junepopo

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

CHAPTER7: what's should I do ? 100% (NC20+)

ชื่อตอน : CHAPTER7: what's should I do ? 100% (NC20+)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 32.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ต.ค. 2560 22:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER7: what's should I do ? 100% (NC20+)
แบบอักษร

CHAPTER6.1:What should I do?

เคยยิงเข้าประตูตัวเองในนาทีที่เก้าสิบมั้ย

เคยถูกฉกลูกชิ้นลูกสุดท้ายที่เก็บไว้กินตอนท้ายสุดหรือเปล่า

หรือซื้อลอตเตอรี่ยกชุดแต่เกิดพลาดไปตัวเดียว.

นั่นแหละอธิบายความรู้สึกของอลันได้ดี อันที่จริงตอนนี้เขาต้องขย่มยัยเด็กนั่นอยู่บนเตียงแทนที่การเหยียบคันเร่งจนมิดเพื่อพาเธอไปส่งคฤหาสน์ในสภาพไม่บุบสลาย ร่างเล็กห่อตัวคุดคู้อย่างน่าสงสารอยู่เบาะหลัง จู่ๆสถานการณ์ในห้องนั้นก็เปลี่ยนไปหลังจากเขาวางโทรศัพท์ ชายลึกลับเปลี่ยนแปลงท่าทีในทันที เขาฉุดเธอขึ้นแล้วจัดการสวมใส่เสื้อผ้าให้ ก่อนจะฉุดลากขึ้นรถพร้อมกับบอกว่าจะพาเธอไปส่งบ้าน

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ฉันกำลังเผชิญกับอะไร แล้วฉันต้องทำยังไง ณฉัตรคิด

รถยนต์จอดสนิท ด้านหน้าคฤหาสน์มีคนยืนรออยู่ อลันทุบพวงมาลัยรถแรงๆหนึ่งทีเพื่อเป็นการระบายอารมณ์

“”ถ้าบอกใครว่าฉันพาไปไหน พาไปทำอะไร เธอตายแน่””ขู่คนตัวเล็กจนเธอสะดุ้งเฮือก ตอนนี้ณฉัตรรู้แล้วว่าชายปริศนารู้จักเธอมาก่อนและคงจะรู้จักคนในปรีชาไวยกิจด้วย แต่ที่ไม่รู้คือ เขาเป็นใคร

“”ลงไปได้แล้ว หยุดสำออยสักที ตอนพี่สาวตายร้องไห้แบบนี้รึเปล่าห๊ะ!””ตวาดดังลั่นไปอีกหนึ่งที ณฉัตรนิ่งกึก

““แกรู้จักพี่สาว ฉันด้วยเหรอ แกเป็นใครกันแน่””

““หุบปาก แล้วลงไปจากรถ””

““บอกฉันมาว่าแกเป็นใคร””

ยังไม่ทันจะได้คำตอบ ประตูรถฝั่งณฉัตรก็ถูกเปิดออก

““หนูฉัตร ลงจากรถเถอะครับ”” เสียงนั้นเป็นของหมี่ คนขับรถประคองหญิงสาวลงจากรถ แต่ณฉัตรไม่อยากขยับไปไหน ถ้ายังไม่รู้ว่า เขาคือใคร

““แอลแกก็ลงมาด้วย””

ชื่อที่ออกมาจากปากของอานนท์ทำให้ณฉัตรตัวแข็งทื่อ แทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

““พี่หมี่คะ ผู้ชายคนนั้นคือ””

““คุณอลันครับหนูฉัตร””

ร่างบางแทบจะทรุดลงทันที ชายโรคจิตไม่ได้เป็นปริศนาของเธออีกต่อไป เขาคืออลัน เขาคือผู้ชายที่เธอหวาดกลัวที่สุด เขาคือผู้ชายที่เกลียดเธอที่สุด

““ฉัตร หนูเป็นอะไรรึเปล่า””อานนท์เอ่ยถาม ดูจากสีหน้าก็รู้ทันทีว่าณฉัตรตกอยู่ในอาการช็อก

““คุณท่านคะ คือว่า…””

““ผมพามาส่งแล้ว จบเรื่องรึยัง จะได้กลับ “”อลันเอ่ยแทรกขึ้น เมื่อเห็นว่าณฉัตรกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง

““แกยังไปไหนไม่ได้ ฉันมีเรื่องจะคุยกับแก””

““นั้นก็คุยเลย ผมจะกลับไปนอน””อลันบอกอย่างไม่สบอารมณ์ รู้ดีว่าอีกประเดี๋ยวจะถูกซักฟอกจนตัวซีด

““หนูฉัตรไปพักผ่อนเถอะ หมี่บอกให้เปาไปดูแลหนูฉัตรด้วย””

““ครับคุณท่าน””หมี่รับคำสั่ง ก่อนจะประคองณฉัตรไปส่ง อลันเหลือบตามองใบหน้าซีดเผือดที่เดินผ่านไปแล้วก็แอบขู่ในใจ คราวหน้าไม่รอดแน่ยัยตัวดี  เมื่อเหลือกันสองคนอานนท์เอ่ยขึ้นทันที

““แกกำลังทำอะไร””

““ทำอะไร? ทำไมพี่ถามงั้นละ””ตีหน้ามึนยอกย้อน แม้จะรู้ดีว่าพี่ชายฉลาดและรู้ทันเขาเสมอ

““แกจะทำอะไรเด็กนั่น””

““ทำไมพี่ถึงคิดว่าผมจะทำอะไรละ ผมแค่ขับรถมาส่งผิดด้วยเหรอ””

““อย่ามาไขสือ อย่าคิดนะแอลว่าฉันรู้ไม่ทันแก””อานนท์ดักคอ

““ออกโรงปกป้องกันขนาดนี้ ผมชักสงสัยแล้วสิ ว่าพี่เลี้ยงยัยเด็กนั่น เพียงเพราะความสงสาร หรือเพราะอย่างอื่นกันแน่””อลันท้าทายพี่ชายด้วยการแปลเจตนาของเขาเป็นอย่างอื่น

““ฉันจะเลี้ยงไว้ด้วยจุดประสงค์อะไรก็ไม่เกี่ยวกับแก แต่แกต้องไม่ทำอะไรเด็กนั่น “”

““แล้วพี่คิดว่าผมจะทำอะไร ฆ่าหมกป่าช้าเหรอ ฮ่าๆๆๆ””

““แกรู้ดีว่าฉันหมายถึงอะไร ฉันจับตาดูแกอยู่นะแอล อยู่ให้ห่างๆณฉัตร กับคนที่แกเกลียด รักษาระยะห่างไว้ดีที่สุด””อานนท์ทิ้งท้าย ก่อนจะเดินหายเข้าไปในบ้าน อลันเหยียดยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์แสนท้าทาย

ณฉัตรพลิกตัวไปมาบนเตียง ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าชายปริศนาคนนั้นคือ อลัน เธอรู้ว่าเขากลับมาแต่ไม่คิดว่าจะกลับมาในรูปแบบนี้ มันคงจะง่ายต่อการเข้าใจกว่ามากหากเขาวิ่งเข้ามาบีบคอหรือเอาปืนยิงเธอให้ตายให้สมกับความโกรธเกลียด แต่สิ่งที่เขาทำกับเธอมันแตกต่างออกไป และหากเขาใช้วิธีนี้ในการปลดปล่อยความโกรธเกลียด เธอจะต้องทำอย่างไร จะใช้วิธีไหนเพื่อให้รอดพ้น

“เฌอร์ ช่วยฉัตรด้วยนะ”ณฉัตรอ้อนวอนกับพี่สาว

ร่างระหงส์นอนคว่ำร่างแนบใบหน้าไปกับเตียง  ผมยาวดำขลับสวยสยายไปทั่วผ้าปูและแผ่นหลัง ผิวขาวอมชมพูดูจะแดงเห่อไปทั้งตัว ปวันพลิกร่างขึ้นมานอนตะแคง ร่างกายของเขายังเปลือยเปล่าเฉกเช่นเดียวกับคนตัวเล็กที่นอนเงียบผิดวิสัย ถ้าเป็นคริสาตัวจริงจะต้องหวีดร้องโวยวายและอาละวาดจนป่าราบ คนตัวโตใช้สายตาจับจ้องเรือนร่างที่เขาเพิ่งครอบครองและพากันถึงฝั่งฝันไปเมื่อครู่ มันเป็นประสบการณ์เสพสมที่สุดวิเศษ และเขาไม่เคยรู้สึกดีกับใครเท่านี้มาก่อน

““คริส””ปวันเรียกคนที่นอนคว่ำหน้าด้วยโทนเสียงอบอุ่น เขากระเถิบตัวเข้าไปแนบชิดร่างบางก่อนจะยื่นมือออกไปปัดเส้นผมเกี่ยวทัดไว้ที่ใบหู รอยปื้นสีแดงหลายๆจุดปรากฏเด่นชัดบนซอกคอขาว ปวันรู้สึกผิดขึ้นมาทันที ทั้งที่มันเป็นครั้งแรกของเธอ แต่เขากลับไม่อ่อนโยนอย่างที่ควรจะเป็น

““โกรธพี่เหรอครับ คนดี “”เอ่ยเสียงเบาเหมือนคนรู้สึกผิด เจ้าสาวหมาดๆของเขายังคงนิ่งเงียบ ไม่ไหวติง ปวันจึงก้มลงไปกดจมูกสูดดมกลิ่นหอมตรงซอกคอ เพียงเท่านั้นคนตัวเล็กก็สะบัดหน้าหนีทันที

““หันมามองพี่หน่อยสิคริส””ปวันอ้อนวอน เขาอยากให้เธอพลิกร่างหันมามองหน้าเขา แม้จะรู้ว่าจะต้องเจอกับสีหน้าแววตาโกรธเกลียด แต่เขายังอยากที่จะมองเธอให้เต็มๆตามากกว่า แต่คริสายังคงนิ่งเงียบและไม่ยอมขยับเขยื้อน ปวันจึงต้องหาวิธีเรียกร้องความสนใจเสียหน่อย ต่อให้วิธีของเขาจะทำให้คนฤทธิ์เยอะโมโหอีกก็เถอะ ร่างหนาหยัดตัวลุกขึ้น ก่อนจะคร่อมลงบนร่างเปลือยเปล่า ใช้สองมือยันเตียงไว้ จากนั้นก้มลงไปทาบทับริมฝีปากบนแผ่นหลังนวลเนียน

““อื้อ””

เหมือนจะได้ผล เพราะคริสาส่งเสียงหวานออกมาแล้วร่างกายเธอก็ขยับสั่นน้อยๆ ปวันลากริมฝีปากร้อนสัมผัสผิวกายเธอทีละจุด ทีละจุด ทุกครั้งที่จุมพิตประทับไปบนแผ่นหลัง ความซ่านเสียวอ่อนๆก็จะแล่นปราดไปทั่วร่าง คริสาเกร็งขืนร่างกายไม่ให้ปั่นป่วนไปกับสัมผัสของเขา แต่ทำได้ยากมากเมื่อเขาเริ่มพรมจูบไปยังตำแหน่งที่ต่ำลงเรื่อยๆ และต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อรับรู้ว่าของแข็งบางอย่างกำลังถูไถกับบั้นท้ายของเธอ

““อ๊ะ!””

กระดกก้นงอนขึ้นเล็กน้อย เมื่อความแน่นหนันสัมผัสเสียดสีกับแกนกาย เพียงแค่เบาๆ ก็ทำเอาสติกระเจิง ปวันจัดการสอดสองมือเข้าไปใต้ร่างระหงส์ทันที มือหยาบกอบกุมปทุมถันสองข้างแล้วเริ่มเคล้นคลึงตามอารมณ์ดิบ จนคนถูกรังแกไม่อาจแสร้งทำเป็นนิ่งเฉยได้อีกต่อไป

““ยังได้ไม่พออีกรึไง “”เอ่ยด้วยเสียงปนสะอื้น ปวันอยากตอบสวนไปใจจะขาดว่า ใช่! สำหรับเขาการครอบครองเธอแค่ครั้งเดียวมันน้อยมากเมื่อเทียบกับความรู้สึกที่ต้องการจะปลดปล่อยออกมา เขาอยากได้เธออีกหลายๆครั้ง ไม่ใช่แค่คืนนี้ แต่ในทุกๆคืน

““หยุดสัมผัสแบบนั้นซะที””

เหมือนยิ่งห้ามก็ยิ่งยุ คราวนี้ปวันแนบกายแกร่งของเขาเข้าประกบร่างบางอย่างสนิทชิดเชื้อแบบเนื้อแนบเนื้อ ในขณะที่มือหยาบยังคงเคล้นคลึงเต้าอวบอย่างเมามัน และขยับสะโพกตัวเองเล็กน้อยเพื่อเปิดโอกาสให้แกนกายที่แข็งร้อนถูไถกับร่องก้นของคนใต้ร่าง

““คริสจ๋า””เรียกชื่อคนตัวเล็กด้วยเสียงกระเส่า คริสารู้สึกร่างกายเธออ่อนยวบ มันแทบละลายจนจะติดเตียง ปวันละมือข้างหนึ่งออกจากการเคล้นคลึงทรวงอก เขาใช้มือซุกซนลากผ่านแผ่นหลังถือโอกาสสัมผัสลูบไล้ก่อนจะเคลื่อนตำลงมาบีบขยำแก้มก้นข้างหนึ่งแรงๆ

““อื้ม แน่นทุกส่วนจริงๆ พี่จะคลั่งตายเพราะเรารู้ตัวมั้ย””

ปวันใช้เกือบทุกส่วนในร่างกายโอ้โลมหญิงสาว ปากก้มจูบซุกไซร้ดูดอยู่ตรงซอกคอ มือข้างหนึ่งสอดใต้ร่างบีบขยำเต้าทรวง อีกข้างหนึ่งบีนเค้นแก้มก้น ลำตัวหนาที่ทาบทับอยู่ก็เสียดสีขึ้นลง โดยเฉพาะแกนกลางที่ถูไถบดเบียดจนแทบจะลุกเป็นไฟ

““ลุกออกไปนะ มันหนัก””คริสาหนักอึ้งไปทั้งตัว ไม่ใช่เพราะน้ำหนักของคนตัวโตที่ทาบทับอยู่บนร่างแต่เป็นเพราะมวลความรู้สึกที่ทำให้เธอหนักอึ้ง กดร่างแทบจะจมหายไปกับที่นอน

““พี่ขอนะคะ คนดี””

““ขอบ้าอะไรละ ”ตวาดแว้ดขึ้นมาจนคนตัวโตเผลอหลุดขำ ต้องอย่างนี้สิ ค่อยสมเป็นคริสาหน่อย

““ขอเข้าไปในตัวคริสไงคะ “”ปวันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังคุยกับเด็ก เขาต้องอธิบายว่าเข้าไปยังไงด้วยมั้ยนะ คริสาถึงจะเข้าใจ

““ไม่ให้เข้า เจ็บจะตายไม่รู้รึไง””

““พี่ทำไม่เจ็บครับ นะคนดี พี่ไม่ไหวแล้ว””ปวันอ้อนวอน เสียงห้าวแหบพร่าและปวดหนึบกลางลำตัวเหลือเกิน ยิ่งเธอขยับร่างและกระดกก้นงอนๆมาเบียดชิดลูกรักของเขา ยิ่งทำให้ร่างกายเขาตอบสนองอย่างรุนแรง รู้สึกอย่างกับจะระเบิดยังไงยังงั้น

““ไม่เอานะ ไม่เอาแล้ว คริสเจ็บ” ทำเสียงเหมือนลูกแมวอ้อน ถ้าไม่ฟุบหน้าอยู่คงได้เห็นพวงแก้มแดงระเรื่อ ปวันอยากจะตายจริงๆ เขาอยากสอดใส่จะแย่แต่กลับต้องค่อยๆตะล่อม กลัวเหลือเกินว่ามันจะกระฉูดออกมาก่อนจะได้เข้าไปในตัวเธอ

“”พี่จะทำเบาๆนะคะ นะ””

“”ไม่ๆๆๆๆๆๆๆๆ””คริสาดิ้นไปมาจนผ้าปูยับยู่ ยิ่งดิ้นอะไรๆก็ยิงเสียดสี ปวันจำใจต้องบังคับ มือหนารั้งสะโพกให้กระดกขึ้น ก่อนจะสอดใส่แกนกลางจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว

““กรี้ดดดดดดดดดด ฮือออออออออ””

““ซีดส์ อ่าส์คริส””

““ไอ้ฮือออออ เจ็บ ตอแหลที่สุด!””คริสาเจ็บปวดมากจริงๆ จู่ๆไอ้แท่งนั่นก็แทงพรวดเข้ามาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย เจ็บแสบปวดแปลบจนแทบสิ้นสติ ร่างกายเกร็งสะท้านไปทุกส่วน

“”อย่าเกร็งคนดี พี่ขยับไม่ได้””ปวันเอ่ยขอร้อง หน้าตาบิดเบี้ยวสุดแสนทรมาน การครอบครองจากทางด้านหลังมันทำได้ยาก ยิ่งขยับยิ่งยากเข้าไปอีก

““ฮือออออออ จะรังแกกันทุกอย่างเลยใช่มั้ย จะเอาให้ตายเลยรึไง””

““เอา ไม่ตายครับ แต่ถ้าไม่เอา พี่ตายแน่ๆ””ตอบเหมือนจะกวนตีน แต่ปวันรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ คนตัวโตเริ่มหยัดตัวลุกขึ้น ก่อนจะช้อนร่างให้คนตัวเล็กกระดกสะโพกคล้ายกับคุกเข่า ถ้าเขาไม่จัดท่าทาง สงสัยได้นอนแช่นิ่งอยู่แบบนี้ทั้งคืน

““คริสจ๋า ช่วยพี่หน่อยนะคะ อย่าเกร็งคนดี ไม่งั้นจะเจ็บกว่านี้นะ””ปลอบประโลมเสียงหวาน ก่อนจะก้มลงไปจูบซับแผ่นหลังนวลเนียนเบาๆ

““อูยยยย ไม่เกร็งได้ไง ก็มันเจ็บอ่า ไอ้ปันบ้า!””

““ด่าพี่อีกสิคะ ด่าอะไรก็ได้””

“”ไอ้กาฝาก ไอ้ขยะ หมาจรจัด ขี้เรื้อน!$#%^$^%&Y””คริสาด่ากราดราวสาดกระสุน หารู้ไม่ว่ามันเป็นเทคนิคเบี่ยงเบนความสนใจ  มือหยาบสองข้างจับสะโพกไว้มั่นแล้วจัดการเคลื่อนไหวร่างกายอัดสะโพกส่งแกนกายทะลวงยวงเนื้อตามอารมณ์

““อะ ไอ้..อ้างงงงงงง””คำด่าสะดุดกึกไปทันที เพราะร่างกายเสียวซ่านและสมองก็เบลอไปหมด ขนาดคำด่าหยาบๆที่สต๊อคไว้ในหัวเป็นพันคำ ตอนนี้กลับนึกไม่ออกสักคำเดียว

““อ่า..คริส เจ็บอีกมั้ย””คนถามยังคงเดินหน้าอัดกระแทกแก่นกายตอกซ้ำๆ คริสาพร่ามึนจนเห็นดาว ความรู้สึกเจ็บไม่รู้หายไปตั้งแต่ตอนไหน ตอนนี้รู้สึกอยู่อย่างเดียว

“”เสียวจะตายอยู่แล้ว””หลุดปากออกไปอย่างลืมตัว

ป้าบบบบ

ปวันตีก้นแรงๆหนึ่งที

“”โอ้ย!ตีทำไม””

“”เลิกพูดว่าตายสักที””

““ฉันเอาแกตายแน่คอยดู””

““เหรอคะ?นั้นยกหน้านะยกนี้ขอพี่เอาให้ตายก่อน””พูดจบก็ซอยเข้าซอยออกรัวๆ จนตัวเล็กหัวสั่นหัวคลอน คริสาขยุ้มผ้าปูจนแทบจะขาด เพราะกายแกร่งที่ครอบครองเธออยู่มันมีอานุภาพรุนแรงมาก รุนแรงขนาดเปลี่ยนแปลงความรู้สึกรังเกียจเป็นความรู้สึกที่บรรยายไม่ถุก ทุกครั้งที่เขาส่งแก่นกายเข้ามาเธอก็ลืมทุกอย่างหมดสิ้น ลืมแม้กระทั่งว่าเกลียดชังเขามากมายแค่ไหน

“”อ๊า อา ปวัน””

“”อืม คริส คริส””

ต่างฝ่ายต่างเรียกชื่อกันและกัน นั่นเพราะว่าในหัวไม่มีอะไรหรือใครอีกแล้ว สมองร่างกายตอบสนองเองอย่างอัตโนมัติ ช่องทางรักฉ่ำแฉะ น้ำสวาทไหลเป็นทางลงไปตามหน้าขา เสียงห่อปากสูดครางดังขึ้นสลับไปมา

““อ๊า อ๊า อ๊า””คริสาครวญครางอย่างทรมาน สะโพกสาวส่ายร่อนโยกย้ายเป็นจังหวะ เชิดก้นงอนลอยเด่นมากกว่าเก่า จนคนตัวโตกระหยิ่มยิ้มย่องเพิ่มแรงห่มซัดสะโพก สองร่างเหมือนถูกแผดเผาด้วยเพลิงพิศวาส ร่างกายเหมือนจะไหม้เป็นจุณแต่ถึงอย่างนั้นก็สุขสมเสียจนล้นปรี่

“”อื้อ อื้อ อ๊ะ ปวัน ปัน”…”

“”คริส””

ก่อนที่ทุกอย่างจะสว่างพร่างพราว ปวันส่งตัวตนของเขาเข้าไปจนสุดแล้วกระชากถอนออกอย่างรุนแรง ร่างทั้งสองกระตุกวาบ แล้วปลดปล่อยน้ำรักเข้าสู่ร่างคนตัวเล็กทุกหยาดหยด

“อา..”

ผ่านไปเกือบสิบนาที ร่างทั้งสองที่นอนกอดประกบกันในท่าคว่ำยังคงหอบระโหยโรยแรง ปวันเป็นฝ่ายฟื้นกำลังก่อน เขาพลิกตัวนอนหงายปรับการหายใจให้เป็นปกติ ก่อนจะตะแคงตัวจ้องมองร่างเล็กที่ฟุบหมดแรงอยู่ข้างๆด้วยแววตาแสนรักใคร่

ทำไมถึงน่ารักขนาดนี้นะ

ในหัวเอาแต่คิดอย่างนั้น ตอนนี้เขาลืมเรื่องร้ายๆไปจนหมด ทั้งคำก่นด่าดูถูก วีรกรรมแสบๆและความจริง ความจริงที่คริสาแสนจะเกลียดเขา เมื่อนึกถึงตรงนี้ หัวใจปวันบีบตัวอ่อนๆ มันเจ็บแปล้บ แล้วก็หาย เจ็บแปล้บแล้วก็หาย สลับวนไปอย่างนั้น  ชายหนุ่มยื่นมือออกไปสัมผัสเบาๆตรงแก้มใส คนหลับตาพริ้มขยับเอียงใบหน้าเล็กน้อยเมื่อถุกปลายนิ้วสัมผัส ปวันยิ้มน้อยๆ หน้าตาตอนนี้ของเธอแสนจะน่ารัก เขาไม่เคยมีโอกาสเฝ้ามองเธอใกล้ๆแบบนี้มาก่อน เพราะฉะนั้นคืนนี้ เขาจะมองเธออยู่อย่างนี้ แล้วจินตนาการว่าสักวันหนึ่ง เธอจะลืมตาขึ้นมาแล้วส่งยิ้มอบอุ่นให้เขาเช่นกัน

“กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”

เป็นเสียงปลุกตื่นที่ทำให้ตาสว่างดีชะมัด ปวันลืมตาโพลงทันที และก่อนจะรู้ว่าเกิดอะไร ใบหน้าของเขาก็ถูกหมอนใบใหญ่ฟาดเข้าอย่างจัง

““โอ้ย!คริส””

““ไอ้ปัน!นี่แนะ นี่แนะ””คริสาฟาดหมอนใส่ปวันไม่ยัง ไม่เปิดโอกาสให้คนตัวโตลุกขึ้นมาจากเตียง

““หยุดนะคริส!””

““ไม่หยุด แกตายแน่ วะว้ายยยยยยยยยย””คริสาร้องเสียงหลง เมื่อปวันสบโอกาสแย่งหมอนออกจากมือ จากนั้นคว้าร่างเล็กแล้วจับกดลงกับเตียง

““กู้ดมอนิ่งคะสาวน้อย””ร่างที่คร่อมอยู่เอ่ยขึ้นพลางฉีกยิ้ม คริสาดิ้นรนขัดขืนแต่ก็เหนื่อยเปล่า

““ลุกออกไปจากตัวฉันเลยนะ””

““ลุกก็ถูกคริสตีสิ””

““เออ แกตายแน่””คริสาขู่เสียงดัง

““ขู่เก่งจริงๆรู้มั้ยแบบเมื่อคืนมันน่ารักกว่าเยอะ””คริสาหน้าแดงแปร้ดทันที ปวันได้ใจ จ้องมองคนใตร่างด้วยสายตากรุ้มกริ่ม

““อย่าให้หลุดไปได้นะ””เบนหน้าไปทางอื่นเพื่อหลบเลี่ยงสายตาแบบนั้น

“”ใครจะปล่อยให้หลุดกันละ””

“”โอ้ยๆๆๆๆปล่อยเซ่จะลุก””คริสาดิ้นไปมาอีกครั้ง ปวันลอบยิ้มกับนิสัยแบบเด็กเอาแต่ใจ

“”ถ้าพี่ปล่อย คริสจะตีพี่อีกมั้ย””คริสาเงียบไม่ตอบคำถาม

“”ไม่ตอบก็ไม่ปล่อย อยู่มันท่านี้นี่แหละ น่ามองดี””ปวันเลื่อนสายตาไปจับจ้องทรวงอก คริสาลืมไปเสียสนิทว่าตัวเองโป๊อยู่

“”ไม่ตีก็ได้ ปล่อยสิ””เอ่ยเสียงเบา ไม่มีความน่าเชื่อถือสักนิด

“”พี่ไม่เชื่อ””

“”อย่าเยอะได้มั้ย บอกว่าไม่ตีก็ไม่ตีไง””ทำตาถลนแบบถนัด ปวันหัวเราะชอบใจ

““โอเค พี่ปล่อยแล้วคะ””ปวันปล่อยคนตัวเล็กเป็นอิสระ แล้วถอยร่างออกมายืนอยู่ข้างเตียง คริสาดีดตัวลุกขึ้น คว้าผ้าห่มขึ้นมาพันรอบตัว คนตัวโตยังคงยืนนิ่งไม่สนใจว่าตัวเองจะแก้ผ้าโทงๆ คริสาเผลอมองตรงนั้นแล้วหน้าก็ต้องแดงเห่อ ปวันเองเหมือนจะรู้แต่ยังคงยืนโชว์อวด

“”ไปอาบน้ำได้แล้ว จะได้กลับบ้านกัน””คริสาทำแก้มตุ่ย ดุแล้วเหมือนปลาทองไม่มีผิด

“ถ้ายังนิ่งอีก เดี๋ยวพี่อุ้มพาไปอาบ”

“”ไม่ต้อง!””ดีดตัวลุกขึ้นอย่างฉับพลัน แต่พอทำท่าจะก้าวขา ก็ซวนเซเจียนล้ม จนปวันต้องปรี่เข้าไปประคอง

“”ไหวมั้ย””

ถามเพราะรู้ดีว่าเมื่อคืนเขาหนักมือกับเธอขนาดไหน ยังแปลกใจอยู่ว่าตื่นขึ้นมาโวยวายได้ยังไงกัน ทั้งที่อาจต้องนอนซมเพราะพิษไข้เหมือนอย่างที่นางเอกในนิยายชอบเป็นกันหลังจากผ่านพ้นการร่วมรักในครั้งแรก

““ไอ้บ้าเอ้ย เจ็บจะตายชัก ระบมทั้งตัวแล้วโว้ย”**”คริสาตอบในใจ จะบอกออกมาได้ไง ว่าเขาทำให้เธอสิ้นท่า

“”พี่อุ้มไปส่งห้องน้ำนะ””

“”ไม่ต้อง””

““ก็เห็นอยู่ว่าเดินไม่ไหว อย่าดื้อนะเด็กดี””คนตัวโตไม่รอคำยินยอม จัดการช้อนร่างขึ้นอุ้มและพาเธอไปยังห้องน้ำ

ทันทีที่รถจอดสนิท คริสาก้าวลงจากรถแล้วล่วงหน้าเข้าไปในคฟหาสน์ทันที ดดยมีปวันเดินตามไปติดๆ

““คุณหนูคริสมาแล้ว””หัวหน้าแม่บ้านออกมาต้อนรับอย่างยิ้มแย้ม แต่เมื่อเห็นหน้าคุณหนูก็ต้องหุบยิ้มทันที

“”ป้านุ่น คริสจะขึ้นไปบนห้องห้ามใครรบกวน””สั่งเสียงดังเพื่อให้คนที่เดินตามหลังได้ยิน

““คงไม่ได้หรอกคะคุณหนู คุณท่านเชิญที่โต๊ะอาหารคะ บอกว่ามีเรื่องจะคุย คุณอลันก็อยู่ด้วย แล้วก็คุณปวันด้วยคะ””

““ทุกคนเลยเหรอคะ””

““คะ ทุกคนเลย””คริสาพ่นลมหายใจอย่างเบื่อหน่าย เธอคงจะถูกคนเป็นพ่อตำหนิเรื่องเหตุการณ์วุ่นวายในงานแต่งเป็นแน่ แต่ก็จำใจเดินไปห้องอาหารเพื่อรับกรรมแต่โดยดี

คริสาและปวันเดินไปถึงโต๊ะอาหาร ที่โต๊ะอานนท์นั่งประจำตำแหน่ง ผู้ร่วมโต๊ะอีกคนคือปานวาดและอลัน คริสาส่งสายตาเกลียดชังให้ปานวาด แม่เลี้ยงก้มหน้างุดหลบเลี่ยงสายตา

““อ้าว มากันแล้ว นั่งสิคริส นั่งสิปวัน””อานนท์เชื้อเชิญ คนทั้งสองนั่งลงพร้อมกัน

““เริ่มใช้ชีวิตคู่วันแรก ทำหน้าทำตาให้มันดีๆหน่อย นี่โต๊ะกินข้าวไม่ใช่แดนประหาร””อานนท์ว่าให้คิด เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางของคู่ข้าวใหม่ปลามัน

““สงสัยเมื่อคืนไม่ได้นอน เช้ามาเลยเพลีย””

““อาแอล! “”คริสาหน้าแดงจัดเพราะคำแซวของคนเป็นอา อลันหัวเราะชอบใจที่ได้แหย่หลานสาว ปวันอมยิ้มน้อยๆ

““อะไรยัยคริส มีสามีแล้วยังขึ้นเสียงใส่คนในบ้านอีก ยัยเด้กไม่รู้จักโตเอ้ย!””

““พอเลย อาก็เหมือนกันนั่นแหละ คริสต้องการความช่วยเหลือทีไรก็หายต๋อมตลอด มีหลานอยู่คนเดียวก็ไม่รู้จักดูแล””อลันถูกตอกกลับให้บ้าง อานนท์อมยิ้ม นานมากแล้วที่เขาไม่ได้สัมผัสบรรยากาศแบบนี้

“”ปวัน ดูแลเมียหน่อย เถียงผู้ใหญ่ฉอดๆ””อลันหันไปบอกกับปวัน ชายหนุ่มได้แต่ลอบยิ้มอย่างเขินอาย

““อาแอลอ่ะ!””

““พอๆสองคนอาหลานหยุดทะเลาะกันได้แล้ว””อานนท์ต้องเข้าไปขัดลำ ไม่งั้นไม่จบ

““ที่เรียกทุกคนมาพร้อมหน้าพร้อมตา ก็เพราะมีเรื่องจะแจ้ง””

““เรื่องอะไรคะคุณพ่อ “”

““มะรืนนี้พ่อกับปานวาดจะบินไปต่างประเทศ””ทุกคนบนโต๊ะอาหารรู้ดีว่าอานนท์จะบินไปอเมริกามะรืนนี้เพื่อเตรียมตัวเข้ารับการผ่าตัด อลันจัดการทุกอย่างทางนู้นเสร็จสรรพ

““พ่อเพิ่งไปมานี่คะ แล้วยังจะบินไปอีกเหรอ””

““อืม””

““พ่อไปทำไมคะ มีงานหรือไปพักผ่อน””

““พักผ่อน””อานนท์ตอบ เขากำชับทุกคนไว้แล้วว่าห้ามแพร่งพรายให้คริสาล่วงรู้ถึงอาการป่วยและการผ่าตัดรักษาตัว

“”พ่อไปกี่วันคะ””

““นานหน่อย””

““นานแค่ไหน””

“”ยังไม่รู้””อานนท์ตอบโดยไม่สบตาลุกสาว คริสาทำหน้าจะร้องไห้ เธออยากให้อานนท์อยู่ใกล้ๆมากกว่า

“”พ่ออยากอยู่กับคนอื่นมากกว่าอยู่กับหนูเหรอคะ””คริสาถามอย่างน้อยใจ อานนท์อธิบายได้ยากเย็น

““พ่อทำงานมาทั้งชีวิต วางมือแล้วก็อยากใช้โอกาสนี้พักยาวๆ คริสเองก็แต่งงานมีคนดูแล อลันก็กลับมา ทุกอย่างน่าจะลงตัว “”

““แต่คริสอยากอยู่กับพ่อนี่คะ ให้คริสไปด้วยนะ””

“”ได้ไงกัน เราแต่งงานแล้วก็ต้องอยู่กับสามีสิ จะตามติดพ่อได้ไง””

“”ไม่อยากอยู่ด้วยสักหน่อย””พึมพำเสียงเบาอย่างขัดใจ

“”คริสอยู่ทางนี้รับปากพ่ออย่างหนึ่งสิ””

““อะไรคะพ่อ””คริสาถามอย่างสงสัย

“”อย่าดื้อกับปวัน””

““เหอะ!””คริสาทำเสียงในลำคอ คำขอร้องของคนเป็นพ่อมันทำตามได้ยากจริงๆ

““ไม่รับปากคะ””

““ยัยคริส!””อลันเรียกเสียงขรึม

““จะพยายามแล้วกัน พอใจมั้ยคะ””คริสาจำใจต้องรับปาก เพราะอยากให้อานนท์สบายใจ

“”ขอบใจนะลูก””อานนท์ขอบคุณจากใจ คริสาพยักหน้าน้อยๆ คนที่เหลือต่างเก็บซ่อนอาการ เพราะรู้ดีว่าหากการผ่าตัดล้มเหลวนั่นหมายความว่าอานนท์จะไม่มีโอกาสกลับมาเจอลูกสาวอีกเลย

TO BE CON

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น