email-icon facebook-icon Line-icon

บทที่20 เหมือนมีคนตามเรา

ชื่อตอน : บทที่20 เหมือนมีคนตามเรา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ต.ค. 2563 05:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่20 เหมือนมีคนตามเรา
แบบอักษร

“คุณหนูปลาวาฬคะ …” 

“พี่ตาลครับ เรียกผมปลาวาฬเถอะครับ อยากเรียกแบบนี้อีกผมขอร้อง เห็นผมเป็นน้องคนหนึ่งของพี่นะครับ …“ปลาวาฬพูดพร้อมกับยิ้มอ้อนๆ 

“จะดีเหรอคะ พี่กลัวคุณเป็นเอกจะว่าเอาค่ะ …“ตาลทำหน้าแหยๆไม่กล้าทำตามอย่างที่คนตัวอ้วนน่ารักขอ 

“เอกไม่ว่าหรอกครับ ถ้าว่าเดี๋ยวผมจัดการเอง …”ปลาวาฬพยักหน้ายืนยันคำพูดของตัวเอง 

“ก็ได้ค่ะ …”ตาลตอบรับทันทีเมื่อนึกถึงเรื่องยกกระเป๋าเมื่อตอนบ่าย 

“พี่ตาลมีเรื่องอะไรจะพูดกับผมเหรอครับ …“ 

“เอ่อ คือพี่ว่า เอ่ออย่าโกรธพี่นะคะถ้าพี่พูดออกไป …“ 

“ครับ พูดมาเถอะ …” 

“น้อง ขอเรียกน้องปลาวาฬนะคะ น้องปลาวาฬเอ่อ กินเยอะไปแล้วค่ะ ถ้าคุณเป็นเอกกับคุณท่านมาเห็น ตาลต้องโดนดุแน่ๆเลยค่ะ …” 

“เห๊ย !!! จริงด้วย ผมไม่ได้มอง อร่อยดีกินเพลินเลย แฮร่ๆ …“ปลาวาฬเกาท้ายทอยตัวเองเขินๆเมื่อก้มลงไปดูขนมทั้งสามอย่างที่ตาลเอาออกมาอวด เหลือไม่ถึงหนึ่งในสี่ส่วน 

“พี่ก็ไม่ได้มองค่ะ มัวแต่เตรียมอาหารรอคุณๆ …” 

“พี่ตาลไม่ต้องกลัวครับ ผมรับผิดชอบทั้งหมดเองครับ …” 

“งั้นพี่ว่า ออกไปเดินออกกำลังกายรอคุณๆดีไหมคะ กินเยอะเอ่อ …” 

“ก็ได้ครับ เลยไม่เตรียมอาหารช่วยพี่ตาลเลย แฮร่ๆกินเพลิน ขอโทษนะครับ …” 

“น้องปลาวาฬน่ารักจังเลยนะคะ มิน่าคุณเป็นเอกถึงรักจัง แถมยอมตามใจทุกอย่างด้วย …” 

“พี่ตาลก็พูดเกินไปครับ อ้วนขนาดนี้ยังจะน่ารักอีกเหรอครับ …“ 

“อ้วนแบบนี้แหละค่ะ น่ารักน่าฟัด กอดก็อุ่นด้วย แถมผิวก็ดีๆ พี่ชอบจังค่ะ น้องปลาวาฬใช้ครีมอะไรคะ ผิมนุ่มๆลื่นด้วยค่ะ…”ไม่พูดเปล่า ตาลยังดึงแขนของคนผิวดีมาลูบเล่นด้วย 

“ นุ่มไหมครับ …” 

“นุ่มมากค่ะ …” 

“จะลูบอีกนานไหมครับ …” 

“ชอบค่ะเนียนดี อุ๊ย คุณเป็นเอก …”ตาลรีบปล่อยทันที เมื่อเห็นคนถามตัวเองเมื่อกี้ยืนหน้าตึงอยู่ที่ประตูครัว 

“ฮ่าๆเอก มานานแล้วเหรอแล้วคุณแม่ล่ะ …“ปลาวาฬพูดพร้อมกับลุกมาดันคนร่างสูงออกไปให้พ้นครัว เพราะกลัวโดนบ่นเรื่องตัวเองกินขนมเกือบหมด 

“คุณแม่ขึ้นไปอาบนํ้า แล้วนี้อ้วนหายเจ็บแล้วเหรอทำไมไม่พักอยู่ข้างบน …“เป็นเอกกระซิบถามคนตัวอ้วนที่พยายามดันเขาออกจากห้องครัวเบาๆ 

“อะไร !!!!! ไปเลยไปอาบนํ้าเหงื่อขนาดนี้ ไปทำอะไรมา ออกไปไม่ถึงชั่วโมง … “ปลาวาฬหันไปขยิบตาให้ตาลอย่างรู้กัน 

“อ้วน !! ทำอะไรผิดป่ะเนี่ย ดูแปลกๆนะ …“เป็นเอกเห็นการกระทำของคนอ้วนทุกอย่างเพราะเขาตัวสูงกว่าและหันมาเห็นพอดี  

“ไม่มี๊ !! …”ปลาวาฬส่ายหัวแลัวดันคนตัวสูงให้เดินนำไปจนสุดแขน  

“อ้วน !! ปากเลอะ …“เป็นเอกหยุดเดินและหันมาจ้องหน้าคนอ้วนไปทั่วใบหน้าอวบอิ่มนั้นอย่างจับผิด 

“เลอะ เลอะอะไร๊ ไม่มี๊ …“เถียงจนตากลมโตล่อกแล่กหลุกหลิกจนเป็นเอกนึกเอ็นดูในความที่โกหกไม่เนียนของคนอ้วน 

“อ้วน !! อ้วนจะยอมรับสารภาพเอง หรือจะให้เอก เค้นถามจากพี่ตาลครับ …“เป็นเอกยื่นหน้าที่หล่อเหลาของตัวเองลงมาถามจนแทบจะชนกับหน้าอวบอิ่มของคนอ้วน ที่พยายามเบิกตากลมโตจะเถียงเขาอีกรอบ 

“ก็ เอ่อ กินเค้ก …” 

“เค้ก ?…” 

“อืม เค้ก คุกกี้ …” 

“หืม เค้ก คุกกี้ ? …” 

“อื้ม เค้ก คุกกี้ พายสัปปะรด กิ กินเกือบหมด …”พูดเสร็จก็หลบตามองพื้นเหมือนเด็กน้อยที่แอบผู้ใหญ่กินขนม  

“อ้วนนน !!! พี่ตาล !! น้องชายพี่ตาลกินแค่ไหนครับ ไหนเอามาให้ผมดูสิที่ว่าเกือบหมดอ่ะ …“ถึงจะเอ็นดูในท่าทางของคนอ้วนแค่ไหน แต่เป็นเอกก็ห่วงสุขภาพของคนอ้วนด้วยเหมือนกัน 

“โวยวายอะไรเป็นเอก แม่เดินลงบันไดมายังได้ยินเลยลูก …“แม่ของเป็นเอกเดินเข้ามาในครัวเมื่อได้ยินเสียงโวยวายของลูกชายเทวดาของเธอ 

“เอ่อ คือ \…“คนอ้วนกับตาลยืนสงบนิ่งเอามือมากุมกันไว้เหมือนเด็กที่รอการลงโทษ 

“คือ พี่ตาลเขาไม่เกี่ยวหรอกเอก คุณแม่ครับ คือขนมที่คุณแม่ทำไว้มันอร่อยจนผมกินเพลินเกือบหมดแบบไม่รู้ตัวครับ …“ปลาวาฬหาตัวช่วยทันทีเมื่อสบตากับสายตาคมกริบของคนตัวสูงเข้า 

“ฮ่าๆๆ ใช่มะ อร่อยใช่ไหมลูก ห๊ะ !!!!! เกือบหมด ไหนเหลือแค่ไหน …“เธอตกใจกับคำว่าเกือบหมดเพราะขนมที่เธอทำไว้คือปริมาณที่คนทั้งบ้านรวมกันถึงจะกินหมด 

“คือ คือผมขอโทษครับที่กินจนเกือบหมด …“พูดเสร็จก็ก้มหน้าสำนึกผิด 

“หนูปลาวาฬลูก แม่ไม่ได้ว่านะ ที่ลูกกินขนมพวกนั้น เพราะแม่ทำเอาไว้ให้หนูโดยเฉพาะ แต่มัน เอ่อ มันเยอะไปลูกแล้วนี้จะกินข้าวเย็นได้ไหม แม่กลัวหนูจะปวดท้องเอา …“เมื่อเห็นหน้าลูกชายตัวอ้วนก็สงสารปนเอ็นดูในความกลัวความผิดและทำท่าเหมือนเด็กทำผิดแล้วโดนจับได้ 

“ไม่เป็นไรครับแค่นี้สบายมาก แฮร่ๆอุ๊ย …“เมื่อแม่ของคนรักไม่ว่าอะไร ก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มแป้นดีใจ แต่พอสบตาเข้ากับสายตาคมกริบที่ไม่ยิ้มเลยของคนตัวสูง ต้องหุบยิ้มทันที 

“ถ้าบ่นปวดท้องและกินข้าวเย็นไม่ได้โดนแน่อ้วน …“เป็นเอกมองอย่างคาดโทษ 

“ตาลเราก็ไม่ดูน้องเลยนะ ฉันก็สั่งแล้วให้แบ่งใส่จาน ให้ได้สี่ส่วน …”แม่ของเป็นเอกบ่นตาลยิ้มๆไม่จริงจังนัก 

“คือพี่ตาลเขาจะแบ่งแล้วครับ แต่ผมกลัวไม่พอเลยขอแบ่งเอง แต่ขอชิมก่อน มันอร่อยชิมเพลินเลยเป็นอย่างที่เห็นอ่ะครับ …“ปลาวาฬรีบออกตัวก่อนเพราะกลัวพี่ตาลของเขาจะโดนบ่นไปมากกว่านี้ 

“ฮ่าๆ เอาล่ะ แม่ไม่ได้ว่าอะไร เดี๋ยวพรุ่งนี้แม่ทำให้กินใหม่เอาเยอะๆเลยดีไหม …“ 

“แม่ !! พอเลยครับ ดูสิ กลมไปหมดแล้วเนี้ย อ้วนผมไม่ว่านะ แต่ผมกลัวเขาจะสุขภาพไม่แข็งแรงเอา …“เป็นเอกพูดเสร็จก็ดึงแขนคนอ้วนให้เดินตามขึ้นไปด้านบนด้วยกัน 

 

“เดี๋ยวเอกเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เอกจะพาออกไปเดินเล่นในหมู่บ้านนะครับ กินเยอะแบบนี้เอกจะไม่ว่าถ้าอ้วนยอมออกกำลังกาย โอเคไหมครับ …“เป็นเอกลงไปนั่งยองๆตรงหน้าคนอ้วนที่นั่งหน้าหงอยๆอยู่ริมเตียง 

“ก็มันกินเพลินอ่ะ เอกอย่าว่านะ ผมไม่ปวดท้องหรอก ผมกินข้าวเย็นได้สบายมาก …”เมื่อเห็นว่าอีกคนไม่โกรธก็ยิ้มหน้าบานทันที 

“หึๆ ฟอด ฟอด …“เป็นเอกอดไม่ได้ดึงหน้าคนอ้วนมาฟัดแก้มทั้งสองข้างอย่างหมั่นเขี้ยว 

 

“ดีนะเนี่ยที่ผมมีรองเท้าผ้าใบมาด้วย ไม่งั้นผมไม่เดินกับเอกนะ …“คนอ้วนอิดออดไม่อยากออกไปไหน เพราะเขาอิ่ม เขาก็เริ่มง่วง แต่ก็นอนไม่ได้เพราะใกล้จะห้าโมงเย็นแล้วเลยไม่นอนและยอมออกไปเดินกับคนที่ชอบบังคับให้เขาออกกำลังกาย 

คนตัวสูงพาคนอ้วนเดินไปถึงสวนสาธารณะก็พาหยุดพัก เพราะคนอ้วนหน้าเริ่มมุ่ย และบ่นว่าย่อยแล้วงอแงอยากกลับ คนตัวสูงได้แต่ส่ายหัวและแอบยิ้มมุมปากด้วยความเอ็นดู เมื่อเห็นคนอ้วนหน้ามุ่ยเหมือนจะงอนครั้งแรก เพราะปกติเวลาโกรธจะเงียบใส่ไม่แสดงอารมณ์อะไรเลย ครั้งนี้มันเลยดูน่ารักน่าฟัดไปหมด คือแกล้งไม่สบตาเขา แกล้งทำเป็นชมนกชมไม้แล้วก็เดินไปนั่งไกลๆไม่ยอมให้นั่งใกล้ 

“อ้วน เดี๋ยวพรุ่งนี้นี่เอกพาวิ่งตอนเช้านะ ตื่นไหวไหมตีห้า…“เป็นเอกแกล้งให้คนอ้วนงอนขึ้นไปอีก เพราะคนอ้วนงอนแล้วมันน่ารัก แต่คำตอบที่ได้คือเงียบ แกล้งเมินเหมือนไม่ฟัง แกล้งมองซ้ายมองขวาไม่ยอมสบตา 

”^”… 

“หึๆ ไม่ตื่นก็ได้นะ แต่คืนนี้ผมจะพาเบิร์นเอง เอาให้นํ้าหนักลงสักกิโลต่อคืนเลยไหม … “เป็นเอกหมั่นเขี้ยวคนแกล้งเมินเลยเดินเข้าไปกระซิบที่ข้างหูเบาๆ  

“ไม่ต้องเลยเอก !!! เอก ถ้าทำจริงๆนะผมจะไปนอนที่คอนโดคอยดูสิ …“ 

“อ้าว ได้ยินแล้วเหรอ ทีเมื่อกี้แกล้งไม่ได้ยิน หึๆ …” 

“ไม่ต้องมา หึเลย กลับได้ยังงงง จะหิวอีกแล้วเนี้ยยยย …” 

“อ่ะๆกลับๆ แต่เดินอ้อมไปอีกทางนะ เดินไกลอีกนิดหน่อยนะครับ ป่ะ …”เมื่อคนอ้วนเริ่มงอแง เป็นเอกเลยยอมแพ้ เขาเองก็กลัวคนอ้วนหนีกลับคอนโดเหมือนกันแหละ เลยไม่อยากบังคับมากนัก 

“เอกแถวนี้มีแต่บ้านหลังใหญ่ทั้งนั้นเลย แถวนี้ราคาเริ่มต้นเท่าไหร่อ่ะ …“ทั้งคู่เดินคุยกันมาเรื่อยๆระหว่างกลับ และไม่ต้องห่วงเรื่องแฟนคลับมารุมเพราะเป็นย่านของมหาเศรษฐีก็ว่าได้ ทุกคนอยู่ในบ้านของตัวเองไม่มีใครวุ่นวายกัน แต่มีบางอย่างที่คนอ้วนเริ่มผิดสังเกต 

“ผมไม่รู้หรอกเกิดมาผมก็อยู่ที่นี่แล้ว อ้วน !! เป็นอะไรทำไมต้องคอยมองไปทางด้านหลังตลอด เห็นวิญญาณเหรอ … 

“เปล่า เหมือนมีคนตามเรา …” 

“จริงเหรอ ทำไมผมไม่รู้สึกเลย เขาเดินตามเหรอ …” 

“ผมรู้สึกว่ามีทั้งด้านหน้าที่และด้านหลังที่มีคนคอยดูเราอยู่ เอก มีทางอื่นที่ใกล้กว่านี้พอที่เราจะแอบหนีออกไปจากซอยนี้อีกไหม เอกไม่ต้องมองตามผม คุณทำตัวนิ่งๆและเตรียมหาทางออกไปจากที่นี่ที…“ 

“อ้วนวิ่งไหวไหมล่ะ ผมจะพาอ้วนเลี้ยวซอยข้างหน้ามันมีทางทะลุไปบ้านเรา แต่มันจะไกลกว่าทางตรงนิดหน่อยนะ …“ 

“แล้วทางมันเชื่อมกันทั้งหมู่บ้านใช่ไหม …“ 

“ใช่ แต่ถ้ามีคนวิ่งมาจากทางด้านหลังและด้านหน้าก็ใช้เวลาพอควรนะ ถ้าเราวิ่งไวหน่อยเขาตามไม่ทันและอาจจะทะลุไปซอยอื่นได้…“ 

“อืม ถ้าผมบอกให้วิ่งเอกนำเลยนะ …“ปลาวาฬคิดว่าคงวิ่งเร็วไม่ไหวแน่ๆ 

“ไม่ !! อ้วนนั้นแหละที่ต้องนำ ผมจะระวังหลังให้เอง …”เป็นเอกไม่ทางที่จะทิ้งคนอ้วนของเขาแล้ววิ่งหนีไปคนเดียวแน่ๆ 

“คุณเอาโทรศัพท์ออกมาด้วยไหม ผมไม่ได้เอามาอ่ะ …”ปลาวาฬเดินเยอะกลัวว่ามันจะหนักเลยไม่เอามาด้วย 

“ไม่ได้เอามา ผมอยากออกมากับอ้วนโดยไม่อยากให้มีใครมารบกวนเวลาของเราสองคน …“ 

“งั้นก็แล้วแต่ดวงแล้วกัน …” 

“อ้วน เป็นพวกแฟนคลับหรือเปล่า? …” 

“ไม่ใช่ ความรู้สึกบอกว่ามันไม่ได้มาดี …“ 

“ใกล้จะถึงซอยที่ผมบอกแล้วนะ อ้วนวิ่งไหวไหม …“ถ้าเป็นเมื่อก่อนที่จะเกิดอุบัติเหตุ แล้วคนมาบอกแบบนี้เขาก็คงจะหัวเราะใส่หน้าว่าเพ้อเจ้อแล้ว แต่ผ่านเวลานั้นมา ทำให้เขาเปลี่ยนความคิดของตัวเองใหม่ อะไรที่ไม่เห็นใช่ว่ามันจะไม่มี  

“เอก ผมจะนับแล้วนะ หนึ่ง สอง สาม วิ่ง!!!…” 

เป็นเอกดึงแขนของอ้วนแน่น แล้ววิ่งไปด้วยกัน แต่คนอ้วนไม่ยอมสะบัดออก  

“เอก !! ปล่อยผมวิ่งไม่ถนัด …”ปลาวาฬวิ่งไปทั้งพูดทั้งสะบัดแขนให้หลุด 

“ฟิ้ว ฟิ้ว ……” 

“อ้วนหมอบ !!! …“เป็นเอกมั่นใจเสียงที่เขาได้ยินมันเป็นเสียงปืนที่เก็บเสียง เพราะเขาเล่นละครและเคยฝึกมาบ้าง เลยดึงคนอ้วนให้หมอบหลบที่ต้นไม้ใหญ่ท้ายซอย และพอเงยหน้าขึ้นไปมองรอบๆก็งงว่าพวกเขามาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง เพราะมันห่างจากบ้านเขาหลายซอยมาก แทบจะท้ายหมู่บ้านเลย 

“เอก อ่า อ่า ผม ผมวิ่งไม่ไหวแล้ว ผมเจ็บเข่า แล้วก็เหนื่อยด้วย…“พอคนอ้วนพูดเสร็จคนที่กอดไหล่คนอ้วนให้หลบก็มองลงไปที่เข่าของคนอ้วน 

“อ้วน !! ขาอ้วน ล้มเมื่อกี้เหรอ ผมขอโทษนะ …“เป็นเอกคิดว่าตอนที่สั่งให้หมอบเขาผลักคนอ้วนแรงไปหน่อยเลยล้มไปกระแทกกับซีเมนต์เข้า แถมวันนี้ใส่ขาสั้นเหนือเข่ามาด้วย ขาขาวๆเลยเต็มไปด้วยเลือดที่ออกมาจากรอยถลอก  

“หึๆ จะวิ่งมาทางนี้ก็ไม่บอกนะครับ ผมจะได้ไม่ต้องวิ่งตามมาให้เหนื่อย เพราะยังไงมันก็เป็นทางตัน …” 

“พี่ชล !!!!! …” 

ความคิดเห็น