ไปอ่านต่อในแอป ได้อารมณ์มากกว่า แถมยังรับ กุญแจฟรี ได้อีก

tunwalai logo
ธัญวลัย rating 100,000+ ratings

ยูโร...เด็กหัวขาว

=_= มันคืออะไรบอกที ทำไมกดลบตอนนิยายที่ลงซ้ำไม่ด๊ายยยย!! ={}=!!! พลาดไปแล้วววววว
Sugar Boy ผมกลายเป็นเมียพี่รอง ภาค 2 [Boy's love/Yaoi18+]

ชื่อตอน : ผมกลายเป็นเมียพี่รอง ภาค 2 : ตอนที่ 17 เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

คำค้น : Sugar Boy ผมกลายเป็นเมียพี่รอง ภาค 2, นทีเลย์, Platinunx

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.พ. 2559 23:16 น.

ผมกลายเป็นเมียพี่รอง ภาค 2 : ตอนที่ 17 เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

แบบอักษร

Sugar Boy SS2 : Chapter 17

 

 

            เมื่อยามที่ฟ้ามืด ร่างโปร่งลืมตาตื่นขึ้นมาพบกับโน๊ตบนโต๊ะข้างเตียงจากพี่ชายของเขาที่ฝากเอาไว้ว่าจะออกทำธุระข้างนอก หากเลย์ตื่นขึ้นมาในช่วงเวลานั้นให้รอพี่ชายของเขาอีกนิด เพราะพี่ชายของเขาจะรีบกลับมา...ให้เร็วที่สุด

            (พี่ครับ...พี่เกลียดผมมั้ย) ชายหนุ่มนั่งกำแผ่นกระดาษในมือแน่น ภาพในความทรงจำก่อนจะหลับไปและความเจ็บปวดมันถาโถมเข้ามาในหัวใจอีกครั้ง ภาพที่พี่ชายตบเขาต่อหน้าแม่แท้ๆมันยังคอยฉายซ้ำอยู่ในหัวไม่มีหยุด น้ำตาแห่งความเจ็บปวดหลั่งไหลอาบแก้มเนียนลงมาอีกครั้งราวกับสายน้ำ เขาเจ็บปวดเหลือเกิน เจ็บไปทั้งหัวใจและรอยฝ่ามือที่พี่ชายฝากไว้บนใบหน้า

            "อึก...ผมเจ็บ..." ชายหนุ่มพึมพำเสียงแผ่วเบา ร่างบางลุกจากเตียงอย่างช้าๆแล้วค่อยๆเดินจากห้องไปอย่างเหม่อลอย ตอนนี้เขาคิดอะไรไม่ออกเลย...รู้เพียงแต่ว่าเขาไม่เหลือใครอีกแล้ว

            "ผมต้องทำยังไง ความเจ็บปวดนี้มันถึงจะหายไป..." เลย์พึมพำออกมาอีกครั้งหลังเดินร้องไห้ลงมาเรื่อยๆจนถึงริมสระว่ายน้ำ ใบหน้าหวานเงยเริ่ดขึ้นแหงนมองตรงออกไป เขาคิดถึงวันแรกที่ทีซื้อที่นี่ให้เขา อยากย้อนกลับไปวันนั้นอีกครั้งแล้วเลือกที่จะไม่แอบออกไปพบคุณแม่ ถ้าหากวันนั้นเขาอยู่กับพี่ชายไม่ไปไหน เรื่องแบบนี้มันคงไม่เกิด เขาคงไม่สูญเสียทุกอย่างไป...

            "พี่ครับ...ฮึก เลย์จะทำยังไงดี" ร่างทั้งร่างของเขาทรุดลงไปนั่งคุกเข่ากองอยู่ริมสระว่ายน้ำพร้อมร้องไห้ออกมาไม่หยุด น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าหลั่งไหลลงไปบนผิวน้ำสีฟ้าคราม ก่อนที่เลย์จะลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาอันว่างเปล่ามองต่ำลงไปบนผิวน้ำ เขาเห็นภาพสะท้อนของตัวเองแลดูเศร้าหมองไปถนัดตา แม้ฟ้าจะมืดแต่เลย์กลับมองเห็นภาพของตัวเองได้ชัดเจน

            "ฮึก..." คนหนุ่มจ้องมองบนผิวน้ำด้วยหัวใจที่เลื่อนลอย ก่อนที่ร่างบางจะค่อยๆร่วงตกลงไปบนผืนน้ำ คนข้างใต้เบิกดวงตาที่แดงก่ำขึ้นมองท้องฟ้าอันมืดสนิทผ่านผืนน้ำและความเงียบอยู่นาน ก่อนที่เปลือกตาบางจะค่อยๆปิดลงอย่างช้าๆ

            (ใต้นี้เงียบดีจัง...ถ้าได้จมอยู่อย่างนี้ไปตลอดก็คงจะดี...)

 

 

 

            หลายนาทีต่อมา

            "พอที กูจะกลับแล้ว" เสียงเครียดของคนตัวโตเอ่ยตัดรำคาญก่อนทำท่าจะเดินแยกตัวหนีออกไปจากกลุ่มเพื่อนที่กำลังวุ่นวายอยู่กับงานเอกสารที่ต้องส่งอาจารย์ในเร็วๆนี้ แต่ต้นฉบับที่ทำเสร็จแล้วดันหายเลยทำให้นทีผู้มีข้อมูลสำรองอยู่กับตัวถูกเรียกให้ห่างจากน้องชายมาที่นี่

 

 

            "เฮ้ย จะรีบกลับไปไหนวะ มาช่วยพวกกูก่อน" เฮนรี่ หรืออีกชื่อเรียกว่าเฮนซึ่งเป็นเพื่อนสนิทคนหนึ่งของนทีเรียกรั้งตัวเพื่อนรักเอาไว้

 

 

            "กูต้องรีบกลับไปอยู่กับน้อง"

 

 

            "แค่เดี๋ยวเดียวเอง"

 

 

            "เดี๋ยวเดียวของมึงกูมีอะไรให้ทำบ้างวะ แค่ยืนให้คำแนะนำมึงก็ทำได้ไม่ใช่เหรอเฮน" นทีโต้เถียงกลับไปอย่างร้อนใจ มือหนาเสยผมสีดำสนิทขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าหล่อคมได้ถนัดตายิ่งขึ้น

 

 

            "แต่กูอยากให้มึงอยู่ช่วย"

 

 

            "แล้วมันใครกันวะที่ทำงานหาย ก็ให้มันทำไปสิ" นทีพาลไปว่าอีกคนที่เป็นตัวต้นเหตุของเรื่องในตอนนี้อย่างไม่มีเหตุผลเพราะคนที่รออยู่ที่บ้านตอนนี้

            "ไหนมึงบอกว่าแค่ให้กูเอาข้อมูลสำรองมาให้ก็พอไง" นทีถามกลับเพราะตอนโทรคุยกันเขาได้รับสายว่าแค่ให้เอาข้อมูลสำรองมาให้คนอื่นๆจัดการเอง แต่ทว่าพอมาถึงที่นี่เขากลับถูกรั้งตัวเอาไว้เสียอย่างนั้น

 

 

            "น้องมึงมันไม่หายไปไหนหรอก จะรีบกลับไปทำไม" เฮนย้อนกลับ

 

 

            "กูไม่สบายใจ" นทีจ้องหน้าเฮนเขม็งแล้วเงียบไปซักพักก่อนจะพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เครียดขึ้นกว่าเดิม นี่ไม่ใช่เวลาที่เขาจะปล่อยให้เลย์อยู่คนเดียว เขาต้องรีบกลับไปก่อนที่เลย์จะตื่น

 

 

            "กูว่าให้มันกลับไปเถอะไอ้เฮน จะรั้งมันไว้ทำไมวะ" เพื่อนคนหนึ่งแทรก

 

 

            "นั่นสิ งานนี้กูทำหายเอง ทำเล่มก็ไม่ได้ยากอะไรด้วย แถมไอ้ทีมันก็เป็นคนรวบรวมข้อมูลมาเองด้วย" ตัวต้นเรื่องของปัญหานี้ชี้แนะขึ้น นทีหันไปมองเพื่อนร่วมทีมเครียดไปนิด

 

 

            "ขอบคุณว่ะ ขอโทษนะ แต่ครั้งนี้กูอยู่ช่วยไม่ได้จริงๆ" นทีวางมือบนไหล่เพื่อนคนดังกล่าวอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อยที่ไม่ได้ช่วยอะไร แต่ทว่าตอนนี้คนที่บ้านของเขาสำคัญที่สุด เมื่อตกลงกับเพื่อนได้แล้วนทีจึงเร่งกลับบ้านทันทีอย่างไม่รีรออะไร

            ไม่นานก็ถึง ณ บ้านพักของเขาและน้องชายที่เขารักที่สุดในชีวิต

            รอบๆบ้านไม่มีแสงไฟเลยเลยแม้แต่จุดเดียวราวกับไม่มีใครอยู่ในบ้าน นทีขับรถเข้ามาจอดไว้ในส่วนของโรงรถแล้วรีบเดินลงมาพลางก้มมองดูนาฬิกาข้อมือ กว่าจะแยกตัวออกมาจากกลุ่มได้เสียเวลาไป 40 นาทีกว่าๆแล้ว

            "เฮ้อ" โชคดีหน่อยที่เลย์คงยังไม่ตื่น ดูจากที่ไฟบ้านไม่ถูกเปิดก็พอจะรู้แล้ว คนตัวโตจึงเดินเปิดไฟให้บ้านหลังใหญ่สว่างสไวขึ้นแล้วมุ่งกลับขึ้นห้องไปทันที แต่ทว่า...

            แกร๊ก แอด...

            ประตูห้องบานใหญ่ถูกเปิดออกก่อนที่ดวงไฟจะถูกเปิดให้ภายในห้องกว้างสว่าง นทีทอดสายตามองไปยังเตียงนอนแต่สุดท้ายก็ต้องใจหายไปวูบหนึ่งเมื่อไม่เห็นร่างของคนที่น่าจะนอนอยู่ตรงนั้น คนตัวโตกวาดสายตามองไปรอบๆห้องแล้วก้าวขายาวไปเช็คดูในห้องน้ำแต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า ไร้ซึ่งวี่แววของไอ้ลูกแมวที่เขารักจนทำให้เขาเริ่มใจไม่ดีขึ้นมา

            "เลย์...อยู่ไหน เลย์"

            "เลย์! หายไปไหนวะ..." คนตัวโตเร่งฝีเท้าเดินตามหาน้องชายของเขาไปทั่วบ้าน

            "เลย์!?" แต่ไม่ว่ายังไงก็หาตัวเขาไม่เจอเลย

            "โถ่เว้ย! เลย์!? อยู่ไหน!" เสียงเรียกของคนตัวโตดังไปทั่วบ้านจนร่างสูงมาโผล่อยู่ริมสระว่ายน้ำ เพราะหาคนรักไม่เจอจึงทำให้ตอนนี้เขารู้สึกใจไม่ดีแปลกๆ เขาไม่รู้ว่าเลย์หายไปไหน หายไปนานแค่ไหนแล้ว ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธตัวเอง โกรธที่ไม่รีบกลับมาให้เร็วกว่านี้

            "โถ่เว้ย!! เลย์...หายไปไหน!!" นทีตวาดเสียงเกรี้ยวกราด ในใจมันร้อนรนราวกับกำลังถูกไฟร้อนๆรนทั้งตัว น้องชายของเขาหายไปไหนกัน...

            "เลย์!..." คนตัวโตขบกรามเรียกหาน้องชายอีกเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่สายตาดุจะก้มลงไปสังเกตเห็นบางอย่างมืดๆจมอยู่ใต้สระว่ายน้ำ เมื่อมองดูดีๆดวงตาคมดุของคนตัวโตก็ค่อยๆเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ หัวใจของเขาเหมือนกำลังถูกบีบแน่นและทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบสงัด ร่างที่นอนไร้สติอยู่ใต้น้ำนั้นก็คือ...

            "เลย์!!!"

 

 

            ตู้มมม

            สิ้นเสียง ร่างสูงใหญ่กระโดดลงไปในสระแทบจะทันทีเพื่อรีบไปช่วยน้องชายคนเล็กของเขาขึ้นบก ขณะที่นทีพาร่างของเลย์ขึ้นมา เนื้อตัวของคนในอ้อมกอดเขามันช่างเย็นเฉียบ เมื่อวางร่างอันซีดเผือดลงให้นอนระนาบกับพื้นแล้วคนตัวโตจึงทำการผายปอดพร้อมเช็คหาชีพจรให้

            "เลย์..." นทีเรียกน้องชายเป็นระยะ และคอยผายปอดช่วยหายใจคนรักไปเรื่อยๆ ทั้งปั้มหัวใจหาทางช่วยชีวิตอันรินหรี่นี้ให้พ้นภัย แต่ไม่ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนก็ไร้ซึ่งวี่แวว

            "เลย์! ฟื้นสิ! เลย์..." คนตัวโตเรียกน้ำเสียงติดวิตก ใบหน้าที่ดูสงบเยือกเย็นตลอดเวลาบัดนี้สูญเสียความเยือกเย็นไปหมดแล้ว เขากลัว กลัวว่าเขาจะสูญเสียน้องชายของเขาไปตลอดกาล

            "ไม่เลย์...ฟื้นสิ อึก...เลย์ กลับมาหาพี่..." คนตัวโตเรียกคนรักไปพร้อมๆกับสลับผายปอดจนเริ่มหมดหวัง มือไม้สั่นเทาไปหมดจนเริ่มคิดอะไรไม่ออก ตอนนี้เขาควรต้องทำอะไรเขาคิดไม่ออกเลย มีเพียงน้ำตาที่แห้งเหือดไปนานหลายปีซึ่งค่อยๆไหลลงมาช้าๆ

            "อย่าทิ้งพี่ไป...อึก พี่ขอร้อง..."

            "เลย์...พี่ขอโทษ..."

 

 

            "แค่ก...แค่กๆๆ" ในขณะที่ความสิ้นหวังเข้าปกคลุมในจิตใจของคนเป็นพี่ชาย อยู่ๆร่างของคนตรงหน้าก็กระตุกและไอสำลักน้ำออกมาไม่หยุด

 

 

            "ละ เลย์..." นทีเรียกน้องชายเสียงสั่นเทา แววตาสั่นไหวเบิกกว้าง หัวใจของเขาตอนนี้มันราวกับถูกจุดไฟสว่างให้ติดขึ้นมาอีกครั้ง

 

 

            "พี่..." เปลือกตาบางของคนเป็นน้องชายถูกเปิดขึ้นมาอย่างยากลำบาก ก่อนที่เขาจะหลุดเรียกคนตรงหน้าที่มองเห็นเป็นเพียงภาพอันพร่ามัวเท่านั้น

 

 

            "ฮึก...เลย์!" คนตัวโตผวาโอบร่างของน้องชายขึ้นมากอดเอาไว้หลวมๆ ในใจก็อยากจะกอดให้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ก็กลัวว่าอีกฝ่ายจะอึดอัดเกินไปเพราะเลย์เพิ่งฟื้นขึ้นมา

 

 

            "พี่..." คนในอ้อมกอดเรียกพี่ชายเสียงแผ่วเบา ร่างบางไร้เรี่ยวแรงและอ่อนโรยราราวกับต้นไม้ที่กำลังเหี่ยวเฉา ใบหน้าหวานซีดไร้ซึ่งสีสันใดๆ ตามนิ้วเกิดรอยยับย่นของเนื้อที่แช่ในน้ำนานเกินไปแถมยังออกสีซีดอีกต่างหาก

 

 

            "ฮึก...พี่ขอโทษ ฮึก พี่ขอโทษ" คนตัวโตพยายามกลั้นเสียงสะอื้นไห้ด้วยความดีใจปนปวดใจที่เกือบจะสูญเสียคนที่เขารักไป ร่างสูงที่ดูแข็งแรงและมั่นคงสั่นเทาเล็กน้อยแต่เลย์ก็รู้สึกได้ดี เพราะในตอนนี้ความรู้สึกของเขามันนิ่งสงบและเงียบสงัดไปหมด

 

 

            "พี่ทีครับ..." เลย์เรียกพี่ชายเสียงแผ่วเบา มันฟังดูแผ่วเบามากจนน่าห่วง ราวกับเจ้าของเสียงนี้กำลังจะสิ้นลมหายใจในไม่ช้า ความจริงเลย์เกือบจะไม่กลับมาแล้วถ้าหากเขามาเจอเลย์ช้ากว่านี้ ทุกอย่างมันเป็นความผิดของเขาเอง เพราะเขาคนเดียว...

 

 

            "อย่าทิ้งพี่ไป พี่ขอร้อง" นทีพูดเสียงแหบพร่าอยู่ข้างๆหูเลย์

            "ต่อให้เราเป็นได้แค่พี่น้องกันพี่ก็ยังรักเลย์ รักเลย์คนเดียวพี่สัญญา เพราะฉะนั้นอย่าทำแบบนี้..." ยิ่งคนตัวโตพูดก็ยิ่งกระชับกอดร่างบางแน่น เลย์เองก็ค่อยๆพยายามขยับวงแขนกอดรัดร่างของพี่ชายเข้าหาตัวด้วยเช่นกัน ก่อนที่คนตัวเล็กกว่าจะเผลอปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมาเช่นกัน

 

 

            "ฮึก พี่...ไม่ได้เกลียดเลย์เหรอ" เลย์ถามเสียงแหบแผ่ว ฟังดูขาดๆหายๆ

 

 

            "พี่รักเลย์ครับ พี่รักเลย์"

 

 

            "แต่...ฮึก พี่เกลียดเลย์ ฮึก พี่..." เลย์พูดไม่ค่อยจะรู้เรื่อง มือบางขยุมเสื้อบริเวณแผ่นหลังของพี่ชายไว้แน่น เรียวปากสีซีดเม้มเข้าหากันแน่นแล้วสั่นระริกพร้อมๆกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้มลงมาไม่ขาดสายเมื่อเขานึกถึงเหตุการณ์ที่ถูกพี่ชายทำร้ายไปก่อนหน้านี้

 

 

            "พี่ขอโทษ พี่ผิดเอง พี่ขอโทษเลย์ พี่ไม่เคยเกลียดเลย์เลย เพราะงั้นอย่าทำแบบนี้อีกนะ อยู่กับพี่นะเลย์" นทีบอก มือหนาลูบหัวทุยของน้องชายไปมา

            "เรามาเริ่มต้นใหม่กันนะ" นทีเอ่ย เลย์นิ่งไปซักพักก่อนจะส่ายหน้าไปมา

 

 

            "ไม่เอา ฮึก ไม่เอา ฮึก เลย์กลัว ฮืออ เลย์ทำไม่ได้"

 

 

            "ต้องทำได้สิ เราต้องทำได้"

 

 

            "ฮืออ เลย์ไม่เอาแล้ว เลย์อยาก..." ไม่ทันที่เลย์จะได้พูดประโยคที่โง่ที่สุดในชีวิตของเขาออกมาริมฝีปากบางก็ถูกปิดให้เงียบด้วยริมฝีปากของคนเป็นพี่ชาย เพียงแค่สัมผัสกันเบาๆก็สามารถทำให้เลย์เงียบลงได้ในทันที

 

 

            "อย่าพูดอะไรแบบนี้อีก...เพราะเลย์คือสมบัติล้ำค่าเพียงชิ้นเดียวที่พี่เหลืออยู่ กลับมาสู้กับพี่อีกครั้ง พี่สัญญาพี่จะไม่ทำมันพลาดอีก นะครับ" นทีผละริมฝีปากออกมา ใบหน้าของคนสองคนใกล้ชิดกันจนจมูกแนบชิดกัน แววตาของคนทั้งสองสบผสานกันอยู่เนินนานจนเสมือนโลกทั้งใบมีเพียงแค่พวกเขาสองคนเท่านั้น

            "กลับมาคบกับพี่ใหม่นะ" คนตัวโตถามเสียงแผ่ว

 

 

            "แต่เราเป็นพี่น้องกันนะ..." เลย์ค้านเสียงอ่อนลง

 

 

            "แต่เราก็รักกันได้ แค่ไม่ต้องไปแคร์มันก็พอ พี่จะไม่ทิ้งเลย์ไปไหนอีก"

 

 

            "คุณแม่..." เลย์จะหาเรื่องขัดขึ้นมาอีก เพราะในสภาวะที่จิตใจของเขาตกต่ำถึงขีดสุดจนคิดจะจบชีวิตตัวเองด้วยการฆ่าตัวตายแบบนี้ ไม่แปลกหรอกที่เลย์จะคิดลบไปต่างๆนาๆเสียหมด เท่านี้นทีก็รู้แล้วว่าเขาไม่ควรปล่อยเลย์ไป ต่อให้ต้องทำลายกฏอะไรยังไงเขาก็จะรักเลย์ต่อไป เขาจะไม่ทิ้งสมบัติเพียงชิ้นเดียวของเขาไปไหนอีก จะไม่ปล่อยเลย์ไว้คนเดียวอีก มันเหมือนเป็นพรหมลิขิต ที่นทีสูญเสียคนในครอบครัวและความทรงจำไปจนหมด แต่ไม่นานเขาก็ได้ความทรงจำใหม่พร้อมครอบครัวคนใหม่เข้ามา แถมครอบครัวคนนี้ยังมีค่าสำหรับเขามากยิ่งกว่าใครอีกด้วย

 

 

            "ซักวันท่านต้องยอมรับเรา"

            "ยอมรับในความรักที่เรามีให้กัน"

            "กลับมาเริ่มต้นใหม่และสู้ไปพร้อมๆกับพี่อีกครั้งนะครับ"

 

 

 

            --- To be continued ---

 

วันจันทร์อังคารมาอัพให้ไม่ได้ซอรี่งับ อย่าเพิ่งไปไหนนะวันนี้จะมาลงย้อนหลังของจันทร์อังคารให้อ่านกัน โปรดรอตอนต่อไปซักครู่

ชื่อ
ความคิดเห็น