pienika

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักนะ...รู้ยัง [รุทกาย] ตอนที่ 1

ชื่อตอน : รักนะ...รู้ยัง [รุทกาย] ตอนที่ 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.พ. 2559 23:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักนะ...รู้ยัง [รุทกาย] ตอนที่ 1
แบบอักษร

 

รักนะ...รู้ยัง [รุทกาย] ตอนที่ 1

 

จึ๊กๆๆๆ

“ฮึ่ม....อย่ายุ่งน่า”

จึ๊กๆๆๆ

“คนจะหลับจะนอนสัส!

โป๊ก!!

“แกด่าฉันเหรอห๊า!!”ร่างโปร่งกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินเสียงอันคุ้นเคยเห็นร่างของผู้เป็นแม่ถือที่ยื่นด้ามไม้กวาดชี้หน้าอยู่

“โห่...ม๊า”กายลากเสียงยาวแล้วล้มตัวจะนอนต่อ

ป้าบ ป้าบ!

“โอ๊ยม๊าเจ็บ ม๊า...นี่ลูกนะเว้ย”กายดิ้นหนีด้ามไม้กวาดที่ฟาดลงมา

“นี่ก็แม่เอ็งนะเว้ย ลุกได้แล้ว เขามารอเอ็งนานแล้วนะ”กายทำหน้าเบื่อหน่ายแล้วคลุมโปง

“ก็ไปบอกมันว่ากายไม่ไปไหนทั้งนั้นอ่ะ”

ป้าบ!

“ไปอาบน้ำแต่งตัว!!”กายหายใจฟืดฟาดแล้วกระทืบเท้าปังๆไปอาบน้ำตามคำสั่งของผู้เป็นแม่ เขาที่แม่บอกเป็นเพื่อนสมัยเรียนมัธยมซึ่งดันมาขอให้คนโง่ๆอย่างเขาติวหนังสือให้กับลูกชายตนก็ไม่ได้อะไรมากหรอกแต่ประเด็นคือลูกชายขอเพื่อนแม่เป็นคนที่เขาไม่ชอบเอาซะเลยไง

.....................................................................

“สวัสดีครับ”กายยกมือไหว้เพื่อนของแม่ซึ่งเป็นผู้หญิงที่ดูดีมากๆ ดูเด็กกว่าแม่เขามากเลยทั้งๆที่อายุเท่ากัน

“ขอโทษที่ให้รอนะฤดีไอ้ลูกชายคนนี้มันก็นอนกินบ้านกินเมืองแบบนี้แหละแก้ยังไงก็ไม่หาย”กายไม่ได้สนใจสิ่งที่ผู้ใหญ่ทั้งสองคุยกันนักสายตาจ้องอยู่แต่ผู้ชายร่างสูงขาวหน้าลูกครึ่งที่นั่งยิ้มโชว์ฟันสวยอยู่ข้างๆเขาแถมยังจะเบียดตัวเข้ามาด้วย

“เบียดกูทำเหี้ยอะไร”กายถลึงตาใส่แต่ไอ้ลูกครึ่งหัวเราเบาๆแล้วเบียดเข้ามาอีก

“บ้านพี่เย็นว่ะ ผมหนาว”กายกลอกตา

“แม่กายไปเซเว่นแป๊ปนะหิวเอาไรป่ะ”ร่างโปร่งลุกขึ้นเต็มความสูงที่มีอันน้อยนิด

“ไม่ๆ อ้อพาน้องไปด้วยสิ เรายังไม่ได้กินอะไรใช่มั้ยรุท แม่ก็ลืมทำกับข้าวไว้ ไปกับกายแหละ กายซื้อข้าวให้น้องด้วยนะ”แม่! แม่จะถามมันทำไม ดูหน้าลูกชายแม่ก่อน....กายคิด

“ครับ”ไอ้เวรนี่ก็เสือกไปตอบรับอีก ความเกรงใจมึงมีบ้างมั้ย มันลุกขึ้นยืนทำให้เห็นถึงความแตกต่างกันได้ชัดเจนว่าตัวเขา....สูงเท่าไหล่(!?) กายเดินไปหน้าบ้านเข็นรถจักรยาน(?) ใช่รถจักรยาน หมู่บ้านรณรงค์ให้รักโลกอีกอย่างเซเว่นก็ไม่ได้อยู่ไกลมาก ปั่นไปได้ออกกำลังกายด้วย

“ให้ผมซ้อนเหรอ”คนตัวสูงกว่าถาม

“เออ มึงมีปัญหา? มีปัญหาไม่ต้องไป”กายขึ้นจักรยานแล้วพูดเสียงดังพร้อมที่จะขี่ออกไปรุทกระโดดซ้อนแล้วกอดเอวเล็กเอาไว้

“ไอ้สัส! ไม่ต้องกอดกูขี่ไม่ถนัด”กายโวยวายลั่น แต่คนซ้อนกลับกระชับอ้อมกอดมากขึ้น

“ไอ้เหี้ยรุท!

 

หมดกันหยุดยาวสนุกๆของกู....กายที่กำลังนั่งหน้ามุ่ยอยู่ที่ห้องรับแขกของบ้านหลังใหญ่ ที่จริงกลุ่มเขามีแพลนไปเที่ยวกันแต่ว่าคำเด็ดขาดของแม่ผู้เปรียบเสมือนพระเจ้าของเขาเพราะเงินทุกบาททุกสตางค์ที่พ่อส่งมาให้ผ่านแม่หมด

“รุทเดี๋ยวแม่ต้องออกไปทำงานแล้ว ดูแลบ้านดีๆ ดูแลพี่เขาด้วย”

“แน่นอนครับแม่”รุทตอบรับคำมารดาแล้วเดินไปส่งแม่ที่หน้าบ้าน แหม่...คนดีเหลือเกิน กายนั่งมองไปรอบๆบ้านเป็นบ้านที่ดูอบอุ่นแล้วก็มีความสุขดี บ้านก็ตกแต่งง่ายๆ

!!

บรรยากาศกำลังแต่มาสะดุดเพราะไอ้คนตัวสูงที่เดินลงมาจากบันไดบ้าน มันเองก็ดูเหมือนจะตกใจที่เห็นเขาเหมือนกัน

“มึง! เข้ามาในบ้านกูได้ยังไง!”เก่งจ้องร่างโปร่งที่นั่งอยู่ที่โซฟาพร้อมกับกับชี้นิ้วใส่หน้า

“คิดว่ากูอยากจะมามั้ย ถามน้องมึงเองดิ แล้วก็อย่ามาชี้หน้ากู!”กายลุกขึ้นยืนแม่งอยู่ๆมาชี้หน้าหาเรื่องรึไงวะ วันนั้นไม่เข็ดใช่มั้ย

“ทำมึงจะเอารึไง!”เก่งเดินฉับๆเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับกระชากปกเสื้อของกาย กายเองก็ไม่ยอมดึงปกเสื้อของเก่งเอาไว้เหมือนกันและทำให้รู้ว่า ไอ้ห่ารากนี่แม่งโคตรสูงเลย

“วันนั้นมึงไม่เข็ดใช่มั้ย”กายว่าเสียงแข็ง เขากับเก่งมีเรื่องกันมาหลายครั้งเพราะเก่งเป็นเพื่อนของกันที่มาจีบบัส ซึ่งถ้าเป็นแค่กันไอ้เรย์มันจัดการได้แต่พวกเพื่อนๆไอ้กันมันมาเสือกเองพวกเขาก็ต้องช่วยเพื่อนตัวเองเลยได้ทำความรู้จักกันด้วยตีน

“เฮ้ยๆมีเรื่องอะไรกันวะ”รุทที่เพิ่งจะเดินเข้ามาในบ้านเห็นพอดีก็รีบวิ่งมาแยกสองคนนี้

“มึงพามันเข้าบ้านทำไมรุท! มึงก็รู้ว่ากูเกลียดพวกพี่รหัสของมึง!

“กูจะให้พี่กายติวหนังสือให้กู”

“คนอื่นมีติวให้มึงเยอะแยะทำไมต้องเอาไอ้เหี้ยนี่มาติววะ”กายกระโจนใส่เก่งทันทีที่เก่งพูดจบรุทดึงเอวของกายเอาไว้และยกเท้าดันพี่ชายของตน

“พี่กายใจเย็นๆดิวะ”รุทปราม

“บอกพี่มึงมั่งสิไอ้ห่า ปล่อยกู!”ร่างโปร่งดิ้นอย่างแรงจนรุทต้องกอดเอวแน่นกว่าเก่า

“นี่เหรอวะจะติวให้มึง จะใช้ได้เหรอ เห็นใช้แต่กำลังไม่ใช้สมอง”เก่งเหยียดริมฝีปาก ทำเอากายเลือดขึ้นหน้ากว่าเดิม

“มึง! จะเอายังไง แลกมั้ยไอ้เหี้ย!”รุทถอนหายใจแล้วกระชากแขนของกายแรงๆแล้วถีบพี่ชายตัวเองให้ออกไป

“มึงเลิกกวนตีนพี่กายเหอะ กูขึ้นไปบนห้องนะดูบ้านด้วย”รุทว่าแล้วดึงร่างเล็กที่ยังจะพุ่งเข้าใส่เก่งอีก

“ไอ้น้องเวร! ระวังตัวไว้เหอะมึง”เก่งพูดเสียงดัง ซึ่งกายหันมาแล้วชูนิ้วกลางให้ก่อนจะถูกดึงไปตามแรงของร่างสูง

ตุบ!

กายนั่งลงบนเตียงกว้างๆของเจ้าของห้องอย่างแรงอารมณ์เสียชิบเจอไอ้เวรนั่น

“ยังไม่เลิกตีกันอีกเหรอวะพี่”รุทว่าแล้วนั่งลงข้างๆ เขารู้นะว่ามีเรื่องอะไรกันเพราะตัวเขาเองกับพี่ชายก็สนิทกันจนคุยได้ทุกเรื่อง

“ก็พี่มึงกวนตีน กูก็อยู่ของกูดีๆ”ร่างสูงเห็นว่าติวเตอร์ของเขากำลังหงุดหงิดจึงเดินไปหยิบโค้กในตู้เย็นเล็กๆในห้อง กายรับมาแล้วดื่มอย่ารวดเร็ว

“มึงนี่ดีกว่าพี่มึงเยอะเลยวะ”กายพึมพำ ที่จริงก็ไม่ได้เกลียดอะไรพี่มันมากนักหรอก แต่เขาไม่ชอบพวกชอบแย่งแฟนขาวบ้านนี่หว่า คือจริงๆก็ไม่ชอบหน้าไอ้กันแล้วไอ้เก่งก็เสือกเป็นเพื่อนมัน (?)

“ดีแล้วชอบป่ะ”กายชะงัก หูฝาด?

“มึงว่าอะไรนะ”

“อะไรใครพูดอะไรพี่”รุทถามพลางทำหน้างงๆ กายเลยส่ายหัวพลางคิดว่าเขาคงหูฝาดจริงๆ

“แล้วมึงจะให้กูติวอะไรให้มึงวะ กูก็โง่ๆ ไม่ให้พี่รหัสมึงติวให้อ่ะ”กายนอนคว่ำอยู่บนเตียงหันหน้ามาหารุทที่นั่งพื้นกางโต๊ะญุ่ปุ่นเล็กๆ

“ให้พี่เรย์เขาอยู่กับแฟนเหอะ”รุทพูดแล้วหัวเราะเบาๆ กายเองก็ขำเบาๆ

“เออว่ะ เรย์แม่งโคตรโชคดีเลยได้นางฟ้าเป็นเมีย ไอ้บัสนี่โคตรน่ารักอ่ะ กูยังชอบเลย เฮ้ยๆแต่กูไม่ได้เหี้ยขนาดนั้นนะ กูแค่ชมว่าบัสมันน่ารักสัสๆ แบบ น่ารักเหี้ยๆ เฮ้ย นี่กูชมหรือด่านางฟ้าของกูกันแน่วะ”กายเหมือนจะพูดอยู่กับตัวเองรุทก็หัวเราะเบาๆ

“พี่บ้าป่ะ...”รุทเอี้ยวตัวหันไปหาคนที่นอนบนเตียงก่อนจะชะงักเมื่อเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายอยู่ใกล้แค่นิดเดียว กลิ่นหอมอ่อนๆจากน้ำหอมที่ใช้ประจำทำให้รุทอยากจะสูดเข้าไปอีก คนที่เวิ่นเว้อเมื่อสักครู่ก็นิ่งไปดวงตากลมกระพริบปริบๆ

พลั่ก!

มือเรียวผลักหัวของคนที่นั่งพื้นอย่างแรงจนรุทแทบหัวทิ่ม

“ใกล้เนอะ ห่า ไม่ต้องอยากเสนอตัวเป็นเมียกูหรอก ถึกๆอย่างมึงกูไม่เอาทำเมียหรอกเว้ย”รุทขมวดคิ้ว เมีย(?) ให้เขาเป็นเมีย(?) ใครต้องเป็นเมียใครกันแน่ว่ะ

“พี่ควรเป็นเมียผมว่ะ”กายชะงักแล้วหัวเราะร่า

“อะไร....กูอ่ะ แมนๆคุยกันครับ ฮ่าๆๆ ฮะ...เฮ้ยๆๆ”กายร้องเมื่อไอ้รุ่นน้องแม่งกอดคอเขาแล้วยื่นหน้ามาใกล้ๆ

“ลองป่าวพี่....หืม”รุทเลือนหน้าตัวเองเข้ามาใกล้มาขึ้นจนจมูกแทบจะติดกัน

“อะ...อะ....ไอ้รุท กูไม่เล่นสาส กูขนลุก!”กายพูดเสียงกุกกักจนร่างสูงหัวเราะแล้วปล่อยคอ

พลั่ก!

ตีนเน้นๆ วางบนแผ่นหลังกว้างดังพลั่กรุทถึงกับจุกเอื้อมมือคลำที่หลัง กายหัวเราะแล้วลูบหัวของร่างสูงเบาๆ

“เป็นไรๆ ไม่ร้องๆ โอ๋ๆๆ”

“จะเล่นเหรอวะพี่ ได้...”รุทว่าแล้วกระโจนใส่ร่างเล็กที่อยู่บนเตียง กายกลิ้งตัวหลบแล้วยันร่างสูงไม่ให้เข้ามาใกล้ตนรุทก็ไม่ยอมยื้อกันไปมาจนเหนื่อยหอบ

“พอแล้ววะ กูเหนื่อย”กายว่าแล้วยันร่างสูงอีกเป็นครั้งสุดท้ายรุทหัวเราะแล้วล้มตัวลงนอนข้างๆ

“พี่กายถามไรหน่อยดิ”รุทหันหน้ามองคนข้างๆที่นอนหลับตา หลับป่าววะ?

“อะไรวะ”กายถามแต่ยังคงหลับตาอยู่

“ตอนผมอยู่ปีหนึ่งพี่เกลียดผมเหรอ”กายขมวดคิ้วพลางนึกถึงเมื่อปีที่แล้วตอนที่เจอมันครั้งแรก

 

เขาอยู่ปีสองส่วนไอ้เด็กบ้านี่อยู่ปีหนึ่งจำได้ว่าวันนั้นเป็นวันที่โคตรร้อนเลยและเขาแพ้พนันโง่ๆ กะอีกแค่โยนหัวก้อยเขาก็ทายผิดเลยต้องเป็นคนไปซื้อน้ำมาให้พวกเพื่อนเวรนี่ ทางจากร้านน้ำกับสนามบาสแม่งก็ไกลกว่าทุกวัน ที่จริงระยะทางก็เท่าเดิมแหละแต่ด้วยความที่อากาศโคตรร้อนมันก็เลยหงุดหงิด ยิ่งหงุดหงิดอะไรๆก็แย่ไปซะหมด และเด็ดสุดคือเขาต้องเดินไปไง

“ร้อนชิบหายเลยเว้ย!

“ป้าโค้กสอง  น้ำแดงหนึ่ง สไปรท์หนึ่ง พวกแม่งแดกเหี้ยอะไรอีกวะ? อ้อๆ ชามะนาวสอง ผ้าเย็นหกผืน ป๊อปคอร์นถุงนึง”กายตะโกนสั่งป้าเจ้าของร้าน ซึ่งมีนักศึกษาอีกคนหนึ่งยืนซื้ออยู่ก่อนซึ่งเป็นเด็กปีหนึ่งหน้าเนิร์ดๆ กายเดินไปยืนคู่รอป้าแกจัดของมาให้

“อ้าวสไปร์ทเหลือขวดเดียวลูก”ป้าบอกแล้วมองหน้าลูกค้าทั้งสอง กายมองหน้าเด็กเนิร์ดเด็กนี่ยิ้มๆแล้วหันไปพูดกับป้า

“ให้พี่เขาก็ได้ครับ”ง่อว...เป็นเด็กดีจริงๆ กายคิด ป้ายิ้มๆแล้ววางแก้วสไปรท์ลงที่เคาเตอร์ แล้วไปหยิบโน่นนี่ต่อ

“ไอ้วิว ซื้อนานจังวะ กูร้อน...”เสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่เดินเข้ามาแทรกกลางทั้งสอง

“นี่ของกูช๊ะ หิวน้ำสัสๆเลย”ร่างสูงคว้าแก้วน้ำสไปร์ทที่ฝากเพื่อนซื้อขึ้นมาดูดอย่างชื่นใจ กายมองน้ำสไปร์ทที่ค่อยๆลดปริมาณลงอย่างรวดเร็ว คนที่ชื่อวิวสะกิดเพื่อนอย่างแรง

“รุทของพี่เขา”รุทชะงักแล้วเหลือบตามองรุ่นพี่ข้างๆ

“อ้าว เหรอ? โทษทีพี่ โทษๆ เดี๋ยวพี่เอาแก้วใหม่แล้วกันผมเลี้ยงๆ”รุทบอก

“มึงไม่ต้องเลย มันหมดละ”กายพูดอย่างหงุดหงิด แล้วหันไปเร่งป้า

“ป้าไม่ต้องละ เอาเท่าที่มีแล้วกัน”พอได้ของครบก็จ่ายเงินแล้วเดินหงุดหงิดออกไป

 

“ก็มึงแย่งน้ำกูแดก”บอกแล้วหัวเราะเบาๆ เขาโมโหคนๆนึงเพียงแค่โดนแย่งน้ำกินเนี่ยนะ โคตรเด็กเลยว่ะ

“แต่ผมก็ใช้คืนพี่แล้วนะเว้ย”รุทว่าเพราะหลังจากวันนั้นไปสองวันรู้จักกับพี่รหัสตัวเองแล้วก็พบว่าคนที่เขาไปแย่งน้ำมากินเป็นเพื่อนของพี่รหัสเขาเองก็เลยหาทางขอโทษด้วยการเข้าไปกวนบ่อยๆและซื้อของมาให้กินเรื่อยๆจนกลายเป็นว่าสนิทกับกายมากกว่าพี่รหัสตัวเองซะอีก

 

“พี่กาย...น้ำมั้ยพี่”ร่างสูงถามพลางยื่นน้ำสไปร์ทมาให้กายมองแล้วตอบแบบไม่ต้องคิด

“กูไม่แดก!”เป็นแบบนี้ทุกครั้งจนได้มีเรื่องทะเลาะกันไม่เว้นแต่ละวัน ซึ่งรุทก็ไม่ได้โกรธหรืออะไร แต่เป็นฝ่ายแกล้งให้กายโกรธทุกครั้ง จนเพื่อนในกลุ่มของเขาและกลุ่มของกายต่างพาเอือมทั้งคู่ และกลายเป็นเรื่องปกติ เพราะถ้าวันไหนเจอกันแล้วไม่ทะเลาะกันแผ่นดินไหวแน่ๆ

 

“จากนั้นมึงก็กวนตีนกูตลอดไง”กายหันไปหาร่างสูงที่นอนข้างๆแล้วผลักหัวมันแรงๆ

 

 

ความคิดเห็น