email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP5 แขกไม่ได้รับเชิญ

ชื่อตอน : EP5 แขกไม่ได้รับเชิญ

คำค้น : นิยายy NC+ ชายรักชาย ดราม่า เสี่ย กำนัน ธิดาจำแลง

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.พ. 2564 19:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP5 แขกไม่ได้รับเชิญ
แบบอักษร

ผมพาแขกที่ไม่ได้รับเชิญกลับมาที่บ้านพร้อมกับผม ว่าแต่แม่ของผมหายไปไหนเนี่ย ทำไมที่บ้านถึงได้ดูเงียบเชียบขนาดนี้นะ แล้วแขกไม่ได้รับเชิญพวกนี้ล่ะ ใครจะมาอยู่รับหน้าแทนผม เฮ้อ...คงต้องเป็นผมเหมือนเดิมสินะ 

"เอ่อ...คุณกับลูกน้องนั่งรออยู่ตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวผมขึ้นไปเอาน้ำเย็นอยู่บนบ้านลงมาให้" 

"เดี๋ยวสิ นายอยู่บ้านหลังนี้คนเดียวหรอว๊ะ"  

"เปล่า ผมอยู่กับแม่" 

"อ่อ แล้วพ่อของนายล่ะ ไปไหน" 

"นี่คุณ คุณจะถามอะไรเยอะแยะขนาดนี้เนี่ย จะกินมั้ยน้ำ ถ้าไม่กินก็เชิญถามผมต่อได้เลย" 

"อืม ไม่ถามแล้วก็ได้" 

ผมเดินออกมาจากผู้ชายคนนั้นแล้วขึ้นมาบนบ้าน เพื่อเอาน้ำเย็นๆไปให้กับแขกที่ไม่ได้รับเชิญทั้งสองคน แม่ผมก็ไม่รู้ไปไหน สงสัยต้องไปร่วมวงเล่นไพ่ที่บ้านป้าสายเหมือนเดิมแน่ๆ คอยดูเถอะ ถ้าห้ามแล้วยังไม่ฟังอีก ผมจะโทรแจ้งตำรวจให้มาจับแม่ผมซะเลย แม่ผมจะได้เข็ดหลาบเสียบ้าง 

"อ่ะ น้ำเย็นๆของคุณกับลูกน้อง ถ้ากินอิ่มแล้วก็เชิญกลับไปที่บ้านของพวกคุณได้เลย" 

"เฮ้ย! เดี๋ยวสิ อย่าพึ่งไป" 

"มีอะไรอีก อ๊ะ...คุณจะทำอะไรผมเนี่ย ปล่อยนะ" ในระหว่างที่ผมกำลังจะเดินออกมา เขาก็กระชากที่มือของผม จนผมแทบจะล้มลงไปทับบนตัวของเขา 

"ตามร่างกายของนายยังมีแผลถลอกอยู่นะ จะไม่ทำแผลหน่อยหรอ" 

"แผลแค่นี้เอง ไม่ต้องทำหรอก เสียเวลา ผมขอตัวก่อนนะ อ่อ...ผมส่งคุณกับลูกน้องของคุณตรงนี้ก็แล้วกันนะ บาย...อย่าได้เจอกันอีกเลย" 

"เดี๋ยว ยังไม่ให้ไป เฮ้ย...ไอ้เข้ม มึงกลับไปที่บ้านก่อนกูไป" 

"อ้าว ทำไมล่ะครับเสี่ย" 

"กูบอกให้กลับก็กลับไปเถอะ ถ้ามึงกลับไปก็บอกดีดี้กับดาด้าด้วยก็แล้วกันว่ากูติดธุระอยู่ ยังกลับบ้านตอนนี้ไม่ได้" 

"ถ้าผมกลับไป แล้วเสี่ยจะกลับไปที่บ้านได้ยังไงล่ะครับ ให้ผมอยู่คอยรับใช้เสี่ยที่นี่เหมือนเดิมเถอะ" 

"กูบอกว่าไม่ต้องก็ไม่ต้องไง ถ้ากูอยากกลับไปที่้บ้านเมื่อไหร่ เดี๋ยวกูโทรบอกมึงให้มารับกูกลับบ้านเอง เข้าใจมั้ย...ไอ้เข้ม" 

"เข้าใจครับเสี่ย" 

"เดี๋ยวๆ คุณไล่ลูกน้องของคุณกลับไปอย่างนี้ แล้วคุณล่ะ คุณจะอยู่ที่นี่ต่ออย่างนั้นหรอ" เขาไล่ลูกน้องคนสนิทของเขากลับไปแล้ว แล้วทำไมเขาถึงไม่กลับไปที่บ้านพร้อมกับลูกน้องของเขาซะเลยล่ะ จะอยู่ต่อให้มันเป็นภาระของผมต่อไปทำไมก็ไม่รู้ 

"อืม" 

"นี่คุณ คุณเป็นใครห๊ะ คิดจะทำอะไรตามใจตัวเองก็ได้อย่างนั้นหรอ เชิญคุณกลับไปที่บ้านของคุณได้แล้วไป ผมหิวข้าว จะไปหาอะไรกินแล้ว" 

"ผมก็หิวข้าวเหมือนกัน ขอกินข้าวด้วยคนสิ" 

"ห๊ะ...มันไม่มากไปหน่อยหรอคุณ" 

"ไม่มากหรอก แค่ขอกินข้าวด้วยเฉยๆ เพราะตอนนี้ผมเองก็รู้สึกหิวข้าวแล้วเหมือนกัน" 

"ก็ได้ๆ แต่ขอบอกไว้ก่อนนะ วัตถุดิบที่ผมจะไปซื้อมาทำอาหารกิน มันหกเละเทะต้องแต่ตอนที่อยู่ตลาดตอนนั้นแล้ว ส่วนลูกน้องของคุณที่บอกให้เอารถจักรยานมาส่งคืนให้ผม ตอนนี้ก็ยังไม่เห็นวี่แววเลย เพราะฉะนั้นที่บ้านของผมเลยเหลือแต่ไข่ไก่เท่านั้น เมนูไข่คุณกินได้มั้ยล่ะ" 

"กินได้สิ อะไรก็ได้ ผมกินได้หมดแหละ" 

"ก็ดี งั้นก็นั่งรอผมอยู่ตรงนี้นะ เดี๋ยวไปเจียวไข่มาให้กิน" 

"อืม" 

 

PART เสี่ยกำพล 

ในระหว่างที่ผมนั่งรอเขาทำอาหารมาให้ผมกิน อยู่ๆก็มีคนเดินเข้ามาหาผม ถ้าจำไม่ผิด....นี่มันลูกหนี้คนสำคัญของผมเลยนี่นา เห็นหน้าผมแค่นี้ถึงกับดูหน้าซีดไปเลยทีเดียว 

"เสี่ยกำพล!" 

"อืม ผมเอง เป็นไงบ้างครับคุณน้า หายเงียบไปเลยนะช่วงนี้น่ะ" 

"คะ...ค่ะ เสี่ยกำพลมาทำอะไรที่นี่หรอคะ ถ้าจะมาทวงหนี้กับน้า ตอนนี้น้ายังไม่มีให้หรอกนะจ๊ะ" 

"แม่! กลับมาแล้วหรอ ไงเสียไพ่มาอีกแล้วสิท่า ไม่งั้นคงไม่กลับมาบ้านเร็วขนาดนี้หรอกนะ" ผมมองตามทั้งคู่ นี่อย่าบอกนะว่าเด็กผู้ชายคนนี้เป็นลูกชายของลูกหนี้ผม เหอะ...อะไรมันจะบังเอิญขนาดนี้นะ 

"ไอ้ลูกปากเสีย แกมานี่เลยนะ" 

"โอ้ย...เบาๆสิแม่ มีอะไรงั้นหรอ" 

"แกพาเสี่ยกำพลมาที่บ้านของเราอย่างนั้นหรอ" 

"ใช่ เสี่ยกำพลเขาขอตามผมมาที่บ้านเองแหละ" 

"ไอ้ลูกเวร แกทำอะไรลงไปรู้ตัวบ้างมั้ย แกพาเขามาที่บ้านของเราได้ยังไง มันน่าตีจริงๆเลย มานี่..." 

"โอ้ย...แม่ แม่จะตีฉันทำไมเนี่ย มันเจ็บนะ" 

"ก็มันหน้าตีมั้ยล่ะ พาใครมาบ้านทำไมไม่ดูให้ดีเสียก่อน แกพาเจ้าหนี้มาหาแม่ถึงบ้านเลยเนี่ยนะ ตายๆๆ ฉันจะทำยังไงดีเนี่ย" 

"เดี๋ยวนะแม่ ฉันงงไปหมดแล้ว เสี่ยกำพลเป็นเจ้าหนี้ของแม่ตั้งแต่ตอนไหน หรือว่า..." 

"อะ...อืม คุยอะไรกันอยู่หรอ สองแม่ลูก" 

"ปะ...เปล่า เปล่าค่าเสี่ย ไม่มีอะไรหรอกค่ะ" 

"แม่..." 

"แกเงียบๆไว้ ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น เดี๋ยวแม่จัดการเอง" 

"มีอะไรจะพูดกับผมมั้ยครับ เท่าที่ทราบจากลูกน้องของผม คุณน้าติดหนี้ผมรวมดอกเบี่ยอยู่เท่าไหร่นะ ถ้าจำไม่ผิดหน้าจะราวๆสามแสนห้าได้มั้ง จริงมั้ยครับคุณน้า" 

"ห๊ะ...สามแสนห้า แม่...นี่มันหมายความว่าไงอ่ะ" 

"เอ่อ...คือแม่แอบเอาโฉนดที่ดินไปจำนำกับลูกน้องของเสี่ยกำพลเอาไว้น่ะ" 

"ห๊ะ! นี่แม่ทำอะไรลงไปเนี่ยรู้ตัวบ้างมั้ย แล้วเงินจำนวนมากมายขนาดนั้นมันหายไปไหนหมดล่ะ" 

"โอ้ย....ฉันไม่รู้ แกอย่าพึ่งมาถามอะไรแม่ตอนนี้ได้มั้ย ไปล่ะ คุยกับแกทีไรมีเรื่องให้ต้องปวดหัวทุกที ว่าแต่ตอนนี้เองมีเงินติดตัวให้แม่สักพันสองพันมั้ยว๊ะ แม่กะว่าจะเอาไปแก้ตัวใหม่ซะหน่อย" 

"ไม่มีหรอกแม่ ผมจะไปเอาเงินมาจากไหน ถึงมีผมก็ไม่ให้แม่หรอก" 

"อ้าว ไอ้ลูกคนนี้นิ ก็ได้ แม่ไม่ขอเองแล้วก็ได้ เอ่อ...เสี่ยกำพลคะ เสี่ยพอจะมีให้ฉันไปแก้ตัวสักพันสองพันมั้ยจ๊ะ ถ้าฉันแก้มือคืนมาได้เมื่อไหร่ รับรองฉันจะรีบเอาเงินจำนวนนี้คืนให้เสี่ยกำพลเลยจ้า" 

"มีสิ จะเอามั้ยล่ะ" 

"เอาค่ะเสี่ย" 

"แม่!" 

"เองไม่ต้องพูด ในเมื่อข้าขอเงินเองแล้วเองก็ไม่ให้แม่" 

"อ่ะ ผมให้ไปต่อทุนก็แล้วกัน อันนี้ไม่คิดดอกเบี่ยนะ หึๆๆ" 

"ขอบคุณค่ะเสี่ย" 

หลังจากที่ผมเอาเงินให้ไป คุณน้าที่เป็นแม่ของเด็กผู้ชายคนนี้ก็รีบเดินออกไปจากบ้านทันที เหลือแต่ผมกับเด็กผู้ชายคนนี้อยู่ที่บ้านแค่สองคนเหมือนเดิม  

"อ่ะ เงินของคุณที่ให้แม่ผมไปเมื่อกี้ ผมคืนให้" เขายื่นเงินจำสองพันบาทคืนให้กลับผม 

"ไม่ล่ะ นายเก็บเอาไว้ใช้เถอะ" 

"ได้ไงล่ะ แม่ผมเป็นหนี้คุณอยู่นะ ผมขอร้องอะไรคุณอย่างนึงได้มั้ยล่ะ" 

"ขอร้อง? อะไรล่ะ ว่ามาสิ" 

"คุณอย่าพึ่งยึดเอาโฉนดที่ดินที่แม่ของผมเอาไปจำนำกับลูกน้องคุณไปนะ ผม...ผมจะหาเงินมาใช้คืนให้คุณทุกบาททุกสตางค์แทนแม่ของผมเอง ผมขอร้อง" 

"นายเนี่ยนะจะหาเงินมาใช้หนี้แทนแม่ของนายได้ เงินจำนวนมากมายขนาดนั้น นายจะไปหามาจากไหนล่ะ" 

"ผมมีวิธีของผมก็แล้วกันน่ะ ผมขอร้อง ให้โอกาสผมเถอะนะ ผมจะหาเงินมาใช้หนี้ให้คุณเอง" 

"ก็ได้ ฉันจะรอดูก็แล้วกันว่านายจะไปหาเงินจากไหนมาใช้หนี้แทนแม่ของนายได้ แต่ตอนนี้...ไหนข้าวไข่เจียวของผมล่ะ ผมหิวแล้วนะ" 

"จริงสิ คุณนั่งรอผมอยู่ตรงนี้แป็บนึงนะ เดี๋ยวผมไปเอาข้าวไข่เจียวที่ทำไว้มาให้" 

"อืม เร็วๆล่ะ ผมหิว"  

เวลาผ่านไป จนกระทั่งผมกินข้าวอิ่มแล้ว ลืมบอกไปว่าข้าวไข่เจียวที่ผมเคยกินครั้งแรก แม้มันจะเป็นเมนูที่ธรรมดามากๆสำหรับผม และผมก็ไม่เคยคิดว่าจะกินมันด้วยซ้ำ แต่ว่าไม่รู้ทำไมมันถึงได้อร่อยขนาดนี้นะ สงสัยจะเป็นเพราะคนทำให้กินมั้ง ข้าวไข่เจียวถึงได้อร่อยขนาดนี้ หึๆๆ 

"นี่คุณ กินข้าวอิ่มแล้วก็กลับบ้านของคุณไปได้แล้วไป" 

"อะไรกัน นายจะไล่เจ้าหนี้ของนายกลับไปง่ายๆแบบนี้เลยหรอ" 

"อ้าว แล้วคุณต้องการอะไรอีกล่ะ บอกมาสิ" 

"เปล่า ไม่ต้องการอะไร แค่อยากอยู่ตรงนี้นานๆสักหน่อย" 

"เพื่อ?" 

"หมอก.....หมอก....อยู่บ้านมั้ย" 

"เสียงใครเรียกนายน่ะ น่ารำคาญจริงๆเลย ออกไปดูสิ" 

"ถ้ารำคาญก็กลับบ้านของคุณไปสิ" 

"ไม่ ผมไม่กลับ" 

"เหอะ!" 

 

โปรดติดตามต่อในตอนต่อไป 

ความคิดเห็น