email-icon facebook-icon Line-icon

ตอนที่19 ไปขอให้ผมหน่อย

ชื่อตอน : ตอนที่19 ไปขอให้ผมหน่อย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ต.ค. 2563 05:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่19 ไปขอให้ผมหน่อย
แบบอักษร

“ปลาวาฬ !! ดีใจจังเลย มาอยู่กับแม่ที่นี่ตลอดเลยนะ …”พอเดินตามหลังคนตัวสูงเข้ามาก็โดนดึงไปกอดโดยไม่ทันตั้งตัว  

“คุณแม่ สวัสดีครับ …”ถึงจะตกใจแต่ก็ไม่ลืมยกมือไหว้แม่ของคนรัก 

“แม่ !! เบาๆดึงไปกอดซะแรงเลย ตกใจด้วยนะนั่น หึๆ …“เป็นเอกเห็นหน้าของคนอ้วนที่หน้าเหวอด้วยความที่ไม่ทันตั้งตัว 

“ว่าไงลูก มาอยู่กับแม่ที่นี่นะ แม่จะสอนทำขนมทำอาหารทุกวันเลย … “แม่ของเป็นเอกก็ไม่ต่างจากลูกชายนักที่ไม่เปิดโอกาสให้อีกคนได้พูดหรือปฏิเสธอะไรเลย  

“หึ ๆ …”เป็นเอกแปะมือกับแม่ด้วยความที่แม่ทำได้ถูกใจเขานัก 

“ผม เอ่อ …” 

“อ้วนนนน นะครับ …” 

“เอก ผมเกรงใจ เอ่อ …” 

“เกรงใจทำไม อ้วนเป็นเมียผมนะ … “ 

“ เอก \…”แม่และปลาวาฬอุทานออกมาพร้อมกันแต่คนละความรู้สึก คนแม่ดีใจ แต่คนอ้วนตกใจและอายจนหน้าขึ้นสีทันที 

“ก็จริงหนิ นะอ้วนนนน …“เป็นเอกยังใช้วิธีเดิมคืออ้อนแล้วจะได้ทุกอย่างที่ต้องการ 

“ปลาวาฬ กังวลอะไรหรือเปล่าลูก ถ้ากังวลเรื่องทางบ้านไม่ต้องคิดมาก ถ้าลูกทั้งสองคนพร้อมแม่จะไปสู่ขอให้ทันทีเลย …“แม่ลูกแปะมือกันด้วยความที่ใจตรงกัน 

“สู่ขอ !!! ?…”จากตาที่กลมโตอยู่แล้วยิ่งเวลาเบิกขึ้นด้วยความตกใจยิ่งโตขึ้นไปอีกเท่าตัว 

“ผมพร้อมแล้วครับแม่ ไปขอให้ผมหน่อย …“เป็นเอกคุยกับแม่เหมือนเป็นเรื่องปกติธรรมดา 

“เอก !! เอาไว้คุยทีหลังได้ไหมครับ เอกยังเรียนอยู่เลยนะ แล้วเราก็พึ่งคบกันเองด้วย …“ปลาวาฬเอ่ยขึ้นอย่างไม่ค่อยจะเห็นด้วย เขารักคนตัวสูงตรงหน้าก็จริงแต่พึ่งจะคบกันได้อาทิตย์กว่าๆเองด้วยซํ้า 

“อ้วนนน ไม่ …” 

“เอาล่ะๆแม่ว่าเอาอย่างที่หนูปลาวาฬพูดก็ได้นะลูก แม่ยังไงก็ได้หนูปลาวาฬสะดวกแล้วค่อยมาบอกแม่ …“แม่ของเป็นเอกรีบแทรกลูกชายพูดเพราะเธอไม่อยากให้ทั้งคู่ทะเลาะกันเหมือนวันนั้นอีก และเธอก็เป็นคนจุดฉนวนด้วย เลยไม่อยากให้ซ้ำรอยเดิม 

“ตาลๆ มายกกระเป๋าคุณๆขึ้นบ้านไป เป็นเอกพาพี่เขาขึ้นไปพักเถอะลูก มาถึงเหนื่อยๆ …“สั่งเด็กในบ้านเสร็จก็หันมาบอกลูกชายให้ขึ้นไปพัก  

“ไม่ต้องหรอกครับ กระเป๋ามันหนัก พี่ตาลยกไม่ไหวหรอก ให้เอกยกเองดีกว่าครับ …“ปลาวาฬเอ่ยขึ้นแล้วยิ้มให้ตาลจนตาหยี เลยไม่ได้สังเกตุว่าทุกอย่างในบ้านหยุดการเคลื่อนไหว ขนาดบุคคลที่ใหญ่ที่สุดในบ้านอย่างแม่ของเป็นเอกเองยังหยุดไปชั่วขณะแล้วค่อยๆหันมามองหน้าลูกชายที่ยืนงงๆอยู่ 

“พี่ตาลไม่ต้องครับเดี๋ยวผมยกเอง …“พูดเสร็จก็เดินเข้าไปแย่งกระเป๋าแล้วยกเดินขึ้นบันไดไปตามคนอ้วนที่เดินไปก่อนแล้ว ท่ามกลางความแปลกใจของคนที่เห็นเหตุการณ์  

“ตาลๆฉันตาไม่ฝาดใช่ไหม …”แม่ของเป็นเอกยังไม่มั่นใจในสิ่งที่ตัวเองเห็น ที่ลูกชายเทวดาของบ้านยกกระเป๋าเดินทางขึ้นบ้านเอง แถมไม่ใช่ของตัวเองด้วย ใบก็ไม่ใช่ๆเล็ก  

”ถ้าคนอื่นบอกตาลก็ไม่เชื่อค่ะ …“ตาลก็อึ่งไม่แพ้กัน เพราะตั้งแต่เธอมาทำงานที่นี่ เธอเห็นแต่ทุกคนในบ้านเอาใจและดูแลคุณเป็นเอกของเธอยิ่งกว่าไข่ในหิน แม้กระทั้งเธอเองก็คอยทำตามคำสั่งอย่างไม่ให้ขาดตกบกพร่อง ถ้าป้อนข้าวได้เธอคงได้ป้อนไปแล้ว ด้วยความที่เป็นลูกชายคนเล็กทุกคนก็เลยตามใจ ชนิดที่ว่า แค่เอ่ยปากก็จะได้ทุกอย่างตามที่ขอทันที 

 

“อ้วนนน อ้วนจะนอนเลยหรือว่าอาบนํ้าก่อน …“เมื่อยกระเป๋าเข้ามาไว้ที่ห้องของตัวเองแล้ว ก็ถามอีกคนที่กำลังเดินสำรวจห้องไปรอบๆด้วยความสนใจ 

“อาบๆผมร้อน แต่รอแป๊บนะผมขอนั่งพักก่อน …“จริงๆแล้วเขาเริ่มหิวหน่อยๆแล้วแต่ไม่อยากพูดเดี๋ยวรอให้คนตัวสูงหลับแล้วเขาจะแอบย่องลงไปหาอะไรกิน 

“งั้นเอกอาบก่อนนะ แล้วอ้วนค่อยอาบ เอกจะขอออกไปทำธุระข้างนอกหน่อย อ้วนอาบนํ้าเสร็จก็นอนพักได้เลยนะ เอกไปแป๊บเดียว จะกลับมาก่อนอาหารเย็นนะครับ… “พูดเสร็จก็เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวเข้าห้องนํ้าไป โดยไม่ได้สังเกตว่าคนอ้วนยกมือขึ้นมาทำท่าดีใจแค่ไหนที่เป็นเอกจะออกไปข้างนอก ก็เขาจะได้กินโดยไม่มีใครมาขัดการกินของเขา และนี่คือเหตุผลที่เขาไม่อยากอยู่บ้านกับพ่อแม่ของตัวเองและบ้านของคนรัก เพราะทุกคนจะคอยห้ามการกินของเขา 

 

“อ้วนไม่นอนอ่ะ …“เป็นเอกถามคนอ้วนเพราะเดินลงมาส่งเขาที่รถ ไม่ยอมนอนทั้งๆที่เขาก็บอกให้นอนพัก แต่จริงๆแล้วเป็นเอกกลัวว่าอีกคนขอตามไปด้วย โดยลืมไปว่าคนอ้วนไม่เคยเซ้าซี้ขอตามไปไหน มีแต่เขานั่นแหละที่คอยขอตามคนอ้วนไปตลอดและไม่ค่อยปล่อยให้ไปไหนคนเดียว 

“ไม่นอนนน เดี๋ยวกลางคืนนอนไม่หลับ …“ปลาวาฬตอบยิ้มๆแล้วก็ลุ้นให้คนรักออกไปเร็วๆเพราะท้องเริ่มร้องประท้วงอยากกินของว่างแล้ว 

“อ้าว หนูปลาวาฬไม่ไปกับเราเหรอลูก …“แม่ของเป็นเอกแต่งตัวด้วยชุดที่ทะมัดทะแมงคือกางเกงเสื้อยืดรองเท้าผ้าใบเท่ห์ๆเหมือนสาววัยสามสิบปลายๆเดินลงมา จนปลาวาฬเองยังตะลึง  

“อ้วนไม่ไปหรอกครับผมอยากให้เขาพักมากกว่า คุณแม่รีบไปเถอะครับเดี๋ยวกลับมาไม่ทันอาหารเย็น …“เป็นเอกขยิบตาให้แม่ขึ้นรถและส่งสัญญาณให้หยุดชวนคนอ้วนของเขา 

“ครับ ผมไม่ไปผมอยากพัก เดี๋ยวผมทำอาหารช่วยพี่ตาลรอนะครับ …“ปลาวาฬก็รับคำของคนรักทันทีเหมือนกัน แล้วก็ดีใจอีกเรื่องคือแม่ของคนรักก็ไม่อยู่อีกคน” สบายหมูล่ะ “แอบคิดในใจคนเดียว 

 

“พี่ตาลครับ วันนี้เราทำอะไรเป็นอาหารเย็นดีครับ …“ปลาวาฬสนิทกันตาลเด็กรับใช้ของบ้านเป็นเอกเพราะเคยไปเฝ้าไข้เป็นเอกที่โรงพยาบาลด้วยกัน เลยสนิทกันในระดับหนึ่ง  

“วันนี้เหรอคะ มีต้มยำทะเล ปูผัดผงกะหรี่ ไข่เจียวกุ้ง แล้วแกงเขียวหวานลูกชิ้นปลากรายค่ะ คุณท่านสั่งไว้แล้วค่ะก่อนที่ออกไปข้างนอก …“ตาลรายงานเมนูอาหารยิ้มๆเธอชอบคนรักของเจ้านายคนนี้มาก ถึงจะอ้วนแต่ก็น่ารัก เธอยังเอาไปคุยกับเด็กรับใช้บ้านของเจ้าคุณว่า แฟนของนายเธอก็น่ารักไม่แพ้กับคุณฝันดีแฟนของคุณเจ้าคุณเหมือนกัน ทั้งสองบ้านต่างโอ้อวดแฟนเจ้านายของตัวเอง 

“เอ่อ พี่ตาลครับ เอ่อคือ …” 

“อยากกินเค้กใช่ไหมคะ นี่ค่ะคุณท่านให้เตรียมไว้ให้แล้วค่ะ มีทั้งเค้กกล้วยหอม คุกกี้ แล้วก็พายสัปปะรดค่ะ คุณท่านทำเองทั้งหมดไว้รอคุณหนูปลาวาฬโดยเฉพาะเลยนะคะ …“ว่าแล้วตาลก็ยกทั้งหมดที่เตรียมไว้มาโชว์ให้ดู ทำให้คนที่ท้องกำลังร้องด้วยความหิวตาโตขึ้นทันที 

“ตาลรู้ใจผมที่สุดเลย …”ปลาวาฬยิ้มให้คนรู้ใจจนตาหยี ก่อนจะรับมากินด้วยความดีใจ 

…… 

“เป็นเอกทำไมลูกไม่ยอมให้พี่เขามาด้วยอ่ะ …“เมื่อขึ้นรถมานั่งกันสองคนแม่ลูกแล้ว แม่ก็ถามลูกชายด้วยความสงสัยทันที  

“มาไม่ได้หรอกครับ อ้วนขี้สงสาร ถ้าไปด้วยทุกอย่างอาจจะจบครับ …“เป็นเอกหันมาตอบแม่ก่อนจะหันไปขับรถต่อ 

 

“พี่เป็นเอก ช่วยคนเล็กด้วยครับ …“เมื่อเห็นคนที่ตัวเองรักเดินมาก็ร้องเรียกให้ช่วยด้วยความดีใจ แต่ก็ต้องหุบยิ้มทันทีเช่นกันเมื่อเห็นอีกคนที่เดินตามมา  

“ทำไมไม่ร้องให้ช่วยต่ออีกล่ะหนู …“แม่ของเป็นเอกถามยิ้มๆแต่ที่ในตาคมกริบที่เหมือนกับลูกชายกับไม่ยิ้มด้วย เธอให้คนจับคนเล็กมาขังไว้ที่ โกดังเก็บวัสดุก่อสร้างเก่าของบริษัทของครอบครัวเธอ ตั้งแต่ตอนเช้าและเธอมาดูเองก่อนที่จะโทรไปบอกลูกชายที่เชียงใหม่ 

“แล้วคุณป้าจับผมมาทำไม ผมทำอะไรให้คุณป้าคอยดูนะผมจะเอาเรื่องคุณป้าให้ถึงที่สุด …“คนเล็กตะโกนตอบด้วยความโมโห เขารู้จักกับแม่ของเป็นเอกที่โรงพยาบาล แต่จู่ๆก็จับเขามา และเขาก็แน่ใจว่าไม่เคยทำอะไรให้แม่ของเป็นเอกมาก่อนนี้ด้วย  

“เงียบ !!! …”เป็นเอกแทบจะไม่มองหน้าคนเล็กเลย จากที่เกลียดเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยิ่งเกลียดยิ่งขึ้นไปอีก  

“พี่เป็นเอก ช่วยผมด้วย ฮือๆจู่ๆคุณป้าก็จับผมมา ฮือๆๆๆ …“คนเล็กทั้งตกใจและน้อยใจที่โดนตวาดจากคนที่ตัวเองรัก และความกลัวที่ก่อตัวขึ้นมาอย่างไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร 

“กู รู้เรื่องที่มึงทำมาทั้งหมดแล้ว มึงจะยอมสารภาพออกมาเองไหม หรือต้องให้กูพูดว่ามึงทำอะไรลับหลังกูบ้าง …“เป็นเอกพูดเสียงทุ้มต่ำออกมาเบาๆแต่ทำให้คนเล็กเย็นยะเยือกไปทั้งตัว 

“พุ พูด พูดอะไรครับคนเล็กไม่รู้เรื่อง …“คนเล็กพูดเสียงสั่นด้วยความตกใจและไม่มั่นใจในความผิดของตัวเอง เพราะไม่คิดว่าเรื่องที่ตัวเองทำจะมีคนรู้เรื่องและไม่คิดว่ามันจะเรื่องใหญ่อะไร ก็แค่จ่ายเงินเท่านั้น เขาไม่ได้ทำอะไรผิดกฏหมายซะหน่อย  

“ยอมรับเถอะหนู อย่าให้เป็นเอกต้องโกรธกว่านี้ เพราะไม่งั้นชีวิตหนูจะไม่ได้กลับไปหาพ่อแม่ของหนูนะ …“แม่ของเป็นเอกเตือนด้วยรอยยิ้มอย่างคนเจ้าเล่ห์ 

“แล้วป้ามาเสือกอะไร ผมไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย …“คนเล็กที่งามแค่รูปร่างภายนอก เขาก็ไม่ต่างจากเป็นเอก ที่มีแต่คนเอาใจทุกอย่างไม่เคยขัดใจ อยากได้อะไรก็ต้องได้ และทุกอย่างซื้อได้ด้วยเงิน 

“เพี้ย เพี้ย !! นี่คือสิ่งที่เธอก้าวร้าวฉัน …”แม่ของเป็นเอกตบหน้าคนเล็กสองทีซ้อน และเลือดออกทันทีที่มุมปากบางสวยนั้น 

“แก !! …” คนเล็กมองหน้าคนที่ตบตัวเองด้วยสายตาเคียดแค้น 

“มึงเงียบ ถ้ามึงยังก้วร้าวแม่กูอีกแม้แต่คำเดียว มึงจะไม่ได้ออกไปจากที่นี่แบบคนปกติแน่นอน …“เป็นเอกเอ่ยเสียงเย็นออกมา  

“ห๊ะ !!! …”คนเล็กมองคนที่ตัวเองรักตาค้าง อย่างคิดไม่ถึง  

“จะไม่ยอมพูดใช่ไหม ว่ามึงทำอะไรบ้างลับหลังกู …“เป็นเอกมองหน้าคนเล็กด้วยสายตาที่เย็นชาไร้ความรู้สึก 

“ผม ผมไม่ได้ทำอะไรนะครับ พี่เป็นเอกพูดเรื่องอะไรครับ …”คนเล็กยังปฏิเสธตาใส เขายังคิดว่าสิ่งที่เขาทำมันไม่ใช่เรื่องที่ผิด เขาไม่ได้ไปโกงใครหรือทำอะไรให้ใครเดือดร้อน 

“หึ มึงโอนเงินให้พี่ชลทำไม แล้วเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมามึงโอนเงินให้ไอ้ผู้กำกับซีรี่ย์หน้าโง่คนนั้นไปสามล้าน เพียงเพราะมึงอยากถ่ายบทเลิฟซีนกับกูแค่นั้น ซีรี่ย์ที่กูเล่นยังไม่ได้ทำเงินเท่ากับที่มึงจ่ายเงินให้ไอ้ผู้กำกับหน้าโง่คนนั้นเลย นี่ไงเอกสารการโอนเงินทั้งหมดของมึง …“เป็นเอกโยนเอกสารทั้งหมดใส่หน้าคนเล็กด้วยความโมโห 

“พี่เป็นเอก ฮึก ฮือ ๆๆ พี่เป็นเอกรู้ไหมว่าทำไมผมถึงทำแบบนั้น …“คนเล็กอึ่งแล้วก็ร้องให้ออกมาเหมือนคนใจจะขาด 

“กูไม่อยากรู้ กูรู้แต่ว่ามีเงินอย่างเดียวทำไม่ได้ …“เป็นเอกหันหลังให้ทันที  

“พี่ ฮือๆ ฮือๆๆ ผมรักพี่ ผมอยากเป็นแฟนกับ ฮือๆ เป็นแฟนกับผมนะ …”คนเล็กร้องขอด้วยความคิดว่าอีกคนจะเห็นใจในความรักของตน 

“รักเหรอ ใครสอนให้มึงซื้อเอาเหรอความรักอ่ะ …“เป็นเอกยังไม่ยอมมองหน้าคนเล็ก ยังคงหันหลังให้เหมือนเดิม  

“แต่วันนี้กูไม่ทำอะไรมึงหรอกนะ แต่กูมีคนที่จะพามึงกลับบ้านแล้วก็เอามึงกลับไปสั่งสอนใหม่ ว่าความรักมันไม่ได้ซื้อได้ด้วยเงิน …“ยิ่งพูดเป็นเอกยิ่งรู้สึกรังเกียจในการกระทำนี้ 

“พ่อ !!!! …”คนเล็กเห็นคนที่เดินเข้ามาหาตัวเอง ด้วยใบหน้าที่แสดงความผิดหวัง สงสาร รู้สึกผิด ทำให้เขาแทบอยากจะตายไปจากตรงนี้เดี๋ยวนี้ เขาผิดอะไร เขาก็แค่จ่ายเงินใช้เงินเหมือนที่เขาเคยใช้มาปกติ  

“พ่อ ไม่คิดเลยนะคนเล็ก ว่าคนเล็กจะจ่ายเงินเพื่อให้ได้ความรักมา ตั้งแต่ลูกเล่นซีรี่ย์เรื่องนี้ ลูกจ่ายเงินไปแล้วสิบล้านกว่า พ่อก็ไม่เคยว่าเพราะคนเล็กก็ใช้แบบนี้ปกติอยู่แล้ว แต่เงินมันซื้อความรู้สึกและความจริงใจของคนไม่ได้ลูก พอเถอะนะลูก กลับกับพ่อ …“เจ้าสัวกิต สุจริตกุล ที่รวยอันดับต้นๆของไทยมองหน้าลูกชายคนเล็กด้วยความผิดหวัง สงสาร และคิดว่าเขาเองก็ผิด ที่เอาแต่ทำงาน จนไม่เวลามาเอาใจใส่ลูก 

“พ่อ ฮือๆผมรักพี่เป็นเอก พ่อช่วยพูดกับพี่เขาให้หน่อย ผมรักพี่เขาฮือๆ ผมอยากเป็นแฟนกับพี่เขาฮือๆๆ …”คนเล็กยังคิดว่าเขาไม่ได้ผิด เพราะเขาไม่ได้ทำอะไรที่ผิดต่อกฏหมายเลย เขาไม่ได้โกงใคร 

“ผมต้องขอโทษด้วย ที่ลูกชายผมทำให้พวกคุณ เดือดร้อน ผมขอรับผิดแทนลูกทั้งหมด ผมขอพาลูกผมกลับนะครับ …”เจ้าสัวกิต โค้งคำนับทั้งคู่ด้วยความรู้สึกผิดจริงๆ 

“พ่อ ผมไม่ไป ฮือๆผมรักพี่เขา …” 

ความคิดเห็น