Pee Ming

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 14 : ระบายความรู้สึก

ชื่อตอน : ตอนที่ 14 : ระบายความรู้สึก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 783

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2563 09:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 14 : ระบายความรู้สึก
แบบอักษร

ตอนที่ 14 : ระบายความรู้สึก 

 

"อาบน้ำเหรอจ๊ะ" เรนิตาเดินไปรอพี่ชายในอ่างอาบน้ำสีขาวทรงกลมใบใหญ่ที่อยู่ตรงกลางห้องน้ำเมื่อร่างกายของเธอปราศจากเสื้อผ้า ส่วนชายหนุ่มก็แยกออกไปยืนตรงพื้นที่แห้งถอดเสื้อผ้าออกจากลำตัวเช่นกันก่อนจะตามเธอไปอยู่ในอ่างน้ำสีขาวใบใหญ่ 

"คุณฟองสบู่" เรนิตายิ้มร่าเมื่อเห็นเจ้าฟองสีขาวอยู่เต็มอ่าง เธอวางมันไว้บนมือแล้วหันไปหาพี่ชายที่นั่งอยู่ด้านหลังของเธอ 

"สระผมก่อนแล้วกัน" เขามองเส้นผมสีเงินของเธอที่ถูกน้ำในฝักบัวรดจนเปียกก็เอื้อมมือไปหยิบแชมพูและสบู่เหลวที่อยู่ใกล้มือขึ้นมา เรนิตาเองก็เป็นเด็กดีเข้าไปนั่งหันหลังชิดกับอกของพี่ชาย เพื่อให้พี่ชายสระผมให้กับเธออย่างที่ม๊าเคยทำให้ตอนเธอยังเด็ก 

"ถ้าแรงไปก็บอกได้" มันเป็นครั้งแรกที่เขาได้ทำอะไรแบบนี้ให้กับใคร เรนิตาพยักหน้าลงเล็กน้อยแล้วหลับตาลงให้พี่ชายนวดเส้นผมของเธอ คนที่อยู่ด้านหลังก็บรรจงเทแชมพูไว้บนผ่ามือแล้วนวดให้เธออย่างเบามือที่สุดเพราะกลัวว่าจะทำให้เธอเจ็บ เส้นผมนุ่มที่ยาวถึงกลางหลัง สีของมันที่ไม่เหมือนใครทำให้เขานึกถึงภาพในอดีตขึ้นมาอีกครั้ง 

"อะไรทิ่มหลังหนู" เรนิตาลืมตาขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่ชนแผ่นหลังของตัวเองแล้วเลื่อนมือลงไปใต้น้ำเพื่องมหาเจ้าสิ่งนั้น 

"เธอทำอะไร" ชายหนุ่มที่บรรจงราดน้ำลงบนเส้นผมให้เธออยู่ถึงกับชะงัก เมื่อมือเล็กๆ สัมผัสเข้ากับเจ้าแท่งร้อนของตัวเองที่อยู่ใต้น้ำ มือนุ่มนิ่มเล็กบางที่จับขย้ำเบาๆ ทำให้เขาเริ่มเหงื่อตก 

"งื้อ คุณช้างน้อยของพี่ชาย ทำไมไม่เหมือนของหนู" ถึงแม้ว่าเรนิตาจะไม่เห็นแต่ก็รับรู้ว่าของพี่ชายใหญ่ๆ แล้วมันก็แข็งมากๆ ด้วย ของเธอมันยังเล็กนิดเดียวอยู่เลยแถมยังนิ่ม 

"ถ้าหนูโตขึ้น มันจะเหมือนของพี่ชายใช่ไหมจ๊ะ" เรนิตายังคงพูดคนเดียวโดยที่มืออีกข้างที่ว่างก็จับตรงนั้นของตัวเองเทียบกับของพี่ชาย คนที่อยู่ด้านหลังได้แต่พยายามอดทนและเหมือนความอดทนที่มีจะหมดลงไปเมื่อแววตาหวานเงยมาสบตากับตัวเองอีกครั้ง 

"ใช่ เมื่อเธอโตขึ้นมันก็จะโตตามเช่นกัน แล้วเรายังสามารถที่จะทำ..." 

"ทำอะไรเหรอจ๊ะ" เรนิตายังไม่เข้าใจที่พี่ชายจะสื่อ ก่อนจะถูกจับอุ้มชิดอกหันหน้าเข้าหากัน เรนิตาที่ไม่รู้จะวางมือตรงไหนจึงกอดคอพี่ชายแทน 

"ตรงนี้ของฉันจะได้เข้าไปอยู่ในตัวเธอยังไงละ" มือของเขาสัมผัสที่สะโพกเล็กนิ่มของเธอแล้วบีบเบาๆ เรนิตายังคงไม่เข้าใจว่าอะไรของพี่ชายที่จะเข้าไปอยู่ในตัวเธอ แล้วเข้าไปได้ยังไง 

"ของพี่ชายใหญ่ จะเข้าไปที่ไหนละจ๊ะ ตัวหนูเล็กนิดเดียว" เด็กตัวน้อยยังคงพูดเสียงเจี้ยวจ้าวไม่หยุด คนที่อดทนมานานก็เริ่มที่จะควบคุมร่างกายตัวเองไม่อยู่เข้าไปทุกที เมื่อได้สัมผัสผิวขาวนิ่มอย่างชิดใกล้ แล้วยังร่างกายของเธอที่ดูยั่วยวนเสียเหลือเกิน 

"ฮือ หนูจั๊กจี้" คนตัวเล็กพยายามดันหัวพี่ชายที่คลอเคลียแถวลำคอของเธอมันรู้สึกจั๊กจี้แปลกๆ ทำไมพี่ชายถึงชอบทำอะไรแบบนี้ด้วยนะ  

"อืม เดี๋ยวมันก็ไม่จั๊กจี้แล้ว" ชายหนุ่มยังคงคลอเคลียปลายจมูกโด่งสันตรงคอของเธอก่อนจะเลื่อนขึ้นไปสัมผัสกับริมฝีปากเล็กๆ ที่ยังคงพูดจ้อไม่หยุด  

"อื้อ พี่ชาย อย่าสิ" เรนิตาหายใจไม่ออก ยามถูกอีกฝ่ายประกบริมฝีปากลงมา ทำไมพี่ชายถึงชอบแย่งอากาศเธอหายใจด้วยนะ แล้วมันยังทำให้เธอเริ่มรู้สึกแปลกขึ้นไปทุกที 

"แฮ่กๆ พี่ชายหนู อ๊า" ไม่ไหว เธอพยายามดันหัวอีกฝ่ายให้ออกจากร่างกายตัวเอง เธอหายใจไม่ทันแล้ว ชายหนุ่มจึงเลื่อนจากริมฝีปากของเธอลงไปที่ลำคออีกครั้งก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมายไปยังเจ้าจุกสีแดงเรื่อสองจุดบนหน้าอกของเธอ 

"คิก ฮือ อย่า" เรนิตายิ่งดิ้นเร้าไปใหญ่เมื่อพี่ชายกดจูบลงมาบนจุกตรงหน้าอก มันยังรู้สึกเจ็บๆ อยู่เลยแล้วพอถูกพี่ชายสัมผัสมันกลับรู้สึกเสียวแปร๊บๆ ร่างกายสั่นไปหมด 

"อืม" คนที่เริ่มทนไม่ไหวพยายามจับมือเธอให้คล้องตรงลำคอไม่ยอมให้ขัดขืน คนตัวเล็กจึงได้แต่ก้มมองพี่ชายที่รังแกหน้าอกเล็กๆ ของเธอด้วยริมฝีปาก จากกดจูบเบาๆ พี่ชายก็ยังตวัดปลายลิ้นลงบนนั้นสลับกับดูดดึงจนเธอพยายามถอยห่างจากมัน เพราะมันยังคงจั๊กจี้แปลกๆ เหมือนเดิม 

"ฮื่อ หนูไม่ไหว" ยิ่งถูกกระทำเธอยิ่งหายใจหอบหนักกว่าเดิม เขาเองก็เริ่มทนไม่ไหวแล้วเหมือนกันก่อนจะจับเธออ้าขาควบตรงเอวด้านบนให้สะโพกเล็กนั่งทับเจ้าแท่งร้อนที่ปวดไปหมดที่ไม่ได้ปลดปล่อยมาเป็นระยะเวลานาน 

"ช้างน้อยของพี่ชาย" เรนิตามองอีกฝ่ายอายๆ ที่สัมผัสกับมัน ชายหนุ่มจับแขนเธอคล้องบนลำคอแล้วเอ่ยกระซิบเบาๆ 

"ขยับหน่อย" 

"ช้างน้อยของพี่ชาย" เรนิตามองอีกฝ่ายอายๆ ที่สัมผัสกับมัน ชายหนุ่มจับแขนเธอคล้องบนลำคอแล้วเอ่ยกระซิบเบาๆ 

"ขยับสะโพก" เขาจับสะโพกเธอขยับเสียดสีกับเจ้าแท่งร้อนเบาๆ เรนิตามองพี่ชายตลอด ยามเธอขยับพี่ชายดูจะชอบใจมาก เธอจึงพยายามขยับด้วยตัวเองมากขึ้น 

"หนูทำถูกหรือเปล่า"  

"อืม อย่างนั้นแหละ เด็กดี ซี๊ดดดด" ทั้งที่ไม่ได้สอดใส่เข้าไปในตัวเธอ เขาก็แทบคลั่งกับร่างกายนุ่มนิ่มของอีกฝ่าย ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่ทั้งคู่จะสามารถทำมันได้ก็คงได้แต่ช่วยกันภายนอก 

"ช้างน้อยร้อนจัง" เรนิตาที่ขยับสัมผัสกับมันรู้สึกได้ว่า ช้างน้อยของพี่ชายทั้งร้อนทั้งแข็งกว่าเดิมเสียอีก ก่อนจะถูกพี่ชายจับประคองสะโพกแล้วขยับขึ้นลงเสียเอง เรนิตาจึงจับไหล่อีกฝ่ายไว้ นานทีเดียวกว่าพี่ชายจะหยุดแล้วดันให้เธอนอนลงไปอีกฝั่ง ก่อนเธอจะเห็นช้างน้อยของพี่ชายที่ถูกมือพี่ชายรูดขึ้นลงระรัว มันแดงก่ำทั้งยังใหญ่จนน่ากลัว กระทั่งบางสิ่งบางอย่างถูกพ่นออกมาตรงส่วนหัวด้านบนกระเด็นมาโดนหน้าอกของเธออย่างจัง 

"มันพ่นน้ำได้ด้วยเหรอจ๊ะ" เรนิตาเอามือไปแตะๆ ตรงอกของตัวเอง มันไม่ใช่ฉี่แต่เป็นน้ำสีขาวขุ่นอย่างสีของน้ำนม คนที่ปลดปล่อยออกมายังคงหอบหายใจ วางศีรษะลงบนไหล่เล็กๆ ของเธอนานทีเดียว เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกดีกับการช่วยตัวเองโดยมีเธออยู่ด้วยกัน 

"ตอนนี้มันก็คงพ้นออกมาได้แค่ข้างนอก" 

"...?" 

"ถ้าเธอพร้อม มันจะอยู่ในตัวเธอ" เขายังคงคลอเคลียแถวลำคอเธออีกสักพักก่อนจะรีบพากันอาบน้ำแต่งกายให้เรียบร้อยเพื่อพาเธอกลับบ้านก่อนเวลาที่กำหนด เสื้อผ้าของเธอเปียกหมดแล้วเขาจึงหาเสื้อของตัวเองที่เล็กที่สุดให้เธอใส่ไปพลางๆ ก่อน เสื้อยืดธรรมดาทำไมพอเธอใส่แล้วมันถึงได้ดูเซ็กซี่นัก เจ้าเสื้อที่ยาวเลยเข่าลงมาจนปิดกางเกงด้านในจนมิด 

"มันดูไม่ดีใช่ไหม" เรนิตามองพี่ชายที่ขมวดคิ้วมองเธอตั้งแต่เธอเดินขึ้นรถของอีกฝ่าย เธอเองก็ไม่เคยใส่เสื้อตัวใหญ่อย่างนี้มาก่อนเช่นกัน ก็คิดว่ามันคงไม่น่ามอง 

"เปล่า รีบเข้าบ้านเถอะ" เมื่อขับรถมาส่งเธอถึงบ้านเขาก็บอกให้เธอรีบเข้าบ้านไปได้แล้วเดี๋ยวทุกคนจะเป็นห่วง 

"พรุ่งนี้พี่ชายจะไปรับหนูไหม" เรนิตายังคงไม่ยอมลงจากรถ มองไปยังอีกฝ่ายที่ยังคงเงียบไม่ตอบ 

"อืม พรุ่งนี้จะไปรับ" 

"เย้ หนูจะรอนะ" เมื่อพี่ชายรับปากจะไปรับ เธอยิ่งยิ้มกว้างกว่าเดิมก่อนจะลงจากรถพร้อมกับถุงชุดนักเรียนเปียกๆ แน่นอนว่าพอเธอก้าวขาเข้าบ้านเพื่อกลับไปยังห้องของตัวเอง คนที่ยืนกอดอกมองเธอตรงหน้าห้องนั้นทำให้เรนิตาหยุดนิ่ง 

"ทำไมตัวถึงใส่ชุดนี้กลับบ้าน" ภาคินมองใบหน้าของน้องชายฝาแฝดที่ยิ้มไม่หุบ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ทำหน้าอย่างกับจะร้องไห้ แล้วมีเรื่องอะไรดีน้องชายเขาถึงได้ดูดีใจ 

"ชุดเราเปียก พี่ชายจึงให้ยืมชุดนี้ใส่กลับบ้าน" เรนิตาก้มมองชุดตัวเองแล้วอธิบายให้อีกฝ่ายฟัง 

"แค่นี้จริงๆ นะ" 

"อื้อ" เธอพยักหน้าว่าไม่มีอะไรแล้ว ถ้ามีก็เป็นช่วงที่อาบน้ำกับพี่ชายมันก็ไม่ใช่เรื่องที่จะต้องบอกอีกฝ่ายละมั้ง แล้วพอจะหันหลังเดินเข้าห้องของตัวเอง สิ่งที่เรนิตาสงสัยก็ทำให้ต้องหันไปมองคนพี่อีกครั้ง ภาคินที่มองน้องไม่ยอมเข้าห้องแล้วมองมาทางตัวเองแปลกๆ ก็เริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีแล้วก็เป็นอย่างที่คิด เมื่อคนตัวเล็กเดินเข้ามาใกล้แล้วจับตรงช้างน้อยของตัวเองอย่างจัง 

"ตัวทำอะไร!" ภาคินตกใจไม่น้อยก่อนจะรีบถอยหลังไปสองสามก้าวอย่างอายๆ มือก็จับตรงนั้นของตัวเองอย่างกับห้ามไม่ให้เข้ามาจับได้อีก 

"ทำไมตัวต้องหน้าแดงด้วย เราแค่อยากทดสอบว่ามันโตหรือเปล่า ของเราเล็กนิดเดียว" ของพี่ภาคินโตกว่าของเรนิตาอีก ของพี่ชายเองก็โตมากๆ แล้วยังพ่นน้ำได้อีกด้วย หรือเพราะเรนิตาตัวเล็กมันจึงไม่โต  

"ตัวอย่าไปจับของใครแบบนี้อีกนะ มันไม่ดี!" ภาคินรีบสอนน้องยกใหญ่ว่าอย่าไปจับแบบนี้ของคนอื่น เรนิตากะพริบตามองสองสามที งั้นสิ่งที่เรนิตาทำกับพี่ชายมันก็ไม่ดีใช่หรือเปล่า พรุ่งนี้เรนิตาต้องไปถามอีกฝ่ายดูอีกครั้ง 

 

 

 

+ + + + + + + + + + + + + 

เม้นต์เป็นกำลังใจให้เค้าด้วยน้า 

ความคิดเห็น