junepopo

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

CHAPTER6: what's should I do ? 50% (NC18+)

ชื่อตอน : CHAPTER6: what's should I do ? 50% (NC18+)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.8k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ต.ค. 2560 22:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER6: what's should I do ? 50% (NC18+)
แบบอักษร

CHAPTER 6:What should I do?

ดวงตาคู่คมเหลือบมองผ่านกระจกหลัง ร่างบางเอียงตัวพิงไปกับเบาะเบนหน้าไปนอกกระจกรถ ทำราวกับกำลังเหม่อมองอะไรบางอย่าง ทั้งที่ความจริงตาบอด หญิงสาวยกมือขึ้นมาโอบกอดร่างเหนียวหนืดที่เปื้อนไปด้วยครีมเค้กของตัวเอง เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในงาน ทั้งเรื่องชายลึกลับปริศนาและความอับอายจากอุบัติเหตุก็อดที่จะน้ำตาไหลน้อยใจในความเป็นคนพิการที่ไม่อาจช่วยเหลือตัวเองได้  ณฉัตรจมไปความคิดต่างๆนาๆรู้ตัวอีกที รถยนต์ที่นั่งมาก็จอดสนิท

“”ถึงแล้วเหรอคะพี่หมี่””

ไม่มีเสียงตอบจากคนขับรถ ณฉัตรได้ยินเพียงเสียงเปิดประตูรถฝั่งคนขับแล้วหลังจากนั้นประตูรถฝั่งที่เธอนั่งอยู่ก็เปิดออก ณฉัตรทำท่าจะก้าวลงจากรถแต่ก็ต้องตกใจเมื่อแขนของเธอถูกกระชากและลางลงจากรถโดยไม่ทันตั้งตัว

““ว้าย! พี่หมี่””ณฉัตรเรียกชื่อคนขับรถอย่างตกใจ ไม่รู้ว่าทำไมหมี่ถึงต้องทำรุนแรงกับเธอด้วย

“”พี่หมี่ เป็นอะไรไปคะ””เงียบ ไม่มีคำตอบหลุดออกมา  ณฉัตรรู้สึกได้ถึงแรงบีบเค้นตรงข้อมือ มันทำให้เธอปวดร้าวไปหมด

“”พี่หมี่คะ วะว้าย!””ร่างบางถูกกระชากลากตามอย่างรุนแรง ณฉัตรงงงวยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น รู้สึกปวดแปล้บตรงข้อมือข้างที่ซ้นที่ยิ่งถูกบีบยิ่งเจ็บจนน้ำตาแทบร่วง อีกทั้งข้อเท้าข้างขวายังมีอาการไม่ต่างจากข้อมือ ทำให้เธอต้องเดินกระเผลกและก้าวตามคนที่ฉุดลากเธอไม่ทัน

“”โอ้ย! ฉัตรเจ็บเท้าคะ””

“”สำออย!”

ทันทีที่ประโยคค่อนขอดออกจากปาก ณฉัตรจดจำได้ทันทีว่าเป็นเสียงของใคร นี่ไม่ใช่คนขับรถเขาคือชายปริศนา ร่างบางหยุดกึกทันทีไม่ยอมก้าวตามต่อ แต่ถึงอย่างนั้นก็ซวนเซถลาไปตามแรงกระชาก

“”ปล่อยนะ ฉันรู้ว่าเป็นแก””พยายามใช้มืออีกข้างปลดมือแกร่งที่บีบข้อมือตัวเองอยู่ แต่เมื่อทำอย่างนั้นกลับถูกบีบเค้นแรงกว่าเก่า

“”โอ้ย! บอกว่าเจ็บ””เสียงหวานเอ่ยประท้วง พยายามสะบัดมือออกจนสุดแรง

“”หึ! ร้องโอดโอยเหมือนคนปัญญาอ่อน เพราะอยากถูกอุ้มเหมือนตอนออกจากงานใช่มั้ย””ณฉัตรอ้าปากจะโต้แย้ง เพราะสมมติฐานของเขาช่างให้ร้าย เขาต่างหากที่ปัญญาอ่อน แต่ไม่ทันจะว่าอะไร ร่างของเธอก็ถูกยกขึ้นจากพื้นและลอยหวือเข้าไปในอ้อมอกแกร่ง

“”จะทำอะไร ปล่อยฉันลงนะ””ณฉัตรร้องอย่างตกใจ เป็นเวรเป็นกรรมอะไรของเธอถึงต้องถูกโรคจิตตามจองล้างจองผลาญ

“”ไม่ปล่อย!””ปฏิเสธอย่างไม่แยแส ก่อนจะก้าวเท้าฉับๆอย่างว่องไว ไม่สนใจร่างที่ดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขน

“”จะพาฉันไปไหน””

“”ไม่ใช่ไอ้เรือนกระจก รังของเธอก็แล้วกัน””

“”ชะช่วยด้วยคะ!””

“”แหกปากร้องตะโกนให้คนช่วยเลยถ้าคิดว่ามีใครได้ยิน อ้อ!ต่อให้มีคนได้ยินก็คงไม่มีใครช่วยหรอก ไอ้สภาพเนื้อตัวสกปรกเลอะเทอะใครจะอยากแตะ””ณฉัตรเงียบลงทันที จิตใจเต็มไปด้วยความว้าวุ่น เขาบอกว่าไม่ได้พาเธอกลับบ้าน แล้วเธอกำลังถูกพาไปไหน   หญิงสาวได้ยินเสียงคล้ายๆเรียกลิฟต์ รู้สึกได้ว่าถูกอุ้มเข้าไปในนั้น เมื่อลิฟต์เคลื่อนตัวขึ้นไป ใจคอเธอสั่นไปหมด เพราะไม่รู้จะพานพบกับชะตากรรมแบบไหน

“”ปล่อยฉันไปเถอะนะคะ อย่าทำอะไรฉันเลย เราไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกัน””ณฉัตรเริ่มอ้อนวอน รู้ดีว่าต่อต้านแข็งขืนไปไม่เกิดผล

“”หุบปากซะ ฉันไม่ชอบทำเรื่องแบบนั้นในที่แคบๆ””น้ำเสียงเย็นยะเยือก แต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด ณฉัตรไม่กล้าเอ่ยปากอะไรอีก ในที่สุดลิฟต์ก็เปิดออก ร่างสูงอุ้มคนตัวเล็กที่สั่นเหมือนลูกนกเปียกฝนไปยังห้องสวีทของโรงแรมหรูซึ่งอลันใช้เป็นที่นอนตั้งแต่เมื่อคืนและตอนนี้เขากำลังจะใช้มันเป็นที่สั่งสอนใครบางคน ทันทีที่ผ่านประตูห้องเข้าไป คนตัวโตก็โยนร่างที่อุ้มอยู่ลงบนโซฟาตัวหรูอย่างไม่แยแส ณฉัตรร้องลั่นทั้งกลัวทั้งเจ็บ

““โอ้ย!””ณฉัตรรีบกระเถิบตัวไปจนสุดโซฟา ใช้แขนห่อร่างตัวเองหันซ้ายหันขวา อลันยืนเท้าสะเอวมองคนช่างตื่นกลัวอย่างสมเพช

“”ถ้าตาไม่บอด เธอคงได้เห็นว่าสภาพตัวเองมันชวนสังเวชขนาดไหน ตาบอดแล้วยังไม่เจียม ดัดจริตเสนอหน้าอวดเนื้ออวดตัว แล้วเป็นไงละ ขายหน้าไปแล้ว เหลือตัว จะขายหรือเปล่าละ””

ณฉัตรจุกแน่นอยู่ในอกจนแทบอยากระเบิดออกมาเป็นเสียงร้องไห้ แต่หากเธอร้องไห้ก็จะยิ่งกระตุ้นอารมณ์ให้เขาโกรธอีก เธอไม่เข้าใจว่าเขาเป็นโรคจิตประเภทไหน ใช่พวกบ้ากามวิตถารที่ต้องการปลดปล่อยอารมณ์เปลี่ยวด้วยการลักพาตัวผู้หญิงมาข่มขืนหรือเพียงแค่บำบัดความใคร่ด้วยการจิกกัดถากถางเหยื่อกันแน่

“”จองล้างจองผลาญฉัน ลักพาตัวฉันมา ต้องการอะไรกันแน่ จิตใจสกปรกแล้วยังปากโสมมอีก แกมันใช่ลูกผู้ชายหรือเปล่า””ตะโกนถามเสียงพร่าสั่น ด้วยความหวาดกลัวจับใจ

“”อะไรนะ เธอสงสัย ว่าฉันใช่ผู้ชายรึเปล่านะเหรอ””ถามเสียงต่ำ แต่แฝงไปด้วยความกรุ่นโกรธ อลันปรี่เข้าไปกระชากแขน เขาโน้มตัวลงไปจนใบหน้าดุดันเกือบชิดกับดวงหน้าหวานที่กำลังแสดงความหวาดหวั่นออกมาจนแจ่มชัด

“”ก็ถ้าเป็นลูกผู้ชายจะทำกับผู้หญิงพิการไม่มีทางสู้แบบนี้เหรอ โกรธเกลียดอะไรก็ไม่บอก ดีแต่พูดจาดูถูกถากถาง ย่ำยีกันเหมือนเป็นผักเป็นปลา “”คนใจเสียไม่สามารถเงียบปากตัวเองได้อีกต่อไป ถึงจะไม่ฉลาดสักเท่าไหร่ ก็พอจะรู้ว่าที่ผู้ชายตรงหน้าทำกับเธอแบบนี้ย่อมมีเหตุผล แต่มันเป็นเหตุผลแบบไหนกันละ เธอตาบอด ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ วันๆพบปะผู้คนแค่ไม่กี่คนแล้วจะเอาอะไรที่ไหนไปทำให้ใครไม่พอใจ

“”ไม่ต้องกระแดะอยากรู้หรอกว่าทำไม ถ้าไม่ทำอะไรจะตกอยู่ในสภาพนี้มั้ย อ้อ!หรือว่าเที่ยวยั่วผู้ชายไว้ทั่ว ก็เลยคิดว่าฉันเป็นพวกไอ้งั่งที่ตามมาสนองความอยาก””

“”แล้วมันใช่หรือเปล่าละ ฉันตาบอดไง ฉันเลยไม่รู้ว่าหน้าแกมันเหมือนไอ้งั่ง ที่ฉันเคยยั่วไว้รึเปล่า””ณฉัตรรู้สึกว่าตัวเองจะกล้ามากไป คนพิการมีความอดทนมากกว่าคนธรรมดาก็จริง แต่ไม่ใช่ทนอะไรแบบนี้

“”หืมใช้ได้นี่ ปากเก่งใช่เล่น แบบนี้สิดี ฉันจะได้มีอะไรสนุกไว้เล่นแก้เซ็งคืนนี้””

พุดจบร่างสูงก็โถมทับร่างเล็กที่นั่งตัวลีบอยู่บนโซฟา อลันฉกวูบเข้าที่ลำคอระหงส์เขาแลบลิ้นออกมาเลียครีมเค้กนุ่มที่ติดอยู่ตรงซอกคอ เศษเค้กที่ละลายอยู่ปลายลิ้นหอมหวานมาก อาจเป็นเพราะมันซึมลงไปในเนื้อสาวก็เป็นได้ ณฉัตรทั้งผลักทั้งดัน แต่ร่างหนาไม่ไหวติงสักนิด

“”ออกไป สารเลว!””

“”อยู่นิ่งๆ ให้ฉันชิมเธอทั้งตัวจะดีกว่า อยากลองเค้กที่ละเลงอยู่บนตัวเธอมั้ย มันหวานมากรู้ไหม หวานพอๆกับตัวเธอเลย””ลิ้นเรียวยังคงละไล้ดูดชิมเศษครีมเค้กที่เปรอะอยู่บนลำคอของณฉัตร อลันใช้นิ้วหนึ่งป้ายครีมเค้กที่ติดอยู่ปลายคางมน แล้วจัดการละเลียดเปิดริมฝีปากบางป้อนเค้กให้หญิงสาวชิมจากปลายนิ้ว

“”ชิมดูสิ ครีมเค้กที่เปื้อนร่างคาวๆของเธอ””

“”อื้ออออออ””ณฉัตรปิดปากสนิท เบี่ยงหน้าหนี แต่ปลายนิ้วยาวยังคงแหวกผ่านล้วงเข้าไปได้

“”ชิมสิ อะโอ้ย!””นิ้วยาวถูกงับเข้าเต็มคำ อลันพยายามสลัดมือออก แต่คนตัวเล็กกัดไม่ยอมปล่อย เธอตั้งใจจะกัดให้เขานิ้วขาดไปเลย

“”อ้าปากนะ ยัยตัวแสบ””มือแกร่งคว้าหมับเข้าที่คาง แล้วบีบบังคับให้เธอเผยอเปิดปาก ณฉัตรเจ็บจนน้ำตาร่วงแต่ก็ไม่ยอมแพ้ ยกคงลงเขี้ยวกัดนิ้ว อลันจึงทำการตอบโต้ด้วยการฉกกักริมฝีปากหญิงสาวให้เจ็บแสบพอๆกัน

“”อ๊ะ โอ้ย!”’ณฉัตรเปิดปากออกทันที เพราะริมฝีปากล่างถูกกัดจนเลือดไหลซิบ เธอเจ็บจนน้ำตาร่วง อลันสบโอกาสรีบชักนิ้วออกทันที เขาผละออกจากร่างเล็ก สะบัดนิ้วตัวเองขับไล่ความปวดชาที่แล่นปราดทั่วนิ้ว

“”ถ้านิ้วฉันพิการใช้งานไม่ได้ เธอตายแน่!””ยื่นมืออีกข้างออกไปบีบแก้มเล็กจนสุดแรง ก่อนจะก้มลงไปบดขยี้จูบริมฝีปากที่บวมเจ่อและเลือดไหลซิบ ครีมเค้กที่ติดอยู่ตรงริมฝีปากผสมผสานกับหยดเลือด ได้รสชาตที่กลมกล่อมจนต้องล้วงลิ้มเข้าไปสัมผัสลึกๆอย่างหิวกระหาย คนถูกจู่โจมยังคงไม่รู้ว่าจะต่อต้านและเอาชนะลิ้นร้ายที่ชอนไชอยู่ในโพรงปากเธอได้อย่างไร ถูกเขาทำอย่างนี้มาสองสามครั้งและแต่ละครั้งก็เพิ่มความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ คนมากประสบการณ์ยังคงบดขยี้ริมฝีปากอย่างเพลิดเพลิน ทุกครั้งที่ได้สัมผัสริมฝีปากบอบบางที่กำลังสั่นระริกมันให้ผลพึงใจอย่างน่าประหลาด ยิ่งเธอเงอะๆง่านๆเอาแต่หลบเลี่ยงลิ้นเขา ยิ่งอยากดูดดึงลากออกมาแล้วบดขยี้ซ้ำๆให้แดดิ้นขาดอากาศหายใจตายไปเสีย

““อื้อ””

เลื่อนสองมือแกร่งขึ้นไปจับใบหน้าเล็กให้อยู่นิ่ง จูบรุนแรงคล้ายเฮอริเคนค่อยๆลดระดับลงเป็นพายุหมุนก่อนจะอ่อนกำลังเบาบางชุ่มฉ่ำเหมือนหยาดสายฝน อลันไม่รู้ตัวว่าเผลอไผลนุ่มนวลไปตั้งแต่เมื่อไหร่ รสสัมผัสตอนนี้มันห่างไกลคำว่าปล้นจูบแต่เข้าใกล้คำว่าปรนเปรอ เพราะช่างดูดดื่มเสียจนความหวานกำซาบซ่านไปทั่ว

““อ่าส์””

นี่สินะที่เรียกว่า มอมเมา ไอ้การตอบโต้ไม่รู้ประสา เหมือนเด็กเพิ่งแตกเนื้อสาวนี่มันอะไรกัน แสร้งทำเป็นต่อต้านในทีแรก ก่อนจะระทดระทวยเหมือนจะละลายเหลวในโพรงปากของเขา  มันเป็นมารยาชนิดหนึ่งหรือเปล่า  มันได้ผลนะ เพราะดูเหมือนเขาจะถลำลึกลงไปทุกที

““ร้ายเหลือเกิน ยัยเด็กใจแตก””

อลันไม่แน่ใจนักตอนนี้ว่าใครเป็นฝ่ายได้เปรียบหรือเสียเปรียบ รู้แต่เพียงว่ากายสาวที่เคยดิ้นพล่านอ่อนแรงและสั่นสะท้านน้อยๆเหมือนยอมจำนน สองมือที่จับใบหน้าไว้ค่อยเลื่อลงมาตามลำคอระหงส์ ใช้ปลายนิ้วถูไถจนคนถูกสัมผัสวูบวาบ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเขี่ยกระตุกโบที่ผูกคล้องคอยู่ด้านหลัง ผ้าลินินเนื้อดีทิ้งตัวลงช้าๆ เผยซึ่งผิวกายนวลเนียนที่ชวนลูบไล้สัมผัส อลันอิ่มหนำกับจูบ เขาจึงปลดปล่อยริมฝีปากเธอให้เป็นอิสระเพื่อที่จะได้จัดการกับส่วนอื่น ใบหน้าคร้ามคมซุกไซร้ไปตามพวงแก้ม กดจูบที่แก้มใสซ้ำๆ ก่อนจะลากลิ้นลงเรื่อมาถึงลำคอ สองมือเอื้อมไปสัมผัสแผ่นหลังใช้แรงดันร่างบางเข้าหา ในขณะที่พรมจูบ และไม่ลืมดูดเม้มซอกคอฝากรอยแดงเถือกไว้

““ฮึ่ม…””อลันครางกระหึ่ม เมื่อคนตัวเล็กยกมือขึ้นมาผลักดันแผงอกเขา ณฉัตรพยายามขืนตัวเอง แต่เธอไม่รู้ว่าเรี่ยวแรงตัวเองหายไปไหนหมด ทั้งตัวมันอ่อนเปลี้ยและเสียววาบทุกครั้งที่ไรหนวดแข็งๆสัมผัสกับผิวกาย

““อยะอย่าเลยคะ””คำอ้อนวอนฟังดูเหมือนเสียงครางแสนหวานมากกว่า ณฉัตรรู้ดีว่ากำลังถูกเอาเปรียบแต่ถึงอย่างนั้นก็ระเริงเผลอไผลไปกับการสัมผัส น่าอับอายยิ่งนัก เธอถูกคนเลวย่ำยีแต่ถึงอย่างนั้นยังรู้สึกดี บ้าที่สุด

“”ให้ตายเถอะ””อลันพึมพำเหมือนคนเมา แค่ครอบครองด้วยริมฝีปากยังทำเขาควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ คนตัวโตยกร่างเล็กขึ้นไปไว้บนตักสอดตัวเข้าไปนั่งให้ท่าทางเหมาะสม แต่ใบหน้ายังคงก้มจูบซุกไซร้วนเวียนดอมดมอยู่แถวซอกคอ การเปลี่ยนแปลงท่าทางทำให้คนตัวเล็กดึงสติกลับมา เธอเริ่มดิ้นอีกครั้งและดึงทึ้งผมดกดำบังคับให้คนตัวโตเลิกเอาหน้าซุกตรงวอกคอเธอเสียที

““พอแล้ว””

“”อยู่นิ่งๆ ขยับอย่างนั้นจะทำให้ฉันหมดความอดทน””ออกคำสั่งเสียงเข้ม เพราะร่างที่นั่งอยู่บนตักบดเบียดขยับไปมาจนลูกรักของเขาแตกตื่น

““อ๊ะ””

อลันร่นชุดที่คาอยู่แถวเนินอกลงเล็กน้อย แค่นั้นก็เพียงพอให้เต้าทรวงคู่สวยลอยโดดเด่นอยู่ตรงหน้า ไอ้ชุดโชว์หลังมีบราในตัวนี่ดีจริงๆ เพราะเขาไม่ต้องเสียเวลาปละตะขอบราด้วยซ้ำ ความอวบอิ่มแห่งสรีระสาวลอยเด่นอยู่ตรงหน้า ณฉัตรรู้สึกว่าลมหายใจร้อนเป่ารดอยู่ตรงเนินอก แค่คิดว่าเขาจะต้องสัมผัส เพียงเท่านั้นปายถันสีชมพูก็ชูช่อแข็งเป็นไตขนอ่อนลุกซู่ไปหมด

““นมน่าดูดมาก””

คำระคายหูที่ออกจากปากทำให้ณฉัตรหน้าแดงเห่อ ไม่เคยมีใครได้วิพากวิจารณ์สรีระในร่มผ้าเธอมาก่อน แล้วหญิงสาวก็ต้องสะดุ้งเฮือก เมื่อรับรู้ว่ามือหยาบกำลังกอบกุมทรวงอกข้างหนึ่งเธอไว้

““Damn!!””อุทานออกมาอย่างลืมตัว เพราะเต้าอวบมันล้นทะลักอยู่ในมืออีกทั้งยังเด้งสู้มือดีเหลือหลาย จนเผลอบีบขยำจนคนตัวเล็กแต่อกใหญ่ต้องร้องออกมา

““อ๊ะ!””

““ขอดูดหน่อยนะ””

ฉกวูบลงไปงับยอดถัน ร่างบางเด้งขึ้นฉับพลันเพราะการถุกสัมผัส ณฉัตรเสียววาบไปถึงไขสันหลัง เธอไม่เคยถูกสัมผัสแบบนี้มาก่อน ลิ้นชื้นตวัดไล้เลีย บ้างดูดแรงๆบ้างขบกัด ไรหนวดแข็งลากครูดไปบนเนินอก ทุกท่วงสัมผัสทำให้กายสาวสั่นสะท้าน

“”อย่าทำแบบนั้น อ๊าส์””ออกคำสั่งอย่างลืมตัว นึกกระดากกับกับพูดตัวเอง แต่การกระทำตรงกันข้าม ร่างบางแอ่นหยัดกายยิ่งเป็นการสางเสริมป้อนเนื้อเข้าปาก อลันอ้าปากงับก้อนเนื้ออย่างตระกระตระกราม เขาเป็นสัตว์เลือดเย็นกินเนื้อ ยิ่งเป็นเนื้อก้อนโตนุ่มลิ้น ยิ่งโปรดปรานเข้าไปใหญ่ ในขณะที่ริมฝีปากครอบครองอกอวบข้างหนึ่ง ทรวงอกอีกด้านก็ถูกฟอนเฟ้นบีบขยำ ปลายนิ้วเคล้นคลึงเม็ดบัวสีหวานราวกับปั้นก้อนขนม มันแข็งสู้มือดีอย่างเหลือเชื่อ

“”อ๊าพอสักทีเถอะคะ นะคะ””ทรมานเสียจนต้องเอ่ยขอด้วยเสียงหวาน ความรู้สึกบ้าบอนี่ช่างน่าอับอายนัก เขาต้องคิดว่าเธอชื่มชอบสิ่งที่เขากำลังทำอยู่แน่ๆ แล้วเดี๋ยวจะพาลดูถุกกันอีก

“”ซีดส์. ไม่โดดดูดมานานสินะตั้งแต่ตาบอดเลยมั้ย ถึงออกอาการ ร่า น แบบนี้””

นั่นไงเพิ่งคิดไปหยกๆ เขาอุตส่าห์ละการทรมานเพื่อจะฝากถ้อยคำดูแคลน ณฉัตรละอายที่ปล่อยตัวให้คนโรคจิตมากไป เธอดิ้นพล่านพยายามขัดขืนอีกครั้ง สองมือดึงทึ้งผมดกดำแล้วกระชากจนสุดแรง

“”โอ้ย! เจ็บนะ””ร้องบอกอย่างหัวเสีย แล้วก็ต้องหัวโยกหัวคลอนเมื่อถูกขยุ้มดึงผมกระชากไปมา

“”หยุดกระชากนะยัยเด็กบ้า””อุตส่าห์ตะเบ็งเสียงดังแต่ยังไม่ยอมหยุด อลันจึงสำเร็จโทษโดยการฟาดฝ่ามือใหญ่ใส่ก้นงอนหลายทีติดๆ

ป้าบๆๆๆ

“อุ้ย!”

“”จะหยุดไม่หยุด””

ป้าบๆๆๆ

ตีซ้ำไปอีกสองสามที จนคนตัวเล็กต้องยอมปล่อยผมแล้วเลื่อนมือไปลูบก้นตัวเองเบาๆ

““โรคจิต ซาดิส””ว่าอย่างแค้นเคือง ตั้งแต่เกิดมาเคยโดนตีก้นเสียเมื่อไหร่

“”ฤทธิ์เยอะมากใช้มั้ย เจอดีแน่””ขู่ฟอดๆ แล้วก็ยื่นหน้าไปบดจูบริมฝีปากบวมเจ่อนั้นอีกครั้ง ดูดซับเสียจนอารมณ์เตลิด มือหยาบบีบขยำอกอวบอย่างรุนแรง คนถูกเล่นงานอับจนมืดมัวไปหมด สมองเอาแต่จินตนาการถึงสัมผัสและการเคลื่อนไหวของร่างกาย เขาสัมผัสตรงไหน ทำอะไร มโนภาพในหัวก็ผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ บ้าบอที่สุด!

คนตัวโตคำรามครางกระหึ่มอย่างพอใจ แก่นกลางหว่างขามันลุกชันคึกคักเหมือนม้าศึก แต่ยัยเด็กครีมเค้กแสนแหวน จะพรั่งพร้อมสำหรับการยกระดับความสัมพันธ์หรือเปล่า ไวเท่าความคิด มือหยาบที่เพียรบีบเฟ้นเต้าทรวง เคลื่อนต่ำลงไปตามแนวลำตัว ไล่เรื่อยไปจนถึงปรีน่อง จากนั้นถลกชายกระโปรงขึ้นช้าๆพร้อมกับยื่นนิ้วไปเกี่ยวแพนตี้ตัวจ้อยติดมือมาด้วย รวดเร็วและแผ่วเบาเสียจนคนสวมใส่ไม่รู้ตัว

““วะ ว้าย! กรี้ดดดดดดด””

ณฉัตรร้องเสียงหลงเด้งร่างสะดุ้งสุดตัว เพราะจู่ๆตรงซอกหว่างขาก็ถูกบางสิ่งรุกล้ำ

“ไหนดูสิ แฉะแค่ไหนแล้ว””

กระซิบเสียงพร่าใส่หู ก่อนจะส่งนิ้วกลางกรีดร่องแล้วแทรกลงบนตรงรอยแยกนั้น ณฉัตรเบิกตาโพลงและรู้สึกเหมือนว่ามีแสงแว่บผ่านเข้ามา มันเสียวแปล๊บกระตุกวูบที่ท้องน้อย รู้สึกได้ว่าพูเนื้อสัมผัสกับความแข็งอุ่น จะบ้าหรือเปล่า เขาแหย่นิ้วไปตรงนั้นทำไม จะทรมานอะไรเธออีก

““อ๊างงงง””รู้ตัวว่าทำเสียงแปลกจึงรีบยกมือปิดปากในขณะที่ขาเรียวสวยก็หนีบเข้าหากันอย่างอัตโนมัติ

““นี่ อย่าหนีบสิ นิ้วมันหายใจไม่ออก””ยังมีหน้ามาทำตลก เธอไม่ขำกับเขาด้วยหรอก อลันเหยียดยิ้มมุมปาก อย่างที่คิดร่องเสียวเธอฉ่ำเยิ้มจนเหนียวลื่น แต่ซอกหลืบที่นิ้วกำลังทะลวงแทรกเข้าไปฝังอยู่ดูเหมือนว่าจะฟิตเปรี๊ยะ ไหนว่าถูกจับกินตับตั้งแต่เป็นสาวแรกรุ่น หรือว่าหลังจากตาบอดจะไม่ได้ใช้งานก็เลยกลับมาแน่นเหมือนเดิม

“”อ่าขนาดนิ้วยังตอด ยัยเด็กตัวแสบเอ้ย!แบบนี้ไงขนาดไอ้นั่นมีลูกมีเมียแล้ว ก็ยังติดใจ””อลันเผลอพาดพิงถึงอดีต ณฉัตรเคยแอบคบกับผู้ชายมีลูกมีเมีย จนบาดหมางกับพี่สาวและเป็นที่มาของอุบัติเหตุครั้งนั้น เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ อลันกัดฟันกรอด อารมณ์เดือดพล่านทันที

“อดอยากมานานใช่มั้ย จะทำให้หายอยากเลย””

“อื้ออออออออ””ณฉัตรกลั้นเสียงไว้สุดความสามารถ  คนเจ้าอารมณ์ทะลวงนิ้วเข้าไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรัวนิ้วเข้าออก อลันเหยียดยิ้มอย่างสะใจเมื่อเห็นว่าผู้หญิงจอมร่า น ควบคุมสติตัวเองไม่อยู่ร่อนส่ายสะโพกโยกไปตามแกนนิ้ว สะโพกผายบดเบียดกับแกนกลางของเขา อลันเป่าปากน้อยๆพยายามบอกลูกรักให้สงบทั้งที่ความจริงจวนเจียนจะโผล่พรวดทะลุกางเกง ออกมาสำแดงฤทธิ์เดชและปลดปล่อยความต้องการ มันเป็นสไตล์ของเขา เขาชอบเล่นกับเหยื่อก่อนจะฉีกทึ้งออกเป็นชิ้นๆและเขมือบลงท้อง

“”ครางดังๆสิ เสียงเธอมันทำให้ฉันอยาก รู้มั้ย””

““อ๊ะ อื้อ  ฉะ ฉัตร อ๊า!””

““ฉัตรทำไมหึ! บอกสิ””

““มะ ไม่รู้ อื้ออออออ””

““เค้าเรียกว่าเสียว ไม่รู้จักรึไง ความรู้สึกแบบนี้ “”อลันเพลิดเพลินกับเหยื่อของเขาเหลือเกิน อะไรจะแสร้งเดียงสาใสซื่อได้น่าฟัดขนาดนี้ เขาเผลอมองดวงหน้าหวานที่เกาะพราวไปด้วยเหงื่อ ขนาดใช้แค่นิ้วยังไวต่อความรู้สึกมากมายแล้วถ้าเป็นอะไรที่แข็งและใหญ่กว่านี้ จะรองรับได้ยังไง

““ซีดส์ อะอ๊า””ณฉัตรสมองเบลอ ยอมรับว่านิ้วนั้นสร้างความปั่นป่วนทรมานได้มากมายมหาศาล ทุกครั้งที่นิ้วร้ายครูดไปกับยวงเนื้อมันเสียวปร้าด และแสบเล็กๆแต่ยิ่งมันกระทุ้งเข้าไปลึกเท่าไหร่ กลับทำให้สมองเธอมันสว่างไสวพร่างพราวไปหมด

““อ่า อา อื้ม “”กระตุกวูบ แล้วเอาแขนโอบรอบคอเพื่อเป็นที่ยึดเหนี่ยว ร่างบางสั่นพรึ่บเหมือนจะชักกระตุก ณฉัตรแอ่นร่างไปชิดจนอกอวบแนบหน้าอลัน เหมือนว่าไอน้ำเดือดกำลังจะระเบิดพวยพุ่งออกจากตัวเธอ

““จะเสร็จแล้วเหรอยัยตัวดี””

““อ๊า อ๊า กรี้ดดดดดด “”เสียงหวีดร้องเล็กๆพร้อมกับการโอบรัดและซอกหว่างขาที่บิดเข้าหากันสนิท ภาษากายบ่งบอกว่าเขาใช้ปลายนิ้วส่งเธอไปถึงความเวิ้งว้างอันไกลพ้น

““ดีกว่าช่วยตัวเองเยอะใช่มั้ย หืม!””กระซิบใส่ใบหู แล้วถอนนิ้วออก ก่อนจะโอบกอดร่างเล็กที่นั่งบนตัก เฝ้ามองเธอหายใจหอบระทวยอยู่บนแผงอก

““ทีนี้ก็ตาฉันบ้าง””ยกร่างเล็กลงจากตัก แล้วเหยียดตัวลุกขึ้นเต็มความสูง ได้เวลาปลดเปลื้องอสูรร้ายที่ถูกคุมขังเสียที

Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

“”Holy shit!!””สบถอย่างหยาบคาย จังหวะนรกอะไรอย่างนี้ ครั้งก่อนก็ทีหนึ่งแล้ว เขาน่าจะเอามือถือเขวี้ยงใส่หัวหมาให้รู้แล้วรู้รอด

““ฮือออออออออออออออออออออ””

Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

““เออ แหกปากเข้าไป ทั้งคนทั้งมือถือ””พึมพำอย่างหงุดหงิด เมื่อคนที่ระทดระทวยอยู่บนโซฟาเริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้น อลันล้วงมือถือออกมาแล้วก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ใคร

““โถ่เว้ย!””

ปิ๊บ! กดรับมือถือ

““ฮัลโหลครับพี่””

““แอล ไม่ว่าแกจะอยู่ไหน เอาตัวณฉัตรกลับมาเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน””

TO BE CON.....

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น