pienika

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 7

ชื่อตอน : รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.พ. 2559 17:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 7
แบบอักษร

 

รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 7

 

สี่วันที่ผ่านมาเซียไม่ได้เข้าไปบริษัทแต่ทำงานโดยที่ผ่านการคุยไลน์กับหัวหน้าเท่านั้นในตอนแรกเขาก็คิดอยากจะลาออกจากงานแล้วรับงานใหม่แต่หัวหน้าขอเอาไว้ว่าจนกว่าอย่าเพิ่งออกจะหาคนมาทำแทนได้เขารู้ว่าหัวหน้าพูดไปแค่ยื้อเอาไว้เท่านั้นเพราะเซียเป็นคนเก่งถ้าหากอารมณ์ดีๆเซียจะเป็นคนที่เก่งที่สุดในแผนกนี้เลยส่วนเหตุผลที่จะออกดีที่หัวหน้าไม่ถามให้มากความก็เลยได้นั่งๆนอนๆอ่านหนังสือบ้างวาดภาพบ้างอยู่ในห้องไม่อยากจะออกไปไหนไม่อยากจะพบใครเลยด้วยซ้ำ

แกร๊ก

ประตูเปิดออกพร้อมกับร่างสูงของคนที่คุ้นเคยทันทีที่ปิดประตูเป้ก็โยนกระเป๋าลงพื้นแล้วล้มไปนอนแผ่เหมือนคนหมดแรงเซียปรายตามองเป้หายใจเข้าออกช้าๆแล้วค่อยๆลุกขึ้นนั่ง

พี่เซีย

หืม?”

อาทิตย์หน้ามีงานด่วนป่ะเป้ถามยิ้มๆ

อยากทำงานก็มีไม่อยากทำงานก็ไม่มีเซียพูดเสียงเรียบเป้ยิ้มกว้างหลังจากที่อยู่กับพี่เซียมาชักจะเข้าใจอารมณ์ติสท์ๆของพี่แกแล้ว

เสาร์นี้ไปเที่ยวกันเซียขมวดคิ้วกับคำชวนของเป้ เที่ยว? เที่ยวไหน เป้รู้เลยว่าพี่เซียคงต้องการรายละเอียดมากกว่านี้

ก็ที่มอหยุดยาวไงผมกับเพื่อนๆเลยคุยกันว่าจะไปเขาใหญ่

ก็ไปกับเพื่อนสิ

อยากให้พี่ไปด้วยนี่หว่าเห็นช่วงนี้...”เป้เว้นเอาไว้เป็นอันว่าละไว้ในฐานที่เข้าใจแล้วกันเซียเองก็นิ่งไป

ฉันอยู่คนเดียวได้ไม่ฆ่าตัวตายหรอกน่าพี่เซียพูดติดตลกแล้วหัวเราะเบาๆแต่เป้กลับทำหน้านิ่งเขาไม่ชอบเลยที่พี่เซียพูดแบบนั้นทำไมวะไอ้เหี้ยนั่นแม่งสำคัญมากป่ะ? เซียมองหน้าเป้แล้วหัวเราะหนักกว่าเก่าแล้วเอื้อมมือไปขยี้หัวทุยแล้วลุกไปหยิบชามข้าวด้วยเลยพอดีเหลือบไปเห็นถุงก๋วยเตี๋ยวที่เป้ถือมา

ไหนบอกไม่ชอบกินก๋วยเตี๋ยวซื้อมาทำไมเซียพูดขึ้นหลักจากที่เห็นว่าเป้เงียบไปจนกระทั่งเขาปรุงเสร็จเป้เงยหน้ามามองแล้วมุมากก็ยกขึ้นจนยิ้มกว้างพี่เซียจำได้ด้วยว่าเขาไม่ชอบกินก๋วยเตี๋ยว ร่างสูงหยิบจานที่พี่เซียเอามาเผื่อมาเทของตัวเองใส่

ก็อยากเปลี่ยนบ้างไงกลัวพี่เบื่อเป้บอก เขาก็เป็นห่วงอยู่เหมือนกันเพราะพี่เซียไม่ยอมออกจากห้องไปไหน ดีนะที่ยังออกมาจากห้องนอนบ้าง ออกมาก็นั่งๆนอนๆอ่านหนังสือแล้วก็วาดรูปสวยๆออกมาเต็มไปหมดเลย ถึงแม้ว่าจะเข้าใจว่าพี่แกติสท์แต่ก็เป็นห่วงป่ะวะ เซียเงียบไปเป้เลยหาเรื่องชวนคุยเพื่อให้พี่เซียยิ้มบ้าง เมื่อกี้ก็ดีใจเหมือนกันที่ได้ยินเสียงหัวเราะ

แล้วสรุปว่าไงไปป่ะเซียเงยคิดอยู่สักพักก็ตอบ

ไปออกไปเจอกับธรรมชาติบ้างจะได้กลับมาเป็นเซียคนเดิมสักทีพอกินข้าวเสร็จเป้ก็ล้างจานรีบๆแล้วหยิบกระเป๋ามาสะพายเพราะเขาต้องกลับไปเรียนให้ทันคาบบ่ายครึ่ง

----------------------------------------------------------------

ร่างสูงเดินเช็ดหัวออกมาจากห้องน้ำแล้วหยุดค้างมองร่างบางที่นั่งหลับบนโซฟารออาบน้ำต่อจากเขาริมฝีปากหยักกระตุกยิ้มแล้วก้าวเข้ามาหาเจ้าหญิงนิทรา

พี่เซียเรียกแล้วขยับเข้าไปใกล้แต่เจ้าหญิงนิทราของเขาก็ยังไม่ตื่นเป้เรียกอีกครั้งคราวนี้ใกล้กว่าเดิมก็ยังเฉยเป้ยิ้มรีบอัพเลเวลอย่างรวดเร็วขยับไปใกล้จนจมูกแตะแก้มใสเบาๆกลัวว่าพี่เซียจะตื่นมาตกใจแล้วกลับไปทำตัวเหมือนเขาเป็นโรคร้ายแรงอีกเป้ยิ้มกว้างจับจมูกของตัวเองที่แอบขโมยหอมแก้มคนหลับไม่รู้ตัว พอรู้สึกว่าได้เยอะแล้วก็ผละออกมาเล็กน้อยแล้วจับแขนเรียวเขย่าเรียกเบาๆ

พี่เซียครับผมอาบน้ำเสร็จแล้วแรงเขย่าปลุกให้ดวงตากลมค่อยๆเปิดขึ้นแล้วบิดตัวเบาๆพยักหนานิดๆแล้วลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำเหม่อๆคงง่วงล่ะนี่พี่เซียตื่นเช้ากว่าปกติตั้งสามเท่านะพอแต่งตัวเสร็จอะไรเสร็จทั้งสองคนก็สะพายกระเป๋าเป้คนละใบและกระเป๋าถือใหญ่ๆที่ใส่ของรวมกันอีกใบซึ่งเป้เป็นคนถือเองทั้งสองนั่งรถเมล์มาหาเรย์เที่ยวครั้งนี้ไปรถของเรย์มันไม่เปลืองค่าน้ำมันดีบ้านไอ้เรย์มันรวยระหว่างนั่งรถก็โทรหาไอ้เพื่อนสามตัวที่เงียบไปเลยแต่ก็ติดต่อไม่ได้

โหลมึงเสร็จยังกูจะถึงหอมึงละ....กูติดต่อไอ้กายไม่ได้ว่ะพวกไอ้ฟาร์ไอ้เซฟอ่ะเงียบไปเลยไอ้สองคนนี้......เออๆป้ายหน้าถึงหอมึงละเจอกันเป้วางสายและเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าพร้อมกับบอกให้พี่เซียเตรียมลงทริปนี้คงมีแค่เขาพี่เซียและคู่ผัวเมียล่ะมั้งเพราะติดต่อไอ้เพื่อนอีกสามตัวไม่ได้เลย

ทันทีที่บัสเดินมาหามาก็มองร่างโปร่งที่ยืนอยู่ข้างๆเป้อย่างสนใจแน่สิพี่เซียเป็นคนที่หน้าหวานแล้วช่วงนี้ยิ่งผมยาวกว่าเดิมประบ่าแล้วเหมือนจะเป็นลอนนิดๆตามธรรมชาติด้วยจะว่าดูสวยก็ใช่เท่ก็ไปอีกแบบนี่บัสมองแบบนี้เป้เริ่มรู้สึกหวงตะหงิดๆแล้ว

บัสนี่พี่เซียพี่เซียนี่บัสแฟนของเพื่อนผมเป้พูดดักเอาไว้เลยว่าเป็นแฟนของเพื่อนเพราะพี่เซียมองบัสแล้วยิ้มอ่อนโยนแต่ยังไม่ได้คุยอะไรรถของเรย์ก็ขับมาจอดแล้วเป้ก็ได้แนะนำพี่เซียอีกครั้งคนถูกปลุกแต่เช้าเริ่มจะงอแงบัสเองก็คงไม่ต่างกันหลับไปก่อนเพื่อนส่วนคนข้างๆร่างหนาก็ชักจะคอพับคออ่อนเป้มองคนข้างๆแล้วรั้งศีรษะของพี่เซียให้เอนมาซบไหล่หัวกลมๆขยับนิดๆให้ได้องศาแล้วยิ้มมุมปากเมื่อได้ที่สบายก่อนจะนิ่งไป

พี่เซียพี่เซียถึงแล้วเป้เขย่าแขนร่างบางเบาๆคนหลับงัวเงียตื่นขึ้นมาแล้วรีบผละออกเมื่อพบว่าตัวเองหลบซบไหล่เป้อยู่แล้วรีบเดินออกจากรถตามร่างสูงเจ้าหน้าที่ของที่นี่ออกมาต้อนรับแล้วพาไปบ้านพักชั่วคราววางกระเป๋าและเตรียมตัวเซียและบัสไปล้างหน้าล้างตาเข้าห้องน้ำและนั่งรอเรย์กับเป้ที่ออกไปคุยกับเจ้าหน้าที่

เอ่อ...พี่เซียครับ

หืมเซียหันมาหาเสียงเล็กๆที่ดูเหมือนจะกล้าๆกลัวๆที่จะพูดกับเขานิดหน่อยเซียยิ้มมุมปากบัสยิ้มออกมารู้สึกคลายความเกร็งไปบ้าง

ทาครีมกันแดดมั้ยครับคือแดดเริ่มจะร้อนแล้วผิวพี่เซียจะไหม้นะเซียยิ้มแล้วพยักหน้ารับขวดครีมมาทาเขาไม่ใช่คนที่จะสนใจหรอกว่าผิวจะเสียจะดำรึเปล่าแต่พอเห็นใบหน้าและรอยยิ้มของคนตรงหน้าเขาก็ปฏิเสธน้ำใจไม่ลงจริงๆ

พี่เซียขาวจังขาวกว่าผมอีกบัสยกแขนตัวเองขึ้นมาทาบกับแขนของเซียจะไม่ให้ขาวได้ยังไงวันๆเขาแทบจะไม่ออกจากห้องเลย

แต่บัสก็ขาวกว่าสองคนนั้นเซียพูดขำๆบัสหัวเราะ

ฮ่าๆๆใช่ครับเรย์อ่ะดำชอบบ่นทุกครั้งเวลาที่ผมไม่ดูแลตัวเองทั้งๆที่เรย์น่ะไม่ดูแลยิ่งกว่าผมซะอีกบัสพูดยิ้มๆเวลาที่พูดถึงคนรักใบหน้าหวานดูน่ารักขึ้นอีกเยอะเลย

นินทาอะไรกูบัสเสียงทุ้มดังมาจากประตูที่เปิดทิ้งเอาไว้แล้วเดินเข้ามากอดหัวของบัสจนใบหน้าหวานซุกเข้าที่หน้าท้องแกร่งเป้เดินเข้ามาหาเซียยิ้มๆแล้วนั่งข้างๆเซียไม่พูดอะไรแต่ทาครีมไปเป้เหล่มองผิวขาวๆยามทาครีมแล้วกลืนน้ำลายก่อนจะรีบหันไปอีกทางแล้วล้มตัวลงนอนราบไปกับพื้น

เซียเอื้อมมือไปจะหยิบกระเป๋ากล้องซึ่งอยู่ทางเป้แขนเรียวยืดไปให้ถึงกระเป๋าเสื้อเลิกขึ้นตามแรงที่เขาเอื้อมมือเป้อ้าปากเมื่อเห็นแผ่นท้องแบบราบใต้เสื้อนิดๆคือ...ขาวเซียขยับตัวเข้าไปใกล้อีก

หมับ

เซียชะงักเมื่อเป้จับแขนของเขาเอาไว้แล้วค่อยๆยันตัวลุกขึ้นมา

พี่เซียจะเอาอะไรเดี๋ยวผมหยิบให้

กระเป๋ากล้องเป้เอื้อมมือหยิบให้แล้วเดินเข้าห้องน้ำเซียมองตามร่างสูงแล้วขมวดคิ้วเป็นบ้าอะไร?

โหพี่เซียเท่อ่ะบัสขยับเข้ามาหาจนแขนติดพี่เซียชอบถ่ายรูปเหรอครับเซียพยักหน้า

สอนถ่ายรูปหน่อยผมอยากถ่ายรูปกล้องแบบนี้นานแล้วบัสยิ้มกว้างทำตาอ้อนๆเซียยิ้มแต่ยังไม่ทันที่จะได้ตอบรับอะไรแฟนของคนตัวเล็กก็ดึงแขนไป

เดี๋ยวกูสอนเองไม่ต้องไปกวนพี่เซียหรอก

เรย์สอนไม่เป็นหรอก

ได้งั้นเดี๋ยวกูสอนคืนนี้เลยเซียนั่งมองสองคนแล้วยิ้มเหมือนเห็นใบหน้าของบัสแดงเรื่อเรย์พูดแบบนี้คงเดาได้แหละว่าไม่ได้สอนถ่ายรูปหรอก

9.00AM

เจ้าหน้าที่เดินเข้ามาเคาะประตูแล้วบอกให้ออมาได้เลยทั้งสี่ลุกขึ้นรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้ปีนเขาวันนี้เจ้าหน้าที่นำเที่ยวยืนยิ้มรออยู่เป็นผู้ชายสูงขาวเหมือนนายแบบอายุก็น่าจะไม่ห่างกันมากนัก

สวัสดีครับผมชื่อเมฆนะครับจะเป็นคนที่พาทุกคนไปผจญภัยกันวันนี้นะครับเจ้าหน้าที่นำทางพูดแล้วยิ้มแบบเป็นมิตรสายตาของเจ้าหน้าที่คนนี้ดูจะสะดุดที่เซียนิดหนึ่งแล้วหันกลับไปยิ้มให้กับทุกๆคน เมฆเดินนำไปทางด้านหนึ่งไม่ไกลมากก็เจอกับกระเช้าลอยฟ้า

เดี๋ยวเราจะขึ้นกระเช้าไปบนยอดเขากันนะครับพอถึงตรงนั้นเราจะพักกันสิบนาทีอ้อถ่ายภาพได้นะครับแต่ระวังด้วยนะครับเขาพูดแล้วขึ้นไปนั่งกระเช้าคันแรกก่อนอีกกระเช้าก็เป็นของเซียเป้เรย์บัสนั่งกันเซียหยิบกล้อง(ซึ่งใส่ซองกันน้ำไว้อย่างดี)ขึ้นมากดถ่ายภาพวิวสวยๆขณะที่บัสนั่งกลัวๆไม่กล้ายื่นหน้าออกไปมองยิ่งสูงขึ้นวิวก็ยิ่งสวยเป้มองลงไปข้างล่างแล้วซี๊ดปากถ้าตกลงไปนี่....ไม่อยากจะคิด (ใครเขาให้คิดเรื่องแบบนี้วะ!)

เฮ้ยพี่!”เป้ร้องอย่างตกใจแล้วเกี่ยวเอวบางของคนที่ยื่นมือยื่นกล้องออกไปถ่ายรูปกิ่งไม้ที่ไม่ใหญ่มากผ่านกระเช้าไปจนแกว่งเล็กน้อยเซียหายใจหนักๆอย่างตกใจด้วยความที่ถ่ายรูปเพลินเลยไม่รู้ว่ากระเช้าเข้าเขตต้นไม่เยอะๆกิ่งไม้แทบจะเกี่ยวหัวเกี่ยวกล้องถ้าหากไม่ได้เป้ดึงเอาไว้ แผ่นหลังบางเผลอปล่อยแรงพิงอกแกร่งที่เหมือนจะกอดเขาเอาไว้กลายๆ

พี่เซียเป็นอะไรรึเปล่าครับบัสถามอย่างเป็นห่วงรู้สึกตกใจไม่น้องเซียส่ายหน้าแล้วขยับตัวออกมาจากเป้แต่มือหนาไม่ปล่อยเอวเขาเลยตวัดสายตาไปมอง

อุ๊ยแหะๆเป้ยิ้มแล้วปล่อยมือเซียปิดกล้องเพราะกระเช้าหน้าถึงแล้วเมฆเปิดประตูกระเช้าแล้วรับทุกคนให้เดินออกมาเพราะกระเช้ามันจะสั่นๆแกว่งๆจากนั้นเมฆก็เดินนำไปพร้อมกับพูดถึงการปีนเขาให้ฟังเสียงน้ำตกและเสียงสัตว์พวกลิงนกมีให้ได้ยินอยู่ตลอดทางรวมทั้งเสียงน้ำตกด้วยยิ่งเดินตามเมฆเสียงน้ำตกก็ยิ่งชัดขึ้นใกล้ขึ้นและในที่สุดก็พบกับธารน้ำที่ไม่ใหญ่ไม่เล็กน้ำไหลไม่ค่อยแรงไหล่ตกลงไปที่ผาเซียเดินไปก้มมองลงไปข้างล่างสูงใช่เล่น

ทำไมสูงจังวะเป้พูดพร้อมกับหน้าซีดๆ

กลัวเซียยิ้มแล้วมองหน้าร่างสูง

เปล่านี่พี่สบายเป้พูดแล้วยิ้มๆเมฆเดินไปติดตั้งอุปกรณ์หรือทำอะไรสักอย่างเหมือนเป็นอุปกรณ์เซฟตี้

ความสูงของน้ำตกนี้นะครับสูงเท่าตึกเจ็ดชั้นดังนั้นถ้าหากไม่ไหวเราจะพาเดินไปอีกทางข้างล่างนะครับเมฆพูดพร้อมกับเอาอุปกรณ์ที่เป็นเหมือนเชือกเข็มขัดมารัดให้กับทุกคนพร้อมกับตัวเขาเองด้วยข้างล่างก็มีคนคอยดึงเชือกไม่ให้ได้รับอันตรายมากนัก

ให้ผมเก็บกล้องให้ก่อนมั้ยครับเมฆถาม

ไม่เป็นไรครับเมฆยิ้มให้เซียอีกครั้งแล้วสาธิตการไต่เขาลงไป

เก๊กชิบหายเป้พึมพำ


 

 

ความคิดเห็น