pienika

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 10

ชื่อตอน : รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 10

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.4k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.พ. 2559 01:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 10
แบบอักษร

 

รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 10

 

เช้าวันต่อมาเซียถูกปลุกแต่เช้าให้เก็บเสื้อผ้าได้ยินมาว่าย่าของเซฟเสียเลยไปช่วยและไปปลอบเพื่อนด้วยแต่กลายเป็นว่างานศพของย่าเซฟเป็นเหมือนวันรวมญาติกลายๆเพราะตอนนี้สองทุ่มในบ้านของเซฟมีเด็กวัยรุ่นชายแปดคนยืนมองหน้ากันนิ่งๆหลังจากกลับมาจากวัดหมาดๆแล้วเจ้าบ้านก็บอกให้ไปอาบน้ำเพราะตอนนี้รอบบ้านเริ่มจะเงียบแล้วต่างจังหวัดคนนอนไวถ้าดึกกว่านี้จะยิ่งเงียบจากนั้นในอีกหนึ่งชั่วโมงต่อมาคนแปดคนที่อาบน้ำเสร็จเรียบร้อยก็มานั่งรวมตัวกันที่ห้องนั่งเล่น

พี่เซียเป้สะกิดแล้วเรียกเซียเบาๆ

พี่ว่าอากาศในบ้านมันเย็นขึ้นมั้ยเซียเม้มปากแล้วบีบแขนของเป้แรงๆจนเจ้าตัวเลื่อนมือมาจับมือเขาออกเพราะเจ็บ

จะพูดออกมาทำไมเซียก็รู้สึกเหมือนกันเป้นั่นแหละและเชื่อว่าทุกๆคนก็รู้สึกแต่เลือกที่จะไม่พูดออกมา

ผมว่า...เรานอนรวมๆกันเหอะรุทที่เป็นน้องรหัสของเรย์เป็นคนพูดออกมาหลังจากที่เซฟบอกว่าจะให้พวกเขานอนห้องของเซฟส่วนเจ้าตัวจะไปนอนห้องย่า

ใช่ๆๆนานๆทีจะได้นอนรวมกันหมดนะเว้ยกายพูดเสริม ซึ่งทุกคนก็ดูจะชอบความคิดเห็นนี้

แต่พื้นที่มันไม่ได้กว้างนะมึงพี่เซียรุทกับบัสอ่ะจะนอนเบียดกับเราได้เหรอวะเซฟถาม

ได้ๆเรานอนได้บัสรีบตอบแล้วยิ้มพลางกอดแขนของเรย์

พี่ไม่เกี่ยงนะพี่เซียบอกเขาว่าในบรรยากาศแบบนี้นอนรวมกันก็อบอุ่นดี

สบายมากว่ะพี่พื้นที่น้อยใช่มั้ยเดี๋ยวผมขยับโซฟาให้รุทว่าแล้วลุกขึ้นจะดันโซฟาเก่าๆเรย์อาสาช่วยน้องรหัสเลื่อนโซฟาจนพื้นที่กว้างมากพอที่จะนอนกันได้แปดคน

เดี๋ยวกูไปหาที่นอนหมอนมุ้งมาให้ละกันเซฟว่าแล้วลุกเดินไปขึ้นบันได

กูไปด้วยจะได้ไปช่วยมึงถือฟาร์ลุกตามไปกายลุกตาม

พวกมึงแค่สองคนไม่พอหรอกกูไปด้วยกายว่าแล้ววิ่งตามขึ้นไปข้างบนตอนนี้เหลือแต่เป้เซียเรย์บัสและรุททั้งห้าขยับเข้าหากันอัตโนมัติ อากาศเย็นลงอีกแล้ว แต่ไม่น่าจะแปลกเพราะต่างจังหวัดอากาศจะดีและเย็นสบายกว่าเมืองกรุงยิ่งมืดอากาศก็จะยิ่งเย็นแต่ทฤษฎีนี้ไม่ได้ช่วยอะไรถ้าหากบ้านหลังนั้นเพิ่งจะมีคนเสียชีวิต

พรึบ

อ๊าก....”ทันทีที่ไฟดับทั้งเสียงแหกปากร้องก็ดังไปทั่วแล้วเสียงของคนข้างบนก็ร้องตามก่อนจะได้ยินเสียงขลุกขลักดังตามมาไม่ถึงสิบวินาทีก็เงียบลงเมื่อไฟกระพริบติดสว่างทั้งบ้านเผยให้เห็นใบหน้าชวนหัวเราะ เอ้ย!ใบหน้าอกสั่นขวัญผวาของทุกคน

เซียลืมตามาคนแรกแล้วดันไหล่ของคนที่เขานั่งตักอยู่ตอนที่ตกใจไฟดับร่างกายเขามันขยับไปเองกลายเป็นว่าสร้างกำไรให้ไอ้คนหน้าเป็น ที่ยิ้มแล้วกอดเอวเขาแน่น ซุกใบหน้าเข้ากับหลังเขาประหนึ่งว่ากลัวนักหนา

โทษทีว่ะลืมบอกว่าที่นี่ระบบไฟไม่ค่อยดีชอบเป็นงี้แหละเซฟพูดบอกเหมือนเป็นเรื่องปกติขณะเดินลงมาแล้ววางผ้านวมรองนอนและผ้าห่มหมอนมุ้งจากฟาร์และกายทุกคนช่วยกันจัดที่นอนเซียและบัสช่วยกันกางมุ้งซึ่งไม่นานก็เสร็จเรียบร้อยแต่แล้วปัญหาก็เกิดเมื่อมีการแย่งที่นอนกันโดยที่ไม่มีใครกล้านอนริม

จะนอนไหนก็แล้วแต่พวกมึงแล้วกันกูง่วงเซฟตัดบทแล้วนอนหันหลังสะบัดผ้าห่มคลุมตัวนอน

คนสุดท้ายไปปิดไฟด้วยเซฟว่าอีกครั้งแบบไม่หันมามองเพื่อน

ม่าย...พวกกูชอบเปิดไฟนอนเป้พูดแล้วจัดที่นอนให้เซียไปด้วย

กูนอนไม่หลับเซฟตอบแบบไม่หันมาอีกเช่นเคย

งั้นมึงก็คลุมโปงไปสัสคนอื่นเขานอนหลับประชาธิปไตยอ่ะเสียงข้างมากอ่ะเข้าใจป่ะเป้ชักแม่น้ำทั้งห้ามาทำให้เซฟถอนหายใจยกผ้าห่มมาคลุมโปงสงครามการแย่งที่นอนยังไม่หยุดแต่สุดท้ายก็ตกลงที่นอนกันได้โดยที่เป็นเซฟฟาร์รุทกายเรย์บัสเซียและเป้ปิดท้าย

ผมนี่เสียวหลังวาบเลยครับเป้พูดเบาๆพร้อมกับล้มตัวนอนหันหน้ามาหาเซียซึ่งร่างบางหันหลังให้ เป้ถอนหายใจเบาๆแล้วพยายามหลับตานอน

ขวับ......ขวับ....ขวับ

เซียพลิกซ้ายพลิกขวาอยู่หลายทีแล้วขยับตัวลุกขึ้นนั่งมองไปรอบๆเห็นทุกๆคนหลับกันหมดบ้านหลังใหญ่สว่างโร่เพราะไม่มีใครกล้าไปปิดไฟเขานอนไม่หลับถ้าไม่ปิดไฟและคงเป็นเพราะพื้นที่แคบด้วยเขาขยับไม่สะดวก

นอนไม่หลับเหรอพี่เซียเสียงของเป้ดังขึ้นพร้อมกับดวงตาคมที่ค่อยๆหรี่ตามอง

อืมเซียตอบรับสั้นๆมือแกร่งดึงแขนเซียให้ล้มลงไปนอนพร้อมกับใช้อีกข้างวางพาดหมอนของคนตัวเล็กเซียเอนตัวนอนตามแรงของเป้หัวของเซียหนุนแขนของเป้แล้วถูกร่างหนาดึงให้เขาขยับเข้าไปหาตัว

นอนเหอะพี่เป้ว่าแล้วลูบไหล่บางเบาๆเหมือนปลอบให้เด็กนอนเซียขยับหัวเล็กน้อยให้รู้สึกสบายซึ่งมันก็สบายจริงๆนั่นแหละ

จุ๊บ

ริมฝีปากหยักแตะเข้าที่หน้าผากมนเซียเหลือบตามองเห็นเป้ที่หลับตาอยู่ยิ้มบางๆ

ฝันดีครับ

อืมเซียว่าเสียงเบาพร้อมกับใบหน้าที่เห่อร้อนนิดหน่อยแล้วหลับตาก่อนจะหลับไปคืนนี้หลับสบายดีจัง...

 

เซียรู้สึกว่าเพื่อนๆของเป้ทุกคนดูเป็นมิตรแม้ว่าจะหยาบคายไปบ้างแต่ความจริงใจที่มีให้เต็มเปี่ยมเซียไม่ค่อยชอบพูดคำหยาบแม้ว่าเขาจะคิดสบถบ้างแต่ก็ไม่อยากจะพูดมันออกมาสังคมที่เขาเคยอยู่ทุกคนดูสุภาพ ทว่านั่นมันก็แค่หน้ากากไม่อย่างนั้นเขาคงไม่แยกตัวออกมาจากครอบครัวมาทำอาชีพที่ทางบ้านไม่สนับสนุนแบบนี้

คิดอะไรอยู่วะพี่เป้เดินมาจากด้านหลังแล้วตะครุบไหล่บางกะว่าจะทำให้ตกใจแต่เซียก็ยังนิ่ง

โห่ไม่ตกใจเหรอเซ็งเลยเป้ทำหน้าเสียดายแล้วนั่งลงข้างๆร่างเล็กสองวันแล้วที่เขาอยู่บ้านของเซฟคอยช่วยงานศพของย่ามันซึ่งเขาว่าจะกลับวันนี้เพราะเซียต้องกลับไปทำงานเดี๋ยวจะโดนไล่ออกซะก่อนแล้วค่อยมาใหม่วันเผาขณะที่เซฟและฟาร์จะอยู่ต่อให้ครบ 7 วัน

ขอบใจพวกมึงมากนะเว้ยเซฟว่าแล้วหันมาทางเซีย

ขอบคุณนะครับพี่เซียเซียพยักหน้ารับเพื่อนๆล่ำลากันแล้วก็เดินแยกออกมาที่รถของเรย์ซึ่งจอดเอาไว้คู่กับรถของรุท

แล้วมึงกลับไงเนี่ยกายมึงมากับไอ้รุทนี่เป้ถามพลางหรี่ตามองหน้าเพื่อนตัวแสบ

กูจะกลับกับพวกมึงกายว่าแต่รุทจับข้อมือเอาไว้

มาด้วยกันก็ต้องกลับด้วยกันดิพี่

อะไรกูจะไปกับเพื่อนกูกายยังดึงดัน

มึงกลับไปกับน้องรหัสกูเลยรถกูเต็มสนิทกันเร็วดีนะพวกมึงหึหึเรย์ว่าแล้วหัวเราะในลำคอจากนั้นเซียก็ไม่ได้ยินอะไรอีกเพราะมึนอยู่กับความรู้สึกปวดหัวแปลกๆของตนเป้สังเกตได้เลยพาไปที่รถก่อน

เป็นอะไรเป้ถามอย่างเป็นห่วง

เปล่าเซียตอบแล้วก้มหน้ามองพื้นคิ้วเรียวขมวดกันไม่หาย

หมับ

เลิกขมวดคิ้วเหอะหน้าจะย่นตามอยู่แล้วเป้ว่าอย่างไม่จริงนักแล้วหัวเราะเบาๆขณะที่ใช้นิ้วโป้งทั้งสองข้างนวดที่ขมับของเซียเบาๆสักพักเรย์ก็กลับมาแล้วก็พากันกลับบ้านคราวนี้เป้อาสาขับรถให้เพราะเรย์ขับมาเยอะแล้วเผื่อมันอยากจะสวีทกับเมียมันเซียเองก็ไม่อยากจะเป็นก้างเลยมานั่งด้านหน้าข้างคนขับเป้ขับกลับมาทางที่ผ่านคอนโดของเซียก่อนถึงหอของเรย์แล้วให้เรย์ขับกลับไปเองซึ่งระยะทางก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่

พอถึงห้องเป้วางกระเป๋าของเซียที่ตนเอาไปถือไว้ที่หน้าห้องนอนของเซียส่วนตัวเขาก็เอาของไปเก็บในห้องพอเก็บของเสร็จเรียบร้อยก็ออกมากะว่าจะออกไปหาอะไรในตู้เย็นทำข้าวกลางวันแต่พอออกมาก็เห็นร่างบางนอนหลับอยู่บนโซฟาง่วง? ทั้งที่ตลอดทางกลับก็หลับ

พี่เซียไม่ไปนอนในห้องวะพี่เป้เรียกแต่ไม่ขยับมือหนาแตะที่ไหล่บางเบาๆเป้ชะงักไปนิดแล้วจากที่แตะๆก็จับหมับเข้าที่ต้นแขนแล้วเลื่อนมาแตะที่หน้าผากแก้มลำคอ

ตัวร้อนนี่หว่าพี่เซีย....พี่เซียครับเป้คุกเข่าลงแล้วเขย่าตัวของเซียเบาๆ

อือ....”ใบหน้าหวานส่ายไปมาหนีมือหนาที่จับตรวจความร้อน

ทำไมไม่สบายวะเมื่อวานยังดีๆอยู่เลยเดี๋ยวผมไปทำข้าวให้กินนะแล้วเดี๋ยวกินยาเป้ว่าแล้วจัดท่าให้เซียนอนบนโซฟาดีๆแล้วเขาก็ไปหาของในตู้เย็นดีที่มีหมูสับเหลือเอาไว้และยังไม่คล้ำเลยได้ทำข้าวต้มทรงเครื่องให้คนไม่สบายกิน

พี่เซียมากินข้าวก่อนเร็วไม่สบายแล้วทำไมไม่บอกผมเนี่ยเป้บ่นๆแล้วปลุกเซียจนตื่นดวงตาฉ่ำปรือตามองไปรอบๆแล้วทำท่าจะล้มลงนอนอีกเขาไม่สยายตัวสักนิดไม่อยากจะทำอะไรไม่อยากจะกินอะไรมันปวดหัว

เฮ้ยๆๆพี่อย่าเพิ่งนอนกินข้าวก่อนแล้วค่อยกินยาเป้จับแขนของเซียเอาไว้ไม่ให้เอนตัวลงนอน

ไม่เซียพูดสั้นๆแล้วพยายามดึงมือของเป้ออกเป้มองร่างเล็กตาปริบๆ

ไม่งั้นไม่หายนะพี่

ไม่กินไม่เอาเป้แทบจะขำกับท่าทางเหมือนเด็กไม่อยากกินยาเป้หยิบช้อนขึ้นมาแล้วเบาให้ข้าวต้มเย็นลงแล้วจ่อที่ปากของเซีย

กินหน่อยนะหรืออยากให้ผมป้อนเซียทำหน้ายุ่งๆแล้วอ้าปากกินข้าวต้มอย่างจำใจเป้ยิ้มมุมปากแล้วป้อนไปเรื่อยๆจนเซียหันหน้าหนีไม่กินอีกพอพูดขอร้องก็นิ่งไม่ตอบเป้ถอนหายใจแล้วเก็บข้าวพร้อมกับหายาลดไข้ให้เพราะว่าเซียตัวร้อนมาก

ไปนอนในห้องมั้ยพี่จะได้สบายๆเป้พูดขณะยื่นเม็ดยาพร้อมกับน้ำเซียพยักหน้าแล้วรับยามากินก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าห้องไปกระเป๋าเสื้อผ้าก็วางเอาไว้พอเห็นว่าเซียเข้าห้องนอนแล้วเขาก็เข้าห้องไปนอนบ้าง

หลายชั่วโมงต่อมา

เป้ตื่นขึ้นมองนาฬิกาตอนนี้ห้าโมงครึ่งร่างสูงลุกขึ้นเดินออกจากห้องนอนหวังว่าจะเจอเซียในสภาพที่ดีขึ้นแต่...ที่โซฟาไม่มีเป้ชะงักก่อนจะเบาใจเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเขาบอกให้พี่เซียไปนอนในห้อง เขาเดินไปหน้าห้องก่อนจะชะงักมือที่จะหมุนลูกบิดเมื่อคิดได้ว่าเซียเคยพูดว่าอย่าเข้าไปในห้องเลยตัดสินใจเคาะประตู

ก๊อกก๊อกก๊อก

พี่เซียเป้เคาะอีกเมื่อไม่มีเสียงตอบรับกลับมา

ขอเข้าไปนะพี่เป้บอกแล้วเปิดเข้าไปเพราะไม่มีเสียงตอบรับกลับมาอีกเช่นเคยมือหนาคลำหาสวิตซ์ไฟที่คาดว่าน่าจะมีตำแหน่งเหมือนห้องที่เขาอยู่และก็คิดถูกเมื่อไฟสว่างขึ้นเป้มองไปรอบห้องอย่างอึ้งๆภาพวาดต่างๆที่เหมือนว่าจะเป็นเจ้าของห้องที่วาดเองวางอยู่ตามมุมต่างๆของห้องบางส่วนถูกผ้าสีขาวคลุมเอาไว้มีขาตั้งภาพกับภาพที่ยังวาดไม่เสร็จบางทีเป้ก็คิดว่ามันเหมือนห้องเก็บของมากกว่าห้องนอนแล้วสายตาก็ไปสะดุดอยู่ที่ร่างเล็กที่นอนคลุมโปงอยู่บนเตียงที่มีหนังสือวางกองเอาไว้ที่ปลายเตียงเล่มหนึ่งแทบจะหล่นพื้น

พี่เซียเป้ค่อยๆดึงผ้าห่มที่คลุมร่างออกใบหน้าหวานหลับตาพริ้มถูกปิดด้วยผมสีน้ำตาลส้มเป้นั่งลงบนที่ว่างของเตียงแล้วยิ้มบางๆมือหนาค่อยๆเกลี่ยผมที่ปรกหน้าออกอย่างแผ่วเบา ไอร้อนยังคงแผ่ออกมาให้เขารู้สึกได้

อือ...”เสียงครางแผ่วๆในลำคอของเซียดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าหวานที่ขยับหนีสิ่งก่อกวนเป้หัวเราะเบาๆแล้วแกล้งไล้มือไปตามใบหน้าเนียน

อือ...พี่ทรายเซียจะนอน

หืม?”เป้ขมวดคิ้วเมื่อกี้เขาหูฝาดรึเปล่า?

อะไรนะเป้ถามเบาๆพร้อมกับเอียงหูลงไปใกล้

เซียหนาว

หืม??”

เซีย...”เสียงของร่างบางขาดหายไปพร้อมกับดวงตามกลมที่ค่อยๆปรือขึ้นก่อนจะผงะเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าหล่อของคนร่วมห้องเซียยกมือดันอกของเป้อัตโนมัติเหมือนกลัวจะถูกลักหลับ (?) แล้วเซียก็ต้องหลับตาลงอีกใบหน้าสวยยู่ยี่เมื่อความปวดหัวเหมือนแล่นเข้าใส่

เป็นอะไรอ่ะพี่เซียเป้ถามอย่างเป็นห่วงแล้วประคองให้เซียนั่งพิงหัวเตียง

ปวดหัวมั้ยเป้ถามอีกพร้อมกับยกมือขึ้นมาอังหน้าผากตาของเซียมีน้ำเอ่อคลอนิดๆตามปกติของคนเป็นไข้เซียไม่พูดแต่ส่งเสียงในลำคอออกมาตอบรับแค่นั้น

ออกไปนั่งนอกห้องมั้ยเป้ถามอีกเซียมองหน้าเขาแล้วพยักหน้าเบาๆเป้เดินจูงมือร่างบางออกมาจากห้องมานั่งที่โซฟาแล้วเขาก็ต้มโจ๊กซองมาให้เซียเซียมองแล้วหันหน้าหนีคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแบบไม่พอใจ

ไม่กินเหรอพี่มันเย็นแล้วพี่ต้องกินข้าวนะแล้วก็กินยากินหน่อยๆเป้ตักโจ๊กมาเป่าแล้วจ่อเข้าที่ปากสีซีดๆ

อือ...”เซียส่งเสียงไม่พอใจแล้วเอียงหน้าหนีทำเป้รู้สึกว่าเขากำลังเลี้ยงเด็ก? เวลาพี่เซียไม่สบายแล้วเหมือนเด็กชอบเอาแต่ใจงั้นเหรอ?

อื้อ! ไม่กินเซียหันไปพูดห้วนๆใส่เพราะเป้ยังไม่เลิกตื้อให้เขากินโจ๊กน่าเบื่อจะตายไม่เห็นจะมีรสชาติเลยเขาไม่อยากกินทำไมจะต้องมาบังคับไม่ชอบ

โอเคครับๆแล้วพี่เซียจะกินอะไรเป้วางช้อนเพราะเห็นดวงตากลมทำท่าจะร้องไห้

อยากกินไอติม

เฮ้ยได้ไงพี่เซียไม่สบาย

ก็อยากกินเป้เงียบไปพอเซียเห็นว่าอีกฝ่ายนิ่งไปก็ทำท่าจะร้องไห้อีก

งั้นพี่เซียกินโจ๊กให้หมดก่อนแล้วผมจะพาไปกินไอติมโอเคมั้ยเป้ยิ้มแต่เซียทำหน้าบึ้ง

ไม่เอา

หลังจากที่เถียงกันไปมาเขาก็ต้องยอมคนตัวเล็กนี่โดยการพามาร้านไอศกรีมใกล้ๆคอนโดเซียสั่งไอศกรีมนมสดมาไม่นานมันก็ถูกเสิร์ฟตรงหน้าเป้มองดูใบหน้าสวยที่ออกจะซีดๆกินไอศกรีมใจนึงเขาก็ไม่อยากจะให้กินเพราะมันจะทำให้แย่กว่าเดิมแต่อีกใจเขาก็ทนไม่ได้หรอกกับดวงตากลมที่มีน้ำใสๆกำลังจะล้นออกมาริมฝีปากโค้งลงนิดๆทนไม่ได้จริงๆเซียกินไปไม่ถึงห้าช้อนก็วางแล้วดันมาให้กับเป้ที่นั่งตรงข้าม

ไม่อยากกินแล้วหนาวเป้นิ่งแล้วมองไอศกรีมเกือบเต็มถ้วยตรงหน้าพอมองคนที่ดันมามาให้เขาก็พบว่านั่งกอดอกมองออกไปนอกร้านแบบไม่รับรู้อะไรอีกแล้วเป้จึงจำใจกินไอศกรีมที่เหลือพอกินเสร็จเป้ก็ไปซื้อยาลดไข้ที่เซเว่นมาไว้เพราะที่ห้องจะหมดแล้ว

 

แค่กๆๆเซียไออกมาเบาๆแล้วนั่งลงบนโซฟาเป้หยิบยาและน้ำมาให้เซียก็กินอย่างว่าง่ายแปลกๆเป้ลองเอามือแตะหน้าผากมนก็พบว่ามันร้อนมากเลยเซียเริ่มจะกอดตัวเองแล้วหลับตาลง

 

 

ความคิดเห็น