคุ้นเคยกับชั้นวางหนังสือในห้องหนังสือดีเพราะเป็นคนเอาไปเก็บเอง เดี๋ยวฉัตรไปหยิบเอง รบกวนพี่เปาช่วยดูต้นทางให้หน่อยนะคะ ฉัตรกลัวคุณอลันตื่นมาเจอ ถ้าฉัตรถูกจับได้ว่าเดินเพ่นพ่านในคฤหาสน์ คงจะ…”ณฉัตรไม่อยากจินตนาการถึงบทลงโทษที่ได้รับ เพราะมันทำให้เธอขลาดกลัวขึ้นมาจนมือไม้สั่น

““พี่จะดูต้นทางให้ หนูฉัตรรีบเข้าไปเถอะคะ””เปารีบบอกณฉัตร สายตาสอดส่ายระแวดระวังให้ ณฉัตรรีบเข้าไปในห้องหนังสือทันที

ร่างเปลือยเปล่าบนเตียงขยับเปลือกตาเปิดช้าๆ ภาพแรกที่เห็นตอนตื่นคือแผ่นหลังกว้างของใครอีกคน ผู้ชายคนนี้ใช้เสน่ห์ยั่วยวนลวงเธอมายังคฤหาสน์ แล้วจัดการลอกคราบกลืนกินเสียจนอิ่มหนำจวบถึงย่ำรุ่ง เกรซขยับบิดตัวไปมาแล้วลุกขึ้นจากเตียงด้วยเสียงเบาที่สุด เพราะกลัวอลันจะตื่น หญิงสาวย้ายร่างสะโอดสะองค์ไปยังหน้าต่างบานใหญ่ เปิดแย้มผ้าม่านออกเพื่อมองวิวข้างนอก ก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย ต้องยอมรับว่าเมื่อคืนอลันทำเธอหมดแรงแทบคลานลงจากเตียง เซ็กส์ของเขาเร่าร้อนกว่าสมัยเรียนและดูเหมือนว่าจะมีความต้องการสูงมากขึ้นด้วย หญิงสาวก้มลงหยิบชุดชั้นในที่หล่นเกลื่อนอยู่บนพื้นขึ้นมาสวมใส่ ก่อนจะหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวของอลันสวมทับ สายตาคู่สวยกวาดมองไปทั่วห้องเพื่อหาน้ำดื่ม เพราะรู้สึกกระหาย แต่ก็ไม่พบ จึงตัดสินใจเดินออกจากห้องในสภาพนั้นเพื่อไปหาน้ำดื่ม หญิงสาวออกมาจากห้องไม่เห็นใครจึงลงบันไดมายังชั้นล่าง คงเพราะยังเช้าอยู่ ในคฤหาสน์ถึงไม่มีใคร พลันสายตามองไปเห็นเปาที่กำลังยืนหันรีหันขวางอยู่หน้าห้องอะไรสักอย่าง

““เธอจ้ะ เธอ ขอโทษนะ””เกรซเรียกสาวใช้ เปาตกใจสะดุ้งเฮือก เมื่อหันไปเห็นสาวลูกครึ่งในชุดล่อแหลมก็ทำตาโตลุกวาว ผู้หญิงสุดเซ็กซี่หุ่นสะบึ้มคือคนที่อลันพามาเมื่อคืน

““คุณเรียกหนูเหรอคะ””เปาชี้หน้าตัวเอง เกรซพยักหน้าหงึกๆ

““มีอะไรให้รับใช้หรือเปล่าคะ””เปาถามไปสายตาก็เหลือบไปมองในห้องหนังสือ ณฉัตรยังอยู่ในนั้น

““ฉันขอน้ำแร่แก้วนึงสิ อืมเปลี่ยนเป็นน้ำส้มคั้นสดดีกว่า เธอพอจะทำให้ฉันได้มั้ย””เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหวานพร้อมกับรอยยิ้มพิมพ์ใจ

““อะเอ่อได้คะได้ นั้นคุณไปรอที่ห้องก็ได้คะ เดี๋ยวหนูจะเตรียมให้แล้วนำขึ้นไปเสิร์ฟ””

““ไม่เป็นไรจ้ะ ฉันรออยู่แถวนี้แหละ แอลกำลังหลับสบาย ถ้าเธอไปเสริฟให้ที่ห้อง กลัวว่าจะถูกดุเอา””

““เอ่อเอาอย่างนั้นก็ได้คะ นั้นคุณรออยู่ตรงนี้นะคะ เดี๋ยวหนูจะรีบเอามาให้ “”เปาหันไปในห้องสืออีกครั้ง ณฉัตรคงใช้เวลาหาหนังสือพอสมควร เปารีบวิ่งหายไปในครัว ส่วนเกรซก็มองนู่นมองนี่ไปเรื่อยระหว่างรอ หญิงสาวสังเกตเห็นประตุห้องหนึ่งเปิดค้างอยู่ด้วยความสงสัยจึงขอเสียมารยาทเข้าไปดูสักหน่อย

““ว้าว!สมกับเป็นคฤหาสน์ตระกูลคุณหมอ ขนาดห้องหนังสือยังใหญ่โตซะขนาดนี้” เกรซพึมพำเบาๆ เธอเดินเข้ามาในห้องหนังสือที่ตกแต่งสไตล์ยุโรป ชั้นวางหนังสือถูกวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ ประเมินจากสายตาคงมีหนังสือมากกว่าพันเล่ม เกรซ สอดส่ายสายตามองไปเรื่อย ก้าวช้าๆไล่ดูตามชั้นหนังสือ เธอค่อนข้างชอบสถานที่สงบแบบนี้ นิ้วเรียวไล่ไปตามสันหนังสือก่อนจะสะดุดตาเข้ากับหนังสือเล่มโปรด จึงดึงออกมาจากชั้นแล้วลูบไล้หน้าปกอย่างพออกพอใจ

““blindness””เสียงทุ้มเอ่ยชื่อหนังสือดังขึ้นด้านหลัง เกรซสะดุ้งตกใจก่อนจะหันไปดูว่าเป็นใคร

““แอล! เกรซตกใจหมดเลย””หญิงสาวทำหน้ายู่  ใครจะนึกว่าเขาจะฟื้นตัวเร็วแล้วโผล่มายืนข้างหลังอย่างเงียบๆ

““ชอบอ่านหนังสือพวกนี้ด้วยเหรอ””

““ชอบคะ ห้องหนังสือบ้านคุณนี่ใหญ่โตหนังสือเยอะแยะเลยนะคะ””เกรซพูดด้วยท่าทางตื่นเต้นก่อนจะสอดหนังสือวางกลับที่เดิม แล้วหันมายกแขนขึ้นคล้องคออลัน จ้องมองคนตรงหน้าด้วยสายตาสุดเซ็กซี่

“กว่าจะได้นอนก็เกือบเช้า รีบตื่นขึ้นมาทำไมคะ””

“”จะลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำ แต่พอตื่นขึ้นก็มีใครบางคนหายไป ผมนึกว่าจะแอบหนีกลับไปแล้วซะอีก แต่เห็นเสื้อผ้ายังอยู่ เลยลองเสี่ยงลงมาหาดู””คนตัวโตเบียดชิดร่างหนาของตัวเองกับร่างบาง ยกมือสองข้างขึ้นโอบเอวหญิงสาว มองเธออย่างเชิญชวน

“”อะไรกันคะ สายตาแบบนี้””

““แบบใหนครับ””

““แบบว่าอยากกินฉันเข้าไปทั้งตัวไงคะ””เกรซเขย่งปลายเท้ากระซิบเสียงเซ็กซี่ใส่หู อลัน ชายหนุ่มเลียริมฝีปากตัวเอง ใช้สายตาโลมเลียร่างสาว  เกรซเหมือนกับอาหารจานโปรดของเขา รสชาติเผ็ดร้อน แซ่บจนต้องสูดปาก ชิมได้หลายครั้งไม่เลี่ยน

““แล้วอยากให้กินหรือเปล่า””เอ่ยถามแล้วส่งสายตาเชิญชวน มีหรือที่เขาจะปฏิเสธได้ จัดการแม่สาวร้อนรักในห้องหนังสือนี่ก็ดี ถือว่าเปลี่ยนบรรยากาศ

““ฉันไม่อยากให้คุณกินหรอก เพราะฉันอยากกินคุณมากกว่า””อมยิ้มเล็กน้อย แล้วค่อยๆไถลต่ำลงช้าๆ จนอยู่ในท่าคุกเข่า ใบหน้าสวยอยู่ในระดับที่เป็นอันตรายต่อสายตา บางสิ่งที่อยู่ภายใต้กางเกงนอนเนื้อดีกำลังพุ่งพรวดดุนดันกางเกงจนแทบทิ่มตาเธอ ให้ตายเถอะ ยังเช้าอยู่แท้ๆแต่เขากลับตื่นตัวขนาดนี้ จะเรียกว่าหื่นหรือสุขภาพดีกันละ

““จ้องขนาดนั้นระวังมันกัดเอานะ””เกรซหัวเราะเบาๆ ก่อนจะช้อนสายขึ้นมองคนตัวสูงที่ก้มลงมองเธอด้วยสายตาสุดเซ็กซี่ หญิงสาวขบกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆอย่างหมั่นเขี้ยว ก่อนจะยื่นมือออกไปรูดกางเกงนอนของอลันลงไปกองอยู่ใต้เข่า ทันทีที่สิ่งกีดขวางถูกปลดเปลื้อง  แก่นกายขนาดมโหฬารก็ดีดตัวชี้โด่อยู่ตรงหน้า ส่วนปลายมันเลื่อมแทบจะทิ่มกับปลายจมูกโด่งของหญิงสาว เกรซใช้ปลายจมูกแตะส่วนปลายที่ฉ่ำเยิ้มเบาๆเหมือนจะหยอกล้อ หัวบานผงกปลายสั่นน้อยๆตอบสนองต่อการสัมผัสผะแผ่ว หญิงสาวเผลอสูดกลิ่นแก่นกายเข้าไปจนเต็มปอด กลิ่นของเขามันปลุกเร้าอารมณ์ของเธอได้อย่างดีเยี่ยม

“”ขอรับ breakfast ตอนนี้เลยแล้วกัน””ลิ้นเรียวยื่นออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่ม ส่วนปลายของลิ้นละเลียดแตะส่วนปลายของแก่นกายทีละนะทีละนิดคล้ายการลองชิม ก่อนจะอ้าปากแล้วรวบอวบความแข็งแกร่งไว้ในอุ้งปาก

ซวบ ซวบ*!!*

เสียงดูดกลืนท่อนเนื้อดังขึ้นตามความแรง ริมฝีปากเล็กของหญิงสาวต้องทำงานอย่างหนัก เพราะขนาดที่เธอครอบครองไว้พองคับจนแทบทำให้สำลัก ทุกครั้งที่ริมฝีปากนุ่มครูดไปกับลำเนื้อ อลันจะสั่นพรึ่บเสียวซ่านไปทั้งตัว เขาใช้มือสองข้างจับจับศีรษะทุยไว้ก่อนจะบังคับให้ขยับเข้าออกตามความเสียวกระสัน เสียงสูดปากจากคนตัวโตดังกระหึ่ม

“”ซี้ดดดดดดส์ อ่า””

“”ดูดแรงๆ เกรซ””ออกคำสั่งเสียงกระเส่า ขยุ้มเรือนผมนุ่มเบาๆเพื่อเปนการกระตุ้น หญิงสาวใช้ความเจนจัดในบทรักปรนเปรอเขาด้วยโพรงปาก เพื่อความถนัดและอรรถรสยกสองมือเรียวขึ้นมากอบกุมแท่งจรวดไว้ให้แม่นมั่น ดูดกลืนความเป็นชายพร้อมทั้งใช้มือสาวแท่งเนื้อพร้อมๆกัน อลันหลับตาพริ้มล่องลอย คิดไม่ผิดที่ลากผู้หญิงคนนี้กลับมาด้วย เธอปรนเปรอเขาได้ถึงใจดีแท้

““อ่าซี้ดดดด ดีมาก โอว้ อย่างนั้นแหละ””

เสียงครางอย่างสุขสมดังก้องไปทั่วห้อง กิจกรรมรักเผ็ดร้อนที่กำลังดำเนินระหว่างคนทั้งสอง หารู้ไม่ว่ามีอีกคนที่อยู่ภายในห้องก่อนหน้าร่วมรับรู้ตั้งแต่ต้นจนจบ ณฉัตรยืนอยู่ในมุมหนึ่งของห้องหนังสือ ชั้นวางหนังสือที่ตั้งเรียงรายกำบังร่างเธอจากสายตาคนอื่น คนตัวเล็กหอบหนังสือหลายเล่มไว้ในมือ ตอนนี้ทั้งตัวเธอแข็งทื่อเหมือนถุกสาป หญิงสาวไม่กล้าขยับเขยื้อนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเพราะกลัวจะถูกจับได้ว่าเข้ามาในห้องหนังสือ ส่วนเกินอย่างเธอเหงื่อซึมไปทั่วทั้งใบหน้าและรู้สึกร้อนวูบวาบโดยไม่มีสาเหตุ เสียงครวญครางของอลันทำณฉัตรหน้าแดงเห่อ แม้จะมองไม่เห็นว่าคนทั้งสองอยู่ในท่วงท่าใหน แต่ก็รู้ดีว่ากำลังทำอะไรกันอยู่

ตึง ตึง ตึง***!!*** เสียงอะไรบางอย่างกระแทกกับชั้นหนังสือดังลั่น ตามด้วยเสียงร้องครวญครางของหญิงสาว ณฉัตรสะดุ้งตกใจมือไม้สั่น ขาเธอมันอ่อนแทบไม่มีแรง คนตัวเล็กถอยหลังช้าๆจนชิดกับตู้หนังสือที่วางชิดผนัง ก่อนจะทรุดร่างลงไปกองกับพื้น

““อ๊างงงงงงง แอล ซีดส์!””

ร่างเกรซถูกจับหันหลัง อลันสอดใส่แก่นกายจากด้านหลัง เขาจับสะโพกให้มั่นแล้วอัดกระแทกแรงๆ หญิงสาวใช้สองมือยึดชั้นหนังสือไว้เป็นการพยุงตัวเอง เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกปลดกระดุมออกทุกเม็ด เต้าทรวงโดดเด้งออกมาจนอดจะเอื้อมมือไปบีบขยำไม่ได้ อลันตีก้นแน่นๆอย่างหมั่นเขี้ยว แม้จะผ่านการมีสามีมาแล้วแต่ทุกส่วนในร่างกายของเกรซยังเต่งตึงและเต็มไม้เต็มมือ

““แอลขา แรงอีก อ๊า!” คำอ้อนวอนได้รับการตอบสนองทันที อลันนาบร่างหนาไปกับร่างบางที่บัดนี้แสนจะเร่าร้อน จากนั้นใช้สองมือบีบขยำทรวงอกขนาดมหึมาอย่างมันส์มือในขระที่สะโพกร้ายขยับซอยเข้าออกถึ่ๆและรุนแรง บทรักอันดุเดือดทำให้ห้องหนังสือแทบลุกเป็นไฟ ชั้นหนังสือที่เกรซยึดเกาะไว้ไหวสั่นด้วยแรงส่งอัดกระแทก

““อ๊าแอลขา ที่รักขา เก่งเหลือเกิน””

““ซี้ดดดดดด ทำไมคุณถึงเอามันส์อย่างนี้ แน่นสุดๆ ผมจะแตกแล้วที่รัก””

ณฉัตรได้ยินทุกถ้อยคำที่พรั่งพรูรวมถึงเสียงเนื้อที่บดเบียดจนดังลั่น ตอนนี้ต่อให้ตาบอดก็ไม่ต่างอะไรจากคนตาดี เธอสามารถจินตนาการได้เป็นฉากๆ คนตัวเล็กกำจิกชายกระโปรงตัวเองแน่น เสียงครางกระเส่านั่นแทบทำให้เธอเป็นบ้า ณฉัตรรู้สึกร่างกายตัวเองแปลกๆไป หญิงสาวบิดร่างตัวเองน้อยๆรู้สึกกระตุกวาบบริเวณท้องน้อย  ให้ตายเถอะเธอกำลังมีอารมณ์ร่วมไปกับสองคนนั่น ช่างน่าละอายยิ่งนัก ยิ่งสัมผัสได้ว่ากางเกงในตัวเองเริ่มเปียกชื้น ขาสองข้างก็หนีบเข้าหากันแน่น เธอกำลังพยายามสกัดกั้นบางอย่างที่พวยพุ่งออกมาจากร่าง ความพยายามในการเอาชนะธรรมชาติของร่างกายทำได้ยากเหลือเกิน ณฉัตรสะบัดหัวตัวเองไปมาอย่างรุนแรงแล้วยกมือขึ้นปิดหู เธออยากปิดกั้นประสาทสัมผัสทางเสียง ถ้าตอนนี้หูหนวกด้วยคงจะดีมาก

““อ๊า อ๊า แอลขา ได้โปรด อ๊า””หญิงสาวกระดกก้นลอยรองรับการกระแทก ความใหญ่ยาวของชายหนุ่มเติมเต็มเธอเสียจนล้นปรี่อลันดิบเถื่อนและรุนแรงกว่าเดิมมาก เซ็กส์ในระดับสุดยอดใช่ว่าจะเกิดขึ้นง่ายๆ ขนาดสามีเก่ายังไม่เคยทำให้เธอรู้สึกเร่าร้อนขนาดนี้ อลันเป็นชายที่สุดยอดที่สุด ต่อให้เป็นผู้หญิงที่เกลียดเขาเข้ากระดูกดำ ก็ต้องร้องครวญครางและถูกเซ็กส์ของเขาเปลี่ยนแปลง

““อ๊างงง อ่าส์ แอล ขา ที่รัก กรี้ดดดดดดดดดด””

““******อึก… .ฮือออ””

เสียงหนึ่งเป็นของเกรซ เธอกรีดร้องอย่างสุขสมเพราะอลันส่งเธอไปจนถึงจุดสุดยอด หากแต่เสียงหนึ่งดังขึ้นหลังจากนั้นเพียงเสี้ยววินาที มันเบามาก เบาเสียจนคนได้ยินนึกว่าตัวเองหูฝาด เขาต้องบ้าไปแน่ๆที่คิดว่าได้ยินเสียงสะอื้นของยัยเด็กนั่น ขนาดตอนนี้ตัวตนของเขากำลังครอบครองผุ้หญิงคนอื่นแต่หูของเขากลับแว่วได้ยินเสียงณฉัตร จากนั้นใบหน้าเปื้อนน้ำตาของยัยเด็กตาบอดก็กินเรียบพื้นที่ในสมอง

ตึง***!***

เสียงของบางอย่างหล่นลงบนพื้นดังมาจากด้านหนึ่งของห้องหนังสือ

““ห่าเอ้ย!””อลันสบถดังลั่นเสียจนเกรซตกใจ จู่ๆเขาก็หยุดกระแทกกระทั้น แล้วถอดถอนแกนกายที่กำลังเดือดจวนปะทุอยู่รอมร่อออกจากร่องสวาทของเธอ หญิงสาวอ้าปากค้างตกใจ ในหัวมีแต่คำถาม เกิดอะไรขึ้น

““แอล?””

““ออกไปก่อน””บอกเสียงเย็นชาแล้วดึงกางเกงขึ้นสวมตามเดิม อลันขยุ้มผมตัวเองอย่างคนหัวเสีย ท่าทีเขาเหมือนโกรธจัดแต่พยายามข่มอารมณ์ไว้

““เกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมไม่ทำต่อ คุณจะเสร็จอยู่แล้ว””อลันส่ายหัวไปมา เขาอยากอธิบายว่า

ไม่ใช่ความผิดของเธอ

““ฉันทำอะไรผิดคะ บอกฉันสิ””

““ขอร้องละออกไปก่อน””

““แอลคะ?””

““Go! please””จู่ๆอลันก็ตะโกนไล่ตะเพิดเธอออกไป เกรซจ้องมองผู้ชายตรงหน้าตาค้าง มันเหลือเชื่อจริงๆ

““what’s going on””เกรซฟึดฟัดอย่างอารมณ์เสีย ก่อนจะสวมใส่ชั้นในตัวเองแล้วติดกระดุมเสื้อเชิ้ต ร่างบางใช้สายตามองอลันอย่างโกรธเคือง จู่ๆอารมณ์เขาก็เปลี่ยนอย่างปุบปับ

““ฉันจะไปรอข้างนอก แล้วก็ ขอคำอธิบายด้วย””เกรซสะบัดตัวเดินหัวเสียออกไปจากห้อง เธอปิดประตุห้องหนังสือดังสนั่น  เมื่อเหลือแค่เขา  ไม่สิ! อลันรู้ดีว่าเขาไม่ได้อยู่ตามลำพังกับเกรซ ในห้องนี้มีบุคคลที่สามอยู่ด้วย เสียงสะอื้นเล็กๆกับเสียงของตกนั่นจะเป็นของใครอื่นเสียไม่ได้

ณฉัตรตัวลีบอยู่ตรงมุมห้อง เธอยกมือขึ้นมาปิดหู แต่ไม่อาจห้ามความรู้สึกต่างๆที่เกิดขึ้นได้ ร่างกายของเธอช่างน่ารังเกียจเสียจริง ทำไมต้องรู้สึกเสียวซ่านแปลบปลาบและทรมานขนาดนั้น เมื่อไม่สามารถควบคุมทุกอย่างได้ก็รู้สึกโมโหตัวเองจนเผลอร้องไห้ออกมา มิหนำซ้ำยังขยับตัวไปโดนหนังสือหล่นลงมาจากชั้นวางอีก

“”อึก ฮืออออออ””ปิดหูตัวเองแน่น น้ำตาไหลพรั่งพรูอย่างกับคนบ้า ตัวสั่นงันงกเสียจนน่าสมเพช อยากหายตัวไปจากตรงนี้ ไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น ใครก็ได้ ช่วยหยุดทุกอย่างที่เกิดขึ้นที

““เจอตัวแล้ว ยัยเด็กใจแตก”อลันเอ่ยขึ้น”

TO BE CON.....

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น